Adhyaya 42

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पिप्पलेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महायोगी पिप्पलादो महातपाः

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஹே ராஜேந்திரா, உத்தமமான பிப்பலேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே சித்தனான மகாயோகி, மகாதபஸ்வி பிப்பலாதன் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । पिप्पलादस्य चरितं श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो । माहात्म्यं तस्य तीर्थस्य यत्र सिद्धो महातपाः

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஹே விபோ, பிப்பலாதனின் சரிதத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; மேலும் சித்தனான மகாதபஸ்வி இருப்பிடமான அந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹிமையையும் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 3

कस्य पुत्रो महाभाग किमर्थं कृतवांस्तपः । एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ

ஓ மகாபாகனே! இவர் யாருடைய புதல்வன்? எதற்காகத் தவம் செய்தான்? ஓ பாவமற்றவனே, இதையெல்லாம் விரிவாக எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । मिथिलास्थो महाभागो वेदवेदाङ्गपारगः । याज्ञवल्क्यः पुरा तात चचार विपुलं तपः

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அன்புள்ளவனே! முற்காலத்தில் மிதிலாவில் தங்கி, வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த மகாபாகன் யாஜ்ஞவல்க்யர் பெருந்தவம் செய்தார்।

Verse 5

तापसी तस्य भगिनी याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । सा सप्तमेऽपि वर्षे च वैधव्यं प्राप दैवतः

ஞானமிகு யாஜ்ஞவல்க்யரின் சகோதரி தாபஸி—தெய்வவிதியால்—ஏழாம் வயதிலேயே கைம்மை அடைந்தாள்।

Verse 6

पूर्वकर्मविपाकेन हीनाभूत्पितृमातृतः । नाभूत्तत्पतिपक्षेऽपि कोऽपीत्येकाकिनी स्थिता

முன்வினையின் பயனால் அவள் தந்தை-தாயை இழந்தாள்; கணவர் தரப்பிலும் யாரும் இல்லை—ஆகையால் அவள் தனிமையில் இருந்தாள்।

Verse 7

भूमौ भ्रमन्ती भ्रातुः सा समीपमगमच्छनैः । चचार च तपः सोऽपि परलोकसुखेप्सया

பூமியில் அலைந்து திரிந்த அவள் மெதுவாகத் தன் அண்ணன் அருகே வந்தாள்; அவனும் பரலோக இன்பத்தை நாடி தவம் செய்து கொண்டிருந்தான்।

Verse 8

चचार सापि तत्रस्था शुश्रूषन्ती महत्तपः । कस्मिंश्चित्समये साथ स्नाताहनि रजस्वला

அவளும் அங்கேயே தங்கி அந்த மகத்தான தவத்தை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்தாள். ஒருசமயம் பகலில் நீராடிய பின் அவள் ரஜஸ்வலையாக ஆனாள்.

Verse 9

अन्तर्वासो धृतवती दृष्ट्वा कर्पटकं रहः । याज्ञवल्क्योऽपि तद्रात्रौ सुप्तो यत्र सुसंवृतः

மறைவாக ஒரு துணியைப் பார்த்து அவள் அதை உள்ளாடையாக அணிந்தாள். யாஜ்ஞவல்க்யரும் அந்த இரவு தாம் படுத்த இடத்தில் நன்கு மூடப்பட்டவராய் உறங்கினார்.

Verse 10

स्वप्नं दृष्ट्वात्यजच्छुक्रं कौपीने रक्तबिन्दुवत् । विराजितेन तपसा सिद्धं तदनलप्रभम्

கனவு கண்டபின் அவர் கௌபீனத்தில் இரத்தத் துளிபோல் விந்தை வெளியிட்டார். ஆனால் அவரது ஒளிமிகு தவத்தால் அது அக்கினிப் பிரகாசம்போல் சித்தியடைந்தது.

