Sukta 52

Mantra 1

प्र श्यावाश्व धृष्णुयार्चा मरुद्भिॠक्वभिः । ये अद्रोघमनुष्वधं श्रवो मदन्ति यज्ञियाः ॥

ஓ ஶ்யாவாஶ்வா, துணிவான வலிமையுடன் மருதர்களுக்காக ருக் பாடு—வாக்கின் பாடகர்களான மருதர்களுடன். யஜ்ஞியரான அவர்கள், துரோகம் அற்ற புகழிலும், தம் இயல்பான இனிய வலிமையிலும் மகிழ்வோர்.

Mantra 2

ते हि स्थिरस्य शवसः सखायः सन्ति धृष्णुया । ते यामन्ना धृषद्विनस्त्मना पान्ति शश्वतः ॥

ஏனெனில் அவர்கள் நிலையான வலிமையின் நண்பர்கள்; துணிவான வலிமையின் துணையோர். பயணத்தில் அவர்கள்—வேகமுடையோர்—தம் சொந்த ஆத்மவலிமையால் எப்போதும் காக்கின்றனர்.

Mantra 3

ते स्यन्द्रासो नोक्षणोऽति ष्कन्दन्ति शर्वरीः । मरुतामधा महो दिवि क्षमा च मन्महे ॥

அவர்கள்—வேகமிக்க, தூண்டுவோர்—வலிமைமிகு காளைகள் போல இரவுகளைத் தாண்டி பாய்கின்றனர். அப்பொழுது நாம் மருதர்களின் அந்தப் பெரும் மகிமையை மனத்தில் தியானிக்கிறோம்—மேலுள்ள திவ்ய வானிலும், கீழுள்ள பூமியிலும்.

Mantra 4

मरुत्सु वो दधीमहि स्तोमं यज्ञं च धृष्णुया । विश्वे ये मानुषा युगा पान्ति मर्त्यं रिषः ॥

மருதர்களிடையே உங்களுக்காக எங்கள் ஸ்தோத்திரத்தையும் யஜ்ஞத்தையும் துணிவான வலிமையுடன் நிறுவுகிறோம்—அவர்கள் எல்லா மனித யுகங்களிலும் மர்த்தியனைத் தீங்கில் இருந்து காக்கின்றனர்.

Mantra 5

अर्हन्तो ये सुदानवो नरो असामिशवसः । प्र यज्ञं यज्ञियेभ्यो दिवो अर्चा मरुद्भ्यः ॥

அந்த உதார தானவீர நரர்கள்—கலப்பற்ற வலிமையுடையோர்—பூஜைக்குரியவர்கள். யஜ்ஞத்திற்குரியவர்களுக்காக யஜ்ஞத்தை முன்னே கொண்டு வா; ஒளிமிகு திவ்ய உயரத்திலிருந்து மருத்ப்யः-க்கு பாடு.

Mantra 6

आ रुक्मैरा युधा नर ऋष्वा ऋष्टीरसृक्षत । अन्वेनाँ अह विद्युतो मरुतो जज्झतीरिव भानुरर्त त्मना दिवः ॥

பொன்-ஒளிர் பிரகாசங்களோடும் ஆயுதங்களோடும் அந்த வீரர்கள் (மருதர்கள்) உயர்ந்து நிற்கும் தங்கள் ‘ரிஷ்டி’ (வேல்கள்) விடுகின்றனர். அவர்களைத் தொடர்ந்து நிச்சயமாக மின்னல் செல்கிறது—சடசடக்கும் தீச்சுடர்கள் போல; மேலும் திவத்தின் ‘பானு’ (ஒளி) தன் சொந்த வலிமையால் வானில் இயங்குகிறது.

Mantra 7

ये वावृधन्त पार्थिवा य उरावन्तरिक्ष आ । वृजने वा नदीनां सधस्थे वा महो दिवः ॥

பார்த்திவ உலகில் வளர்ந்து வலிமை பெற்றவர்களும், விரிந்த அந்தரிக்ஷத்தில் இருப்பவர்களும்; நதிகளின் கூட்டத்திலோ, அல்லது மாபெரும் திவத்தின் ‘ஸதஸ்த’ (இருப்பிடம்/ஆசனம்) இல்ோ—அங்கேயே அவர்கள் தம் வல்லமையில் நிலைகொள்கிறார்கள்.

