Adhyaya 218

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धराधीश तीर्थं परमशोभनम् । जमदग्निरिति ख्यातं यत्र सिद्धो जनार्दनः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஓ பூமியாதிபா, மிக அழகிய ‘ஜமதக்னி’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே সিদ্ধராக ஜனார்தனன் திகழ்கிறான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धो द्विजश्रेष्ठ वासुदेवो जगद्गुरुः । मानुषं रूपमास्थाय लोकानां हितकाम्यया

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, உலககுரு வாசுதேவன் அனைவரின் நலனுக்காக மனித வடிவம் ஏற்று எவ்வாறு সিদ্ধனானான்?

Verse 3

एतत्सर्वं यथान्यायं देवदेवस्य चक्रिणः । चरितं श्रोतुमिच्छामि कथ्यमानं त्वयानघ

ஓ அனகா, தேவர்களின் தேவனான சக்கரதாரியின் முழுச் சரிதத்தையும் முறையோடு, வரிசையாக, நீ கூறும்படி நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आसीत्पूर्वं महाराज हैहयाधिपतिर्महान् । कार्तवीर्य इति ख्यातो राजा बाहुसहस्रवान्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில், ஓ மகாராஜா, ஹைஹயர்களின் மகா அதிபதி ஒருவன் இருந்தான்; ‘கார்த்தவீர்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற, ஆயிரம் கரங்களுடைய அரசன்.

Verse 5

हस्त्यश्वरथसम्पन्नः सर्वशस्त्रभृतां वरः । वेदविद्याव्रतस्नातः सर्वभूताभयप्रदः

அவன் யானை, குதிரை, தேர்களால் செழித்தவன்; ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்தவன்; வேதவித்தையும் விரதநியமங்களாலும் தூய்மையடைந்தவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவன்.

Verse 6

माहिष्मत्याः पतिः श्रीमान्राजा ह्यक्षौहिणीपतिः । स कदाचिन्मृगान्हन्तुं निर्जगाम महाबलः

மாஹிஷ்மதியின் அதிபதியான அந்தப் புகழ்மிக்க அரசன், அக்‌ஷௌஹிணி சேனையின் தலைவனாய், ஒருநாள் மிகுந்த வலத்துடன் மான்களை வேட்டையாடப் புறப்பட்டான்.

Verse 7

बहुभिर्दिवसैः प्राप्तो भृगुकच्छमनुत्तमम् । जमदग्निर्महातेजा यत्र तिष्ठति तापसः

பல நாட்கள் கழித்து அவன் ஒப்பற்ற ப்ருகுகச்சத்தை அடைந்தான்; அங்கு மகத்தான தேஜஸுடன் தவமுனிவர் ஜமதக்னி தங்கியிருந்தார்.

Verse 8

रेणुकासहितः श्रीमान्सर्वभूताभयप्रदः । तस्य पुत्रोऽभवद्रामः साक्षान्नारायणः प्रभुः

அங்கு ரேணுகையுடன் இருந்த அந்தப் புகழ்மிக்க முனிவர், எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவர்; அவருக்குப் புதல்வனாக ராமன் பிறந்தான்—அவன் நேரே பரமபிரபு நாராயணனே.

Verse 9

सर्वक्षत्रगुणैर्युक्तो ब्रह्मविद्ब्राह्मणोत्तमः । तोषयन्परया भक्त्या पितरौ परमार्थवत्

அவன் எல்லாக் க்ஷத்திரிய குணங்களாலும் நிறைந்தவன்; ஆயினும் பிரம்மஞானி, பிராமணர்களில் முதன்மையானவன்; பரமார்த்தத்தில் நிலைத்து, உச்ச பக்தியால் பெற்றோரை மகிழ்வித்தான்.