Verse 11

यावत्प्रबुद्धो विप्रोऽसौ वीक्ष्योच्छिष्टं तदंशुकम् । चिक्षेप दूरतोऽस्पृश्यं शौचं कृत्वा विधानतः

அந்த பிராமணர் விழித்தெழுந்து அந்தத் துணி மாசடைந்ததைப் பார்த்தார்; அதைத் தொடக்கூடாதது எனக் கருதி தூரம் எறிந்தார்; பின்னர் விதிப்படி சௌசம் செய்து தூய்மை பெற்றார்.

Verse 12

निषिद्धं तु निशि स्नानमिति सुष्वाप स द्विजः । निशीथे सापि तद्वस्त्रं भगस्यावरणं व्यधात्

‘இரவில் நீராடுதல் தடை’ என்று எண்ணி அந்த த்விஜன் மீண்டும் உறங்கினார். நள்ளிரவில் அவள் அதே துணியைத் தன் மறைஉறுப்பின் மூடியாக அமைத்துக் கொண்டாள்.

Verse 13

प्रातरन्वेषयामास मुनिर्वस्त्रमितस्ततः । ततः सा ब्राह्मणी प्राह किं अन्वेषयसे प्रभो । केन कार्यं तव तथा वदस्व मम तत्त्वतः

காலையில் முனிவர் தமது ஆடையை இங்கும் அங்கும் தேடினார். அப்போது அந்தப் பிராமணி கூறினாள்— “பிரபோ, நீங்கள் என்ன தேடுகிறீர்கள்? உமக்கு என்ன நோக்கம்? உண்மையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 14

याज्ञवल्क्य उवाच । अपवित्रो मया भद्रे स्वप्नो दृष्टोऽद्य वै निशि । सक्लेदं तत्र मे वस्त्रं निक्षिप्तं तन्न दृश्यते

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்— “பத்ரே, இன்றிரவு நான் அசுத்தமான கனவு கண்டேன். ஆகவே நனைந்த என் ஆடையை அங்கே வைத்தேன்; இப்போது அது காணப்படவில்லை.”

Verse 15

तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणी वाक्यं भीतभीतावदन्नृप । तद्वस्त्रं तु मया विप्र स्नात्वा ह्यन्तः कृतं महत्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிராமணி அச்சத்தால் நடுங்கி கூறினாள்— “அரசே, விப்ரரே! அந்த ஆடையை நான் நீராடி உள்ளே வைத்தேன்; பெரும் தவறு செய்தேன்.”

Verse 16

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हाहेत्युक्त्वा महामुनिः । निपपात तदा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

அவள் சொன்னதை கேட்ட மகாமுனி “அய்யோ! அய்யோ!” என்று கூறி உடனே தரையில் விழுந்தார்— வேர் வெட்டப்பட்ட மரம்போல்।

Verse 17

किमेतदिति सेत्युक्त्वा ह्याकाशमिव निर्मला । आश्वासयन्ती तं विप्रं प्रोवाच वचनं तदा

“இது என்ன?” என்று சொல்லி, ஆகாயம்போல் தூயவளான அவள், அந்த விப்ரரை ஆறுதல் கூறி அச்சமயம் பேசினாள்।

Verse 18

वदस्व कारणं तात गुह्याद्गुह्यतरं यदि । प्रतीकारोऽस्य येनैव विमृश्य क्रियते त्वरा

தாதா, காரணத்தைச் சொல்வாயாக—அது இரகசியத்திலும் மிக இரகசியமானதாயினும்—நன்றாக ஆராய்ந்து இதற்குரிய சரியான பரிகாரத்தை விரைவில் செய்யும்படி।

Verse 19

ततः स सुचिरं ध्यात्वा लब्धवाग्वै ततः क्षणम् । प्रोवाच साध्वसमना यत्तच्छृणु नरेश्वर

பின்பு அவன் நீண்ட நேரம் தியானித்தான்; ஒரு கணத்தில் பேச்சுத் திறன் மீண்டு, கலங்கிய மனத்துடன் கூறினான்—“மனிதரின் அரசே, நடந்ததை கேள்.”

