Adhyaya 28

Verse 1

ऋषय ऊचुः । विस्तरेण समाख्याहि जन्म तस्य महात्मनः । पृथोश्चैव महाभाग श्रोतुकामा वयं पुनः

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாபாகனே! அந்த மகாத்மாவின் பிறப்பை விரிவாகச் சொல்லும்; ப்ருதுவினதும் கூறும். நாங்கள் அதை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 2

राज्ञा तेन यथा दुग्धा इयं धात्री महात्मना । पुनर्देवैश्च पितृभिर्मुनिभस्तत्त्ववेदिभिः

அந்த மகாத்மா அரசன் இந்தத் தாத்ரீ (பூமி)யை முன்பு ‘பால்கறந்தது’ போலவே, தேவர்கள், பித்ருக்கள் மற்றும் தத்துவஞான முனிவர்களும் அவளை மீண்டும் பால்கறந்தனர்.

Verse 3

यथा दैत्यैश्च नागैश्च यथा यक्षैर्यथा द्रुमैः । शैलैश्चैव पिशाचैश्च गंधर्वैः पुण्यकर्मभिः

தைத்யர்களும் நாகர்களும் போல, யக்ஷர்களும் மரங்களும் போல; அதுபோல மலைகளும் பிசாசுகளும், புண்ணியக் கருமம் செய்யும் கந்தர்வர்களும் (பூமியை) பால்கறந்தனர்.

Verse 4

ब्राह्मणैश्च तथा सिद्धै राक्षसैर्भीमविक्रमैः । पूर्वमेव यथा दुग्धा अन्यैश्च सुमहात्मभिः

இது முன்பே பிராமணர்களாலும் சித்தர்களாலும், பயங்கர வீரத்தையுடைய ராக்ஷசர்களாலும், மேலும் பிற மகாத்மாக்களாலும் ‘பால்கறக்கப்பட்டு’ இருந்தது.

Verse 5

तेषामेव हि सर्वेषां विशेषं पात्रधारणम् । क्षीरस्यापि विधिं ब्रूहि विशेषं च महामते

அவர்களெல்லாருக்கும் பாத்திரம் வைத்திருப்பதிலுள்ள சிறப்பு வேறுபாடுகளை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். மேலும், ஓ மகாமதே, பால் (க்ஷீரம்) பற்றிய விதியையும் அதன் விசேஷங்களையும் கூறுங்கள்.

Verse 6

वेनस्यापि नृपस्यैव पाणिरेव महात्मनः । ऋषिभिर्मथितः पूर्वं स कस्मादिह कारणात्

மகாத்மாவான வேன அரசனின் கை கூட முன்பு ரிஷிகளால் மத்தப்பட்டது—அது இங்கு எந்த காரணத்தால் நிகழ்ந்தது?

Verse 7

क्रुद्धश्चैव महापुण्यैः सूतपुत्र वदस्व नः । विचित्रेयं कथा पुण्या सर्वपापप्रणाशिनी

ஓ சூதபுத்திரா, நாங்கள் கோபமுற்றிருந்தாலும், உன் மகாபுண்ணியத்தால் எங்களுக்குச் சொல். இந்த விசித்திரமான புண்ணியக் கதை எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 8

श्रोतुकामा महाभाग तृप्तिर्नैव प्रजायते । सूत उवाच । वैन्यस्य हि पृथोश्चैव तस्य विस्तरमेव च

ஓ மகாபாகா, கேட்க விருப்பமிருந்தும் திருப்தி உண்டாகவில்லை. சூதர் கூறினார்—வேனின் மகன் ப்ருது மற்றும் அவனுடைய முழுக் கதையையும் விரிவாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 9

जन्मवीर्यं तथा क्षेत्रं पौरुषं द्विजसत्तमाः । प्रवक्ष्यामि यथा सर्वं चरित्रं तस्य धीमतः

ஓ த்விஜசத்தமர்களே, அந்த ஞானமிக்கவனின் பிறப்பு, வீரியம், ஆட்சி-நிலம், ஆண்மை-வீரம் மற்றும் அவனுடைய முழுச் சரிதத்தையும் யதார்த்தமாக உரைப்பேன்.

Verse 10

शुश्रूषध्वं महाभागा मामेवं द्विजसत्तमाः । अभक्ताय न वक्तव्यमश्रद्धाय शठाय च

மகாபாக்யரான இருபிறப்புச் சிறந்தோரே, என் சொல்லை முறையாகக் கவனித்து கேளுங்கள். பக்தியற்றவன், நம்பிக்கையற்றவன், வஞ்சகன் ஆகியோரிடம் இதைச் சொல்லக் கூடாது.

Verse 11

सुमूर्खाय सुमोहाय कुशिष्याय तथैव च । श्रद्धाहीनाय कूटाय सर्वनाशाय मा द्विजाः

இருபிறப்பினரே, மிக மூடன், மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தவன், தீய சீடன், நம்பிக்கையற்றவன், கபடன், முழு நாசத்திற்கே செல்லும் ஒருவனுக்கு இதை அளிக்காதீர்.

Verse 12

अन्यथा पठते यो हि निरयं च प्रयाति हि । भवंतो भावसंयुक्ताः सत्यधर्मपरायणाः

இதை வேறுவிதமாக, அதாவது தவறாக ஓதுபவன் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்கிறான். ஆனால் நீங்கள் பக்தி-உணர்வுடன், சத்தியமும் தர்மமும் சார்ந்தவர்களாய் உள்ளீர்கள்.

Verse 13

भवतामग्रतः सर्वं चरित्रं पापनाशनम् । संप्रवक्ष्याम्यशेषेण शृणुध्वं द्विजसत्तमाः

இருபிறப்புச் சிறந்தோரே, உங்கள் முன்னிலையில் பாவநாசகமான இந்த முழு வரலாற்றையும் நான் இப்போது முழுமையாக உரைப்பேன்; கவனித்து கேளுங்கள்.

Verse 14

स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं धन्यं वेदैश्च संमितम् । रहस्यमृषिभिः प्रोक्तं प्रवक्ष्यामि द्विजोत्तमाः

இருபிறப்பில் உத்தமரே, இப்போது நான் அந்த இரகசிய உபதேசத்தை விளக்குவேன்; அது ஸ்வர்கம் அளிப்பது, புகழ் தருவது, ஆயுளை வளர்ப்பது, மங்களகரமானது, வேதங்களுக்கு ஒத்தது, ரிஷிகள் உரைத்தது.

Verse 15

यश्चैनं कीर्तयेन्नित्यं पृथोर्वैन्यस्य विस्तरम् । ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्वा न स शोचेत्कृताकृतम्

பிராமணர்களுக்கு வணங்கி, வேனபுத்திரன் ப்ருது பற்றிய இந்த விரிவான சரிதத்தை தினமும் கீர்த்திப்பவன், செய்ததும் செய்யாததும் குறித்து துயரப்படான்.