Verse 10

तं तदा चार्जुनं दृष्ट्वा जमदग्निः प्रतापवान् । चरन्तं मृगयां गत्वा ह्यातिथ्येन न्यमन्त्रयत्

அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ஜமதக்னி, வேட்டைக்காகச் சுற்றித் திரிந்த அர்ஜுனனைப் பார்த்து, அதிதி-தர்மப்படி அன்புடன் விருந்தோம்பலுக்காக அழைத்தார்।

Verse 11

तथेति चोक्त्वा स नृपः सभृत्यबलवाहनः । जगाम चाश्रमं पुण्यमृषेस्तस्य महात्मनः

‘அப்படியே’ என்று கூறி, அந்த அரசன் தன் பணியாளர்கள், படை மற்றும் வாகனங்களுடன் அந்த மகாத்ம முனிவரின் புனித ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 12

तत्क्षणादेव सम्पन्नं श्रिया परमया वृतम् । विस्मयं परमं तत्र दृष्ट्वा राजा जगाम ह

அந்தக் கணமே அனைத்தும் முற்றிலும் நிறைவேறி, பரமச் சிறப்பால் சூழப்பட்டது. அங்கே அந்த அற்புத அதிசயத்தைப் பார்த்த அரசன் வியப்பில் நின்றான்।

Verse 13

गतमात्रस्तु सिद्धेन परमान्नेन भोजितः । सभृत्यबलवान्राजा ब्राह्मणेन यदृच्छया । किमेतदिति पप्रच्छ कारणं शक्तिमेव च

அரசன் தன் பணியாளர்களும் படையுமுடன் வந்தவுடனே, அந்தப் பிராமணனால் தானாகவே முற்றிய சிறந்த பரம அன்னத்தால் விருந்தளிக்கப்பட்டான். அவன் கேட்டான்—“இது என்ன? இதன் காரணம் என்ன, இதை நிகழ்த்தும் சக்தி எது?”

Verse 14

कामधेनोः प्रभावं तं ज्ञात्वा प्राह ततो द्विजम् । दक्षिणां देहि मे विप्र कल्मषां धेनुमुत्तमाम्

காமதேனுவின் அந்த அற்புதப் பெருமையை அறிந்து, அவன் அந்தத் த்விஜனிடம் கூறினான்—“ஓ விப்ரரே! தக்ஷிணையாக ‘கல்மஷா’ எனும் அந்தச் சிறந்த பசுவை எனக்குத் தாருங்கள்.”

Verse 15

शतं शतसहस्राणामयुतं नियुतं परम् । भूषितानां च धेनूनां ददामि तव चार्बुदम्

நான் உனக்கு நூறுகள், நூறு ஆயிரங்கள், பத்தாயிரங்கள், இலட்சங்கள் வரை—மிகப் பெரும் தொகையாக—அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுக்களைத் தானமாக அளிப்பேன்; இதுவே என் ஈடு.

Verse 16

जमदग्निरुवाच । अयुतैः प्रयुतैर्नाहं शतकोटिभिरुत्तमाम् । कामधेनुमिमां तात न दद्मि प्रतिगम्यताम्

ஜமதக்னி கூறினார்—மகனே! பத்தாயிரங்கள், இலட்சங்கள், நூறு கோடிகளுக்குப் பதிலாகவும் இந்த உத்தம காமதேனுவை நான் தரமாட்டேன்; அவளைத் திருப்பி அனுப்புங்கள்.

Verse 17

एवमुक्तः स राजेन्द्रस्तेन विप्रेण भारत । क्रोधसंरक्तनयन इदं वचनमब्रवीत्

அந்த பிராமணன் இவ்வாறு கூறியதும், ஓ பாரதா, அரசர்களின் தலைவன்—கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன்—இவ்வசனத்தைச் சொன்னான்.

Verse 18

यस्येदृशः कामचारो मय्यपि द्विजपांसन । अहं ते पश्यतस्तस्मान्नयामि सुरभिं गृहात्

என்னிடமும் இப்படிப் பிடிவாதச் செயல் காட்டினால், ஓ த்விஜபாம்சனே! நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் சுரபியை உன் வீட்டிலிருந்து நான் எடுத்துச் செல்வேன்.

Verse 19

द्विज उवाच । कः क्रीडति सरोषेण निर्भयो हि महाहिना । मृत्युदृष्टोतरेणापि मम धेनुं नयेत यः

த்விஜன் கூறினார்—மகா பாம்பின் முன் அஞ்சாது கோபத்தில் யார் விளையாடுவார்? மரணத்தின் பார்வையால் குறியிடப்பட்டபின்பும் என் பசுவை எடுத்துச் செல்லத் துணிவது யார்?

Verse 20

एवमुक्त्वा महादण्डं ब्रह्मदण्डमिवापरम् । गृहीत्वा परमक्रुद्धो जमदग्निरुवाच ह

இவ்வாறு சொல்லி, மிகக் கோபமுற்ற ஜமதக்னி, பிரம்மதண்டம் போன்ற மற்றொரு மகாதண்டத்தைப் பற்றிக் கொண்டு மீண்டும் உரைத்தார்.

