Adhyaya 227

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । एतानि तव संक्षेपात्प्राधान्यात्कथितानि च । न शक्तो विस्तराद्वक्तुं संख्यां तीर्थेषु पाण्डव

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பாண்டவா! இத்தீர்த்தங்கள் உனக்கு சுருக்கமாக, அவற்றின் முதன்மையை முன்னிட்டு சொல்லப்பட்டன. தீர்த்தங்களின் எண்ணிக்கையை விரிவாக உரைக்க எனக்கு இயலாது.

Verse 2

एषा पवित्रा विमला नदी त्रैलोक्यविश्रुता । नर्मदा सरितां श्रेष्ठा महादेवस्य वल्लभा

இந்த நதி புனிதமும் மாசற்றதுமாய், மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. நர்மதா நதிகளில் சிறந்தது; மகாதேவருக்கு அன்பானது.

Verse 3

मनसा संस्मरेद्यस्तु नर्मदां सततं नृप । चान्द्रायणशतस्याशु लभते फलमुत्तमम्

ஓ அரசே! மனத்தில் எப்போதும் நர்மதையை நினைவு கூர்பவன், நூறு சாந்திராயண விரதங்களுக்குச் சமமான உயர்ந்த பலனை விரைவில் அடைகிறான்.

Verse 4

अश्रद्दधानाः पुरुषा नास्तिकाश्चात्र ये स्थिताः । पतन्ति नरके घोरे प्राहैवं परमेश्वरः

இங்கு நம்பிக்கையின்றி இருப்பவர்களும் நாத்திகர்களும் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வார்கள்—என்று பரமேஸ்வரன் அறிவித்தான்.

Verse 5

नर्मदां सेवते नित्यं स्वयं देवो महेश्वरः । तेन पुण्या नदी ज्ञेया ब्रह्महत्यापहारिणी

தானே தேவன் மகேஸ்வரன் நித்தமும் நர்மதையைச் சேவிக்கிறான்; ஆகவே அவள் மிகப் புண்ணிய நதி, பிரம்மஹத்தி பாவத்தையும் போக்குவாள் என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 6

इयं माहेश्वरी गङ्गा महेश्वरतनूद्भवा । प्रोक्ता दक्षिणगङ्गेति भारतस्य युधिष्ठिर

இது மாஹேஸ்வரீ கங்கை; மகேஸ்வரனின் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியவள். பாரதகுல யுதிஷ்டிரா, இவள் ‘தென் கங்கை’ எனப் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 7

जाह्नवी वैष्णवी गङ्गा ब्राह्मी गङ्गा सरस्वती । इयं माहेश्वरी गङ्गा रेवा नास्त्यत्र संशयः

ஜாஹ்னவீ வைஷ்ணவீ கங்கை; சரஸ்வதி பிராஹ்மீ கங்கை. இந்த ரேவையே மாஹேஸ்வரீ கங்கை—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 8

यथा हि पुरुषे देवस्त्रैमूर्तत्वमुपाश्रितः । ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यं न भेदस्तत्र वै यथा । तथा सरित्त्रये पार्थ भेदं मनसि मा कृथाः

ஒரே தேவன் மனிதனில் உறைந்து பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் எனத் திரிமூர்த்தி வடிவம் எடுப்பினும் அங்கே உண்மைப் பிரிவு இல்லை; அதுபோல, பார்தா, மூன்று புனித நதிகளிடையே மனத்தில் வேறுபாடு செய்யாதே.

Verse 9

कोटिशो ह्यत्र तीर्थानि लक्षशश्चापि भारत । तथा सहस्रशो रेवातीरद्वयगतानि तु

பாரதா, இங்கே தீர்த்தங்கள் கோடிக்கணக்கிலும், லட்சக்கணக்கிலும் உள்ளன; மேலும் ரேவையின் இரு கரைகளிலும் அவை ஆயிரக்கணக்கில் காணப்படுகின்றன.

