Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa (Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā)
சனத்குமாரர் நாரதருக்கு சரஸ்வதியின் வெளிப்பாடுகளிலிருந்து அடுத்து, மனித இலக்குகளை நிறைவேற்றும் லக்ஷ்மீ-மந்திராவதார வித்யைகளை உபதேசிக்கிறார். தொடக்கத்தில் மும்மூல (திரி-பீஜ) மந்திரங்கள், ரிஷி தக்ஷிணாமூர்த்தி, சந்தஸ் பங்க்தி, தேவதை திரிபுரா பாலா என மந்திரப் பிரமாணம் கூறி, அங்க-கர ந்யாசம், நவ-யோனி ஜபம், தேவிநாமங்களால் ஸ்தாபனம், பஞ்சபீஜ காமேஷீ முறையில் காமனின் நாமங்கள் மற்றும் பாண-தேவதைகள் விளக்கப்படுகின்றன. பின்னர் நவ-யோனி மையம், அஷ்டதள ஆவரணம், மாத்ருகா பரிமிதி, பீட-சக்திகள், பீடங்கள், பைரவங்கள், திக்பாலர்கள் உடன் யந்திரவிதி, ஜப-ஹோம எண்ணிக்கைகள், வாக்சித்தி, செல்வம், நீண்ட ஆயுள், நோய் நிவாரணம், ஆகர்ஷணம்/வசீகரணம் போன்ற பிரயோகங்கள், உத்கீலனம், தீபினி விதி, குரு பரம்பரை வணக்கம் கூறப்படுகிறது. उत्तरார்த்தத்தில் அன்னபூர்ணையின் இருபது எழுத்து வித்யை யந்திர-சக்தி அமைப்புகளுடன், இறுதியில் பகலாமுகியின் ஸ்தம்பன தந்திரம்—மந்திர அமைப்பு, தியானம், யந்திர வகைகள், ஹோம திரவ்யங்கள், ஸ்தம்பனம், உச்சாடனம், ரக்ஷை, பிரதிவிஷம், சீக்கிர பயணம், அத்ருஷ்யம் போன்ற சிறப்பு கர்மங்கள்—விவரித்து अध्यாயம் நிறைவடைகிறது।
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । सरस्वत्यवतारास्ते कथिताः सिद्धिदा नृणाम् । अथ लक्ष्म्यवतारांस्ते वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदान् ॥ १ ॥
சனத்குமாரர் கூறினார்—மனிதர்க்கு சித்தி அளிக்கும் சரஸ்வதியின் அவதாரங்கள் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன. இனி எல்லா நோக்கங்களின் நிறைவேற்றத்தையும் அருளும் லக்ஷ்மியின் அவதாரங்களை நான் உரைப்பேன்.
Verse 2
वाणीमन्मथशक्त्याख्यं बीजत्रितयमीरितम् । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिः पंक्तिश्छंदः प्रकीर्तितम् ॥ २ ॥
வாணி, மன்மத, சக்தி எனப் பெயர்பெற்ற மூன்று பீஜ மந்திரங்கள் உரைக்கப்பட்டன. இதன் ரிஷி தக்ஷிணாமூர்த்தி; சந்தம் ‘பங்க்தி’ எனப் புகழப்படுகிறது.
Verse 3
देवता त्रिपुरा बाला मध्यांते शक्तिबीजके । नाभेरापादमाद्यं तु नाभ्यंतं हृदयात्परम् ॥ ३ ॥
இந்ந்யாசத்தின் அதிஷ்டாத்ரீ தேவதை திரிபுரா பாலா. சக்தி-பீஜத்தை நடுவிலும் முடிவிலும் நிறுவ வேண்டும். ‘ஆத்ய’ ந்யாசம் நாபியிலிருந்து கீழே பாதங்கள் வரை; நாபியில் முடியும் ந்யாசம் இதயத்திலிருந்து மேலாக செய்யப்பட வேண்டும்.
Verse 4
मृर्ध्नो ह्रदंतं तर्तीयं क्रमाद्देहेषु विन्यसेत् । आद्यं वामकरे दक्षकरे तदुभयोः परम् ॥ ४ ॥
தலையின் சிகரத்திலிருந்து இதய முடிவுவரை மூன்றாம் ந்யாசத்தை வரிசையாக உடலில் நிறுவ வேண்டும். முதலாவது இடக்கையில், இரண்டாவது வலக்கையில், அதன் பின் அடுத்ததை இரு கைகளிலும் ஒன்றாக நிறுவ வேண்டும்.
Verse 5
पुनर्बीजत्रयं न्यस्य मूर्ध्नि गुह्ये च वक्षसि । नव योन्पाभिधं न्यासे नवकृत्वो मनुं न्यसेत् ॥ ५ ॥
பின் மூன்று பீஜங்களையும் மீண்டும் ந்யாசித்து தலை, குஹ்யப் பகுதி, மார்பு ஆகிய இடங்களில் நிறுவ வேண்டும். ‘நவ-யோன்பா’ எனப்படும் ந்யாசத்தில் மந்திரத்தை ஒன்பது முறை நிறுவ வேண்டும்.
Verse 6
कर्णयोश्चिबुके न्यस्येच्छंखयोर्मुखपंकजे । नेत्रयोर्नासिकायां च स्कंधयोरुदरे तथा ॥ ६ ॥
காதுகளிலும் தாடையிலும், கன்னப்புறங்களிலும் தாமரை போன்ற முகத்திலும், கண்களிலும் மூக்கிலும், அதுபோல தோள்களிலும் வயிற்றிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 7
न्यसेत्कूर्परयोर्नाभौ जानुनोर्लिंगमस्तके । पादयोरपि गुह्ये च पार्श्वयोर्हृदये पुनः ॥ ७ ॥
முழங்கைகளிலும் நாபியிலும், முழங்கால்களிலும், மேலும் தலைச்சிகரத்தில் (சிகை) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பாதங்களிலும், குஹ்யப் பகுதியில், உடற்பக்கங்களிலும், பின்னும் இதயத்திலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 8
स्तनयोः कंठदेशे च वामांगादिषु विन्यसेत् । वाग्भवाद्यां रतिं गुह्ये प्रीतिमत्यादिकां हृदि ॥ ८ ॥
மார்பகங்களில், கழுத்துப் பகுதியில், இடப்புற அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். வாக்பவா முதலிய ரதி-சக்தியை குஹ்யதேசத்தில், ப்ரீதிமதி முதலியவற்றை இதயத்தில் நிறுவ வேண்டும்.
Verse 9
कामबीजादिकान्पश्येद्भूमध्ये तु मनोभवाम् । पुनर्वागकात्ममाद्यास्तिस्रएव च विन्यसेत् ॥ ९ ॥
மண்டலத்தின் நிலமத்திய பகுதியில் காமபீஜம் முதலிய பீஜமந்திரங்களை ‘மனோபவா’ சக்தியாகக் காட்சியுறச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் வாக், க, ஆத்மன் எனும் மூன்று ஆதிசக்திகளையே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 10
अमृतेशीं च योगेशीं विश्वयोनिं तृतीयकाम् । मूर्ध्निं वक्त्रे हृदि न्यस्येद्गुह्ये चरणयोरपि ॥ १० ॥
‘அம்ருதேஷீ’, ‘யோகேஷீ’, ‘விஷ்வயோனி’, ‘த்ருதீயகாமா’—இவற்றைத் தலை, முகம், இதயம் ஆகியவற்றில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; குஹ்யதேசத்திலும் பாதங்களிலும் கூட நிறுவ வேண்டும்.
Verse 11
कामेशी पंचबीजाढ्यां स्मरात्पञ्चन्यसेत्क्रमात् । मायाकामौ च वाग्लक्ष्मी कामेशी पंचबीजकम् ॥ ११ ॥
ஐந்து பீஜங்களால் நிறைந்த காமேஷியைத் தியானித்து வரிசையாக பஞ்சந்யாசம் செய்ய வேண்டும். (பீஜங்கள்:) மாயா, காம; பின்னர் வாக், லக்ஷ்மீ—இதுவே காமேஷியின் பஞ்சபீஜம்.
Verse 12
मनोभवश्च मकरध्वजकंदर्पमन्मथाः । कामदेवः स्मरः पंच कीर्तितान्याससिद्धिदाः ॥ १२ ॥
மனோபவ, மகரத்வஜ, கந்தர்ப, மன்மத, காமதேவ, ஸ்மர—இவ்வைந்து பெயர்கள் புகழப்பட்டுள்ளன; ந்யாசத்தில் பயன்படுத்தினால் அந்த விதிக்கு வெற்றி (சித்தி) அளிக்கும்.
