Adhyaya 17

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं संस्तूयमानस्तु ब्रह्माद्यैर्मुनिपुंगवैः । ब्रह्मलोकगतैस्तत्र संजहार जगत्प्रभुः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பிரம்மலோகத்தை அடைந்த பிரம்மா முதலிய முனிவர்தலைவர்கள் இவ்வாறு போற்றித் துதிக்க, உலகநாதன் அப்போது அந்த வெளிப்பட்ட உருவை ஒடுங்கச் செய்தான்.

Verse 2

स तद्भीमं महारौद्रं दक्षिणं वक्त्रमव्ययम् । महादंष्ट्रोत्कटारावं पातालतलसंनिभम्

அப்போது (பெருமான்) தமது தெற்குமுகத்தை வெளிப்படுத்தினார்—அழிவிலாதது, அச்சமூட்டுவது, மிகக் கோபமுடையது; பெரிய கோரப்பற்களுடன், கடும் கர்ஜனையுடன், பாதாளத்தின் ஆழம் போன்றது.

Verse 3

विद्युज्ज्वलनपिङ्गाक्षं भैरवं लोमहर्षणम् । महाजिह्वं महादंष्ट्रं महासर्पशिरोधरम्

அந்த பைரவனின் செம்மஞ்சள் கண்கள் மின்னலும் தீயும் போல எரிந்தன; காண்போர்க்கு மெய்சிலிர்ப்பைத் தருவது—பெரிய நாவும், பெரிய கோரப்பற்களும், தலையில் மகாசர்ப்பங்களைத் தாங்கியவன்.

Verse 4

महासुरशिरोमालं महाप्रलयकारणम् । ग्रसत्समुद्रनिहितवातवारिमयं हविः

அவன் மகா அசுரர்களின் தலைமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், மகாப்ரளயத்திற்குக் காரணமானவன்; மேலும் கடலில் அடங்கிய காற்றும் நீரும் ஆகிய ஹவியைப் போல அதை விழுங்கினான்.

Verse 5

वडवामुखसङ्काशं महादेवस्य तन्मुखम् । जिह्वाग्रेण जगत्सर्वं लेलिहानमपश्यत

அவன் மகாதேவனின் அந்த முகத்தை கண்டான்—வடவாமுக அக்கினியைப் போன்றது; நாவின் முனையால் முழு உலகையும் நக்கிக் கொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றியது।

Verse 6

योजनानां सहस्राणि सहस्राणां शतानि च । दिशो दश महाघोरा मांसमेदोवसोत्कटाः

ஆயிரமாயிரம், இலட்சமாயிரம் யோஜனைகள் வரை பத்து திசைகளும் மிகக் கொடூரமாகத் தோன்றின—மாம்சம், கொழுப்பு, நெய்ப்பசையால் அடர்த்தியாக நிறைந்தன।

Verse 7

तस्य दंष्ट्रा व्यवर्धत शतशोऽथ सहस्रशः । सासुरान्सुरगन्धर्वान् सयक्षोरगराक्षसान्

அப்போது அவனுடைய கொம்புப் பற்கள் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் வளர்ந்தன; அசுரர், தேவர், கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர், ராக்ஷசர்—அனைவரையும் ஒரேபோல் அச்சுறுத்தி அடக்கின।

Verse 8

तस्य दंष्ट्राग्रसंलग्नान्स ददर्श पितामहः । दन्तयन्त्रान्तसंविष्टं विचूर्णितशिरोधरम्

பிதாமஹன் (பிரம்மா) கண்டான்—அவர்கள் அந்த கொம்புப் பற்களின் முனைகளில் சிக்கியிருந்தனர்; பற்களின் அரைப்பொறிக்குள் நசுங்கி, தலைகளும் கழுத்துகளும் சிதறி நொறுங்கின।

Verse 9

जगत्पश्यामि राजेन्द्र विशन्तं व्यादिते मुखे । नानातरङ्गभङ्गाङ्गा महाफेनौघसंकुलाः । यथा नद्यो लयं यान्ति समुद्रं प्राप्य सस्वनाः

‘அரசர்களில் சிறந்தவனே! முழு உலகமும் அந்த விரிந்த வாயில் புகுவதைக் காண்கிறேன்; பல அலைகளால் உடல் சிதறியதுபோல், பெருநுரை வெள்ளத்தால் நிரம்பிய நதிகள் ஓசையுடன் கடலை அடைந்து அதில் லயமாவதுபோல்.’