Verse 10

वृक्षान्तरिक्षसंस्थानि जलस्थलगतानि च । कः शक्तस्तानि निर्णेतुं वागीशो वा महेश्वरः

சில தீர்த்தங்கள் மரங்களில், சில ஆகாயத்தில் நிலைபெற்றவை; சில நீரில், சில நிலத்தில் உள்ளவை. அவற்றை யார் எண்ண முடியும்—வாக்கீசனோ, அல்லது மகேஸ்வரனோ?

Verse 11

स्मरणाज्जन्मजनितं दर्शनाच्च त्रिजन्मजम् । सप्तजन्मकृतं नश्येत्पापं रेवावगाहनात्

ரேவையை நினைத்தாலே இவ்வாழ்வில் பிறந்த பாவம் அழியும்; அவளை தரிசித்தாலே மூன்று பிறவிகளின் பாவம் நீங்கும்; ரேவையில் நீராடினால் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவமெல்லாம் முற்றும் நாசமாகும்।

Verse 12

देवकार्यं कृतं तेन अग्नयो विधिवद्धुताः । वेदा अधीताश्चत्वारो येन रेवावगाहिता

யார் விதிமுறையுடன் ரேவையில் நீராடினாரோ, அவரால் தேவர்க்குரிய கடமைகள் செய்ததுபோல் ஆகும்; அக்னிகள் விதிப்படி ஹோமம் பெற்றதுபோல், நான்கு வேதங்களும் படித்ததுபோல் ஆகும்।

Verse 13

प्राधान्याच्चापि संक्षेपात्तीर्थान्युक्तानि ते मया । न शक्यो विस्तरः पार्थ श्रोतुं वक्तुं च वै मया

பார்த்தா, தீர்த்தங்களை அவற்றின் முதன்மைமையைப் பொருத்து சுருக்கமாகவே நான் கூறினேன்; அவற்றின் விரிவை நான் முழுதும் சொல்லவும் இயலாது, முழுதும் கேட்கவும் இயலாது।

Verse 14

युधिष्ठिर उवाच । विधानं च यमांश्चैव नियमांश्च वदस्व मे । प्रायश्चित्तार्थगमने को विधिस्तं वदस्व मे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—விதிமுறையையும், யமங்களையும், நியமங்களையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். பிராயச்சித்த நோக்கில் செல்லுவதற்கான விதி என்ன? அதை எனக்கு விளக்குங்கள்।

Verse 15

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु पृष्टं महाराज यच्छ्रेयः पारलौकिकम् । शृणुष्वावहितो भूत्वा यथाज्ञानं वदामि ते

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—மகாராஜா, நீர் நன்றாகக் கேட்டீர்; இது பரலோக நன்மையை அளிக்கும் உயர்ந்த விஷயம். கவனத்துடன் கேளுங்கள்; எனக்குத் தெரிந்த அளவில் உமக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 16

अध्रुवेण शरीरेण ध्रुवं कर्म समाचरेत् । अवश्यमेव यास्यन्ति प्राणाः प्राघूर्णिका इव

இந்த நிலையற்ற உடலினாலும் நிலையான தர்மச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் பிராணன் லட்டுவைப் போலச் சுழன்று நிச்சயம் விலகிச் செல்கிறது।

Verse 17

दानं वित्तादृतं वाचः कीर्तिधर्मौ तथा ख्युषः । परोपकरणं कायादसारात्सारमुद्धरेत्

செல்வத்திலிருந்து தானத்தை எடுத்துக்கொள்; சொல்லிலிருந்து சத்தியத்தை எடுத்துக்கொள்; வாழ்விலிருந்து கீர்த்தி, தர்மத்தைப் பெறுக; இந்த நாசமான உடலிலிருந்து பிறர்க்குப் பயன்படும் சாரத்தை எடுத்துக்கொள்।

Verse 18

अस्मिन्महामोहमये कटाहे सूर्याग्निना रात्रिदिवेन्धनेन । मासर्तुदर्वीपरिघट्टनेन भूतानि कालः पचतीति वार्ता