Verse 13
शिरःपन्मुखागुह्येषु हृदये बाणदेवताः । द्राविण्याद्याः क्रमान्न्यस्येद्वाणेशीबीजपूर्वकः ॥ १३ ॥
வாணேசீ பீஜத்துடன் தொடங்கி, த்ராவிணீ முதலிய பாணதேவதைகளை முறையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—தலை, பாதத்தளங்கள், முகம், குஹ்யதேசம், இதயம் ஆகிய இடங்களில்।
Verse 14
द्रांद्रीं क्लींजूंस इति वैबाणेशबीजकं च कम् । द्राविणी क्षोभिणी वशीकरण्यांकर्षणी तथा ॥ १४ ॥
‘த்ராம்’, ‘த்ரீம்’, ‘க்லீம்-ஜூம்-ஸ’—இவை வைபாணேச பீஜங்கள்; மேலும் ‘கம்’ என்பதும். இச் சக்திகள் த்ராவிணீ, க்ஷோபிணீ, வஷீகரணீ, ஆகர்ஷணீ என அழைக்கப்படுகின்றன।
Verse 15
संमोहनी च बाणानां देवताः पञ्च कीर्तिताः । तार्तीयवाग्मध्यगेन कामेन स्यात्षडंगकम् ॥ १५ ॥
காமனின் பாணங்களுக்கான ஐந்து தேவதைகள் கூறப்பட்டுள்ளன; அவற்றில் சம்மோஹனீயும் உண்டு. மூன்றாம் வாணியின் நடுவில் இயங்கும் காமனை நிறுவினால் இது ஷடங்கமாகிறது।
Verse 16
षड्दीर्घस्वरयुक्तेन ततो देवीं विचिंतयेत् । ध्यायेद्रक्तसरोजस्थां रक्तवस्त्रां त्रिलोचनम् ॥ १६ ॥
பின் ஆறு நீண்ட ஸ்வரங்களுடன் கூடிய மந்திரத்தால் தேவியைச் சிந்திக்க வேண்டும்; சிவந்த தாமரையில் அமர்ந்தவளாக, சிவந்த ஆடை அணிந்தவளாக, மும்முகக் கண்களுடையவளாக தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 17
उद्यदर्कनिभां विद्यां मालाभयवरोद्वहाम् । लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं दशांशं किंशुकोद्भवैः ॥ १७ ॥
உதய சூரியனைப் போல ஒளிவீசும் வித்யையைத் தியானிக்க வேண்டும்—ஜபமாலை தாங்கி, அபயம் அளித்து, வரங்களை வழங்குபவளாக. மந்திரத்தை மூன்று லட்சம் ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை கிஞ்சுக மலர்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 18
पुष्पैर्हयारिजैर्वापि जुहुयान्मधुरान्वितैः । नवयोन्यात्मकं यंत्रं बहिरष्टदलावृतम् ॥ १८ ॥
மலர்களாலோ, அல்லது ஹயாரிஜ மலர்களாலோ, இனிய திரவியங்களுடன் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். இவ்வந்திரம் நவயோனி-ஸ்வரூபம்; வெளியில் அஷ்டதள பத்மாவரணத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது.
Verse 19
केसरेषु स्वरान्न्यस्येद्वर्गानष्टौदलेष्वपि । दलाग्रेषु त्रिशूलानि पद्म तु मातृकावृतम् ॥ १९ ॥
தாமரையின் கேசரங்களில் ஸ்வரங்களை ந்யாசம் செய்து, அதன் அஷ்டதளங்களில் எட்டு வர்க (மெய்யெழுத்துக் குழுக்கள்) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். தளங்களின் முனைகளில் திரிசூலங்களை நிறுவ வேண்டும்; இவ்வாறு பத்மம் மாத்ருகா எழுத்துகளால் சூழப்படுகிறது.
Verse 20
एवं विलिखिते यंत्रे पीठशक्तीः प्रपूजयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया चैव कामिनी कामदायिनी ॥ २० ॥
இவ்வாறு யந்திரம் வரையப்பட்ட பின், பீட-சக்திகளை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்—இச்சா, ஞானா, கிரியா, மேலும் காமினீ மற்றும் காமதாயினீ।
Verse 21
रती रतिप्रिया नंदा मनोन्मन्यपि चोदिताः । पीठशक्तीरिमा इष्ट्वा पीठं तन्मनुना दिशेत् ॥ २१ ॥
ரதி, ரதிப்ரியா, நந்தா, மேலும் விதிப்படி கூறப்பட்ட மனோன்மனீ—இப் பீட-சக்திகளைப் பூஜித்து, பின்னர் அவரவர் மந்திரம் (மனு) மூலம் பீடத்தை நிறுவ வேண்டும்.
Verse 22
व्योमपूर्वे तु तार्तीयं सदाशिवमहापदम् । प्रेतपद्मासनं ङेंतं नमोंतः पीठमन्त्रकः ॥ २२ ॥
வ்யோமத்துடன் தொடர்புடைய கிழக்கு திசையில் மூன்றாம் நிறுவல் கூறப்படுகிறது—சதாசிவரின் மகாபதம். இது ‘ப்ரேத’ ரூபத்திற்கான பத்மாசனம்; ‘ஙேம்’ பீஜமும் இறுதியில் ‘நமோ’வும் சேர்ந்து இதுவே பீடமந்திரம்.
Verse 23
षोडशार्णस्ततो मूर्तौ क्लृप्तायां मूलमंत्रतः । आवाह्य प्रजपेद्देवीमुपचारैः पृथग्विधैः ॥ २३ ॥
பின்னர் மூலமந்திர விதிப்படி முறையாக அமைக்கப்பட்ட மூர்த்தியில் ஷோடசாக்ஷர மந்திரத்தால் தேவியை ஆவாஹனம் செய்து, ஜபத்துடன் பலவகை தனித்தனியான உபசாரங்களால் வழிபட வேண்டும்।
Verse 24
देवीमिष्ट्वा मध्ययोनौ त्रिकोणे रतिपूर्विकाम् । वामकोणे रतिं दक्षे प्रीतिमग्रे मनोभवाम् ॥ २४ ॥
மத்திய யோனி-வடிவ முக்கோணத்தில் தேவியை வழிபட்டு, அங்கே ரதிபூர்விகாவை நிறுவி பூஜிக்க வேண்டும்; இடது மூலையில் ரதி, வலது மூலையில் ப்ரீதி, முன் உச்சியில் மனோபவாவை வைத்து வழிபட வேண்டும்।
Verse 25
योन्यन्तर्वह्निकोणादवंगान्यग्नेर्विदिक्ष्वपि । मध्ययोमेर्हहिः पूर्वादिषु चाग्रे स्मरानपि ॥ २५ ॥
யோனிக்குள் உள்ள அக்னி-கோணத்திலிருந்து அக்னியின் துணை அங்கங்களை இடைத் திசைகளிலும் தியானிக்க வேண்டும். நடுப்பகுதியில் ஹரியை நினைக்க வேண்டும்; கிழக்கு முதலான திசைகளில் முதலில் ஸ்மரன் (காமன்) என்பதையும் நினைக்க வேண்டும்।
Verse 26
वाणदेवीस्तद्वदेव शक्तीरष्टसु योनिषु । सुभगाख्या भागा पश्चात्तृतीया भगसर्पिणी ॥ २६ ॥
அதேபோல் வாணி-தேவியுடன் தொடர்புடைய சக்திகள் எட்டு யோனி வகைகளிலும் இருப்பதாக அறிய வேண்டும். அவற்றில் ‘சுபகா’ எனப்படுவது ‘பாகா’; அதன் பின் மூன்றாவது ‘பகஸர்பிணீ’ ஆகும்।
Verse 27
भगमाला तथानंगा नगाद्या कुसुमापरा । अनंगमेखलानंगमदनेत्यष्टशक्तयः ॥ २७ ॥
பகமாலா மற்றும் அனங்கா, நகாத்யா மற்றும் குசுமாபரா, அனங்கமேகலா மற்றும் அனங்கமதனா—இவையே எட்டு சக்திகள்।
Verse 28
पद्मकेशरगा ब्राह्मी मुखाः पत्रेषु भैरवाः । दीर्घाद्या मातरः पूज्या ह्रस्वाद्याश्चाष्टभैरवाः ॥ २८ ॥
தாமரையின் கேசரத்தில் பிராஹ்மீயை நிறுவி வழிபட வேண்டும்; இதழ்களில் பைரவ முகங்களை அமைக்க வேண்டும். நீள உயிரெழுத்துகளால் தொடங்கும் மாத்ருக்கள் போற்றத்தக்கவர்கள்; குறில் உயிரெழுத்துகளால் தொடங்கும் எட்டு பைரவங்களும் வணங்கத்தக்கவை.