Verse 16

सप्तजन्मार्जितं पापं श्रुतमात्रेण नश्यति । ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च क्षत्रियो विजयी भवेत्

ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் கேள்வி மட்டும் செய்தாலே அழிகிறது. பிராமணன் வேதஞானியாகிறான்; க்ஷத்திரியன் வெற்றியாளனாகிறான்.

Verse 17

वैश्यो धनसमृद्धः स्याच्छूद्रः सुखमवाप्नुयात् । एवं फलं समाप्नोति पठनाच्छ्रवणादपि

வைசியன் செல்வத்தில் செழிப்படைகிறான்; சூத்ரன் இன்பம் அடைகிறான். இவ்வாறு வாசித்தாலும் கேட்டாலும் இந்தப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 18

पृथोर्जन्मचरित्रं च पवित्रं पापनाशनम् । धर्मगोप्ता महाप्राज्ञो वेदशास्त्रार्थकोविदः

ப்ருதுவின் பிறப்பும் செயல்களும் கூறும் இந்த வரலாறு புனிதமும் பாவநாசகமும் ஆகும். அவர் தர்மத்தை காத்தவர், மிகுந்த ஞானி, வேத-சாஸ்திர அர்த்தங்களில் தேர்ந்தவர்.

Verse 19

अत्रिवंशसमुत्पन्नः पूर्वमत्रिसमः प्रभुः । स्रष्टा सर्वस्य धर्मस्य अंगो नाम प्रजापतिः

அத்திரி வம்சத்தில் பிறந்து, முன்னர் அத்திரிக்கு ஒப்பான ஆண்டவனாய் விளங்கிய ‘அங்க’ என்னும் பிரஜாபதி, எல்லா தர்மத்திற்கும் படைப்பாளியும் நிறுவுபவருமாக இருந்தார்.

Verse 20

य आसीत्तस्य पुत्रो वै वेनो नाम प्रजापतिः । धर्ममेवं परित्यज्य सर्वदैव प्रवर्तते

அவனுடைய மகன் வேனன் எனும் பிரஜாபதி; இவ்வாறு தர்மத்தைத் துறந்து எப்போதும் தர்மத்திற்கு விரோதமாகவே நடந்தான்.

Verse 21

मृत्योः कन्या महाभागा सुनीथा नाम नामतः । तां तु अंगो महाभागः सुनीथामुपयेमिवान्

மிருத்யுவுக்கு சுனீதா எனும் மிகப் பாக்கியவதி மகள் இருந்தாள்; மகிமைமிக்க அங்கன் அந்தச் சுனீதாவை மனைவியாக ஏற்றான்.

Verse 22

तस्यामुत्पादयामास वेनं धर्मप्रणाशनम् । मातामहस्य दोषेण वेनः कालात्मजात्मजः

அவளிடத்தில் அவன் தர்மத்தை அழிப்பவனான வேனனைப் பெற்றான்; தாய்வழித் தாத்தாவின் குற்றத்தால் வேனன் காலனின் மகனின் பேரனானான்.

Verse 23

निजधर्मं परित्यज्य अधर्मनिरतोभवत् । कामाल्लोभान्महामोहात्पापमेव समाचरत्

தன் சொந்த தர்மத்தைத் துறந்து அவன் அதர்மத்தில் ஈடுபட்டான்; காமம், லோபம், பெரும் மயக்கம் காரணமாகப் பாவமே செய்தான்.

Verse 24

वेदाचारमयं धर्मं परित्यज्य नराधिपः । अन्ववर्तत पापेन मदमत्सरमोहितः

வேதாசாரத்தில் நிலைபெற்ற தர்மத்தைத் துறந்து அந்த அரசன் பாவத்தின் பாதையைப் பின்பற்றினான்; அகந்தை, பொறாமை, மயக்கம் ஆகியவற்றால் மயங்கினான்.

Verse 25

वेदाध्यायं विना लोके प्रावर्तंत तदा जनाः । निःस्वाध्यायवषट्काराः प्रजास्तस्मिन्प्रजापतौ

அப்போது உலகில் மக்கள் வேதாத்யயனம் இன்றியே நடக்கத் தொடங்கினர்; அந்தப் பிரஜாபதியின் ஆட்சியில் பிரஜைகள் ஸ்வாத்யாயமற்றவர்களாகவும் ‘வஷட்’காரமற்றவர்களாகவும் ஆனார்கள்।

Verse 26

प्रवृत्तं न पपुः सोमं हुतं यज्ञेषु देवताः । इत्युवाच स दुष्टात्मा ब्राह्मणान्प्रति नित्यशः

“யாகங்களில் முறையாக ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சோமத்தை தேவர்கள் அருந்துவதில்லை” என்று அந்தத் தீய மனத்தவன் பிராமணர்களிடம் நாள்தோறும் மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்।

Verse 27

नाध्येतव्यं न होतव्यं न देयं दानमेव च । न यष्टव्यं न होतव्यमिति तस्य प्रजापतेः

“படிக்கக் கூடாது, ஹோமம் செய்யக் கூடாது; தானம் கொடுக்கக் கூடாது—பரிசும் கூடாது. யாகம் செய்யக் கூடாது, ஆஹுதி இடக் கூடாது” என்பதே அந்தப் பிரஜாபதியின் கட்டளை.

Verse 28

आसीत्प्रतिज्ञा क्रूरेयं विनाशे प्रत्युपस्थिते । अहमिज्यश्च यष्टा च यज्ञश्चेति पुनः पुनः

அழிவு நெருங்கியபோது இந்தக் கடுமையான உறுதி மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தது—“வழிபடத்தக்கவன் நானே; யஜமானனும் நானே; யாகமும் நானே” என்று।

Verse 29

मयि यज्ञा विधातव्या मयि होतव्यमित्यपि । इत्यब्रवीत्सदा वेनो ह्यहं विष्णुः सनातनः

“யாகங்கள் எனக்காகவே செய்யப்பட வேண்டும்; ஆஹுதிகளும் என்னிடமே இடப்பட வேண்டும்” என்று வேனன் எப்போதும் கூறினான்—“ஏனெனில் நானே சனாதன விஷ்ணு” என்று।

Verse 30

अहं ब्रह्मा अहं रुद्रो मित्र इंद्रः सदागतिः । अहमेव प्रभोक्ता च हव्यं कव्यं न संशयः

நானே பிரம்மா, நானே ருத்ரன்; நானே மித்ரனும் இந்திரனும், எந்நாளும் சரணமாக இருப்பவன். நானே ஆண்டவன்-போக்தா; தேவர்க்கு ஹவ்யமும் பித்ருக்களுக்கு கவ்யமும் நானே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 31

अथ ते मुनयः क्रुद्धा वेनं प्रति महाबलाः । ऊचुस्ते संगताः सर्वे राजानं पापचेतनम्

அப்போது அந்த மகாபலமுள்ள முனிவர்கள் கோபமுற்று ஒன்றுகூடி, பாவமனம் கொண்ட அரசன் வேனனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 32

ऋषय ऊचुः । राजा हि पृथिवीनाथः प्रजां पालयते सदा । धर्ममूर्तिः स राजेंद्र तस्माद्धर्मं हि रक्षयेत्

ரிஷிகள் கூறினர்—அரசன் தான் பூமியின் நாதன்; அவன் எப்போதும் குடிகளைப் பாதுகாக்கிறான். ஓ அரசேந்திரா, அவன் தர்மத்தின் உருவமே; ஆகவே தர்மத்தை நிச்சயமாகக் காக்க வேண்டும்.