Verse 20

नात्र दोषोऽस्ति ते कश्चिन्मम चैव शुभव्रते । तवोदरे तु गर्भो यस्तत्र दैवं परायणम्

நல்ல விரதமுடையவளே, இதில் உனக்கும் எனக்கும் குற்றமில்லை. ஆனால் உன் வயிற்றிலுள்ள கருவின் விஷயத்தில் தெய்வமே இறுதி அடைக்கலம்.

Verse 21

तस्य तत्त्वेन रक्षा च त्वया कार्या सदैव हि । विनाशी नैव कर्तव्यो यावत्कालस्य पर्ययः

ஆகையால் நீ எப்போதும் உண்மையுடன் அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும். காலத்தின் நியதிப் போக்கு நிறைவேறும் வரை அவனுக்கு அழிவை ஏற்படுத்தாதே.

Verse 22

तथेति व्रीडिता साध्वी दूयमानेन चेतसा । अपालयच्च तं गर्भं यावत्पुत्रो ह्यजायत

“அப்படியே,” என்று கூறி அந்த சாத்வி வெட்கமுற்றாள்; உள்ளம் வலித்தாலும் அவள் அந்த கருவை பாதுகாத்தாள், மகன் பிறக்கும் வரை.

Verse 23

जातमात्रं च तं गर्भं गृहीत्वा ब्राह्मणी च सा । अश्वत्थच्छायामाश्रित्य तमुत्सृज्य वचोऽब्रवीत्

குழந்தை பிறந்த உடனே அந்தப் பிராமணிப் பெண் புதிதாகப் பிறந்த சிசுவை எடுத்துக் கொண்டு, அரசமரத்தின் நிழலை அடைந்து, அவனைத் தரையில் வைத்து இவ்வாறு உரைத்தாள்।

Verse 24

यानि सत्त्वानि लोकेषु स्थावराणि चराणि च । तानि सर्वाणि रक्षन्तु त्यक्तं वै बालकं मया

உலகங்களில் உள்ள நிலைபெற்றவையும் நடமாடுவனவும் ஆகிய எல்லா உயிர்களும், நான் விட்டுச் சென்ற இந்தக் குழந்தையைப் பாதுகாக்கட்டும்।

Verse 25

एवमुक्त्वा गता सा तु ब्राह्मणी नृपसत्तम । तथागतः स तु शिशुस्तत्र स्थित्वा मुहूर्तकम्

இவ்வாறு கூறி, அரசர்களில் சிறந்தவரே, அந்தப் பிராமணிப் பெண் சென்றுவிட்டாள். அப்படியே விட்டுச் செல்லப்பட்ட அந்தச் சிசு அங்கே சிறிதுநேரம் இருந்தான்।

Verse 26

पाणिपादौ विनिक्षिप्य निकुञ्च्य नयने शुभे । आस्यं तु विकृतं कृत्वा रुरोद विकृतैः स्वरैः

அவன் கைகளையும் கால்களையும் தரையில் வைத்துத் தள்ளி, அழகிய கண்களை இறுக்கமாக மூடி, முகத்தை வளைத்துக் கொண்டு, கடுமையான சிதைந்த குரலில் அழுதான்।

Verse 27

तेन शब्देन वित्रस्ताः स्थावरा जङ्गमाश्च ये । आकम्पिता महोत्पातैः सशैलवनकानना

அந்த ஒலியால் நிலைபெற்றவையும் நடமாடுவனவும் ஆகிய எல்லா உயிர்களும் அஞ்சின; பெரும் அபசகுனங்களால் மலை, காடு, தோப்புகள் உடன் பூமி நடுங்கியது।