Verse 29
दलाग्रेष्वष्टपीठानि कामरूपाख्यमादिमम् । मलयं कोल्लगिर्य्याख्यं चौहाराख्यं कुलांतकम् ॥ २९ ॥
இதழ்களின் முனைகளில் எட்டு பீடங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன—முதலில் ‘காமரூப’ம், பின்னர் ‘மலய’ம்; அதன் பின் ‘கொள்ளகிரி’, ‘சௌஹார’, ‘குலாந்தக’ம்.
Verse 30
जालंधरं तथोन्नासं कोटपीठमथाष्टमम् । भूगृहे दशदिक्ष्वर्चेद्धेतुकं त्रिपुरांतकम् ॥ ३० ॥
அதேபோல் ஜாலந்தரமும் உன்னாசமும், மேலும் எட்டாவது கோடபீடமும் (நிறுவப்பட வேண்டும்). பூக்ருஹத்தில் பத்து திசைகளிலும் ஹேதுகனையும் திரிபுராந்தகனையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.
Verse 31
वैतालमग्नि जिह्वं च कमलांतकालिनौ । एकपादं भीमरूपं विमलं हाटकेश्वरम् ॥ ३१ ॥
மேலும் வைதாலன், அக்னிஜிஹ்வன், கமலாந்தகாலினி; அதோடு ஏகபாதன், பீமரூபன், விமலன், ஹாடகேஸ்வரன் (எனவும் கூறப்படுகின்றனர்).
Verse 32
शक्राद्यानायुधैः सार्द्धं स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् । तद्बहिर्दिक्षु बटुकं योगिनीं क्षेत्रनायकम् ॥ ३२ ॥
இந்திரன் முதலிய திக்பாலர்களை அவரவர் ஆயுதங்களுடன் தத்தம் திசைகளில் முறையாக வழிபட வேண்டும். அந்தத் திசைகளுக்கு வெளியே படுகன், யோகினிகள், மற்றும் க்ஷேத்ரநாயகனையும் வணங்க வேண்டும்.
Verse 33
गणेशं विदिशास्वर्चेद्वसून्सूर्याच्छिवांस्तथा । भूतांश्चेत्थं भजन्बालामीशः स्याद्धनविद्ययोः ॥ ३३ ॥
விதிசாவில் கணேசனை முறையாக வழிபடுக; சூரியஸ்தானத்தில் வசுக்களை, அதுபோல சிவனையும். இவ்விதம் பூதங்களைப் பக்தியுடன் வணங்கினால் சாதகன் பாலா-வித்யையின் ஈசனாகி, செல்வமும் கல்வியும் இரண்டையும் அடைவான்.
Verse 34
रक्तांभोजैर्हुतेर्नार्योवश्याः स्युः सर्षपैर्नृपाः । नंद्यावर्तै राजवृक्षैः कुंदैः पाटलचंपकैः ॥ ३४ ॥
சிவந்த தாமரைகளால் ஹோமத்தில் ஆஹுதி அளித்தால் பெண்கள் வசப்படுவர்; கடுகு விதைகளால் ஆஹுதி அளித்தால் அரசர்கள் (ஆளுநர்கள்) கட்டுப்பாட்டில் வருவர். நந்த்யாவர்த்தம், ராஜவ்ருக்ஷ மலர்கள், குந்தம், பாடலம், சம்பகம் ஆகியவற்றால் ஆஹுதி செய்தாலும் அதே பலன் உண்டாகும்.
Verse 35
पुष्पैर्बिल्वफलैर्वापि होमाल्लक्ष्मीः स्थिरा भवेत् । अपमृत्युं जयेन्मन्त्री गुडूच्या दुग्धयुक्तया ॥ ३५ ॥
மலர்களாலோ பில்வப் பழங்களாலோ ஹோமத்தில் ஆஹுதி அளித்தால் லக்ஷ்மி நிலைத்திருப்பாள். மேலும் பாலுடன் சேர்த்த குடூசி பயன்பாட்டால் மந்திர சாதகன் அபம்ருத்யுவை வெல்வான்.
Verse 36
यथोक्तदूर्वाहोमेन नीरोगायुः समश्नुते । ज्ञानं कवित्वं लभते चन्द्रागुरुसुरैर्हुतैः ॥ ३६ ॥
சாஸ்திரத்தில் கூறியபடி தூர்வா-ஹோமம் செய்தால் நோயற்ற நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும். சந்திரன், குரு (பிரஹஸ்பதி) மற்றும் தேவர்களுக்கு ஆஹுதி அளித்தால் ஞானமும் கவித்திறனும் பெறப்படும்.
Verse 37
पलाशपुष्पैर्वाक्सिद्धिरन्नाप्तिश्चान्नहोमतः । सुरभिक्षीरदध्यक्ताँल्लाजान्हुत्वा रुजो जयेत् ॥ ३७ ॥
பலாச மலர்களால் ஆஹுதி அளித்தால் வாக்-சித்தி உண்டாகும்; அன்ன-ஹோமத்தால் உணவுச் செழிப்பு கிடைக்கும். பசுவின் பாலும் தயிரும் தடவிய லாஜா (பொரித்த நெல்) ஆஹுதி செய்தால் நோய்கள் வெல்லப்படும்.
Verse 38
रक्तचन्दनकर्पूरकर्चूरागुरुरोचनाः । चन्दनं केशरं मांसीं क्रमाद्भागैनिंयोजयेत् ॥ ३८ ॥
இரத்தச் சந்தனம், கற்பூரம், கச்சூரம், அகுரு, கோரோசனை; பின்னர் சந்தனம், கேசரம், மாஂஸீ—இவற்றை முறையாக அளவிட்ட பங்குகளால் சேர்த்துக் கலக்க வேண்டும்।
Verse 39
भूमिचंद्रैकनन्दाब्धिदिक्सप्तनिगमोन्मितैः । श्मशाने कृष्मभूतस्य निशि नीहारपाथसा ॥ ३९ ॥
பூமி, சந்திரன், ஒன்று, நந்தா, கடல், திசைகள், ஏழு, நிகமங்கள் (வேதங்கள்) — இச் சங்கேத எண்களால் குறிக்கப்பட்ட அளவுகளின்படி; சுடுகாட்டில், கருநிறப் பேயாக ஆனவனுக்காக, இரவில், பனிமூட்டப் பாதையில் (இது) செய்யப்படுகிறது।
Verse 40
कुमार्या पेषयेत्तानि मंत्रेणाथाभिमंत्र्य च । विदद्ध्यात्तिलकं तेन दर्शनाद्वशयेज्जनान् ॥ ४० ॥
அந்தப் பொருட்களை கன்னியால் அரைக்கச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து அதனால் திலகம் இட்டுக்கொள்ள வேண்டும். காண்பதன்மட்டிலே மக்கள் வசப்படுவர்।
Verse 41
गजसिंहादिभूतानि राक्षसाञ्छाकिनीरपि । प्रयोजनानां सिद्ध्यै तु देव्याः शापं निवर्त्य च ॥ ४१ ॥
யானை-சிங்கம் போன்ற வடிவமுடைய பூதங்கள், ராட்சசர்கள், சாகினிகளும்—தம் நோக்கங்கள் நிறைவேறவும், தேவியின் சாபம் நீங்கவும் (பயன்படுத்தப்படுகின்றன/அருள்பெறச் செய்யப்படுகின்றன)।
Verse 42
विधायोत्कीलितां पश्चाज्जपमस्य समाचरेत् । यो जपेदादिमे बीजे वराहभृगुपावकान् ॥ ४२ ॥
உத்கீலனச் சடங்கை செய்து முடித்த பின், இம்மந்திரத்தின் ஜபத்தை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். ஆதிபீஜத்தை ஜபித்தபடியே வராஹம், ப்ருகு, பாவகன் (அக்னி) ஆகியோரைக் நினைப்பவன்…
Verse 43
मध्यमादौ नभोहंसौ मध्यमांते तु पावकम् । आदावंते च तार्तूयक्रमात्स्वं धूम्रकेतनम् ॥ ४३ ॥
மத்தியப் பகுதியின் தொடக்கத்தில் ‘நபோஹம்ஸ’மும், மத்தியத்தின் முடிவில் ‘பாவக’ (அக்னி)யும் உள்ளது. மேலும் தொடக்கமும் முடிவும் ‘தார்தூய’ வரிசையின்படி தன் ‘தூம்ரகேது’ தத்துவத்தை நிறுவி/உணர வேண்டும்.