Verse 33

वयं दीक्षां प्रवेक्ष्यामो यज्ञे द्वादशवार्षिकीम् । अधर्मं कुरु मा यागे नैष धर्मः सतां गतिः

நாங்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீளும் யாகத்தின் தீட்சையில் நுழைய இருக்கிறோம். யாகத்தில் அதர்மம் செய்யாதே; இது தர்மமல்ல, சத்புருஷர்களின் பாதையும் அல்ல.

Verse 34

कुरु धर्मं महाराज सत्यं पुण्यं समाचर । प्रजाहं पालयिष्यामि इति ते समयः कृतः

ஓ மகாராஜா, தர்மத்தைச் செய்; சத்தியத்தைப் பின்பற்று, புண்ணியச் செயல்களை ஆற்று. ஏனெனில் ‘நான் குடிகளைப் பாதுகாப்பேன்’ என்று நீ உறுதி செய்துள்ளாய்.

Verse 35

तांस्तथाब्रुवतः सर्वान्महर्षीनब्रवीत्तदा । वेनः प्रहस्य दुर्बुद्धिरिममर्थमनर्थकम्

அந்த மகரிஷிகள் அனைவரும் அவ்வாறு கூறியபோது, தீய புத்தியுடைய வேணன் சிரித்து, அர்த்தமற்ற அனர்த்தமான சொல்லை அப்போது உரைத்தான்।

Verse 36

वेन उवाच । स्रष्टा धर्मस्य कश्चान्यः श्रोतव्यं कस्य वा मया । श्रुतवीर्यतपः सत्ये मया वा कः समो भुवि

வேணன் கூறினான்—தர்மத்தின் படைப்பாளர் என்னைத் தவிர வேறு யார்? நான் யாருடைய சொல்லைக் கேட்க வேண்டும்? புகழ், வீரியம், தவம், சத்தியம் இவற்றில் பூமியில் எனக்கு இணையானவன் யார்?

Verse 37

प्रभवं सर्वभूतानां धर्माणां च विशेषतः । संमूढा न विदुर्नूनं भवंतो मां विचेतसः

நான் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம்; குறிப்பாக எல்லா தர்மங்களுக்கும் மூலமும் நானே. ஆனால் நீங்கள் மயக்கமுற்று விவேகம் இழந்து என்னை நிச்சயமாக அறியவில்லை.

Verse 38

इच्छन्दहेयं पृथिवीं प्लावयेयं जलैस्तथा । द्यां भुवं चैव रुंधेयं नात्र कार्या विचारणा

நான் விரும்பினால் பூமியை எரிக்கவும், நீரால் அதைப் பெருக்கெடுக்கவும் முடியும். வானத்தையும் நடுவுலகையும் கூடத் தடுக்க முடியும்—இதில் ஆலோசனை தேவையில்லை.

Verse 39

यदा न शक्यते मोहादवलेपाच्च पार्थिव । अपनेतुं तदा वेनं ततः क्रुद्धा महर्षयः

அரசே, மயக்கமும் அகந்தையும் காரணமாக வேணனை அவன் வழியிலிருந்து திருப்ப இயலாதபோது, மகரிஷிகள் கோபமுற்றனர்.

Verse 40

विस्फुरंतं तदा वेनं बलाद्गृह्य ततो रुषा । वेनस्य तस्य सव्योरुं ममंथुर्जातमन्यवः

அப்போது துடித்துக் கொண்டிருந்த வேனனை வலியால் பிடித்து, கோபம் கொண்ட மகாத்மர்கள் வேனனின் இடது தொடையை மத்தினர்.

Verse 41

कृष्णांजनचयोपेतमतिह्रस्वं विलक्षणम् । दीर्घास्यं च विरूपाक्षं नीलकंचुकवर्चसम्

அவன் அடர்ந்த கரிய அஞ்சனத்தால் பூசப்பட்டு, மிகக் குறுகிய உயரமுடையவனாய் வித்தியாசமாக இருந்தான்; நீண்ட முகம், விகாரமான கண்கள், நீலக் கஞ்சுகம் போன்ற ஆடை-கவச ஒளியுடன் விளங்கினான்.

Verse 42

लंबोदरं व्यूढकर्णमतिभीतं दुरोदरम् । ददृशुस्ते महात्मानो निषीदेत्यब्रुवंस्ततः

அவர்கள் அவனைப் பார்த்தனர்—பெரும் வயிற்றுடன், விரிந்த காதுகளுடன், மிகுந்த அச்சத்தில் நடுங்கி, ஒல்லியான வயிற்றுடன்; அப்போது அந்த மகாத்மர்கள், “அமர்க” என்று கூறினர்.

Verse 43

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा निषसाद भयातुरः । पर्वतेषु वनेष्वेव तस्य वंशः प्रतिष्ठितः

அவர்களின் சொல்லைக் கேட்டவுடன், அச்சத்தால் கலங்கியவன் அமர்ந்தான். அவனுடைய வம்சம் மலைகளிலும் காடுகளிலும் மட்டுமே நிலைபெற்றது.

Verse 44

निषादाश्च किराताश्च भिल्लानाहलकास्तथा । भ्रमराश्च पुलिंदाश्च ये चान्ये म्लेच्छजातयः

நிஷாதர், கிராதர், பில்லர், ஆஹலகர்; மேலும் ப்ரமரர், புலிந்தர்—இன்னும் பிற ம்லேச்ச ஜாதிகளெனக் கூறப்படுவோர் அனைவரும்.