Verse 28

ततो ज्ञात्वा महद्भूतं क्षुधाविष्टं द्विजर्षभम् । न जहाति नगश्छायां पानार्थाय ततः परम् । अपिबच्च सुतं तस्मादभृतं चैव भारत

அப்போது பெரும் நிலையை உணர்ந்து, பசியால் வாடிய அந்தத் த்விஜசிரேஷ்டனை அறிந்து, குடிநீர் பெறும் பொருட்டு மரநிழலை அவள் விட்டு அகலவில்லை. பின்னர், ஓ பாரதா, அவள் தன் மகனைத் தாய்ப்பால் ஊட்டி அவனைப் பேணிக் காத்தாள்.

Verse 29

एवं स वर्धितस्तत्र कुमारो निजचेतसि । चिन्तयामास विश्रब्धः किं मम ग्रहगोचरम्

இவ்வாறு அங்கே வளர்க்கப்பட்ட அந்தக் குமாரன் தன் உள்ளத்தில் அமைதியுடன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்—“என் மீது எந்தக் கிரககோசரம் வந்துள்ளது? என் விதியை எது ஆளுகிறது?”

Verse 30

ततः क्रूरसभाचारः क्रूरं दृष्ट्वा निरीक्षितः । पपात सहसा भूमौ शनैश्चारी शनैश्चरः

அப்போது சபையில் கடுமையான நடத்தை உடைய சனைச்சரன், கடுமையாக நோக்கப்பட்டவுடன், திடீரென பூமியில் விழுந்தான்—அந்த மந்தகதி சனி தாழ்ந்தான்.

Verse 31

उवाच च भयत्रस्तः कृताञ्जलिपुटस्तदा । किं मयापकृतं विप्र पिप्पलाद महामुने

அப்போது அச்சத்தால் நடுங்கி, கைகூப்பி அவன் கூறினான்—“ஓ விப்ரா, ஓ மகாமுனி பிப்பலாதா! நான் என்ன தவறு செய்தேன்?”

Verse 32

चरन्वै गगनाद्येन पातितो धरणीतले । सौरिणा ह्येवमुक्तस्तु पिप्पलादो महामुनिः

வானில் உலாவிய சௌரி (சனி) யாரால் பூமித்தளத்தில் வீழ்த்தப்பட்டானோ, அவன் இவ்வாறு கூறியபோது மகாமுனி பிப்பலாதர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 33

क्रोधरूपोऽब्रवीद्वाक्यं तच्छृणुष्व नराधिप । पितृमातृविहीनस्य मम बालस्य दुर्मते । पीडां करोषि कस्मात्त्वं सौरे ब्रूहि ह्यशेषतः

கோபவடிவம் கொண்டு அவன் கூறினான்—“ஓ நராதிபா, கேள். தந்தை‑தாய் இன்றிய என் குழந்தையை நீ ஏன் துன்புறுத்துகிறாய்? ஓ சௌரி, தீயமதி, காரணத்தை முழுவதும் சொல்.”

Verse 34

शनैश्चर उवाच । क्रूरस्वभावः सहजो मम दृष्टिस्तथेदृशी । मुञ्चस्व मां तथा कर्ता यद्ब्रवीषि न संशयः

சனைச்சரன் கூறினான்—“கடுமையான இயல்பு எனக்கு பிறவியிலேயே உள்ளது; என் பார்வையும் அதுபோலவே. என்னை விடுவி; நீ சொல்வதையே செய்வேன்—சந்தேகம் இல்லை.”

Verse 35

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति बालानां वर्षादा षोडशाद्ग्रह । पीडा त्वया न कर्तव्या एष ते समयः कृतः

பிப்பலாதன் கூறினான்—“இன்றுமுதல், ஓ கிரகா, ஒரு வயது முதல் பதினாறு வயது வரை உள்ள குழந்தைகளை நீ துன்புறுத்தக் கூடாது. இதுவே உனக்கான உடன்படிக்கை.”