இந்த மஹாமோஹக் கடாயில் சூரியன் அக்கினி; இரவும் பகலும் எரிபொருள்; மாதங்களும் பருவங்களும் கரண்டியாகக் கிளற, காலம் எல்லா உயிர்களையும் ‘சமைக்கிறது’—இதுவே உண்மை உரை।

Verse 19

ज्ञात्वा शास्त्रविधानोक्तं कर्म कर्तुमिहार्हसि । नायं लोकोऽस्ति न परो न सुखं संशयात्मनः

சாஸ்திர விதிப்படி கூறப்பட்ட செயலை அறிந்து இங்கே செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் சந்தேக மனத்தார்க்கு இவ்வுலகும் இல்லை, மறுலகும் இல்லை, இன்பமும் இல்லை।

Verse 20

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी

மந்திரம், தீர்த்தம், த்விஜன், தெய்வம், தைவஞ்ஞன், மருந்து, குரு—இவற்றில் ஒருவரின் உள்ளுணர்வு எப்படியோ, பலனான சித்தியும் அப்படியே அமையும்।

Verse 21

अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् । असदित्युच्यते पार्थ न च तत्प्रेत्य नो इह

ஓ பார்த்தா! நம்பிக்கையின்றி செய்யப்படும் ஹோமம், தானம், தவம் ஆகியவை ‘அசத்’ எனப்படும்; அவை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பயன் தராது.

Verse 22

यः शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तते कामकारतः । न स सिद्धिमवाप्नोति न सुखं न परां गतिम्

சாஸ்திர விதியை விட்டு ஆசை மற்றும் மனமோச்சத்தால் நடப்பவன், சித்தியையும் சுகத்தையும் பரமகதியையும் அடையான்.

Verse 23

सन्तीह विविधोपाया नृणां देहविशोधनाः । तीर्थसेवासमं नास्ति स्वशरीरस्य शोधनम्

மனிதர்க்கு உடல் தூய்மைக்குப் பல வழிகள் உள்ளன; ஆனால் தன் உடலின் தூய்மைக்கு தீர்த்த சேவைக்கு நிகரானது இல்லை.

Verse 24

कृच्छ्रचान्द्रायणाद्यैर्वा द्वितीयं तीर्थसेवया । यदा तीर्थं समुद्दिश्य प्रयाति पुरुषो नृप । तदा देवाश्च पितरस्तं व्रजन्त्यनु खेचराः

கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் போன்ற கடுந்தவங்களாலும் தூய்மை உண்டாகும்; ஆனால் இரண்டாவது (மேன்மையான) வழி தீர்த்த சேவையே. ஓ அரசே! ஒருவன் தீர்த்தத்தை நோக்கி உறுதி கொண்டு புறப்பட்டால், தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் வானில் இயங்கும் திவ்யர்களுடன் அவனைத் தொடர்ந்து செல்கின்றனர்.

Verse 25

परमा मोदपूर्णास्ते प्रयान्त्यस्यानुयायिनः । कृत्वाभ्युदयिकं श्राद्धं समापृच्छय तु देवताम्

அவனைத் தொடர்ந்து செல்லும் தோழர்கள் பரமானந்தம் நிறைந்து முன்னே செல்கின்றனர்—அப்யுதயிக சிராத்தம் செய்து, தெய்வத்திடம் முறையாக விடைபெற்று.