Verse 21

यस्यास्ति शक्तिस्तेजो वा क्षत्रियस्य कुलाधमः । धेनुं नयतु मे सद्यः क्षीणायुः सपरिच्छदः

வலிமையோ ஒளியோ உண்டு என எண்ணும் எந்தக் க்ஷத்திரியக் குலாதமனும் என் பசுவை உடனே எடுத்துச் செல்லட்டும்; ஆனால் அவன் ஆயுள் குறைந்து, சுற்றத்தார்-உடைமைகளுடன் அழிவான்.

Verse 22

एतच्छ्रुत्वा वचः क्रूरं हैहयः शतशो वृतः । धावमानः क्षितितले ब्रह्मदण्डहतोऽपतत्

அக்கொடுஞ்சொற்களை கேட்டதும், நூற்றுக்கணக்கானோர் சூழ்ந்த ஹைஹயன் பூமியில் ஓடினான்; ஆனால் பிராமணனின் பிரம்மதண்டத்தால் தாக்கப்பட்டு விழுந்தான்.

Verse 23

हुंकृतेन ततो धेन्वाः खड्गपाशासिपाणयः । निर्गच्छन्तः प्रदृश्यन्ते कल्मषायाः सहस्रशः

அப்போது பசுவின் இடிமுழக்கமான ‘ஹும்’ என்ற ஒலியால், கைகளில் வாள், பாசம், அசி ஏந்திய கல்மஷாவின் ஆயிரக்கணக்கான படைகள் வெளிப்பட்டு தோன்றின.

Verse 24

नासापुटाग्राद्रोमाग्रात्किराता मागधा गुदात् । रन्ध्रान्तरेषु चोत्पन्नाः शतशोऽथ सहस्रशः

மூக்குத் துளைகளின் முனையிலிருந்து, முடிகளின் நுனியிலிருந்து, மேலும் குதத்திலிருந்து—கிராதரும் மாகதரும் பிறந்தனர்; அத்துடன் ரோமகூபங்களின் துளை இடைவெளிகளிலிருந்தும் அவர்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் எழுந்தனர்.

Verse 25

एवमन्योऽन्यमाहत्य हैहयष्टङ्कणान्दहन् । विनाशं सह विप्रेण गता ह्यर्जुनतेजसा

இவ்வாறு ஒருவரையொருவர் தாக்கி, ஹைஹயப் படைகளை எரித்துக் கொண்டே, அவர்கள் அந்தப் பிராமணனுடன் சேர்ந்து அழிவை அடைந்தனர்—அர்ஜுனனின் தீவிரத் தேஜஸால்.

Verse 26

कार्तवीर्यो जयं लब्ध्वा संख्ये हत्वा द्विजोत्तमम् । जगाम स्वां पुरीं हृष्टः कृतान्तवशमोहितः

கார்த்தவீர்யன் போரில் வெற்றி பெற்று, சிறந்த பிராமணனை வதைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்—ஆனால் க்ருதாந்தன் (மரண-விதி) வசத்தால் மயங்கியிருந்தான்.

Verse 27

ततस्त्वरान्वितः प्राप्तः पश्चाद्रामो गते रिपौ । आक्रन्दमानां जननीं ददर्श पितुरन्तिके

பின் பகைவன் சென்ற பின்பு, ராமன் விரைந்து வந்து, தந்தையின் அருகில் அழுது புலம்பும் தாயை கண்டான்.

Verse 28

राम उवाच । केनेदमात्मनाशाय ह्यज्ञानात्साहसं कृतम् । मम तातं जिघांसुर्यो द्रष्टुं मृत्युमिहेच्छति

ராமன் கூறினான்—அறியாமையால் தன்னழிவைத் தரும் இத்துணிச்சல் செயலை யார் செய்தது? என் தந்தையை கொல்ல விரும்புபவன் இங்கே மரணத்தையே காண விரும்புகிறான்.

Verse 29

ततः सा रामवाक्येन गतसत्त्वेव विह्वला । उदरं करयुग्मेन ताडयन्ती ह्युवाच तम्

அப்போது ராமனின் சொற்களால் அவள் உயிரற்றவள்போல் திகைத்து, இரு கைகளாலும் வயிற்றைத் தட்டிக்கொண்டு நடுங்கியபடி அவனிடம் பேசினாள்.

