Adhyaya 200

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं पार्थ सावित्रीतीर्थमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा सावित्री वेदमातृका

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— அதற்குப் பின்பு உடனே, ஹே பார்த்தா, உயர்ந்த சாவித்ரீ தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே வேதமாதையான மகாபாக்யவதி சாவித்ரீ சித்தியை அடைந்தாள்।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । सावित्री का द्विजश्रेष्ठ कथं वाराध्यते बुधैः । प्रसन्ना वा वरं कं च ददाति कथयस्व मे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! சாவித்ரீ யார்? ஞானிகள் அவளை எவ்வாறு ஆராதிக்கின்றனர்? மகிழ்ந்தால் அவள் எந்த வரத்தை அளிக்கிறாள்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पद्मा पद्मासनस्थेनाधिष्ठिता पद्मयोगिनी । सावित्रतेजःसदृशी सावित्री तेन चोच्यते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அவள் பத்மா; தாமரையில் அமர்ந்த பரமன் ஆதிஷ்டித்த பத்ம-யோகினி சக்தி. சவித்ரு தேவனின் ஒளியை ஒத்ததால் அவள் ‘சாவித்ரீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 4

पद्मानना पद्मवर्णा पद्मपत्रनिभेक्षणा । ध्यातव्या ब्राह्मणैर्नित्यं क्षत्रवैश्यैर्यथाविधि

தாமரைமுகி, தாமரை நிறத்தாள், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவள்—அவளை பிராமணர்கள் தினமும் தியானிக்க வேண்டும்; க்ஷத்திரியர், வைசியரும் விதிப்படி தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 5

ब्रह्महत्याभयात्सा हि न तु शूद्रैः कदाचन । उच्चारणाद्धारणाद्वा नरके पतति ध्रुवम्

பிரம்மஹத்த்யா என்ற பெரும் பாவத்தின் அச்சத்தால் அது (இந்த மந்திரம்/விதி) சூத்ரர்களால் எப்போதும் மேற்கொள்ளப்படாது; உச்சரித்தாலோ அணிந்தாலோ மனிதன் நிச்சயமாக நரகத்தில் வீழ்வான்।

Verse 6

वेदोच्चारणमात्रेण क्षत्रियैर्धर्मपालकैः । जिह्वाछेदोऽस्य कर्तव्यः शूद्रस्येति विनिश्चयः

சூத்ரன் வெறும் வேத உச்சரிப்பைச் செய்தால்கூட, தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் க்ஷத்திரியர்கள் அவனுடைய நாவை வெட்ட வேண்டும்—இதுவே உறுதியான தீர்மானம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 7

बाला बालेन्दुसदृशी रक्तवस्त्रानुलेपना । उषःकाले तु ध्यातव्या सन्ध्या सन्धान उत्तमे

உஷக்காலத்தில் ஸந்த்யையை இளம்பெண் வடிவில் தியானிக்க வேண்டும்—மென்மையான சந்திரனைப் போல, சிவப்பு ஆடைகளும் அனுலேபனமும் அணிந்தவளாக; இதுவே ஸந்த்யா-அனுஷ்டானத்தின் சிறந்த முறை।

Verse 8

उत्तुङ्गपीवरकुचा सुमुखी शुभदर्शना । सर्वाभरणसम्पन्ना श्वेतमाल्यानुलेपना

அவளுக்கு உயர்ந்த, நிறைந்த மார்பகம்; அழகிய முகமும் மங்களமான தோற்றமும் உண்டு. எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வெண்மாலைகளும் அனுலேபனமும் பூண்டவள்।

Verse 9

श्वेतवस्त्रपरिच्छन्ना श्वेतयज्ञोपवीतिनी । मध्याह्नसन्ध्या ध्यातव्या तरुणा भुक्तिमुक्तिदा

வெள்ளை ஆடையால் மூடப்பட்டு, வெள்ளை யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவள்—மத்தியாஹ்ன ஸந்த்யையை இளமை வடிவில் தியானிக்க வேண்டும்; அவள் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருள்வாள்।