Verse 26

इष्टबन्धूंश्च विष्णुं च शङ्करं सगणेश्वरम् । व्रजेद्द्विजाभ्यनुज्ञातो गृहीत्वा नियमानपि

அன்புடைய உறவினருக்கு வணங்கி, விஷ்ணுவையும் கணேசனுடன் கூடிய சங்கரனையும் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். பின்னர் த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) அனுமதி பெற்று, விதிக்கப்பட்ட நியமங்களை ஏற்று பயணம் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 27

एकाशनं ब्रह्मचर्यं भूशय्यां सत्यवादिताम् । वर्जनं च परान्नस्य प्रतिग्रहविवर्जनम्

ஒருவேளை மட்டும் உணவு, பிரம்மச்சரியம், தரையில் உறக்கம், சத்தியவாக்கு—இவற்றை கடைப்பிடிக்க வேண்டும். பிறர் அளிக்கும் அன்னத்தைத் தவிர்த்து, தானம் பெறுதலையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 28

वर्जयित्वा तथा द्रोहवञ्चनादि नृपोत्तम । साधुवेषं समास्थाय विनयेन विभूषितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! துரோகம், வஞ்சகம் முதலியவற்றை விட்டு, சாதுவின் ஒழுக்கத்தை ஏற்று, பணிவால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் இருக்க வேண்டும்.

Verse 29

दम्भाहङ्कारमुक्तो यः स तीर्थफलमश्नुते । यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम्

தம்பமும் அகங்காரமும் அற்றவனே தீர்த்தத்தின் பலனை அடைகிறான்—அவனுடைய கைகள், கால்கள், மனம் அனைத்தும் நன்கு கட்டுப்பட்டிருப்பின்.

Verse 30

विद्या तपश्च कीर्तिश्च स तीर्थफलमश्नुते । अक्रोधनश्च राजेन्द्र सत्यशीलो दृढव्रतः

வித்தை, தவம், புகழ்—இவற்றால் யுக்தனானவன் தீர்த்தபலனை அடைகிறான். அரசர்களின் தலைவனே! அவன் கோபமற்றவன், சத்தியநெறியன், விரதத்தில் உறுதியானவன்.

Verse 31

आत्मोपमश्च भूतेषु स तीर्थफलमश्नुते । मुण्डनं चोपवासश्च सर्वतीर्थेष्वयं विधिः

எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப் போலவே கருதுபவன் உண்மையில் தீர்த்தப் பலனை அடைகிறான். முண்டனம் மற்றும் உபவாசம்—இது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் விதிக்கப்பட்ட நியமம்.

Verse 32

वर्जयित्वा कुरुक्षेत्रं विशालां विरजां गयाम् । स्नानं सुरार्चनं चैव श्राद्धे वै पिण्डपातनम्

குருக்ஷேத்திரம், விசாலா, விரஜா, கயா ஆகியவற்றைத் தவிர மற்ற இடங்களில் ஸ்நானமும் தேவர்ச்சனையும் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஸ்ராத்த காலத்தில் பிண்டதானம் நிச்சயமாக விதிக்கப்பட்டது.

Verse 33

विप्राणां भोजनं शक्त्या सर्वतीर्थेष्वयं विधिः । प्रायश्चित्तनिमित्तं च यो व्रजेद्यतमानसः

எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் இந்நியமம்: இயன்ற அளவிற்கு பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் பிராயச்சித்தத்திற்காக கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் தீர்த்தயாத்திரை செய்பவன் இவ்விதியையே பின்பற்றுகிறான்.

Verse 34

तस्यापि च विधिं वक्ष्ये शृणु पार्थ समाहितः । एकाशनं ब्रह्मचर्यमक्षारलवणाशनम्

அதற்கான முறையையும் கூறுகிறேன்—பார்த்தா, ஒருமுகமாகக் கேள். நாளில் ஒருமுறை உணவு, பிரம்மச்சரியப் பின்பற்றல், மேலும் காரச்சாரம் (க்ஷாரம்) மற்றும் உப்பு இல்லாத ஆகாரம் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 35

स्नात्वा तीर्थाभिगमनं हविष्यैकान्नभोजनम् । वर्जयेत्पतितालापं बहुभाषणमेव च

ஸ்நானம் செய்து தீர்த்தத்திற்குச் சென்று ஹவிஷ்ய வகையான எளிய புனித அன்னமே உண்ண வேண்டும். பதிதர்களுடன் உரையாடலும், அதிகமாகப் பேசுதலும்—இரண்டையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 36

परीवादं परान्नं च नीचसङ्गं विवर्जयेत् । व्रजेच्च निरुपानत्को वसानो वाससी शुचिः

பிறரை இகழ்தல், பிறர் அளித்த அன்னம், கீழ்மக்கள் சங்கம் இவற்றை விலக்குக. காலணியின்றி, தூய ஆடை அணிந்து, பரிசுத்தமாய் செல்லுக.