Verse 36

एवमस्त्विति चोक्त्वा स जगाम पुनरागतः । देवमार्गं शनैश्चारी प्रणम्य ऋषिसत्तमम्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி அவன் சென்றான்; பின்னர் மீண்டும் வந்தான். தேவர்களின் பாதையில் மெதுவாகச் சென்று, அந்த முனிவருள் சிறந்தவரை வணங்கி.

Verse 37

गते चादर्शनं तत्र सोऽपि बालो महाग्रहः । विचिन्तयन्वै पितरं क्रोधेन कलुषीकृतः

அவன் அங்கிருந்து சென்று காணாமற்போனபின், அந்த இளைய மஹாகிரகமும் தந்தையை நினைத்து சிந்தித்தான்; கோபத்தால் அவன் மனம் மாசடைந்தது।

Verse 38

आग्नेयीं धारणां ध्यात्वा जनयामास पावकम् । कृत्यामन्त्रैर्जुहावाग्नौ कृत्या वै संभवत्विति

ஆக்னேய தாரணையைத் தியானித்து அவர் பாவகமாகிய புனித அக்கினியை உண்டாக்கினார். பின்னர் க்ருத்யா மந்திரங்களால் அக்கினியில் ஆஹுதி செய்து—“க்ருத்யா நிச்சயமாக எழுக” என்று உரைத்தார்.

Verse 39

तावज्झटिति सा कन्या ज्वालामालाविभूषिता । हुतभुक्सदृशाकारा किं करोमीति चाब्रवीत्

அந்தக் கணமே ஜ்வாலாமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தக் கன்னி தோன்றினாள்; அவளது உருவம் ஹுதபுக் (ஆஹுதி உண்ணும் அக்கினி) போன்றது. அவள்—“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றாள்.

Verse 40

शोषयामि समुद्रान् किं चूर्णयामि च पर्वतान् । अवनिं वेष्टयामीति पातये किं नभस्तलम्

அவள் கூறினாள்—“கடல்களை உலரச் செய்யவா? மலைகளைத் தூளாக்கவா? பூமியைச் சுற்றிவளைத்திடவா? அல்லது வானமண்டலத்தையே வீழ்த்தவா?”

Verse 41

कस्य मूर्ध्नि पतिष्यामि घातयामि च कं द्विज । शीघ्रमादिश्यतां कार्यं मा मे कालात्ययो भवेत्

“நான் யாரின் தலையில் விழ வேண்டும்? யாரை வீழ்த்த வேண்டும், ஓ த்விஜரே? என் காலம் வீணாகாதபடி செயலை விரைவில் ஆணையிடுங்கள்.”

Verse 42

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாயக் குறியீடு (அத்தியாயப் பிரிவு/முடிவு குறிப்பு).

Verse 43

महता क्रोधवेगेन मया त्वं चिन्तिता शुभे । पिता मे याज्ञवल्क्यश्च तस्य त्वं पत माचिरम्

மிகுந்த கோப வேகத்தால், ஓ சுபையே, உன்னை நினைத்து அழைத்தேன். என் தந்தை யாஜ்ஞவல்க்யர்—அவர்மேல் பாய்ந்து விடு; தாமதிக்காதே।

Verse 44

एवमुक्त्वागमच्छीघ्रं स्फोटयन्ती नभस्तलम् । मिथिलास्थो महाप्राज्ञस्तपस्तेपे महामनाः

இவ்வாறு சொல்லி அவள் விரைந்து சென்றாள்; வான்வெளியைப் பிளப்பதுபோல். இதற்கிடையில் மிதிலாவில் மகாப்ராஜ்ஞன், மகாமனத்தன் முனி தவத்தில் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 45

यावत्पश्यति दिग्भागं ज्वलनार्कसमप्रभम् । याज्ञवल्क्यो महातेजा महद्भूतमुपस्थितम्

யாஜ்ஞவல்க்யர் எனும் மகாதேஜஸ்வி முனி, தீயும் சூரியனும் போன்ற ஒளியால் எரியும் திசையை நோக்கிப் பார்த்தபோது, முன் ஒரு மாபெரும் பூதத் தத்துவம் நிற்பதை கண்டார்।