Verse 44
एवं जप्त्वा शतं विद्या शापहीना फलप्रदा । यद्वाद्ये चरमे बीजे नैव रेफं वियोजयेत् ॥ ४४ ॥
இவ்வாறு நூறு முறை ஜபித்தால் அந்த வித்யை சாபமின்றி பலன் தருவதாகும். மேலும் தொடக்க ஒலியிலும் இறுதி பீஜத்திலும் ‘ரேப’ (ர) எழுத்தை ஒருபோதும் பிரிக்கக் கூடாது.
Verse 45
शापोद्धारप्रकारोऽन्यो यद्वायं कीर्तितो बुधैः । आद्यमाद्यं हि तार्तीयं कामः कामोऽथ वाग्भवम् ॥ ४५ ॥
சாபநீக்கத்திற்கு அறிஞர்கள் கூறிய மற்றொரு முறை இது—முதல் பீஜம், மீண்டும் முதல்; பின்னர் மூன்றாம்; பின்னர் ‘காம’, மீண்டும் ‘காம’; அதன் பின் ‘வாக்பவ’.
Verse 46
अंत्यमंत्थमनंगश्च नवार्णः कीर्तितो मनुः । जप्तोऽयं शतधा शापं बालाया विनिवर्तयेत् ॥ ४६ ॥
‘அந்த்ய’, ‘மந்த்த’, ‘அனங்க’ ஆகியவற்றுடன் கூடிய ஒன்பது எழுத்து மந்திரம் அறிவிக்கப்பட்டது. இதை நூறு முறை ஜபித்தால் இளம்பெண்ணைத் துன்புறுத்தும் சாபம் நீங்கும்.
Verse 47
चैतन्याह्लादिनूमन्त्रौ जप्तौ निष्कीलताकरौ । त्रिस्वराश्चेतनं मन्त्री धरः शांतिरनुग्रहः ॥ ४७ ॥
‘சைதன்ய’ மற்றும் ‘ஆஹ்லாதினூ’ எனும் மந்திரங்களை ஜபித்தால் தடைகள் நீங்கி முடிச்சுகள் அவிழும். மூன்று ஸ்வரங்களே மந்திரத்தின் உயிர்ச் சக்தி; ஜபிப்பவன் அதன் தாங்கி; பலன் அமைதியும் அருளும் ஆகும்.
Verse 48
तारादिहृदयांतः स्यात्काम आह्लादिनीमनुः । तथा त्रयाणां बीजानां दीपनैर्मनुभिस्त्रिभिः ॥ ४८ ॥
ஹ்ருதய மந்திரத்தில் ‘தாரா’ (ஓம்) எழுத்தால் தொடங்கி, ஆனந்தம் அளிக்கும் ‘காம’ மந்திரத்தை நிறுவ வேண்டும். அதுபோல மூன்று பீஜங்களுக்கு அவற்றைத் தூண்டி ஒளிரச் செய்யும் மூன்று ‘தீபன’ மந்திரங்கள் உள்ளன.
Verse 49
सुदीप्तानि विधायादौ जपेत्तानीष्टसिद्धये । वदयुग्मं सदीर्घांबु स्मृतिवालावनंगतौ ॥ ४९ ॥
முதலில் அவற்றை நன்கு தீப்தமாக்கி, விரும்பிய சித்திக்காக அவற்றையே ஜபிக்க வேண்டும். நீண்ட ‘ஆ’ உடன் வரும் இரட்டையெழுத்துகளை நினைவில் உள்ள வரிசைப்படி உச்சரித்து, விதியிலிருந்து விலகாதிருப்பான்.
Verse 50
सत्यः सनेत्रो नस्तादृग्वा वाग्वर्णाद्यदीपिनी । क्लिन्ने क्लेदिनि वैकुंठो दीर्घं स्वं सद्यगोंतिमः ॥ ५० ॥
அவர் சத்தியன்; கண்களுடன் இருப்பவன்; ‘அப்படிப்பட்ட’ சாதாரணக் கண்ணோட்ட வரம்புக்கு உட்படாதவன். வாக்கும் எழுத்துவகைகளும் ஒளிரச் செய்பவன். ஈரத்தில்—ஈரப்படுத்தும் தத்துவத்தில்—வைகுண்டன்; நீடித்தவன்; தன் சொரூபமே; அவன் செல்லுதல் உடனடியும் இறுதியும் ஆகும்.
Verse 51
निद्रा सचंद्रा कुर्वीत शिवार्णा मध्यदीपिनी । तारो मोक्षं च कुरुते नायं वर्णास्यदीपिनी ॥ ५१ ॥
‘நித்ரா’ என்பதை ‘சந்திர’த்துடன் சேர்த்து அமைக்க வேண்டும்; நடுவில் ஒளிரும் ‘சிவ’ எழுத்து உள்ளது. ‘தாரா’ எழுத்து மோக்ஷம் அளிக்கிறது; இது வாயில் ஒலிக்கும் வெறும் எழுத்து மட்டும் அல்ல.
Verse 52
दीपिनीमंतरा बाला साधितापि न सिद्ध्यति । वागंत्यकामान् प्रजयेदरीणा क्षोभहेतवे ॥ ५२ ॥
‘தீபினி’ இன்றிப் ‘பாலா’ மந்திரம் சாதித்தாலும் சித்தி பெறாது. மேலும் தவறான காலம் அல்லது முறையற்ற உச்சரிப்பால் அது பகைவரைத் தூண்டி கலக்கம், இடையூறுகளுக்குக் காரணமாகவும் ஆகலாம்.
Verse 53
कामवागंत्यबीजानि त्रैलोक्यस्य वशीकृतौ । कामांत्यवाणीबीजानि मुक्तये नियतो जपेत् ॥ ५३ ॥
மூன்று உலகங்களையும் வசப்படுத்த ‘காம’ மற்றும் ‘வாக்’ என முடியும் பீஜமந்திரங்களைப் பயன்படுத்துக; ஆனால் முக்திக்காக ஒழுக்கமுடைய சாதகர் ‘காம’ மற்றும் ‘வாணீ’ என முடியும் பீஜங்களை ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 54
पूजारंभे तु बालायास्त्रिविधानर्चयेद्गुरून् । दिव्यौघश्चैव सिद्धौघो मानवौघ इति त्रिधा ॥ ५४ ॥
பூஜை தொடக்கத்தில் இளைய சீடன் குருமார்களை மூவகையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்—திவ்ய ஓகம், சித்த ஓகம், மனித ஓகம்—என்று மூன்று பிரிவுகளாக।
Verse 55
परप्रकाशः परमे शानः परशिवस्तथा । कामेश्वरस्ततो मोक्षः षष्ठः कामोऽमृतोंऽतिमः ॥ ५५ ॥
அவரே பரம ஒளி; பரம ஈசானன்; மேலும் பரசிவனும் ஆவான். அவரே காமேஸ்வரன்; பின்னர் அவரே மோக்ஷ ரூபம். ஆறாவது ‘காமம்’; இறுதியானது ‘அமிர்தம்’—அமரத்துவம்.
Verse 56
एते दप्तैव दिव्यौघा आनन्दपदपश्चिमाः । ईशानाख्यस्तत्पुरुषोऽघोराख्योवामदेवकः ॥ ५६ ॥
இவையே ஐந்து திவ்ய ஓகங்கள்; ஆனந்தப் பதம் வரை நிறைவுறுபவை—ஈசானன், தத்புருஷன், அகோரன், வாமதேவன், சத்யோஜாதன்.