Verse 10

तथा ततं विश्वमिदं समस्तमनेकजीवार्णवदुर्विगाह्यम् । विवेश रुद्रस्य मुखं विशालं ज्वलत्तदुग्रं घननादघोरम्

அவ்வாறே இந்த முழு, எங்கும் பரவும் பிரபஞ்சம்—எண்ணற்ற உயிர்கள் நிறைந்த கடல்போல் ஆழ்ந்து அறிய இயலாதது—ருத்ரனின் விசாலமான வாயில் புகுந்தது; அது எரியும், உக்கிரமான, இடிமுழக்கத்தால் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது।

Verse 11

ज्वालास्ततस्तस्य मुखात्सुघोराः सविस्फुलिङ्गा बहुलाः सधूमाः । अनेकरूपा ज्वलनप्रकाशाः प्रदीपयन्तीव दिशोऽखिलाश्च

பின்னர் அவரது வாயிலிருந்து மிகக் கொடிய தீச்சுடர்கள் வெடித்தெழுந்தன—சினுக்குகளுடன், பலவாக, புகையுடன், பலவடிவங்களாய், தீயொளியால் பிரகாசித்து—எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்வதுபோல் இருந்தன।

Verse 12

ततो रविज्वालसहस्रमालि बभूव वक्त्रं चलजिह्वदंष्ट्रम् । महेश्वरस्याद्भुतरूपिणस्तदा स द्वादशात्मा प्रबभूव एकः

அப்போது அதிசய ரூபமுடைய மகேஸ்வரனின் முகம் ஆயிரம் சூரிய ஒளிபோன்ற தீச்சுடர்களின் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அசையும் நாக்குகளும் பற்களும் கொண்டது. அந்நேரம் அந்த ஒருவனே பன்னிரண்டு ஆத்மத் தன்மையாய் வெளிப்பட்டான்।

Verse 13

ततस्ते द्वादशादित्या रुद्रवक्त्राद्विनिर्गताः । आश्रित्य दक्षिणामाशां निर्दहन्तो वसुंधराम्

பின்னர் அந்த பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் ருத்ரனின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டு தென் திசையை அடைந்து பூமியை எரிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 14

भौमं यज्जीवनं किंचिन्नानावृक्षतृणालयम् । शुष्कं पूर्वमनावृष्ट्या सकलाकुलभूतलम्

பூமியில் இருந்த எத்தகைய உயிர்வாழ்வும்—பலவகை மரங்களும் புல்களும் தங்கும் இடங்களும்—முன்னரே மழையின்மையால் உலர்ந்து போயிருந்தது; முழு நிலமும் கலங்கித் துயருற்றது।

Verse 15

तद्दीप्यमानं सहसा सूर्यैस्तै रुद्रसम्भवैः । धूमाकुलमभूत्सर्वं प्रणष्टग्रहतारकम्

ருத்ரசம்பவமான அந்தச் சூரியர்கள் திடீரென ஒளிர்ந்தெழுந்தவுடன் அனைத்தும் புகையால் மூடப்பட்டது; கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் பார்வையிலிருந்து மறைந்தன।

Verse 16

जज्वाल सहसा दीप्तं भूमण्डलमशेषतः । ज्वालामालाकुलं सर्वमभूदेतच्चराचरम्

திடீரென முழு பூமண்டலமும் எங்கும் எஞ்சாமல் எரிந்து ஜ்வலித்தது; இச்சராசர உலகமெங்கும் தீச்சுடர் மாலைகளால் சூழப்பட்டது।

Verse 17

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயத் தலைப்புக் குறி.