Verse 46

तद्दृष्ट्वा सहसायान्तं भीतभीतो महामुनिः । अनुयुक्तोऽथ भूतेन जनकं नृपतिं ययौ

அது திடீரென தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட மகாமுனி மிகுந்த அச்சத்தில் நடுங்கினார். அந்த பூதத்தால் தள்ளப்பட்டு அவர் ஜனக மன்னரிடம் சென்றார்।

Verse 47

शरण्यं मामनुप्राप्तं विद्धि त्वं नृपसत्तम । महद्भूतभयाद्रक्ष यदि शक्नोषि पार्थिव

அரசர்களில் சிறந்தவரே, என்னை சரணடைந்தவனாக அறிந்துகொள். பூமியின் ஆளுநரே, இயன்றால் அந்த மகாபூதத்தின் அச்சத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்று।

Verse 48

ब्रह्मतेजोभवं भूतमनिवार्यं दुरासदम् । न च शक्नोम्यहं त्रातुं राजा वचनमब्रवीत्

அரசன் கூறினான்—இது பிரம்மதேஜத்தில் பிறந்த பேருயிர்; தடுக்க இயலாதது, அணுக இயலாதது. உன்னை நான் காக்க இயலேன்।

Verse 49

ततश्चान्यं नृपश्रेष्ठं शरणार्थी महातपाः । जगाम तेन मुक्तोऽसौ चेन्द्रस्य सदनं भयात्

பின்பு அடைக்கலம் நாடிய மகாதபஸ்வி மற்றொரு சிறந்த அரசனை அணைந்தார்; அங்கும் மறுக்கப்பட்டதால் அச்சத்துடன் இந்திரன் மாளிகைக்குச் சென்றார்।

Verse 50

देवराज नमस्तेऽस्तु महाभूतभयान्नृप । कम्पमानोऽब्रवीद्विप्रो रक्षस्वेति पुनःपुनः

தேவராஜனே, உமக்கு வணக்கம். அந்த மகாபூதத்தின் அச்சத்தால் நடுங்கிய பிராமணன் மீண்டும் மீண்டும்—“என்னை காப்பாற்றுங்கள்” என்று கூறினான்।

Verse 51

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवराजोऽब्रवीदिदम् । न शक्नोमि परित्रातुं ब्रह्मकोपादहं मुने

அவன் சொற்களை கேட்ட தேவராஜன் கூறினான்—“முனிவரே, பிரம்மாவின் கோப அச்சத்தால் உன்னை நான் காப்பாற்ற இயலாது।”

Verse 52

ततः स ब्रह्मभवनं ब्राह्मणो ब्रह्मवित्तमः । जगाम विष्णुलोकं च तेनापीत्युक्त एव सः

பின்னர் பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் முதன்மையான அந்த பிராமணன் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்; விஷ்ணுலோகத்திற்கும் சென்றான்—அங்கும் அவனுக்கு அதே பதிலே கூறப்பட்டது।

Verse 53

ततः स मुनिरुद्विग्नो निराशो जीविते नृप । अनुगम्यमानो भूतेन अगच्छच्छङ्करालयम्

அப்போது அந்த முனிவர், அரசே, மிகுந்த கலக்கத்துடன் உயிர்வாழ்வில் நம்பிக்கை இழந்து, அந்த பூதம் தொடர்ந்து வர, சங்கரனின் திருவாசலுக்குச் சென்றார்.

Verse 54

तस्य योगबलोपेतो महादेवस्य पाण्डव । नखमांसान्तरे गुप्तो यथा देवो न पश्यति

பாண்டவா, யோகபலமுடைய அந்த பூதம், மகாதேவனின் நகம் மற்றும் மாமிசத்தின் இடையிலுள்ள நுண்ணிடத்தில், இறைவன் காணாதபடி மறைந்தது.