Verse 37

संकल्पं मनसा कृत्वा ब्राह्मणानुज्ञया व्रजेत् । तीर्थे गत्वा तथा स्नात्वा कृत्वा चैव सुरार्चनम्

மனத்தில் சங்கல்பம் செய்து, பிராமணர்களின் அனுமதி பெற்று புறப்படுக. தீர்த்தம் சென்று நீராடி, தேவனைப் பூஜித்து ஆராதிக்குக.

Verse 38

दुष्कर्मतो विमुक्तः स्यादनुतापी भवेद्यदि । वेदे तीर्थे च देवे च दैवज्ञे चौषधे गुरौ

உண்மையான மனவருத்தம் ஏற்பட்டால் தீச்செயல்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்—வேதம், தீர்த்தம், தெய்வம், ஜோதிடர், மருந்து, குரு ஆகியவற்றின் மீது பக்தி-மரியாதை கொண்டு.

Verse 39

यादृशी भावना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी । उक्ततीर्थफलानां च पुराणेषु स्मृतिष्वपि

யாரின் உள்ளநிலை எப்படியோ, அவரின் பெறுபேறும் அப்படியே அமையும். தீர்த்தங்களின் பலன்கள் புராணங்களிலும் ஸ்மிருதிகளிலும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 40

अर्थवादभवां शङ्कां विहाय भरतर्षभ । कृत्वा विचारं शास्त्रोक्तं परिकल्प्य यथोचितम्

பரதகுலச் சிறந்தவனே, இதை வெறும் அர்த்தவாதம் (புகழ்ச்சி மட்டும்) என எண்ணி எழும் சந்தேகத்தை விலக்குக. சாஸ்திரப்படி ஆராய்ந்து உரிய முறையில் ஏற்றுக்கொள்க.

Verse 41

कायेन कृच्छ्रचरणे ह्यशक्तानां विशुद्धये । ज्ञात्वा तीर्थाविशेषं हि प्रायश्चित्तं समाचरेत्

உடலால் கடுமையான க்ருச்சிரத் தவம் செய்ய இயலாதோர், தீர்த்தத்தின் தனிச்சிறப்பு மகிமையை அறிந்து விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்தால் தூய்மை பெறுவர்.

Verse 42

तच्छृणुष्व महाराज नर्मदायां यथोचितम् । चतुर्विंशतिसंख्येभ्यो योजनेभ्यो व्रजेन्नरः

மகாராஜா, நர்மதையைப் பற்றிய யதோசிதமானதை கேளும்—சாஸ்திர விதிப்படி மனிதன் இருபத்துநான்கு யோஜனை அளவு பயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

चतुर्विंशतिकृच्छ्राणां फलमाप्नोति शोभनम् । अत ऊर्ध्वं योजनेषु पादकृच्छ्रमुदाहृतः

அவன் இருபத்துநான்கு க்ருச்சிர விரதங்களுக்குச் சமமான மங்களப் பலனை அடைவான். இதற்கு மேல், ஒவ்வொரு யோஜனைக்கும் ‘பாத-க்ருச்சிரம்’ (நான்கில் ஒரு க்ருச்சிரம்) எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.