Verse 30

अर्जुनेन नृशंसेन क्षत्रियैरपरैः सह । इहागत्य पिता तेन निहतो बाहुशालिना

அந்தக் கொடியவனான அர்ஜுனன் மற்ற க்ஷத்திரியர்களுடன் இங்கு வந்து, வலிமையான தோள்களை உடைய உன் தந்தையைக் கொன்றுவிட்டான்.

Verse 31

तं पश्य निहतं तातं गतासुं गतचेतसम् । संस्कृत्य विधिवत्पुत्र तर्पयस्व यथातथम्

உயிரற்ற, உணர்வற்ற நிலையில் கிடக்கும் உன் தந்தையைப் பார். மகனே, விதிப்படி அவருக்குச் செய்யவேண்டிய சடங்குகளைச் செய்து, முறையாகத் தர்ப்பணம் செய்வாயாக.

Verse 32

एतच्छ्रुत्वा स वचनं जननीमभिवाद्य ताम् । प्रतिज्ञामकरोद्यां तां शृणुष्व च नराधिप

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவர் தன் தாயை வணங்கி ஒரு சபதம் செய்தார். அரசனே, அவர் செய்த அந்தச் சபதத்தைக் கேட்பாயாக.

Verse 33

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं निःक्षत्रियकुलान्वयाम् । स्नात्वा च तेषामसृजा तर्पयिष्यामि ते पतिम्

இருபத்தொரு முறை இப்பூமியை க்ஷத்திரிய வம்சம் இல்லாததாகச் செய்வேன். அவர்களின் இரத்தத்தில் நீராடி, உன் கணவருக்குத் தர்ப்பணம் செய்வேன்.

Verse 34

तस्यापि परशुना बाहून् कार्तवीर्यस्य दुर्मतेः । छित्त्वा पास्यामि रुधिरमिति सत्यं शृणुष्व मे

தீய புத்தி கொண்ட அந்த கார்த்தவீரியனின் கைகளை என் கோடரியால் வெட்டி, நான் அவன் இரத்தத்தைக் குடிப்பேன். இது என் சத்திய வாக்கு, கேள்.

Verse 35

एवं प्रतिज्ञां कृत्वासौ जामदग्न्यः प्रतापवान् । क्रोधेन महताविष्टः संस्कृत्य पितरं ततः

இவ்வாறு உறுதி மொழி செய்து, பராக்கிரமமுடைய ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பின்னர் தந்தையின் அந்த்யேஷ்டி சடங்குகளைச் செய்தான்।

Verse 36

माहिष्मतीं पुरीं रामो जगाम क्रोधमूर्छितः । छित्त्वा बाहुवनं तस्य हत्वा तं क्षत्रियाधमम्

கோபமூர்ச்சையுற்ற ராமன் (பரசுராமன்) மாஹிஷ்மதி நகரத்திற்குச் சென்றான்; அவனுடைய புஜங்களின் கூட்டத்தை வெட்டி, அந்தக் க்ஷத்திரியாதமனை வதைத்தான்।

Verse 37

जगाम क्षत्रियान्ताय पृथिवीमवलोकयन् । सप्तद्वीपार्णवयुतां सशैलवनकाननाम्

க்ஷத்திரியர்களை அழிக்கப் புறப்பட்ட அவன், பூமியை நோக்கி ஆய்ந்து—ஏழு தீவுகளும் கடல்களும் உடையதாக, மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் நிறைந்ததாகக் கண்டான்।

Verse 38

पूर्वतः पश्चिमामाशां दक्षिणोत्तरतः कुरून् । समन्तपञ्चके पञ्च चकार रुधिरह्रदान्

கிழக்கிலிருந்து மேற்குவரை, தெற்கிலிருந்து வடக்குவரை—குருநாட்டில் சமந்தபஞ்சகத்தில் அவன் இரத்தத்தின் ஐந்து ஏரிகளை உருவாக்கினான்।

Verse 39

स तेषु रुधिराम्भस्तु ह्रदेषु क्रोधमूर्छितः । पितॄन् संतर्पयामास रुधिरेणेति नः श्रुतम्

அந்த இரத்தநீர் நிறைந்த ஏரிகளில் அவன்—இன்னும் கோபமூர்ச்சையுடன்—இரத்தத்தால் பித்ருக்களைத் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தினான்; இவ்வாறு நாம் கேட்டோம்।

Verse 40

अथर्चीकादय उपेत्य पितरो ब्राह्मणर्षभम् । तं क्षमस्वेति जगदुस्ततः स विरराम ह

அப்போது அர்ச்சீகா முதலிய பித்ருக்கள் அந்தப் பிராமணவृषபனை அணுகி—“மன்னித்து, விலகுக” என்று கூறினர்; உடனே அவர் நிச்சயமாக நிறுத்தினார்.