Verse 55

तदन्ते चागमद्भूतं ज्वलनार्कसमप्रभम् । मुञ्च मुञ्चेति पुरुषं देवदेवं महेश्वरम्

அந்த நிகழ்வின் முடிவில், தீயும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடன் ஒரு அதிபூதம் வந்து, ‘விடு, விடு’ என்று தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனை அழைத்தது.

Verse 56

एवमुक्तो महादेवस्तेन भूतेन भारत । योगीन्द्रं दर्शयामास नखमांसान्तरे तदा

பாரதா, அந்த பூதம் இவ்வாறு கூறியபோது, மகாதேவன் நகம்-மாமிச இடையில் தங்கியிருந்த யோகீந்திரனை அப்போது வெளிப்படுத்திக் காட்டினார்.

Verse 57

संस्थाप्य भूतं भूतेशः परमापद्गतं मुनिम् । उवाच मा भैस्त्वं विप्र निर्गच्छस्व महामुने

பூதேசன் (சிவன்) அந்த பூதத்தை அடக்கி அதன் இடத்தில் நிறுத்தி, பேராபத்தில் அகப்பட்ட முனிவரிடம்—‘அஞ்சாதே, பிராமணரே; நலமாகப் புறப்படு, மகாமுனியே’ என்று கூறினார்.

Verse 58

ततः सुसूक्ष्मदेहस्थं भूतं दृष्ट्वाब्रवीदिदम् । किमस्य त्वं महाभूत करिष्यसि वदस्व मे

அப்போது மிக நுண்ணிய உடலில் நிலைத்திருந்த அந்த பூதத்தைப் பார்த்து அவர் கூறினார்— “ஓ மகாபூதா, இவனுக்கு நீ என்ன செய்வாய்? எனக்குச் சொல்।”

Verse 59

कृत्योवाच । क्रोधाविष्टेन देवेश पिप्पलादेन चिन्तिता । अस्य देहं हनिष्यामि हिंसार्थं विद्धि मां प्रभो

க்ருத்யா கூறினாள்— “ஓ தேவேசா, கோபத்தில் ஆழ்ந்த பிப்பலாதன் என்னை உருவாக்கினான். இவனுடைய உடலை நான் அழிப்பேன்; பிரபோ, என்னை தீங்கு செய்வதற்கென அறிக।”

Verse 60

एतच्छ्रुत्वा महादेवो भूतस्य वदनाच्च्युतम् । कटिस्थं याज्ञवल्क्यं च मन्त्रयामास मन्त्रवित्

இதைக் கேட்ட மந்திரங்களை அறிந்த மகாதேவன்—பூதத்தின் வாயிலிருந்து விழுந்த சொற்களை கவனித்து—தன் இடுப்பில் இருந்த யாஜ்ஞவல்க்யருடன் ஆலோசனை செய்தான்।

Verse 61

योगीश्वरेति विप्रस्य कृत्वा नाम युधिष्ठिर । विसर्जयित्वा देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत

யுதிஷ்டிரா, தேவேசன் அந்தப் பிராமணனுக்கு “யோகீஸ்வரன்” என்று பெயரிட்டு, அவனை அனுப்பிவிட்டு, அங்கேயே மறைந்தான்।

Verse 62

प्रेषयित्वा तु तं भूतं पिप्पलादोऽपि दुर्मनाः । पितृमातृसमुद्विग्नो नर्मदातटमाश्रितः

அந்த பூதத்தை அனுப்பிய பின் பிப்பலாதனும் மனம் தளர்ந்தான்; தந்தை-தாயைப் பற்றிய கலக்கத்தால் நர்மதையின் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டான்।

Verse 63

एकाङ्गुष्ठो निराहारो वर्षादा षोडशान्नृप । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