Verse 10

प्रदोषे तु पुनः पार्थ श्वेता पाण्डुरमूर्धजा । सुमृता तु दुर्गकान्तारे मातृवत्परिरक्षति

ஏ பார்தா! பிரதோஷ வேளையில் அவள் மீண்டும் வெண்மையானவள், வெளிறிய நிறக் கூந்தலுடையவள். அவளை நன்றாக நினைத்தால், கடினமான காட்டுப்பாதைகளிலும் தாய்போல் காக்கிறாள்।

Verse 11

विशेषेण तु राजेन्द्र सावित्रीतीर्थमुत्तमम् । स्नात्वाचम्य विधानेन मनोवाक्कायकर्मभिः

சிறப்பாக, அரசேந்திரா! மிகச் சிறந்த ஸாவித்ரீ தீர்த்தத்தில்—அங்கு நீராடி, விதிப்படி ஆசமனம் செய்து, மனம்-வாக்கு-காயம் ஆகிய செயல்களால் (தன்னை) தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 12

प्राणायामैर्दहेद्दोषान् सप्तजन्मार्जितान्बहून् । आपोहिष्ठेति मन्त्रेण प्रोक्षयेदात्मनस्तनुम्

பிராணாயாமங்களால் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பல தோஷங்களை எரித்தொழிக்க வேண்டும். ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா…’ என்ற மந்திரத்தால் தன் உடலில் நீர் தெளித்து தூய்மை பெற வேண்டும்.

Verse 13

नवषट्च तथा तिस्रस्तत्र तीर्थे नृपोत्तम । आपोहिष्ठेति त्रिरावृत्य प्रतिग्राहैर्न लिप्यते

அரசர்களில் சிறந்தவரே! அந்த தீர்த்தத்தில் ஒன்பது, ஆறு, மூன்று என எண்ணிக்கையின்படி ஆச்சரிக்க வேண்டும். ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா…’ மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபித்தால் பிரதிக்ரஹத் தோஷம் ஒட்டாது.

Verse 14

अघमर्षणं त्र्यृचं तोयं यथावेदमथापि वा । उपपापैर्न लिप्येत पद्मपत्रमिवाम्भसा

வேத விதிப்படி மூன்று ருச்களால் அ஘மர்ஷணத்தைச் செய்யலாம்—அல்லது நீரால் மட்டும் செய்தாலும் சரி. அப்போது சிறு பாவங்கள் ஒட்டாது; தாமரை இலை நீரால் நனைவதில்லையல்லவா.

Verse 15

त्र्यापं हि कुरुते विप्र उल्लेखत्रयमाचरेत् । चतुर्थं कारयेद्यस्तु ब्रह्महत्यां व्यपोहति

பிராமணன் மூன்று முறை ஜலக்கிரியை செய்து, மூன்று முறை ‘உல்லேக’ ஆச்சரிக்க வேண்டும். அதை நான்காம் முறை செய்பவன் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தையும் அகற்றுவான்.

Verse 16

द्रुपदाख्यश्च यो मन्त्रो वेदे वाजसनेयके । अन्तर्जले सकृज्जप्तः सर्वपापक्षयंकरः

வாஜஸநேயி வேதத்தில் ‘த்ருபத’ எனப்படும் மந்திரம், நீரில் நின்று ஒருமுறை ஜபித்தால்கூட எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்கிறது.