Mantra 9

उत स्म ते परुष्ण्यामूर्णा वसत शुन्ध्यवः । उत पव्या रथानामद्रिं भिन्दन्त्योजसा ॥

மேலும் உண்மையாக, ஹே ‘ஶுந்த்யவः’ (தூயவர்கள்), பருஷ்ணீயில் நீங்கள் ஊன் போன்ற (மேகமயமான) போர்வைகளாய் தங்குகிறீர்கள். மேலும் உங்கள் ரதங்களின் ‘பவ்யா’ (சக்கர வளையம்/பரிதி) கொண்டு நீங்கள் வலிமையால் கல்லையும் பிளக்கிறீர்கள்.

Mantra 10

आपथयो विपथयोऽन्तस्पथा अनुपथाः । एतेभिर्मह्यं नामभिर्यज्ञं विष्टार ओहते ॥

பாதை அமைப்போர், பாதை உடைப்போர், உள்ள்பாதையுடையோர், பின்பாதையைப் பின்பற்றுவோர்—இந்நாமங்களால் ‘விஷ்டார’ (விரிவாக்குபவன்) எனக்காக யாகத்தை விரிவாக்குகின்றான்.

Mantra 11

अधा नरो न्योहतेऽधा नियुत ओहते । अधा पारावता इति चित्रा रूपाणि दर्श्या ॥

அப்போது அந்த நரர் (வீரர்கள்) அணுகுகின்றனர்; அப்போது அவர்கள் நியுத் (இணைக்கப்பட்ட சக்திகள்) உடன் அணுகுகின்றனர்; அப்போது ‘தொலைவிலிருந்து’ வந்ததுபோல்—அவர்களின் வண்ணமிகு வடிவங்கள் காணத்தக்கதாகின்றன.

Mantra 13

य ऋष्वा ऋष्टिविद्युतः कवयः सन्ति वेधसः । तमृषे मारुतं गणं नमस्या रमया गिरा ॥

உயர்ந்தோர், ஈட்டி-மின்னல்போல் ஒளிர்வோர், கவிகள், வேதஸ் (ஞானமிகு விதாதர்கள்) ஆகியோர்—ஓ ரிஷியே, அந்த மாருத-கணத்திற்கு வணங்கு; மகிழ்வூட்டும் சொல்லால் அவர்களை இன்புறச் செய்.

Mantra 14

अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत ॥

ஓ ரிஷியே, மருதர்களின் அந்த கணத்தினிடம் வா—தானம் அளிப்போர், நண்பன் போல் துணைவர், பிரியைப் போல் இனியவர். அவர்கள் திவம் (வானம்) இலிருந்து வந்தவராயினும், தம் ஓஜஸால் துணிச்சலுடையோர்; ஊக்கமூட்டும் ‘தீ’களால் போற்றப்படும்போது, அவர்கள் நம்மை முன்னே தள்ளி நடத்துவர்.

Mantra 15

नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः ॥

இப்போது விழித்த தேடலுடன் இத்தேவர்களை நோக்கி அணுகு; தடைபடாதே. சூரிகளுடன் சேர்ந்து தானத்தை உணர்வாயாக; பயணத்தின் (யஜ்ஞ-யாத்திரையின்) உண்மையான அழைப்பை கேட்கும் வேகமிகு ‘அஞ்சி’களால் (துரித சக்திகளால்).

Mantra 16

प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः ॥

ருதத்தில் உறவினை நாடுவோர்—அந்த சூரியர் எனக்கு முன்னே அறிவிக்கின்றனர்: ‘கௌ’ என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்; ப்ருஷ்ணியை ‘தாய்’ எனப் புகழ்கின்றனர். பின்னர் ‘தந்தை’—உந்தும் ருத்ரன், அந்த இஷ்மிணன் (உந்தும் வல்லமை உடையவன்)—என்று அறிவிக்கின்றனர்; ஊக்கமுற்ற வாக்குடைய வல்லோர் (ஶிக்வஸர்).

Mantra 17

सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे ॥

ஏழும் ஏழுமான வல்லமையுடையோர் எனக்கு—ஒவ்வொருவரும் நூறுநூறாக—அளித்தனர். யமுனையின் அருகே, ‘ஶ்ருதம்’ (உண்மையாய் கேட்கப்பட்ட/வேத-ஶ்ருதி) என்பதின் ஆதாரத்தில், ஒளிமிகு ‘கவ்யம்’ (பசு-செல்வம்) எனும் வரத்தை நான் உயர்த்தி/எழுப்புகிறேன்; மேலும் ‘அஶ்வ்யம்’ (அசுவின் வலிமை) எனும் வரத்தை என் உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்துகிறேன்.