அரசே! ஒரு பெருவிரலில் நின்று, உணவின்றி இருந்து, பதினாறு ஆண்டுகள் உமையுடன் தேவாதிபதி சங்கரரை அவர் திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 64

ततस्तत्तपसा तुष्टः शङ्करो वाक्यमब्रवीत्

பின்னர் அந்தத் தவத்தால் மகிழ்ந்த சங்கரர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 65

ईश्वर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र तपसानेन सुव्रत । वरं वृणीष्व ते दद्मि मनसा चेप्सितं शुभम्

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ விப்ரா, ஓ நல்விரதனே! இத்தவத்தால் நான் உன்னால் முற்றிலும் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேள்; உன் மனத்தில் எண்ணிய நல்விருப்பத்தை நான் உனக்குத் தருகிறேன்।

Verse 66

पिप्पलाद उवाच । यदि मे भगवांस्तुष्टो यदि देयो वरो मम । अत्र संनिहितो देव तीर्थे भव महेश्वर

பிப்பலாதன் கூறினார்—பகவான் என்மேல் திருப்தியடைந்திருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், தேவனே! இத்தீர்த்தத்தில் இங்கே சன்னிதியாக இருங்கள்; மகேசுவரா, இத்தீர்த்தத்தில் தங்கியருளுங்கள்।

Verse 67

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा पिप्पलादं महामुनिम् । जगामादर्शनं देवो भूतसङ्घसमन्वितः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தேவன் மகாமுனி பிப்பலாதனிடம் ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி, பூதகணங்களுடன் கண்மறைந்து சென்றார்।

Verse 68

पिप्पलादो गते देवे स्नात्वा तत्र महाम्भसि । स्थापयित्वा महादेवं जगामोत्तरपर्वतम्

தேவன் சென்றபின் பிப்பலாதன் அங்கே பெருநீரில் நீராடி, மகாதேவரை நிறுவி, வடக்கு மலையை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 69

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या स्नात्वा मन्त्रयुतं नृप । तर्पयित्वा पित्ःन् देवान् पूजयेच्च महेश्वरम्

அரசே! அந்த தீர்த்தத்தில் மனிதன் பக்தியுடன் மந்திரங்களோடு நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, மகேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 70

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यनुत्तमम् । मृतो रुद्रपुरं याति नात्र कार्या विचारणा

அவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் ஒப்பற்ற பலனை அடைகிறான்; மரணத்திற்குப் பின் ருத்ரபுரம் செல்கிறான்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்।

Verse 71

अथ यो भोजयेद्विप्रान् पित्ःनुद्दिश्य भारत । तस्य ते द्वादशाब्दानि मोदन्ते दिवि तर्पिताः

மேலும், பாரதா! பித்ருக்களை நினைத்து யார் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து விண்ணுலகில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மகிழ்வர்।

Verse 72

संन्यासेन तु यः कश्चित्तत्र तीर्थे तनुं त्यजेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

ஆனால் துறவுநிலையில் யாரேனும் அந்த தீர்த்தத்தில் உடலைத் துறந்தால், அவனுடைய பயணம் மீளாதது; ருத்ரலோகத்திலிருந்து அவன் ஒருபோதும் திரும்பான்।

Verse 73

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्ठे हि त्वयानघ । माहात्म्यं पिप्पलादस्य तीर्थस्योत्पत्तिरेव च

அனகனே! நீ கேட்டபடியே இதையெல்லாம் கூறினேன்—பிப்பலாதரின் மஹாத்மியமும் அந்த தீர்த்தத்தின் தோற்றமும் கூட।

Verse 74

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

இது புண்ணியமளிப்பது, பாபங்களை அழிப்பது, மங்களகரமானது, தீய கனவுகளை நீக்குவது. இதை ஓதுவோரும் கேட்போரும் எல்லாப் பாபங்களும் க்ஷயமடைவார்கள்.