Verse 57
सद्योजात इमे पंच सिद्धौधाख्याः स्मृता मुने । मानवौघाः परिज्ञेयाः स्वगुरोः सम्प्रदायतः ॥ ५७ ॥
முனிவரே, ‘சத்யோஜாத’ முதலிய இவ்வைந்து ‘சித்த ஓகம்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றன; ‘மனித ஓகம்’ என்பது தன் குருவின் சம்பிரதாய பரம்பரையால் அறியப்பட வேண்டியது.
Verse 58
नवयोन्यात्मके यन्त्रे विलिखेन्मध्ययोनितः । प्रादक्षिण्येन बीजानि त्रिवारं साधकोत्तमः ॥ ५८ ॥
ஒன்பது யோனிகளைக் கொண்ட யந்திரத்தில், நடு-யோனியிலிருந்து தொடங்கி, பிரதட்சிணை முறையில் சுற்றிச் சென்று, சிறந்த சாதகர் பீஜாட்சரங்களை மூன்று முறை எழுத வேண்டும்।
Verse 59
त्रींस्त्रीन्वर्णांस्तु गायत्र्या अष्टपत्रेषु संलिखेत् । बहिर्मातृकयाऽवेष्ट्य तद्बहिर्भूपुरद्वयम् ॥ ५९ ॥
காயத்ரியின் மூன்று மூன்று எழுத்துகளை எட்டு இதழ்களில் எழுத வேண்டும்; வெளியே மாத்ருகா (வர்ணமாலை) கொண்டு சூழ்ந்து, அதன் வெளியே இரட்டை பூபுரம் (சதுர வளையம்) வரைய வேண்டும்।
Verse 60
कामबीजलसत्कोण व्यतिभिन्नं परस्परम् । पत्रे त्रैपुरमाख्यातं जपसंपातसाधितम् ॥ ६० ॥
காம பீஜத்தால் ஒளிரும் முக்கோணம் ஒன்றொன்றைத் துளைத்து இணையும் வகையில் அமைந்து, இதழ்-வரைபடத்தின் உள்ளே இருப்பது ‘த்ரைபுர’ எனப்படும்; ஜபமும் சம்பாதமும் செய்து அதைச் சித்தி பெறச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 61
बाहुना विधृते दद्याद्धनं कीर्तिं सुखं सुतान् । कामांते त्रिपुरा देवी विद्महे कविषं भहिम् ॥ ६१ ॥
புஜத்தால் உறுதியாகத் தாங்கி நடைமுறைப்படுத்தினால் இது செல்வம், புகழ், இன்பம், பிள்ளைகள் ஆகியவற்றை அருளும். ஆசை ஒடுங்கும் இறுதியில் த்ரிபுரா தேவியை நாம் அறிகிறோம்; கவிஷியின் ஒளிமிகு சக்தியைத் தியானிக்கிறோம்।
Verse 62
बकः खङ्गी समारूढः सनेत्रोऽग्निश्च धीमहि । तत्र क्लिन्ने प्रचोदांते यादित्येषा प्रकीर्तिता ॥ ६२ ॥
நாம் பக (கொக்கு), வாள் தாங்கி ஏறியிருக்கும் ரூபம், மேலும் கண் உடைய அக்னியைத் தியானிக்கிறோம். அந்த மந்திரப் பயன்பாட்டில் ‘க்லின்ன’ (மென்மையடைந்த) நிலையில் தூண்டுதல் வெளிப்படும்; இது ஆதித்யத் தத்துவத்துடன் தொடர்புடையது எனப் புகழப்படுகிறது।
Verse 63
गायत्री त्रैपुरा सर्सिद्धिदा सुरसेविता । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते सिद्धिदो नृणाम् ॥ ६३ ॥
காயத்ரீ—திரிபுரா எனவும் போற்றப்படுபவள்—அனைத்து சித்திகளையும் அளித்து தேவர்களால் சேவிக்கப்படுகிறாள். இப்போது மனிதர்க்கு வெற்றியை அருளும் லக்ஷ்மியின் மற்றொரு அவதாரம் கூறப்படுகிறது.
Verse 64
वेदादिर्गिरिजा पद्मा मन्यथो हृदयं भृगुः । भगवति माहेश्वरी ङेन्तेऽन्नपूर्णे दहनांगना ॥ ६४ ॥
வேதங்கள் அவளின் ஆதியாகும்; கிரிஜா, பத்மா அவளின் ரூபங்கள்; ப்ருகு அவளின் இதயம் எனக் கருதப்படுகிறார். ஓ பகவதி மாஹேஸ்வரி, ஓ அன்னபூர்ணே, ஓ அக்னியின் பிரியமானவளே—எங்கள் வாக்கிலும் வழிபாட்டு விதிகளிலும் எப்போதும் நிலைத்திரு.
Verse 65
प्रोक्ता विंशतिवर्णेयं विद्या स्याद्द्रुहिणो मुनिः । धृतिश्छंदोऽन्नपूर्णेशी देवता परिकीर्तिता ॥ ६५ ॥
இந்த வித்யை இருபது எழுத்துகளுடையது என்று கூறப்படுகிறது. இதன் ரிஷி த்ருஹிணன் (பிரம்மா); சந்தஸ் ‘த்ருதி’; அதிஷ்டாத்ரி தேவதை அன்னபூர்ணேசி (அன்னபூர்ணா) என மரபாகப் போற்றப்படுகிறது.
Verse 66
षड्दीर्घाढ्येन हृल्लेखाबीऽजेन स्यात्षडंगकम् । मुखनासाक्षिकर्णांसगुदेषु नवसु न्यसेत् ॥ ६६ ॥
‘ஹ்ருல்லேக’ குறியுடன் ஆறு நீள உயிரெழுத்துகள் சேர்ந்த பீஜத்தால் ஷடங்க (ஷடங்க-ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும். பின்னர் வாய், மூக்கு, கண்கள், காதுகள், தோள்கள், குதம் முதலிய ஒன்பது இடங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 67
पदानि नव तद्वर्णसंख्येदानीमुदीर्यते । भूमिचंद्रधरैकाक्षिवेदाब्धियुगबाहुभिः ॥ ६७ ॥
இதில் ஒன்பது பதங்கள் (சொற்கள்) உள்ளன; இப்போது அதன் எழுத்தெண்ணிக்கை கூறப்படுகிறது—பூமி, சந்திரன், தரம், ஒன்று, கண், வேதம், கடல், யுகம், பாகு—எனும் எண்ணுறைக் குறியீடுகளால்.
Verse 68
पदसंख्यामिता वर्णैस्ततो ध्यायेत्सुरेश्वरीम् । स्वर्णाभांगां त्रिनयनां वस्त्रालंकारशोभिताम् ॥ ६८ ॥
பின்னர் சந்தப் பாத எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப அளந்த எழுத்துகளால் சுரேஸ்வரீ தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்—பொன்னொளி உடலினள், மும்முகக் கண்களுடையாள், ஆடை அணிகலன்களால் ஒளிர்வாள்।
Verse 69
भूरमासं युतां देवीं स्वर्णामत्रकरांबुजाम् । लक्षं जपोऽयुतं होमो घृताक्तचरुणा तथा ॥ ६९ ॥
ஒரு முழு மாதம் தேவியை வழிபட வேண்டும்—தாமரை போன்ற கைகளில் பொற்கலசம் தாங்கியவளாகத் தியானித்து; மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் ஜபித்து, நெய் தடவிய சருவால் பத்தாயிரம் ஹோம ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 70
जयादिनवशक्तयाढ्ये पीठे पूजा समीरिता । त्रिकोणा वेदपत्राष्टपत्रषोडशपत्रके ॥ ७० ॥
ஜயா முதலிய ஒன்பது சக்திகளால் நிறைந்த பீடத்தில் பூஜை விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அது முக்கோண வடிவமாய் இருந்து, வேத-இதழ்கள், எட்டு-இதழ், பதினாறு-இதழ் (தாமரை அமைப்பு) கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்।
Verse 71
भूपुरेण युते यंत्रे प्रदद्यान्मायया मनुम् । अग्न्यादिकोणत्रितये शिववाराहमाधवान् ॥ ७१ ॥
பூபுரம் உடைய யந்திரத்தில் விதிமுறை எனும் மாயா முறையால் மந்திர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அக்னி-கோணம் முதலிய முக்கோணத் திரயத்தில் சிவன், வாராஹன், மாதவன் ஆகியோரை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 72
अचर्ययेत्स्वस्वमंत्रैस्तु प्रोच्यंते मनवस्तु ते । प्रणवो मनुचन्द्राढ्यं गगनं हृदयं शिवा ॥ ७२ ॥
ஆசார்யர் தத்தம் மந்திரங்களால் உபதேசிக்க வேண்டும்—அவையே ‘மனு’கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன. பிரணவம் (ஓம்) மந்திரம்; சந்திரசூடன் சிவனே மனு; ஆகாயம் அவரது ஆசனம்; இதயம் அவரது வாசஸ்தலம்—அங்கே சிவா சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 73
मारुतः शिवमंत्रोऽयं सप्तार्णः शिवपूजने । वाराहनारायणयोर्मंत्रौ पूर्वमुदीरयेत् ॥ ७३ ॥
சிவபூஜையில் இந்த ஏழெழுத்துச் சிவமந்திரம் ‘மாருத’ மந்திரம் என அழைக்கப்படுகிறது. இதற்கு முன் வராஹ-நாராயண மந்திரங்களை முதலில் உச்சரிக்க வேண்டும்.