Verse 41

तेषां समीपे यो देशो ह्रदानां रुधिराम्भसाम् । समं तपं चक्रमिति पुण्यं तत्परिकीर्तितम्

இரத்தநீர் கொண்ட அந்த ஏரிகளின் அருகிலுள்ள பகுதி புனிதம் எனப் புகழப்படுகிறது; ஏனெனில் அங்கே அவர் சமநிலையுடன் தவம் செய்தார், அதனால் அது ‘சமம் தபః சக்கரம்’ எனப் பெயர் பெற்றது.

Verse 42

निवर्त्य कर्मणस्तस्मात्पित्ःन् प्रोवाच पाण्डव । रामः परमधर्मात्मा यदिदं रुधिरं मया

அந்தச் செயலில் இருந்து விலகி, ஓ பாண்டவா, அவர் பித்ருக்களை நோக்கி—“ராமன் பரம தர்மாத்மா; நான் சிந்திய இந்த இரத்தம்…” என்று கூறினார்.

Verse 43

क्षिप्तं पञ्चसु तीर्थेषु तद्भूयात्तीर्थमुत्तमम् । तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे पितरोऽदृश्यतां गताः

“இதை ஐந்து தீர்த்தங்களில் செலுத்தினால் அது உத்தம தீர்த்தமாகும்.” என்று கூறி, “ததாஸ்து” எனச் சொல்லி அந்தப் பித்ருக்கள் அனைவரும் மறைந்தனர்.

Verse 44

एवं रामस्य संसर्गो देवमार्गे युधिष्ठिर । सर्वपापक्षयकरो दर्शनात्स्पर्शनान्नृणाम्

இவ்வாறு, ஓ யுதிஷ்டிரா, தேவமார்க்கத்தில் ராமனின் சங்கம் மனிதருக்கு வெறும் தரிசனத்தாலும் ஸ்பரிசத்தாலும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 45

रेणुकाप्रत्ययार्थाय अद्यापि पितृदेवताः । दृश्यन्ते देवमार्गस्थाः सर्वपापक्षयंकराः

ரேணுகை மீது நம்பிக்கை உறுதியாகும்படியாக இன்றும் பித்ரு தேவதைகள் தேவமார்கத்தில் நிலைத்து தரிசனம் அளிக்கின்றனர்; அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவர்கள்.

Verse 46

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र नर्मदोदधिसङ्गमे । स्थानं कृत्वा विधानेन मुच्यन्ते पातकैर्नराः

அரசேந்திரா! நர்மதா–கடல் சங்கமத்திலுள்ள அந்தத் தீர்த்தத்தில் விதிப்படி தங்கி அனுஷ்டானம் செய்தால் மனிதர் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 47

कुशाग्रेणापि कौन्तेय न स्पृष्टव्यो महोदधिः । अनेन तत्र मन्त्रेण स्नातव्यं नृपसत्तम

கௌந்தேயா! மகாசமுத்திரத்தை குசையின் நுனியாலும் தொடக்கூடாது. அரசர்களில் சிறந்தவனே! அங்கே இந்த மந்திரத்தால் நீராட வேண்டும்.

Verse 48

नमस्ते विष्णुरूपाय नमस्तुभ्यमपां पते । सान्निध्यं कुरु देवेश सागरे लवणाम्भसि । इति स्पर्शनमन्त्रः

“விஷ்ணு ரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; நீரின் அதிபதியே, உமக்கு வணக்கம். தேவேசனே, உப்புநீர் கடலில் உமது சாந்நித்யத்தை அருள்வாயாக.” இது ஸ்பர்ஶன மந்திரம்.