Verse 45

पापाचारास्तु ते सर्वे तस्मादंगात्प्रजज्ञिरे । अथ ते ऋषयः सर्वे प्रसन्नमनसस्ततः

அந்த அங்கத்திலிருந்தே அந்தப் பாபாசாரிகள் அனைவரும் பிறந்தனர். அப்போது எல்லா ரிஷிகளும் மனம் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 46

गतकल्मषमेवं तं जातं वेनं नृपोत्तमम् । ममंथुर्दक्षिणं पाणिं तस्यैव च महात्मनः

இவ்வாறு கள்மஷமற்ற வேனன்—சிறந்த அரசன்—பிறந்தான். அப்போது ரிஷிகள் அந்த மகாத்மாவின் வலக்கையைக் கடைந்தனர்.

Verse 47

मथिते तस्य पाणौ तु संजातं स्वेदमेव हि । पुनर्ममंथुस्ते विप्रा दक्षिणं पाणिमेव च

அவன் கை கடையப்படுகையில் அவன் உள்ளங்கையில் நிச்சயமாக வியர்வை தோன்றியது. பின்னர் அந்த விப்ரர்கள் மீண்டும் அவன் வலக்கையையே கடைந்தனர்.

Verse 48

सुकरात्पुरुषो जज्ञे द्वादशादित्यसन्निभः । तप्तकांचनवर्णांगो दिव्यमाल्यांबरावृतः

சூகரத்திலிருந்து ஒரு புருஷன் பிறந்தான்; அவன் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களைப் போல ஒளிவீசினான். அவன் அங்கங்கள் காய்ந்த பொன்னின் நிறமாய், தெய்வ மாலைகளும் ஆடைகளும் சூழ்ந்திருந்தன.

Verse 49

दिव्याभरणशोभांगो दिव्यगंधानुलेपनः । मुकुटेनार्कवर्णेन कुंडलाभ्यां विराजते

அவன் அங்கங்கள் தெய்வ ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்தன; தெய்வ நறுமண அநுலேபனத்தால் பூசப்பட்டிருந்தான். சூரிய நிற முக்குடமும், இரு குண்டலங்களும் அணிந்து பிரகாசித்தான்.

Verse 50

महाकायो महाबाहू रूपेणाप्रतिमो भुवि । खड्गबाणधरो धन्वी कवची च महाप्रभुः

அவன் மகாகாயன், மகாபாகு; பூமியில் உருவில் ஒப்பற்றவன். வாள், அம்புகளைத் தாங்கி, வில்லாளனாய், கவசம் அணிந்த மகாபிரபுவாய் விளங்கினான்.

Verse 51

सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वालंकारभूषणः । तेजसा रूपभावेन सुवर्णैश्च महामतिः

அவன் எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவன்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். தேஜஸ், உருவழகு, பொன்-வளத்தால் மகாமதியாகத் தோன்றினான்.

Verse 52

दिवि इंद्रो यथा भाति भुवि वेनात्मजस्तथा । तस्मिञ्जाते महाभागे देवाश्च ऋषयोमलाः

வானில் இந்திரன் எவ்வாறு ஒளிர்கிறானோ, அவ்வாறே பூமியில் வேனனின் புதல்வன் ஒளிர்ந்தான். அந்த மகாபாகன் பிறந்தபோது தேவர்கள் மற்றும் மாசற்ற ரிஷிகள் (மகிழ்ந்தனர்).

Verse 53

उत्सवं चक्रिरे सर्वे वेनस्य तनयं प्रति । दीप्यमानः स्ववपुषा साक्षादग्निरिवोज्ज्वलः

வேனனின் மகனை முன்னிட்டு அனைவரும் விழா கொண்டாடினர். அவன் தன் சொந்த ஒளியால் பிரகாசித்து, நேரே அக்கினிபோல் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 54

आद्यमाजगवं नाम धनुर्गृह्य महावरम् । शरान्दिव्यांश्च रक्षार्थे कवचं च महाप्रभम्

முதலில் ‘ஆஜகவ’ எனப்படும் மகாவலிமை வாய்ந்த வில்லை எடுத்தான். பாதுகாப்பிற்காக தெய்வீக அம்புகளையும், மிகப் பிரபாவமிக்க கவசத்தையும் அணிந்தான்.

Verse 55

जाते सति महाभागे पृथौ वीरे महात्मनि । संप्रह्रष्टानि भूतानि समस्तानि द्विजोत्तम

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! மகாபாக்கியன், வீரன், மகாத்மா ப்ருது பிறந்தவுடன் எல்லா உயிர்களும் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தன.

Verse 56

सर्वतीर्थानि तोयानि पुण्यानि विविधानि च । तस्याभिषेके विप्रेंद्राः सर्व एव प्रतस्थिरे

அவரின் அபிஷேகத்திற்காக, ஓ விப்ரேந்திரர்களே! எல்லாத் தீர்த்தங்களின் புனித நீர்களும் பலவகை புண்ணியத் தோயங்களும் எல்லா சிறந்த பிராமணர்களாலும் ஒன்று சேர்த்து கொண்டு வரப்பட்டன.

Verse 57

पितामहाद्या देवास्तु भूतानि विविधानि च । स्थावराणि चराण्येव अभ्यषिंचन्नराधिपम्

அப்போது பிதாமஹன் (பிரம்மா) முதலான தேவர்கள், மேலும் பலவகை உயிர்கள்—அசைவற்றதும் அசைவதும்—அனைவரும் அந்த நராதிபதியை அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 58

महावीरं प्रजापालं पृथुमेव द्विजोत्तम । पृथुर्वैन्यो राजराज्ये अभिगम्य चराचरैः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! மகாவீரனும் பிரஜாபாலகனும் ப்ருதுவே. ப்ருது வைன்யன் அரசரசாட்சியை அடைந்தவுடன் அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களும் வணங்க வந்து சேர்ந்தன.

Verse 59

देवैर्विप्रैस्तथा सर्वैरभिषिक्तो महामनाः । राज्ञां समधिराज्ये वै पृथुर्वैन्यः प्रतापवान्

அப்போது உயர்ந்த மனத்தையும் பெரும் பராக்கிரமத்தையும் உடைய ப்ருது வைன்யனை தேவர்கள், பிராமணர்கள் மற்றும் அனைவரும் அபிஷேகம் செய்து, அரசர்களில் பரமாதிராஜனாக நிறுவினர்.

Verse 60

तस्य पित्रा प्रजाः सर्वाः कदा नैवानुरंजिताः । तेनानुरंजिताः सर्वा मुमुदिरे सुखेन वै

அவனுடைய தந்தையால் மக்கள் எக்காலமும் உண்மையாக மகிழவில்லை; ஆனால் அவனால் மகிழ்விக்கப்பட்ட அனைவரும் நிச்சயமாக இன்பத்துடன் களித்தனர்.