Verse 74
षडंगानि ततोऽभ्यर्च्य वामे दक्षे धरां रमाम् । यजेत्स्वस्वमनुभ्यां तु तावुच्येते मुनीश्वर ॥ ७४ ॥
பின்பு ஷடங்கங்களை முறையாக அர்ச்சித்து, இடப்புறம் தரையையும் வலப்புறம் ரமையையும் அவரவர் மந்திரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். முனிவரே, இவ்விரண்டும் இவ்விதமே விதிக்கப்பட்டன.
Verse 75
अन्नं मह्यन्नमित्युक्त्वा मे देह्यन्नाधिपोर्णकाः । नयेममन्नं प्राणांते दापयानलसुंदरी ॥ ७५ ॥
“அன்னம்—எனக்கு அன்னம் தாருங்கள்” என்று கூறி, அன்னாதிபதியின் பரிவாரங்களே, எனக்கு அன்னம் அளியுங்கள். உயிர் முடிவில் இந்த அன்னத்தை என்னிடம் கொண்டு வந்து, அக்னிசுந்தரி (ஜடராக்னி) அதை ஏற்கச் செய்யுங்கள்.
Verse 76
द्वाविंशत्यक्षरो मंत्रो भूमीष्टौ भूमिसंपुटः । लक्ष्मीष्टौ श्रीपुटो विप्र स्नृतिर्लभनुचंद्रयुक् ॥ ७६ ॥
விப்ரரே, இந்த மந்திரம் இருபத்திரண்டு எழுத்துகளுடையது. இது ‘பூமீஷ்டௌ’ என ‘பூமி-சம்புட’த்தால் சூழப்பட்டது; மேலும் ‘லக்ஷ்மீஷ்டௌ’ என ‘ஸ்ரீ-புட’த்தால் சூழப்பட்டது. ‘லபனு’ மற்றும் ‘சந்திர’ இணைந்ததாக நினைவில் கூறப்படுகிறது.
Verse 77
भुवो बीजमिति प्रोक्तं श्रीबीजं प्रागुदाहृतम् । मंत्रादिस्थचतुर्बीजपूर्विकाः परिपूजयेत् ॥ ७७ ॥
‘புவः’ என்பது பீஜம் என அறிவிக்கப்பட்டது; ஸ்ரீ-பீஜம் முன்பே கூறப்பட்டது. பின்னர் மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் உள்ள நான்கு பீஜங்களிலிருந்து ஆரம்பித்து, பிற அங்கங்களோடு சேர்த்து முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.
Verse 78
शक्तीश्चतस्रो वेदास्रे परा च भुवनेश्वरी । कमला सुभगा चति ब्राह्म्याद्या अष्टपत्रगाः ॥ ७८ ॥
‘வேத-புள்ளி’யில் நான்கு சக்திகள் கூறப்படுகின்றன—பரா, புவனேஸ்வரி, கமலா, சுபகா. இவை பிராஹ்மி முதலியவையாக அஷ்டதளத் தாமரையில் நிலைகொள்கின்றன।
Verse 79
षोडशारे स्मृते चव मानदातुष्टिपुष्टयः । प्रीती रतिर्ह्नीः श्रीश्चापि स्वधा स्वाहा दशम्यथ ॥ ७९ ॥
பதினாறு ஆரங்களுடைய சக்கரத்தைத் தியானிக்கையில்—மானதா, துஷ்டி, புஷ்டி, ப்ரீதி, ரதி, ஹ்ரீ, ஸ்ரீ; மேலும் ஸ்வதா, ஸ்வாஹா ஆகியவையும் அதிஷ்டாத்ரீ சக்திகளாகக் கூறப்படுகின்றன।
Verse 80
ज्योत्स्ना हैमवती छाया पूर्णिमा संहतिस्तथा । अमावास्येति संपूज्या मंत्रेशे प्राणपूर्विका ॥ ८० ॥
ஜ்யோத்ஸ்னா, ஹைமவதி, சாயா, பூர்ணிமா, ஸம்ஹதி, அமாவாச்யா—இவை அனைத்தும் மந்திரேசுவரனில் முதலில் பிராணார்ப்பணம்/பிராணந்யாசம் செய்து முறையாகப் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 81
भूपुरे लोकपालाः स्युस्तदस्त्राणि तदग्रतः । इत्थं जपादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्धनसंचयैः ॥ ८१ ॥
பூபுரத்தில் (வெளிப்புறச் சதுர ஆவரணத்தில்) லோகபாலர்களை நிறுவி, அவர்களுடைய ஆயுதங்களை அவர்களின் முன்பாக வைக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஜபம் முதலிய சாதனைகளால் இந்த மந்திரம் सिद्धமானால், அது செல்வச் சேமிப்பிற்குக் காரணமாகும்।
Verse 82
कुबेरसदृशो मंत्री जायते जनवंदितः । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते मुनिसत्तम ॥ ८२ ॥
குபேரனை ஒத்த ஒரு அமைச்சர் பிறக்கிறான்; மக்களால் வணங்கப்படுகிறான். இனி, ஓ முனிசிரேஷ்டரே, லக்ஷ்மியின் இன்னொரு அவதாரம் விவரிக்கப்படுகிறது।
Verse 83
प्रणवः शांतिररुणाक्रियाढ्याचन्द्रभूषिताः । बगलामुखसर्वांते इंधिकाह्रादिनीयुता ॥ ८३ ॥
‘ப்ரணவம்’ மற்றும் ‘சாந்தி’; கிரியையால் செழித்த ‘அருணா’; சந்திர அலங்காரமுடைய ‘சந்திரபூஷிதா’; மேலும் ‘பகலாமுகி’யால் அனைத்திற்கும் முடிவளிக்கும் சக்தி—‘இந்திகா’ ‘ஹ்ராதினி’ உடன்—இவை இங்கு எண்ணப்பட்ட நாமரூபங்கள்।
Verse 84
पीताजरायुक्प्रतिष्ठा पुनर्दीर्धोदसंयुता । वाचं मुखं पदं स्तंभयांते जिह्वापदं वदेत् ॥ ८४ ॥
மஞ்சள் நிறத் தழும்பு/படலம் போன்ற ஆதாரத்தில் நிறுவப்பட்டு, மீண்டும் நீண்ட ஈரப் பெருக்குடன் கூடியபோது, வாயை ஆசனமாகக் கொண்ட வாக்கு தடைபடுகிறது; அப்போது நாவை ஆதாரமாகக் கொண்ட பதம்/ஒலி உச்சரிக்க வேண்டும்।
Verse 85
कीलयेति च बुद्धिं विनाशयांते स्वबीजकम् । तारोऽग्निसुंदरी मंत्रो बगलायाः प्रकीर्तितः ॥ ८५ ॥
‘கீலய’ என்றும் ‘புத்தியை நாசம் செய்’ என்றும் வரும் சொற்களுடன், தன் பீஜாக்ஷரத்துடன் கூடிய இந்த மந்திரம் ‘தாரோ’க்னிசுந்தரீ’ எனப் பெயர்பெற்று, பகலா தேவியின் மந்திரமாகப் புகழப்படுகிறது।
Verse 86
मुनिस्तु नारदश्छदो बृहती बगलामुखी । देवता नेत्रपंचेषुनवपंचदिगर्णकैः ॥ ८६ ॥
ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ் ப்ருஹதீ; தேவதை பகலாமுகி. (மந்திரத்தின் அமைப்பு/ஜபம்) ஐந்து ‘நேத்ரங்கள்’, ஒன்பது, ஐந்து, திசைகள் மற்றும் எழுத்துகள் என்ற வரிசையில் செய்ய வேண்டும்।
Verse 87
अंगानि कल्पयित्वा च ध्यायेत्पीताम्बरां ततः । स्वर्णासनस्थां हेमाभां स्तंभिनीमिंदुशेखराम् ॥ ८७ ॥
அங்கங்களின் அமைப்பை மனத்தில் வகுத்த பின், பீதாம்பரா தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்—பொன் ஆசனத்தில் அமர்ந்தவள், பொன் ஒளியால் பிரகாசிப்பவள், ஸ்தம்பினீ சக்தி, நெற்றியில் இந்து-சேகரம் தரித்தவள்।
Verse 88
दधतीं मुद्गरं पाशं वज्रं च रसनां करैः । एवं ध्यात्वाजपेल्लक्षमयुतं चंपकोद्भवैः ॥ ८८ ॥
முத்கரம், பாசம், வஜ்ரம், ரசனா ஆகியவற்றை கரங்களில் தாங்கிய தேவியை இவ்வாறு தியானித்து, சம்பக மலர்களால் ஒரு லட்சமும் பத்தாயிரமும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 89