Verse 44

तन्मध्ये च महाराज यो व्रजेच्छुद्धिकाङ्क्षया । योजने योजने तस्य प्रायश्चित्तं विदुर्बुधाः

அந்த யாத்திரையின் நடுவே, மகாராஜா, தூய்மை வேண்டி யார் செல்கிறாரோ—அவருக்கு ஒவ்வொரு யோஜனைக்கும் பிராயச்சித்தத் தூய்மை பலன் உண்டு என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 45

प्रणवाख्ये महाराज तथा रेवोरिसंगमे । भृगुक्षेत्रे तथा गत्वा फलं तद्द्विगुणं स्मृतम्

மகாராஜா, ‘ப்ரணவ’ எனப்படும் தலத்திலும், ரேவா–ஓரி சங்கமத்திலும், மேலும் ப்ருகுக்ஷேத்திரம் அடைந்தபோதும்—அந்த விரதத்தின் பலன் இரட்டிப்பாகும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 46

सङ्गमे देवनद्याश्च शूलभेदे नृपोत्तम । द्विगुणं पादहीनं स्यात्करजासंगमे तथा

தேவநதியின் சங்கமத்திலும், சூலபேதத்திலும், அரசர்களில் சிறந்தவனே, பலன் ‘இரட்டிப்பாகி பாத-ஹீனம்’ ஆகும்; கரஜா சங்கமத்திலும் அதேபோல்.

Verse 47

एरण्डीसङ्गमे तद्वत्कपिलायाश्च संगमे । केचित्त्रिगुणितं प्राहुः कुब्जारेवोत्थसङ्गमे

எரண்டீ சங்கமத்திலும், கபிலா சங்கமத்திலும் அதேபோல். குப்ஜா ரேவோத்த ஓடையுடன் சேரும் சங்கமத்தில் பலன் மும்மடங்கு என சிலர் கூறுகின்றனர்.

Verse 48

ओंकारे च महाराज तदपि स्यात्समञ्जसम् । सङ्गमेषु तथान्यासां नदीनां रेवया सह

ஓங்காரத்திலும், மகாராஜனே, அந்த மதிப்பீடு பொருத்தமானதே. ரேவையுடன் பிற நதிகள் சேரும் சங்கமங்களிலும் அதேபோல்.

Verse 49

प्राहुस्ते सार्धकृच्छ्रं वै फलं पूर्वं युधिष्ठिर । त्रिगुणं कृच्छ्रमाप्नोति रेवासागरसङ्गमे

யுதிஷ்டிரனே, முன்பு உனக்கு பலன் ‘சார்த்த-க்ருச்சிரம்’ எனக் கூறப்பட்டது. ஆனால் ரேவா-சாகர சங்கமத்தில் க்ருச்சிரப் பலன் மும்மடங்காகக் கிடைக்கும்.

Verse 50

कृच्छ्रं चतुर्गुणं प्रोक्तं शुक्लतीर्थे युधिष्ठिर । योजने योजने गत्वा चतुर्विंशतियोजनम् । तत्र तत्र वसेद्यस्तु सुचिरं नृवरोत्तम

யுதிஷ்டிரனே, சுக்லதீர்த்தத்தில் க்ருச்சிரப் பலன் நான்மடங்கு என உரைக்கப்படுகிறது. இருபத்துநான்கு யோஜனங்கள் வரை யோஜனம்தோறும் சென்று, ஒவ்வொரு இடத்திலும் நீண்டகாலம் தங்குபவன்—மனிதர்களில் சிறந்தவனே—தன் விரதப் பலனை உறுதியான புண்ணியமாக்குவான்.

Verse 51

रेवासेवासमाचारः संयुक्तः शुद्धबुद्धिमान् । दम्भाहङ्काररहितः शुद्ध्यर्थं स विमुच्यते

ரேவாதேவியின் சேவைக்குரிய முறையான ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றி, தூய அறிவுடன், தம்பமும் அகங்காரமும் அற்றவன்—தூய்மைக்காகப் பாபப் பாரத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 52

इति ते कथितं पार्थ प्रायश्चित्तार्थलक्षणम् । रेवायात्राविधानं च गुह्यमेतद्युधिष्ठिर

ஏ பார்தா! இவ்வாறு பிராயச்சித்தத்தின் இலக்கணமும் நோக்கமும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; மேலும் ரேவா யாத்திரையின் விதியும்—ஏ யுதிஷ்டிரா! இது குஹ்யமான (புனித) உபதேசம்.