Verse 61

अनुरागात्तस्य वीरस्य नाम राजेत्यजायत । प्रयातस्य सुवीरस्य समुद्रस्य द्विजोत्तम

அன்பினால் அந்த வீரனுக்கு ‘ராஜா’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அந்தத் துணிவன் புறப்பட்டபோது கடலை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 62

आपस्तस्तंभिरे सर्वा भयात्तस्य महात्मनः । दुर्गं मार्गं विलोप्यैव सुमार्गं पर्वता ददुः

அந்த மகாத்மாவின் அச்சத்தால் எல்லா நீரும் அசையாது நின்றது; மலைகள் கடினப் பாதையை நீக்கி எளிய வழியை அளித்தன.

Verse 63

ध्वजभंगं न चक्रुस्ते गिरयः सर्व एव ते । अकृष्टपच्या पृथिवी सर्वत्र कामधेनवः

அந்த எல்லா மலைகளும் கொடியை முறியச் செய்யவில்லை. நிலம் உழாமலே விளைச்சல் தந்தது; எங்கும் காமதேனு பசுக்கள் இருந்தன.

Verse 64

पर्जन्यः कामवर्षी च वेदयज्ञान्महोत्सवान् । कुर्वंति ब्राह्मणाः सर्वे क्षत्रियाश्च तथा परे

பர்ஜன்யன் விருப்பத்திற்கேற்ப மழை பொழியும் அருளாளனானான்; மேலும் எல்லா பிராமணரும், க்ஷத்திரியரும் மற்றவர்களும் வேத யாகங்களின் மாபெரும் திருவிழாக்களை நடத்தினர்.

Verse 65

सर्वकामफला वृक्षास्तस्मिञ्छासति पार्थिवे । न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्नाकालमरणं नृणाम्

அந்தப் பார்திவன் ஆட்சி செய்தபோது மரங்கள் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கனிகளைத் தந்தன. அப்போது பஞ்சமும் இல்லை, நோயும் இல்லை, மக்களுக்கு அகால மரணமும் இல்லை।

Verse 66

सर्वे सुखेन जीवंति लोका धर्मपरायणाः । तस्मिञ्छासति दुर्धर्षे राजराजे महात्मनि

அந்த வெல்லமுடியாத மகாத்மா ராஜராஜன் ஆட்சி செய்தபோது, தர்மத்தில் நிலைத்த அனைவரும் இன்பமாக வாழ்ந்தனர்।

Verse 67

एतस्मिन्नेव काले तु यज्ञे पैतामहे शुभे । सूत सूत्यां समुत्पन्नः सौम्येहनि महात्मनि

அதே காலத்தில், மங்களமான பைதாமஹ யாகத்தில், இனியதும் புனிதமும் ஆன நாளில், சூதனின் மனைவிக்கு ஒரு மகாத்மா மகன் பிறந்தான்।

Verse 68

तस्मिन्नेव महायज्ञे जज्ञे प्राज्ञोऽथ मागधः । पृथोःस्तवार्थं तौ तत्र समाहूतौ महर्षिभिः

அதே மகாயாகத்தில் ஞானமிக்க மாகதனும் பிறந்தான். அரசன் ப்ருதுவைத் துதிப்பதற்காக அந்த இருவரையும் மகரிஷிகள் அங்கே அழைத்தனர்।

Verse 69

सूतस्य लक्षणं वक्ष्ये महापुण्यं द्विजोत्तमाः । शिखासूत्रेण संयुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, சூதனின் மிகப் புண்ணியமான இலக்கணத்தைச் சொல்கிறேன்: அவன் சிகையும் யஜ்ஞோபவீதமும் உடையவன்; வேதஅத்தியயனத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டவன்।

Verse 70

सर्वशास्त्रार्थवेत्तासावग्निहोत्रमुपासते । दानाध्ययनसंपन्नो ब्रह्माचारपरायणः

அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவன்; விதிப்படி அக்னிஹோத்திரத்தை அனுஷ்டிக்கிறான். தானமும் ஸ்வாத்யாயமும் நிறைந்தவனாய், பிரம்மச்சரிய நெறியில் பராயணனாய் இருப்பான்.

Verse 71

देवानां ब्राह्मणानां च पूजनाभिरतः सदा । याचकस्तावकैः पुण्यैर्वेदमंत्रैर्यजेत्किल

தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் எப்போதும் பூஜிப்பதில் ஈடுபடுகிற யாசகர், தன் புண்ணியச் செயல்களாலும் வைதிக மந்திரங்களாலும் நிச்சயமாக யாகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

ब्रह्माचारपरो नित्यं संबंधं ब्राह्मणैः सह । एवं स मागधो जज्ञे वेदाध्ययनवर्जितः

அவன் எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் பராயணனாய், பிராமணர்களுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தாலும், அந்த மாகதன் வேதாத்யயனமின்றி பிறந்தான்.

Verse 73

बंदिनश्चारणाः सर्वे ब्रह्माचारविवर्जिताः । ज्ञेयास्ते च महाभागाः स्तावकाः प्रभवंति ते

பாடகர் (பந்தி) மற்றும் சாரணர் அனைவரும் பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கமின்றி உள்ளவர்கள்; ஓ மகாபாகா, அவர்கள் வெறும் புகழ்பாடும் ஸ்தாவகர்களாகவே தோன்றுகின்றனர் என்று அறிக.

Verse 74

स्तवनार्थमुभौ सृष्टौ निपुणौ सूतमागधौ । तावूचुरृषयः सर्वे स्तूयतामेष पार्थिवः

புகழ்ச்சிக்காக திறமைமிக்க இருவர்—சூதன் மற்றும் மாகதன்—படைக்கப்பட்டனர். அப்போது எல்லா ரிஷிகளும் அவர்களிடம், “இந்தப் பார்திவ அரசனைப் போற்றிப் பாடுங்கள்” என்றனர்.

Verse 75

कर्मैतदनुरूपं च यादृशोयं नराधिपः । तावूचतुस्तदा सर्वांस्तानृषीन्बंदिमागधौ

இது கர்மத்திற்கேற்ப வந்த பலன்; இந்த நராதிபன் எப்படியோ அதற்கேற்பவே இது பொருந்தும். அப்போது சூதனும் மாகதனும் அந்த எல்லா ரிஷிகளையும் உரைத்தனர்.

Verse 76

आवां देवानृषींश्चैव प्रीणयावः स्वकर्मभिः । न चास्य विद्वो वै कर्म न तथा लक्षणं यशः

நாம் நம் செயல்களால் தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் மகிழ்விப்போம். ஆனால், ஓ அறிவாளியே, இவரின் செயல் அப்படியல்ல; அதற்கேற்ப அவரது இலக்கணங்களும் புகழும் அப்படியல்ல.

Verse 77

कर्मणा येन कुर्यावः स्तोत्रमस्य महात्मनः । जानीवस्तन्न विप्रेंद्रा अविज्ञातगुणस्य हि

இந்த மகாத்மாவின் புகழ்ச்சிப் பாடலை நாம் எந்தச் செயல் அல்லது வழியால் இயற்றுவது? ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, எங்களுக்கு அது தெரியாது; ஏனெனில் அவரது குணங்கள் இன்னும் அறியப்படவில்லை.