कुसुमैर्जुहुयात्पीठे बालायाः पूजयेदिमाम् । चंदनागुरुचंद्राद्यैः पूजार्थं यंत्रमालिखेत् ॥ ८९ ॥
பீடத்தில் மலர்களால் ஹோமம் செய்து இந்த பாலா தேவியைப் பூஜிக்க வேண்டும். பூஜைக்காக சந்தனம், அகில், கற்பூரம் முதலிய நறுமணப் பொருள்களால் யந்திரம் வரைய வேண்டும்।
Verse 90
त्रिकोणषड्दलाष्टास्रषोडशारे यजेदिमाम् । मंगला स्तंभिनी चैव जृंभिणी मोहिनी तथा ॥ ९० ॥
முக்கோணம், ஆறிதழ்த் தாமரை, எட்டுமுனை வடிவு, பதினாறு அரங்கள் கொண்ட சக்கரம் குறியிடப்பட்ட யந்திரத்தில் அவளைப் பூஜிக்க வேண்டும். ‘மங்களா’, ‘ஸ்தம்பினீ’, ‘ஜ்ரும்பிணீ’, ‘மோஹினீ’ என அழைக்க வேண்டும்।
Verse 91
वश्या चला बलाका च भूधरा कल्मषाभिधा । धात्री च कलना कालकर्षिणी भ्रामिकापि च ॥ ९१ ॥
‘வஷ்யா’, ‘சலா’, ‘பலாகா’, ‘பூதரா’, ‘கல்மஷாபிதா’; மேலும் ‘தாத்ரீ’, ‘கலனா’, ‘காலகர்ஷிணீ’, ‘ப்ராமிகா’ என்பனவும் அவளின் நாமங்கள்।
Verse 92
मंदगापि च भोगस्था भाविका षोडशी स्मृता । भूगृहस्य चतुर्दिक्षु पूर्वादिषु यजेत्क्रमात् ॥ ९२ ॥
‘மந்தகா’, ‘போகஸ்தா’, ‘பாவிகா’, ‘ஷோடஷீ’ என்பனவும் நினைவுகூரப்படுகின்றன. பூக்ருஹத்தின் நான்கு திசைகளிலும்—கிழக்கிலிருந்து முறையே—பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 93
गणेशं बटुकं चापि योगिनीः क्षेत्रपालकम् । इंद्रादींश्च ततो बाह्ये निजायुधसमन्वितान् ॥ ९३ ॥
கணேசன், படுகன், யோகினியர், க்ஷேத்ரபாலகன் ஆகியோரை முறையாக நிறுவி; பின்னர் வெளிப்புறத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களைத் தத்தம் ஆயுதங்களுடன் நியாசம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 94
इत्थं सिद्धे मनौ मंत्री स्तंभयेद्देवतादिकान् । पीतवस्त्रपदासीनः पीतमाल्यानुलेपनः ॥ ९४ ॥
இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धி பெற்றபின், சாதகர் தேவர்கள் முதலியவர்கள்மீது ஸ்தம்பனச் செயலைச் செய்ய வேண்டும்; மஞ்சள் துணியில் அமர்ந்து, மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, மஞ்சள் மாலை மற்றும் மஞ்சள் அனுலேபனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 95
पीतपुष्पैर्यजेद्देवीं हरिद्रोत्थस्रजा जपेत् । पीतां ध्यायन्भगवतीं पयोमध्येऽयुतं जपेत् ॥ ९५ ॥
மஞ்சள் மலர்களால் தேவியைப் பூஜித்து, மஞ்சள் (ஹரித்ரா) மாலையால் ஜபம் செய்ய வேண்டும். மஞ்சள் வடிவில் அருளும் பகவதியைத் தியானித்து, பாலின் நடுவில் அமர்ந்து பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 96
त्रिमध्वा ज्यतिलैर्होमो नॄणां वश्यकरो मतः । मधुरत्रितयाक्तैः स्यादाकर्षो लवर्णैर्ध्रुवम् ॥ ९६ ॥
திரிமது (மூன்று இனிப்புகள்) உடன் நெய் மற்றும் எள்ளால் செய்யும் ஹோமம் மனிதர்களை வசப்படுத்துவதாகக் கருதப்படுகிறது. இனிய மூன்றும் கலந்தால் ஆகர்ஷணம் உண்டாகும்; உப்புடன் செய்தால் பலன் உறுதியாக நிலைக்கும்।
Verse 97
तैलाभ्यक्तैर्निम्बपत्रैर्होमो विद्वेषकारकः । ताललोणहरिद्राभिर्द्विषां संस्तंभनं भवेत् ॥ ९७ ॥
எண்ணெய் தடவிய வேப்பிலை கொண்டு செய்யும் ஹோமம் விரோதத்தை உண்டாக்கும். பனை-உப்பு மற்றும் மஞ்சள் கொண்டு பகைவர்களின் ஸம்ஸ்தம்பனம் (தடை/நிலைத்தடை) ஏற்படும்।
Verse 98
आगारधूमं राजीश्च माहिषं गुग्गुलं निशि । श्मशाने पावके हुत्वा नाशयेदचिरादरीन् ॥ ९८ ॥
இரவில் சுடுகாட்டுத் தீயில் வீட்டுப் புகைக்கரிமம், ராஜீ (கடுகு), எருமைச் சார்ந்த பொருள், குக்குலு ஆகியவற்றை ஹோமமாக அர்ப்பணித்தால், விரைவில் பகைவர் நாசமடைவார்।
Verse 99
गरुतो गृध्रकाकानां कटुतैलं विभीतकम् । गृहधूमं चितावह्नौ हुत्वा प्रोच्चाटयेद्रिपून् ॥ ९९ ॥
கழுகு, காகம் ஆகியவற்றின் இறகுகள், காரமான எண்ணெய், விபீதக (பேஹடா) மற்றும் வீட்டுப் புகைக்கரிமம்—இவற்றை சிதைத் தீயில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்தால் ‘ப்ரோச்சாடன’ முறையால் பகைவர் விரட்டப்படுவர்।
Verse 100
दूवार्गुडूचीलाजान्यो मधुरत्रितयान्वितान् । जुहोति सोऽखिलान् रोगान् शमयेद्दर्शनादपि ॥ १०० ॥
தூர்வா புல், வெல்லம், குடூசி (கிலோய்), லாஜா (வறுத்த தானியம்) ஆகியவற்றை மூன்று இனிய திரவியங்களுடன் சேர்த்து அக்னியில் ஹோமம் செய்பவன் எல்லா நோய்களையும் தணிக்கிறான்; அவனைப் பார்ப்பதாலேயே நோய்கள் அமைதியடையும்।
Verse 101
पर्वताग्रे महारण्ये नदीसंगे शिवालये । ब्रह्मचर्यरतो लक्षं जपेदखिलसिद्धये ॥ १०१ ॥
மலைச் சிகரத்தில், பெருங்காட்டில், நதிகள் சங்கமத்தில் அல்லது சிவாலயத்தில்—பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து—அனைத்து சித்திகளுக்காக ஒரு இலட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 102
एक वर्णगवीदुग्धं शर्करामधुसंयुतम् । त्रिशतं मंत्रितं पीतं हन्याद्विषपराभवम् ॥ १०२ ॥
ஒரே நிறமுள்ள பசுவின் பால், சர்க்கரை மற்றும் தேனுடன் கலந்து—மந்திரத்தால் முந்நூறு முறை அபிமந்திரித்து குடித்தால்—விஷத்தின் தீங்கு மற்றும் அதனால் ஏற்படும் தோல்வி அழியும்।
Verse 103
श्वेतपालशकाष्ठेन रचिते रम्यपादके । अलक्तरंजिते लक्षं मन्त्रयेन्मनुनामुना ॥ १०३ ॥
வெள்ளைப் பலாச மரத்தால் செய்யப்பட்ட அழகிய பாதபீடத்தை சிவப்பு அலக்தத்தால் நிறமூட்டி, இம்மனுவால் மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 104
तदारूढः पुमान् गच्छत्क्षणेन शतयोजनम् । पारदं च शिलां तालं पिष्टं मधुसमन्वितम् ॥ १०४ ॥
அதில் ஏறிய மனிதன் கணநேரத்தில் நூறு யோஜனைகள் செல்லுவான். பாரதம், கல், தாலம்—இவற்றை தேனுடன் அரைத்து கலப்பது விதியாகும்।
Verse 105