Verse 53

युधिष्ठिर उवाच । योजनस्य प्रमाणं मे वद त्वं मुनिसत्तम । यज्ज्ञात्वा निश्चितं मे स्यान्मनःशुद्धेस्तु कारणम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—முனிவரே சிறந்தவரே! யோஜனத்தின் உண்மையான அளவை எனக்குச் சொல்லுங்கள். அதை அறிந்தால் என் மனம் உறுதிபெற்று, மனத் தூய்மைக்குக் காரணமாகும்.

Verse 54

मार्कण्डेय उवाच । शृणु पाण्डव वक्ष्यामि प्रमाणं योजनस्य यत् । तथा यात्राविशेषेण विशेषं कृच्छ्रसम्भवम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பாண்டவா! கேள்; யோஜனத்தின் அளவை நான் விளக்குகிறேன். மேலும் யாத்திரையின் சிறப்புகளால் க்ருச்ச்ர விரதத்துடன் தொடர்புடைய சிறப்பு பலன்கள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றன என்பதையும் கூறுவேன்.

Verse 55

तिर्यग्यवोदराण्यष्टावूर्ध्वा वा व्रीहयस्त्रयः । प्रमाणमङ्गुलस्याहुर्वितस्तिर्द्वादशांगुला

குறுக்காக வைத்த எட்டு யவத் தானியங்கள்—அல்லது நெடுக்காக வைத்த மூன்று அரிசித் தானியங்கள்—இதுவே ஒரு அங்குலத்தின் அளவு எனக் கூறுவர். விதஸ்தி என்பது பன்னிரண்டு அங்குலம்.

Verse 56

वितस्तिद्वितयं हस्तश्चतुर्हस्तं धनुः स्मृतम् । स एव दण्डो गदितो विशेषज्ञैर्युधिष्ठिर

இரண்டு விதஸ்திகள் சேர்ந்தால் ஒரு ஹஸ்தம் (முழம்) ஆகும்; நான்கு ஹஸ்தங்கள் ‘தனு’ (வில்லளவு) என நினைக்கப்படுகின்றன. அதே அளவையே அளவறிந்தோர் ‘தண்டம்’ என்றும் கூறுவர், யுதிஷ்டிரா.

Verse 57

धनुःसहस्रे द्वे क्रोशश्चतुःक्रोशं च योजनम् । एतद्योजनमानं ते कथितं भरतर्षभ

இரண்டு ஆயிரம் தனுக்கள் ஒரு க்ரோசம்; நான்கு க்ரோசங்கள் ஒரு யோஜனம். இவ்வாறு, பாரதர்களில் சிறந்தவனே, யோஜன அளவு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 58

येन यात्रां व्रजन् वेत्ति फलमानं निजार्जितम् । उक्तं कृच्छ्रफलं तीर्थे जलरूपे नृपोत्तम

இந்த அளவினால் தீர்த்தயாத்திரை செல்லும் ஒருவர் தாம் ஈட்டிய புண்ணியப் பலனின் அளவை அறியலாம். இப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீருருவத் தீர்த்தங்களில் க்ருச்சிர விரதத்தின் பலன் கூறப்படுகிறது.

Verse 59

यथाविशेषं ते वच्मि पूर्वोक्ते तत्र तत्र च । तन्मे शृणु महीपाल श्रद्दधानाय कथ्यते

முன்னர் கூறிய குறிப்பின்படி, இடம் இடமாக வேறுபாடுகளுக்கேற்ப நான் உனக்குச் சொல்வேன். ஆகவே கேள், மஹீபாலா; இது நம்பிக்கையுள்ளவருக்காகவே உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 60

यस्मिंस्तीर्थे हि यत्प्रोक्तं फलं कृच्छ्रादिकं नृप । तत्राप्युपोषणात्कृच्छ्रफलं प्राप्नोत्यथाधिकम्

அரசனே, எந்தத் தீர்த்தத்தில் க்ருச்சிர முதலிய விரதங்களின் பலன் எதாகக் கூறப்பட்டதோ, அங்கேயும் உபோஷணம் (உபவாசம்) செய்தால் க்ருச்சிரத்தின் பலனும், அதற்கும் மேலானதும் கிடைக்கும்.