Verse 78

भविष्यैस्तैर्गुणैः पुण्यैः स्तोतव्योयं नरोत्तमः । कृतवान्यानि कर्माणि पृथुरेव महायशाः

இந்த நரோத்தமன் வருங்காலத்தில் வெளிப்படும் புண்ணியமான நற்குணங்களுக்காகப் போற்றப்பட வேண்டியவன்—மிகப் புகழ்பெற்ற ப்ருது அரசன் தன் செய்த செயல்களால் போற்றப்படுவது போல.

Verse 79

ऊचुस्ते मुनयः सर्वे गुणान्दिव्यान्महात्मनः । सत्यवाञ्ज्ञानसंपन्नो बुद्धिमान्ख्यातविक्रमः

அப்போது அந்த எல்லா முனிவர்களும் அந்த மகாத்மாவின் தெய்வீக குணங்களைச் சொன்னார்கள்—அவர் சத்தியவான், ஞானம் நிறைந்தவர், புத்திமான், வீரத்தில் புகழ்பெற்றவர்.

Verse 80

सदा शूरो गुणग्राही पुण्यवांस्त्यागवान्गुणी । धार्मिकः सत्यवादी च यज्ञानां याजकोत्तमः

அவன் எப்போதும் வீரன்; நற்குணங்களை ஏற்றுக் கொள்பவன்; புண்ணியவான், தியாகி, குணவான். தர்மநிஷ்டன், சத்தியவாதி; யாகங்களில் சிறந்த யாஜகன்.

Verse 81

प्रियवाक्सत्यवादी च धान्यवान्धनवान्गुणी । गुणज्ञः सगुणग्राही धर्मज्ञः सत्यवत्सलः

அவன் இனிய சொல் பேசுபவன், சத்தியவாதி; தானியமும் செல்வமும் நிறைந்தவன், குணவான். குணமறிந்தவன், நற்குணங்களை மதிப்பவன், தர்மம் அறிந்தவன், சத்தியத்தை நேசிப்பவன்.

Verse 82

सर्वगः सर्ववेत्ता च ब्रह्मण्यो वेदवित्सुधीः । प्रज्ञावान्सुस्वरश्चैव वेदवेदांगपारगः

அவன் எங்கும் நிறைந்தவன், அனைத்தையும் அறிந்தவன்; பிரம்மநிஷ்டன், வேதவித், பேரறிவாளர். ஞானம் நிறைந்தவன், இனிய குரலுடையவன்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் கற்றுத் தேர்ந்தவன்.

Verse 83

धाता गोप्ता प्रजानां स विजयी समरांगणे । राजसूयादिकानां तु यज्ञानां राजसत्तमः

அவன் மக்களின் தாதா (போஷிப்பவன்), கோப்தா (காப்பவன்); போர்க்களத்தில் வெற்றியாளர். ராஜசூய முதலிய யாகங்களுக்கு தகுதியான, அரசர்களில் சிறந்தவன்.

Verse 84

आहर्ता भूतले चैकः सर्वधर्मसमन्वितः । एते गुणा अस्य चांगे भविष्यंति महात्मनः

பூமியில் அவன் ஒரே ஒப்பற்ற தலைவனாக இருப்பான்; எல்லா தர்மகுணங்களும் உடையவன். அந்த மகாத்மாவின் உடலெங்கும் இக்குணங்கள் வெளிப்படும்.

Verse 85

ऋषिभिस्तौ नियुक्तौ तु कुर्वाणौ सूतमागधौ । गुणैश्चैव भविष्यैश्च स्तोत्रं तस्य महात्मनः

ரிஷிகளால் நியமிக்கப்பட்ட அந்த இருவர்—சூதனும் மாகதனும்—அந்த மகாத்மாவின் ஸ்தோத்திரத்தை இயற்றி, அவன் நற்குணங்களாலும் இனி நிகழவிருக்கும் மகத்தான செயல்களாலும் அவனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 86

तदा प्रभृति वै लोकास्तवैस्तुष्टा महामते । पुरतश्च भविष्यंति दातारः स्तावनैर्गुणैः

அந்த நாள்முதல், ஓ மகாமதி, உன் ஸ்தவங்களால் மகிழ்ந்த மக்கள் உன் முன்னே வருவர்; உன் நற்குணப் புகழ்ச்சியால் உந்தப்பட்டு தானம் செய்யும் மனத்துடன் வருவர்।

Verse 87

ततः प्रभृति लोकेस्मिन्स्तवेषु द्विजसत्तमाः । आशीर्वादाः प्रयुज्यंते तेषां द्रविणमुत्तमम्

அந்த நாள்முதல், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இந்த உலகில் ஸ்தோத்திரங்களில் ஆசீர்வாதச் சொற்கள் இடம் பெறத் தொடங்கின; அவற்றை உச்சரிப்போர்க்கு அந்த ஆசீர்வாதமே உயர்ந்த செல்வமாகிறது।

Verse 88

सूताय मागधायैव बंदिने च महोदयम् । चारणाय ततः प्रादात्तैलंगं देशमुत्तमम्

பின்பு அவர் சூதன், மாகதன், வந்தி (பாடகர்/பாடுபவர்) ஆகியோருக்கு வளமிகு மகோதயப் பகுதியை அளித்தார்; மேலும் சாரணனுக்கு சிறந்த தைலங்க தேசத்தை (தெலிங்க) அருளினார்।

Verse 89

पृथुः प्रसादाद्धर्मात्मा हैहयं देशमेव च । रेवातीरे पुरं कृत्वा स्वनाम्ना नृपनंदनः

தர்மாத்மா ப்ருது அருளால் ஹைஹய தேசத்தையும் அளித்தார்; மேலும் அரசகுமாரன் ரேவா நதிக்கரையில் ஒரு நகரை அமைத்து அதைத் தன் பெயரால் அழைத்தான்।

Verse 90

ब्राह्मणेभ्यो द्विजश्रेष्ठ यजन्दाता पृथुः पुरा । सर्वज्ञं सर्वदातारं धर्मवीर्यं नरोत्तमम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! பழங்காலத்தில் யாகம் செய்து தானம் வழங்கிய மன்னன் ப்ருது, பிராமணர்களை முறையாகப் போற்றினான்—அவன் அனைத்தறிவன், அனைத்தருள்வான், தர்மவீரன், மனிதரில் முதன்மை உடையவன்.