Verse 17

उदुत्यमिति मन्त्रेण पूजयित्वा दिवाकरम् । गायत्रीं च जपेद्देवीं पवित्रां वेदमातरम्

‘உது த்யம்…’ என்ற மந்திரத்தால் சூரியனை வழிபட்டு, பின்னர் புனிதமான வேதமாதா தேவியான காயத்ரியை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 18

गायत्रीं तु जपेद्देवीं यः सन्ध्यानन्तरं द्विजः । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोकं स गच्छति

சந்த்யா விதிக்குப் பிறகு தேவியான காயத்ரியை ஜபிக்கும் த்விஜன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 19

दशभिर्जन्मभिर्लब्धं शतेन तु पुराकृतम् । त्रियुगं तु सहस्रेण गायत्री हन्ति किल्बिषम्

பத்து பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவங்களும், நூறு கால அளவுக்கு முன் செய்த பாவங்களும், மூன்று யுகங்கள் வரை நீண்ட பாவங்களும்—காயத்ரி ஆயிரம் ஜபத்தால் அழித்துவிடும்।

Verse 20

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायन्त्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी

காயத்ரியின் சாரமட்டும் அறிந்திருந்தாலும் கட்டுப்பாடுள்ள பிராமணன் மேலானவன்; ஆனால் கட்டுப்பாடற்ற நான்கு வேதஞானி—எதையும் உண்டு எதையும் விற்கும்வன்—மேலானவன் அல்ல।

Verse 21

सन्ध्याहीनोऽशुचिर्नित्यमनर्हः सर्वकर्मसु । यदन्यत्कुरुते किंचिन्न तस्य फलभाग्भवेत्

சந்த்யாவந்தனத்தை விடுபவன் எப்போதும் அசுத்தன்; எல்லா கர்மங்களுக்கும் தகுதியற்றவன்; அவன் வேறு எதையும் செய்தாலும் அதன் பலனைப் பெறமாட்டான்।

Verse 22

सन्ध्यां नोपासते यस्तु ब्राह्मणो मन्दबुद्धिमान् । स जीवन्नेव शूद्रः स्यान्मृतः श्वा सम्प्रजायते

சந்த்யா உபாசனை செய்யாத மந்தபுத்தியுள்ள பிராமணன், உயிரோடிருக்கும்போதே சூத்ரநிலைக்கு வீழ்வான்; இறந்த பின் நாய்யோனியில் பிறப்பான் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 23

सावित्रीतीर्थमासाद्य सावित्रीं यो जपेद्द्विजः । त्रैविद्यं तु फलं तस्य जायते नात्र संशयः

சாவித்ரீ தீர்த்தத்தை அடைந்து, இருமுறை பிறந்தவன் சாவித்ரீ (காயத்ரீ) ஜபம் செய்தால், அவனுக்கு மும்முறை வேதவித்தையின் பலன் நிச்சயமாக உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 24

पित्ःनुद्दिश्य यः स्नात्वा पिण्डनिर्वपणं नृप । कुरुते द्वादशाब्दानि तृप्यन्ति तत्पितामहाः

அரசே, யார் இங்கு நீராடி பித்ருக்களை நோக்கி பிண்டநிர்வபணம் செய்கிறாரோ, அவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இவ்வாறு செய்தால், அவருடைய பிதாமகாதி முன்னோர்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 25

सावित्रीतीर्थमासाद्य यः कुर्यात्प्राणसंक्षयम् । ब्रह्मलोकं वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

சாவித்ரீ தீர்த்தத்தை அடைந்து அங்கேயே உடலைத் துறப்பவன், பூதசம்ப்லவப் பிரளயம் வரையிலும் பிரம்மலோகத்தில் வாசம் செய்வான்।

Verse 26

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । चतुर्वेदो द्विजो राजञ्जायते विमले कुले

அந்த (வானுலக) காலம் நிறைவுற்ற பின், அவன் இங்கு மனிதப் பிறவியாக வந்து, அரசே, குற்றமற்ற தூய குலத்தில் நான்கு வேதங்களையும் அறிந்த இருமுறை பிறந்தவனாகப் பிறப்பான்।

Verse 27

धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

தனமும் தானியமும் நிறைந்தவனாய், புத்ர-பௌத்திரங்களுடன் கூடியவனாய், நோயும் துயரும் நீங்கப் பெற்று, நூறு சரத்காலங்கள் (நீண்ட ஆயுள்) வாழ்வான்।

Verse 200

अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாய முடிவுக் குறிப்பு)।