Verse 18

विशालतेजसा दीप्ता महाज्वालासमाकुलाः । ददहुर्वै जगत्सर्वमादित्या रुद्रसम्भवाः

மிகுந்த பேரொளியால் ஒளிர்ந்து, மாபெரும் ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்ட ருத்ரசம்பவ ஆதித்யர்கள் உண்மையிலேயே முழு உலகையும் எரித்தனர்।

Verse 19

आदित्यानां रश्मयश्च संस्पृष्टा वै परस्परम् । एवं ददाह भगवांस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

ஆதித்யர்களின் கதிர்கள் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து கலந்தன; இவ்வாறு பகவான் சராசர உடன் திரிலோகத்தையும் எரித்தார்।

Verse 20

सप्तद्वीपप्रमाणस्तु सोऽग्निर्भूत्वा महेश्वरः । सप्तद्वीपसमुद्रान्तां निर्ददाह वसुंधराम्

அக்னியாகி மகேஸ்வரன் ஏழு தீவுகளின் அளவிற்கு விரிந்து, ஏழு தீவுகளின் கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியைச் சுட்டெரித்தான்।

Verse 21

सुमेरुमन्दरान्तां च निर्दहुर्वसुधां तदा । भित्त्वा तु सप्तपातालं नागलोकं ततोऽदहत्

அப்போது சுமேரு, மந்தர வரை பரந்த பூமியைச் சுட்டெரித்தான்; மேலும் ஏழு பாதாளங்களைப் பிளந்து அதன் பின் நாகலோகத்தையும் எரித்தான்।

Verse 22

भूम्यधः सप्तपातालान्निर्दहंस्तारकैः सह । चचाराग्निः समन्तात्तु निर्दहन्वै युधिष्ठिर

பூமிக்குக் கீழே ஏழு பாதாளங்களையும் நட்சத்திரங்களோடு சேர்த்து எரித்துக் கொண்டே, அந்த அக்னி எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்தது—யுதிஷ்டிரா—அனைத்தையும் விழுங்கியது।

Verse 23

धम्यमान इवाङ्गारैर्लोहरात्रिरिव ज्वलन् । तथा तत्प्राज्वलत्सर्वं संवर्ताग्निप्रदीपितम्

நெருப்புக் கற்களால் ஊதப்பட்டதுபோல், இரும்பு-இருள் இரவுபோல் கொழுந்தெழுந்து—சம்வர்த்த அக்னியால் தூண்டப்பட்ட அனைத்தும் தீப்பற்றிப் பளிச்சென்றது।

Verse 24

निर्वृक्षा निस्तृणा भूमिर्निर्निर्झरसरः सरित् । विशीर्णशैलशृङ्गौघा कूर्मपृष्ठोपमाभवत्

பூமி மரமற்றதும் புல்லற்றதும் ஆனது; அருவிகள், ஏரிகள், நதிகள் மறைந்தன. சிதைந்த மலைச் சிகரங்களின் குவியல்கள் மட்டும் இருந்து, அது ஆமையின் முதுகைப் போலத் தோன்றியது।

Verse 25

ज्वालामालाकुलं कृत्वा जगत्सर्वं चिदामकम् । महारूपधरो रुद्रो व्यतिष्ठत महेश्वरः

ஜ்வாலைகளின் மாலைகளால் அனைத்துலகையும் நிரப்பி, உலகமெங்கும் சாம்பலாக்கினார். அப்போது பேருருவம் தாங்கிய ருத்ரன்—மகேஸ்வரன்—வெளிப்பட்டு நிலைத்தான்.

Verse 26

समातृगणभूयिष्ठा सयक्षोरगराक्षसा । ततो देवी महादेवं विवेश हरिलोचना

அப்போது மாத்ருகணங்கள் சூழ, யக்ஷர், உரகர், ராக்ஷசர் உடன் தாமரைநேத்திரி தேவி மகாதேவருள் புகுந்தாள்.

Verse 27

निर्वाणं परमापन्ना शान्तेव शिखिनः शिखा । जगत्सर्वं हि निर्दग्धं त्रिभिर्लोकैः सहानघ

அவள் பரம நிர்வாணத்தை அடைந்தாள்—அணைந்த தீயின் சுடர் அமைதியுறுவது போல. ஓ பாவமற்றவனே! மும்முலகங்களுடன் அனைத்துலகமும் எரிந்து சாம்பலாயிற்று.

Verse 28

रुद्रप्रसादान्मुक्त्वा मां नर्मदां चाप्ययोनिजाम् । युगानामयुतं देवो मया चाद्य बुभक्षणात्

ருத்ரனின் அருளால் என்னையும்—அயோனிஜையான நர்மதையையும்—விடுவித்து, அந்த தேவன் பத்தாயிரம் யுகங்கள் வரை எங்களை விழுங்கவில்லை; இன்றும் அவளை விழுங்குவதில்லை.