Verse 91

तं ददृशुः प्रजाः सर्वा मुनयश्च तपोमलाः । ऊचुः परस्परं पुण्या एष राजा महामतिः

அனைத்து குடிகளும் அவனை கண்டனர்; தவத்தால் தூய்மையடைந்த முனிவர்களும் அவனைத் தரிசித்தனர். அந்தப் புண்ணியர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“இவன் மகாமதி மன்னன்” என்று கூறினர்.

Verse 92

देवादीनां वृत्तिदाता अस्माकं च विशेषतः । प्रजानां पालकश्चैव वृत्तिदो हि भविष्यति

அவன் தேவர்கள் முதலியோருக்கும் வாழ்வாதாரத்தை அளிப்பவன்; குறிப்பாக எங்களுக்கே. அவன் குடிகளைப் பாதுகாப்பவனாகவும், உண்மையிலே அன்னமும் வாழ்வும் வழங்குபவனாகவும் இருப்பான்.

Verse 93

इयं धात्री महाप्राज्ञा उप्तं बीजं पुरा किल । जीवनार्थं प्रजाभिस्तु ग्रासयित्वा स्थिराभवत्

இந்தத் தாத்ரீ—மிகுந்த ஞானமுடைய பூமி—ஒருகாலத்தில் விதைக்கப்பட்ட விதையை விழுங்கினாள் என்று சொல்லப்படுகிறது; உயிர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக அவள் நிலைத்தும் உறுதியாயும் ஆனாள்.

Verse 94

ततः पृथुं द्विजश्रेष्ठ प्रजाः समभिदुद्रुवुः । विधत्स्वेति सुवृत्तिं नो मुनीनां वचनं तदा

அப்போது, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, குடிகள் ப்ருதுவிடம் விரைந்து சென்றனர். அந்த வேளையில் முனிவர்களின் சொல்—“எங்களுக்கு சுவிருத்தி (நல்ல வாழ்வாதாரம், ஒழுங்கான வாழ்வு) ஏற்படுத்துவாயாக” என்பதே.

Verse 95

ग्रासयित्वा तदान्नानि पृथ्वी जाता सुनिश्चला । भयं प्रजानां सुमहत्स दृष्ट्वा राजसत्तमः

அன்னத் தானியங்கள் விழுங்கப்பட்டபின் பூமி முற்றிலும் அசையாததாக ஆனது. மக்களின் பேரச்சத்தைப் பார்த்த அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் பதிலளிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 96

महर्षिवचनात्सोपि प्रगृह्य सशरं धनुः । अभ्यधावत वेगेन पृथ्वीं क्रुद्धो नराधिपः

மகर्षியின் சொல்லின்படி அவனும் அம்புடன் கூடிய வில்லை எடுத்தான். கோபமுற்ற நராதிபன் மிகுந்த வேகத்துடன் பூமியை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 97

कौंजरं रूपमास्थाय भयात्तस्य तु मेदिनी । वनेषु दुर्गदेशेषु गुप्ता भूत्वा चचार सा

அவனுடைய அச்சத்தால் மேதினி (பூமி) யானை வடிவம் ஏற்று, காடுகளிலும் அணுக இயலாத இடங்களிலும் மறைந்து உலாவினாள்.

Verse 98

न पश्यति महाप्राज्ञः कुरूपं द्विजसत्तमाः । आचचक्षुर्महाप्राज्ञं कुंजरं रूपमास्थिता

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! மஹாப்ராஜ்ஞர்கள் குரூபத்தைப் பார்ப்பதில்லை. அவர்கள் அந்த மஹாப்ராஜ்ஞனை யானை வடிவம் கொண்டவனாகக் கண்டனர்.

Verse 99

ततः कुंजररूपांतामभिदुद्राव पार्थिवः । ताड्यमाना च सा तेन निशितैर्मार्गणैस्ततः

அப்போது அரசன் யானை வடிவில் இருந்த அவளை (பூமியை) நோக்கி பாய்ந்தான். அவள் அவனுடைய கூரிய அம்புகளால் தாக்கப்பட்டவளாய் அப்போது (பின்வரும் செயலை) செய்தாள்.

Verse 100

हरिरूपं समास्थाय पलायनपराभवत् । हरेरूपं समास्थाय अभिदुद्राव पार्थिवः

ஹரியின் ரூபத்தை ஏற்று அவன் ஓடிவிடும் வேகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்; அரசனும் ஹரி ரூபம் ஏற்று அவனைத் துரத்தி விரைந்தான்।

Verse 101

सोतिक्रुद्धो महाप्राज्ञो रोषारुणसुलोचनः । सुबाणैर्निशितैस्तीक्ष्णैराजघान स मेदिनीम्

மிகக் கோபமுற்ற அந்த மகாப்ராஜ்ஞன்—சினத்தால் சிவந்த அழகிய கண்களுடன்—அப்போது கூர்மையான, தீவிரமான அம்புகளால் மேதினி (பூமி)யைத் தாக்கினான்।

Verse 102

आकुलव्याकुला जाता बाणाघातहता तदा । माहिषं रूपमास्थाय पलायनपराभवत्

அப்போது அம்புத் தாக்குதலால் காயமுற்ற அவள் மிகுந்த கலக்கமடைந்தாள்; எருமை ரூபம் ஏற்று ஓடிப்போகவே முழுமையாக முனைந்தாள்।

Verse 103

अभ्यधावत वेगेन बाणपाणिर्धनुर्धरः । सा गौर्भूत्वा द्विजश्रेष्ठा स्वर्गमेव गता ध्रुवम्

அம்பை கையில் கொண்ட வில்லாளர் வேகமாக விரைந்தான்; ஆனால் அந்த த்விஜச்ரேஷ்டா பசுவாக மாறி உறுதியாகத் தனியே ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 104

ब्रह्मणः शरणं प्राप्ता विष्णोश्चैव महात्मनः । रुद्रादीनां च देवानां त्राणस्थानं न विंदति

பிரம்மா, மகாத்மா விஷ்ணு, ருத்ராதி தேவர்கள் ஆகியோரின் சரணடைந்தாலும் (சில வேளைகளில்) உண்மையான த்ராணஸ்தானம், உறுதியான அடைக்கலம், கிடைக்காது।

Verse 105

अलभंती भृशं त्राणं वैन्यमेवान्वविंदत । तस्य पार्श्वं पुनः प्राप्ता बाणघातसमाकुला

வலிய பாதுகாப்பு கிடைக்காததால் அவள் வைன்யன் (பிருது) அடைக்கலமே நாடினாள். அம்புத் தாக்குதலால் கலங்கியவள் மீண்டும் அவன் அருகே வந்து சேர்ந்தாள்।

Verse 106

बद्धांजलिपुटाभूत्वा तं पृथुं वाक्यमब्रवीत् । त्राहित्राहीति राजेंद्र सा राजानमभाषत