Verse 49

अग्निश्च तेजो मृडया च देहे रेतोऽथ विष्णुरमृतस्य नाभिः । एतद्ब्रुवन् पाण्डव सत्यवाक्यं ततोऽवगाहेत पतिं नदीनाम्

“உடலில் அக்னியும் ஒளியும் உள்ளன; ம்ருடயா எனும் சிவகிருபையும் உள்ளது; மேலும் ரேதஸ்—அமிர்தத்தின் நாபியாக விஷ்ணுவே.” பாண்டவா! இச்சத்தியவாக்கை உரைத்து பின்னர் நதிகளின் நாதனில் மூழ்குக.

Verse 50

पञ्चरत्नसमायुक्तं फलपुष्पाक्षतैर्युतम् । मन्त्रेणानेन राजेन्द्र दद्यादर्घं महोदधेः

ஓ அரசேந்தரா! ஐந்து ரத்தினங்களுடன், பழம்‑மலர் மற்றும் அக்ஷதையுடன் கூடி, இம்மந்திரத்தால் மகாசமுத்திரத்திற்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 51

सर्वरत्ननिधानस्त्वं सर्वरत्नाकराकरः । सर्वामरप्रधानेश गृहाणार्घं नमोऽस्तु ते । इत्यर्घमन्त्रः

நீ எல்லா ரத்தினங்களின் நிதி; எல்லா ரத்தினங்களின் சுரங்கமும் மூலமும் நீயே. அமரர்களின் முதன்மை ஈசனே! இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக—உனக்கு நமஸ்காரம். இதுவே அர்க்ய மந்திரம்।

Verse 52

आ जन्मजनितात्पापान्मामुद्धर महोदधे । याह्यर्चितो रत्ननिधे पर्वतान् पार्वणोत्तम । इति विसर्जनमन्त्रः

பிறப்பிலிருந்து சேர்க்கப்பட்ட பாவங்களிலிருந்து, ஓ மகாசமுத்திரமே, என்னை உயர்த்தி விடுவாயாக. ஓ ரத்தினநிதியே! முறையாக வழிபட்டபின் இப்போது புறப்படுவாயாக—ஓ பர்வதங்களில் சிறந்தவனே! இதுவே விசர்ஜன மந்திரம்।

Verse 53

कोऽपरः सागराद्देवात्स्वर्गद्वारविपाटन । तत्र सागरपर्यन्तं महातीर्थमनुत्तमम्

சுவர்க்கவாயிலைத் திறக்கும் சாகரதேவனைப் போன்ற மற்றொரு தெய்வம் யார்? அங்கே கடலின் எல்லைவரை விரிந்த ஒப்பற்ற மகாதீர்த்தம் உள்ளது।

Verse 54

जामदग्न्येन रामेण तत्र देवः प्रतिष्ठितः । यत्र देवाः सगन्धर्वा मुनयः सिद्धचारणाः

அங்கே ஜாமதக்ன்ய ராமன் (பரசுராமன்) தெய்வத்தை பிரதிஷ்டை செய்தான்; அங்கு தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், முனிவர்கள் மற்றும் சித்த‑சாரணர்கள் உடன் இருப்பர்।

Verse 55

उपासते विरूपाक्षं जमदग्निमनुत्तमम् । रेणुकां चैव ये देवीं पश्यन्ति भुवि मानवाः

பூமியில் விரூபாக்ஷனையும் ஒப்பற்ற ஜமதக்னியையும் வழிபட்டு, தேவியான ரேணுகையையும் தரிசிப்போர் பாக்கியவான்கள் ஆவர்।

Verse 56

प्रियवासे शिवे लोके वसन्ति कालमीप्सितम् । तत्र स्नात्वा नरो राजंस्तर्पयन्पितृदेवताः

அவர்கள் பிரியவாசம் எனும் சிவலோகத்தில் விரும்பிய காலம்வரை வாசம் செய்கின்றனர். அரசே, அங்கு நீராடிய பின் மனிதன் பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 57

तारयेन्नरकाद्घोरात्कुलानां शतमुत्तरम् । स्नात्वा दत्त्वात्र सहिताः श्रुत्वा वै भक्तिपूर्वकम्

அவன் கொடிய நரகத்திலிருந்து தன் குலத்தின் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தலைமுறைகளை மீட்பான். அங்கு நீராடி தானம் செய்து, பக்தியுடன் கேட்டு, அனைவரும் சேர்ந்து இப்பலனை அடைவர்।