Verse 61

दिनजाप्याच्च लभते फलं कृच्छ्रस्य शक्तितः । तत्र विख्यातदेवेशं स्नात्वा दृष्ट्वाभिपूज्य च

பகலில் ஜபம் செய்தாலும், தன் உடல் வலிமைக்கேற்ப, க்ருச்ச்ர விரதத்தின் பலன் கிடைக்கும். அங்கே நீராடி, புகழ்பெற்ற தேவேசனை தரிசித்து, முறையாக வழிபட்டு…

Verse 62

प्रणम्य लभते पार्थ फलं कृच्छ्रभवं सुधीः । तीर्थे मुख्यफलं स्नानाद्द्वितीयं चाप्युपोषणात्

ஓ பார்த்தா! வணங்கி, அறிவுடையவன் க்ருச்ச்ரத்தால் உண்டாகும் பலனை அடைகிறான். தீர்த்தத்தில் முதன்மை பலன் நீராடுதலால்; இரண்டாம் பலன் உபவாசத்தாலும் கிடைக்கும்.

Verse 63

तृतीयं ख्यातदेवस्य दर्शनाभ्यर्चनादिभिः । चतुर्थं जाप्ययोगेन देहशक्त्या त्वहर्निशम्

மூன்றாவது (அனுஷ்டான நிலை) புகழ்பெற்ற தெய்வத்தின் தரிசனம், அர்ச்சனை முதலியவற்றால் பெறப்படுகிறது. நான்காவது, உடல் வலிமைக்கேற்ப, பகல்-இரவு ஜபயோக ஒழுக்கத்தால் நிறைவேறும்.

Verse 64

पञ्चमं सर्वतीर्थेषु कल्पनीयं हि दूरतः । तीरस्थो योजनादर्वाग्दशांशं लभते फलम्

ஐந்தாவது (பல நிலை) எல்லா தீர்த்தங்களிலும் தொலைவிலிருந்தே நினைத்தால்கூட ஏற்புடையது. கரையில் இருந்து, ஒரு யோஜனைக்குள் இருப்பவன் பலனின் பத்தில் ஒரு பங்கைப் பெறுவான்.

Verse 65

उक्ततीर्थफलात्पार्थ नात्र कार्या विचारणा

ஓ பார்த்தா! கூறப்பட்ட தீர்த்தப் பலனைப் பற்றி இங்கே மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 66

उपवासेन सहितं महानद्यां हि मज्जनम् । अप्यर्वाग्योजनात्पार्थ दद्यात्कृच्छ्रफलं नृणाम्

ஏ பார்தா! உபவாசத்துடன் மகாநதியில் செய்யும் ஸ்நான-மஜ்ஜனம், ஒரு யோஜனைக்கும் குறைந்த தூரத்தில் செய்தாலும், மனிதர்க்கு க்ருச்ச்ர விரதத்திற்குச் சமமான புண்ணியப் பலனை அளிக்கும்.

Verse 67

षड्योजनवहा कुल्य नद्योऽल्पा द्वादशैव च । चतुर्विंशतिगा नद्यो महानद्यस्ततोऽधिकाः

ஆறு யோஜனை வரை ஓடும் நீர்வழி ‘குல்யா’ எனப்படும்; பன்னிரண்டு யோஜனை வரை உள்ளவை ‘சிறு நதிகள்’. இருபத்துநான்கு யோஜனை வரை செல்லும் நதிகள் ‘மகாநதிகள்’; அதற்கு மேல் இன்னும் பெருமை உடையவை.