கைகளை கூப்பி அவள் அரசன் பிருதுவிடம்—“காப்பாற்றுங்கள், காப்பாற்றுங்கள்!” என்று கூறினாள்; ஓ அரசராசே, இவ்வாறு அவள் அரசனை வேண்டினாள்।

Verse 107

अहं धात्री महाभाग सर्वाधारा वसुंधरा । निहतायां मयि नृप निहतं लोकसप्तकम्

ஓ மகாபாகனே! நான் தாத்ரீ—அனைத்தையும் தாங்கும் வசுந்தரை, எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம். ஓ அரசே, என்னை அழித்தால் ஏழு உலகங்களும் அழிவடையும்।

Verse 108

कृतांजलिपुटा भूत्वा पूज्या लोकैस्त्रिभिः सदा । उवाच चैनं राजानमवध्या स्त्री सदा नृप

கைகளை கூப்பி, மூவுலகிலும் எப்போதும் போற்றத்தக்க அவள் அரசனிடம் கூறினாள்—“ஓ அரசே, பெண் எப்போதும் அவத்யை; அவளுக்கு தீங்கு செய்யக் கூடாது।”

Verse 109

स्त्रीणां वधे महत्पापं दृष्टमस्ति द्विजोत्तमैः । गवां वधे महत्पापं दृष्टमस्ति द्विजोत्तमैः

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்கள் கூறியுள்ளனர்—பெண்களை கொல்வது மகாபாபம்; அதுபோலவே பசுக்களை கொல்வதும் மகாபாபம் என்று அவர்கள் நிறுவினர்।

Verse 110

मया विना महाराज कथं धारयसे प्रजाः । अहं यदास्थिरा राजंस्तदा लोकाश्चराचराः

ஓ மகாராஜா! என்னை இன்றித் தாங்கள் குடிகளை எவ்வாறு தாங்குவீர்? அரசே, நான் நிலையிழந்தால் அசரச் சரமாய் உள்ள உலகங்கள் அனைத்தும் நிலையிழக்கும்.

Verse 111

स्थिरत्वं यांति ते सर्वे स्थिरीभूता यदा ह्यहम् । मां विना तु इमे लोका विनश्येयुश्चराचराः

நான் உறுதியாக நிலைபெற்றால் இவை அனைத்தும் நிலை பெறும்; ஆனால் என்னை இன்றிச் சராசர உலகங்கள் அழிந்துபோகும்.

Verse 112

ततः प्रजा विनश्येयुर्मम नाशे समागते । कथं धारयिता चासि प्रजा राजन्मया विना

அப்போது என் அழிவு ஏற்பட்டால் குடிகள் அழிந்துபோவார்கள். அரசே, என்னை இன்றித் தாங்கள் மக்களை எவ்வாறு தாங்கி காப்பீர்?

Verse 113

मयि लोकाः स्थिरा राजन्मयेदं धार्यते जगत् । मद्विनाशे विनश्येयुः प्रजाः सर्वा न संशयः

அரசே, உலகங்கள் என்னுள் உறுதியாகத் தங்கியுள்ளன; என்னாலேயே இவ்வுலகம் தாங்கப்படுகிறது. என் அழிவில் எல்லா உயிர்களும் அழியும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 114

न मामर्हसि वै हंतुं श्रेयश्चेत्त्वं चिकीर्षसि । प्रजानां पृथिवीपाल शृणु देव वचो मम

நீ உண்மையில் நன்மையை நாடினால், என்னைக் கொல்வது உமக்கு உரியதல்ல. பூமிபாலா, மக்களின் நாதா, தேவா! என் சொற்களை கேளும்.

Verse 115

उपायैश्च महाभाग सुसिद्धिं यांत्युपक्रमाः । समालोक्य ह्युपायं त्वं प्रजा येन धरिष्यति

மகாபாகனே! உரிய உபாயங்களால் எல்லா முயற்சிகளும் முழு வெற்றியை அடைகின்றன. ஆகவே எந்த வழியால் பிரஜைகளைத் தாங்கி காக்க முடிகிறதோ, அதை நன்கு ஆராய்ந்து அதே வழியால் மக்களைப் பாதுகாப்பாயாக.

Verse 116

मां हत्वा त्वं महाराज धारणे पालने सदा । पोषणे च महाप्राज्ञ मद्विना हि कथं नृप

மகாராஜனே! என்னை கொன்று விட்டால், நீ எப்போதும் நாட்டைத் தாங்குதல், காத்தல், போஷித்தல் ஆகியவற்றை எவ்வாறு செய்வாய்? மகாப்ராஜ்ஞ நரேந்திரனே, என்னை இன்றி அது எப்படி இயலும்?

Verse 117

धरिष्यसि प्रजां चेमां कोपं यच्छ त्वमात्मनः । अन्नमयी भविष्यामि धरिष्यामि प्रजामिमाम्

நீ இந்தப் பிரஜைகளைத் தாங்குவாய்—உன் கோபத்தை அடக்கிக் கொள். நான் அன்னமயியாக (அன்னச் செழிப்புடன்) ஆகி, இந்த மக்களைத் தாங்கிப் போஷிப்பேன்.

Verse 118

अहं नारी अवध्या च प्रायश्चित्ती भविष्यसि । अवध्यां तु स्त्रियं प्राहुस्तिर्यग्योनिगतामपि

நான் பெண்; ஆகவே கொல்லத்தகாதவள். நீ பிராயச்சித்தத்திற்குரியவன் ஆவாய். பெண் அவध्यள் என்று கூறுவர்—அவள் திர்யக் யோனியில் பிறந்திருந்தாலும் கூட.

Verse 119

विचार्यैवं महाराज न धर्मं त्यक्तुमर्हसि । एवं नानाविधैर्वाक्यैरुक्तो धात्र्या नराधिपः

மகாராஜனே! இவ்வாறு சிந்தித்து நீ தர்மத்தை விட்டுவிடக் கூடாது. இப்படி பலவகைச் சொற்களால் தாத்ரீ (தாய்/பரிசாரிகை) மனிதரின் அரசனை அறிவுறுத்தினாள்.

Verse 120

कोपमेनं महाराज त्यज दारुणमेव हि । प्रसन्ने त्वयि राजेंद्र तदा स्वस्था भवाम्यहम्

ஓ மகாராஜாவே, இந்தக் கடுமையான கோபத்தைக் கைவிடுங்கள். ஓ ராஜேந்திரரே, நீங்கள் மகிழ்ந்தால் மட்டுமே நான் நலம் பெறுவேன்.

Verse 121

एवमुक्तस्तया राजा पृथुर्वैन्यः प्रजापतिः । तामुवाच महाभागां धरित्रीं द्विजसत्तमाः

ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களே, அவளால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பிரஜாபதியான மன்னர் பிருது, அந்தப் பெரும் பேறுபெற்ற பூமியிடம் கூறினார்.