मनुना मन्त्रयेल्लक्षं लिंपेत्तेनाखिलां तनुम् । अदृश्यः स्यान्नृणामेष आश्चर्य्यं दृश्यतामिदम् ॥ १०५ ॥
மனுவால் அலக்தத்தை ஒரு இலட்சம் முறை மந்திரித்து சித்தி செய்து, அதனால் முழு உடலிலும் பூச வேண்டும்; அப்போது அவன் மனிதர்க்கு மறைவானவனாகிறான்—இது அதிசயப் பலன்।
Verse 106
षट्कोणं विलिखद्बीजं साध्यनामान्वितं मनोः । हरितालनिशाचूर्णैरुन्मत्तुरससंयुतैः ॥ १०६ ॥
அறுகோணத்தை வரைந்து, பீஜ எழுத்தும் சாத்யனின் பெயரும் சேர்ந்த மந்திரத்தை எழுத வேண்டும்; மஞ்சள் அரிசினம் (ஹரிதாலம்) மற்றும் மஞ்சள் தூளை தத்தூரா சாறுடன் கலந்து அதனால் எழுத வேண்டும்।
Verse 107
शेषाक्षरैः समानीतं धरागेहविराजितम् । तद्यंत्रं स्थापितप्राणं पीतसूत्रेण वेष्टयेत् ॥ १०७ ॥
மீதமுள்ள எழுத்துகளால் அதை நிறைவு செய்து, மண்ணிலும் இல்லத்திலும் ஒளிவிடுமாறு நிறுவ வேண்டும். பின்னர் பிராணப் பிரதிஷ்டை செய்து, அந்த யந்திரத்தை மஞ்சள் நூலால் சுற்ற வேண்டும்।
Verse 108
भ्राम्यत्कुलालचक्रस्थां गृहीत्वा मृत्तिकां तथा । रचयेदृषभं रम्यं यंत्रं तन्मध्यतः क्षिपेत् ॥ १०८ ॥
சுழலும் குயவன் சக்கரத்தில் உள்ள மண்ணை எடுத்துக் கொண்டு அழகிய ரிஷபத்தை உருவாக்கி, அதன் நடுவில் யந்திரத்தை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 109
हरितालेन संलिप्य वृषं प्रत्यहमर्चयेत् । स्तंभयेद्विद्विषां वाचं गतिं कार्यपरंपराम् ॥ १०९ ॥
ஹரிதாலம் பூசி ரிஷபத்தை தினமும் வழிபட வேண்டும்; அதனால் பகைவர்களின் பேச்சு அடங்கும், அவர்களின் நடையும் செயல் தொடரும் தடைப்படும்।
Verse 110
आदाय वामहस्तेन प्रेतभूस्थितकर्परम् । अंगारेण चितास्थेन तत्र यंत्रं समालिखेत् ॥ ११० ॥
இடது கையால் பிணத்துடன் தொடர்புடைய நிலத்தில் கிடக்கும் கபாலத்தை எடுத்து, சிதையின் கரியங்காரத்தால் அதில் யந்திரத்தை நன்றாக வரைய வேண்டும்।
Verse 111
मंत्रितं निहितं भूमौ रिपूणां स्तंभयेद्गतिम् । प्रेतवस्त्रे लिखेद्यंत्रं अंगारेणैव तत्पुनः ॥ १११ ॥
மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து மண்ணில் புதைத்தால் அது பகைவர்களின் நகர்வைத் தடுக்கிறது. மீண்டும் கரியங்காரத்தாலேயே பிணவஸ்திரத்தில் யந்திரத்தை எழுத வேண்டும்।
Verse 112
मंडूकवदने न्यस्येत्पीतसूत्रेण वेष्टितम् । पूजितं पीतपुष्पैस्तद्वाचं संस्तंभयेद्द्विषाम् ॥ ११२ ॥
மஞ்சள் நூலால் சுற்றி அதை தவளையின் வாயில் வைக்க வேண்டும். மஞ்சள் மலர்களால் வழிபட்டால் அது பகைவர்களின் பேச்சை அடக்குமென கூறப்படுகிறது।
Verse 113
यद्भूमौ भविता दिव्यं तत्र यंत्रं समालिखेत् । मार्जितं तद्द्विषां पात्रैर्दिव्यस्तम्भनकृद्भवेत् ॥ ११३ ॥
தெய்வீக அனுஷ்டானம் நடைபெற வேண்டிய நிலத்தில் சாதகர் யந்திரத்தை முறையாக வரைய வேண்டும். பகைவர்களின் பாத்திரங்களால் அதைத் துடைத்து சுத்தம் செய்தால், அது தெய்வீக ஸ்தம்பன—விரோத சக்திகளைத் தடுத்து நிறுத்தும்—சாதனமாகிறது.
Verse 114
इन्द्रवारुणिकामूलं सप्तशो मनुमंत्रितम् । क्षिप्तं जले दिव्यकृतं जलस्तंभनकारकम् ॥ ११४ ॥
இந்திரவாருணிகா வேரை மனு-மந்திரத்தால் ஏழு முறை அபிமந்திரித்து நீரில் எறிந்தால், அது தெய்வீக பலத்தால் ஜலஸ்தம்பன—நீரை நிலைநிறுத்தும்—செயலாற்றும்.
Verse 115
किं बहूक्त्या साधकेन मन्त्रः सम्यगुपासितः । शत्रूणां गतिबुद्ध्यादेः स्तंभनो नात्र संशयः ॥ ११५ ॥
மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? சாதகர் மந்திரத்தை முறையாக உபாசித்திருந்தால், பகைவர்களின் இயக்கம், புத்தி முதலியவற்றுக்கு ஸ்தம்பனம் நிச்சயம் நிகழும்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 116
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रसाधननिरूपणं नाम षडशीतितमोऽध्यायः ॥ ८६ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில், ‘யக்ஷிணீ-மந்திர-சாதன-நிரூபணம்’ எனப்படும் எண்பத்தாறு ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Frequently Asked Questions
Nyāsa is treated as the operative bridge between mantra and embodied worship: by installing bījas, epithets, and śaktis onto specific body loci and diagrammatic loci, the sādhaka aligns speech-power (vāk), desire-power (kāma), and śakti into a ritually “activated” circuit that the text says yields siddhi and stability of results.
The nava-yoni structure functions as the central generative maṇḍala for Tripurā/Bālā worship: it hosts repeated mantra placement, is surrounded by lotus enclosures and Mātr̥kā letters, and becomes the spatial template for installing pīṭha-śaktis, guardians, and ancillary deities so that japa and homa are performed within a fully articulated ritual cosmos.
It indicates different bīja-endings for different aims: seed-mantras ending with ‘kāma’ + ‘vāk’ are prescribed for influence over the worlds (siddhi/vaśya), while ‘kāma’ + ‘vāṇī’ is recommended for liberation-oriented practice by a disciplined practitioner.
Bagalāmukhī is framed around stambhana (immobilization): yellow visualization, specific yantras (triangle/lotus/wheels), turmeric-based japa and homa, and targeted rites (speech-arrest, movement-obstruction, enemy-expulsion), presented as a complete operational toolkit once the mantra is ‘perfected’ (siddha).