Verse 29

पुरा ह्याराधितः शूली तेनाहमजरामरः । अघमर्षणघोरं च वामदेवं च त्र्यम्बकम्

முன்னொரு காலத்தில் சூலதாரி ஆண்டவன் ஆராதிக்கப்பட்டான்; அந்த ஆராதனையால் நான் அழிவிலா அமரனானேன்—அகமர்ஷண, கோர, வாமதேவ, த்ரியம்பக எனும் புனித ரூப-மந்திரங்களால்.

Verse 30

ऋषभं त्रिसुपर्णं च दुर्गां सावित्रमेव च । बृहदारण्यकं चैव बृहत्साम तथोत्तरम्

அவர் ருஷபம், திரிசுபர்ணம், துர்கா-சூக்தம், சாவித்ரீ (காயத்ரீ) ஆகியவற்றை ஜபித்தார்; மேலும் ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷத், ப்ருஹத்ஸாமம் மற்றும் ‘உத்தர’ (துணைச் சாமம்) என்பதையும் பாராயணம் செய்தார்.

Verse 31

रौद्रीं परमगायत्रीं शिवोपनिषदं तथा । यथा प्रतिरथं सूक्तं जप्त्वा मृत्युंजयं तथा

அவர் ரௌத்ரீ, பரம-காயத்ரீ, சிவோபநிஷத் ஆகியவற்றையும் ஜபித்தார்; மேலும் பிரதிரத-சூக்தத்தைப் பாராயணம் செய்து ம்ருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தையும் உச்சரித்தார்.

Verse 32

सरित्सागरपर्यन्ता वसुधा भस्मसात्कृता । वर्जयित्वा महाभागां नर्मदाममृतोपमाम्

ஆறுகளும் கடல்களும் உடனான பூமி முழுதும் சாம்பலாயிற்று; ஆனால் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான மகாபாக்யவதி நர்மதையைத் தவிர்த்து.

Verse 33

महेन्द्रो मलयः सह्यो हेमकूटोऽथ माल्यवान् । विन्ध्यश्च पारियात्रश्च सप्तैते कुलपर्वताः

மஹேந்திரம், மலயம், ஸஹ்யம், ஹேமகூடம், மால்யவான், விந்த்யம், பாரியாத்ரம்—இவையே ஏழு புகழ்பெற்ற ‘குலபர்வதங்கள்’.

Verse 34

द्वादशादित्यनिर्दग्धाः शैलाः शीर्णशिलाः पृथक् । भस्मीभूतास्तु दृश्यन्ते न नष्टा नर्मदा तदा

பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட மலைகள், சிதைந்த பாறைகளுடன் தனித்தனியாக நின்றன; அவை சாம்பலானதாகத் தோன்றின—ஆனால் அப்போது நர்மதா அழியவில்லை.

Verse 35

हिमवान्हेमकूटश्च निषधो गन्धमादनः । माल्यवांश्च गिरिश्रेष्ठो नीलः श्वेतोऽथ शृङ्गवान्

ஹிமவான், ஹேமகூடம்; நிஷதம், கந்தமாதனம்; மலைகளில் சிறந்த மால்யவான்; மேலும் நீலன், ச்வேதன், சிருங்கவான் ஆகியனவும்।

Verse 36

एते पर्वतरा जानो देवगन्धर्वसेविताः । युगान्ताग्निविनिर्दग्धाः सर्वे शीर्णमहाशिलाः

இப் பர்வதராஜர்கள் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் சேவித்தவர்கள்; யுகாந்தத் தீயால் எரிந்து, அவர்களின் பெரும் பாறைகள் அனைத்தும் சிதைந்து நொறுங்கின।

Verse 37

एवं मया पुरा दृष्टो युगान्ते सर्वसंक्षयः । वर्जयित्वा महापुण्यां नर्मदां नृपसत्तम

இவ்வாறு நான் முற்காலத்தில் யுகாந்தத்தின் முழு லயத்தையும் கண்டேன்; ஆனால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, மகாபுண்யமான நர்மதையைத் தவிர (எல்லாம் அழிந்தது)।