Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 72
Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa
Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā
अचर्ययेत्स्वस्वमंत्रैस्तु प्रोच्यंते मनवस्तु ते । प्रणवो मनुचन्द्राढ्यं गगनं हृदयं शिवा ॥ ७२ ॥
acaryayetsvasvamaṃtraistu procyaṃte manavastu te | praṇavo manucandrāḍhyaṃ gaganaṃ hṛdayaṃ śivā || 72 ||
ஆசார்யர் தத்தம் மந்திரங்களால் உபதேசிக்க வேண்டும்—அவையே ‘மனு’கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன. பிரணவம் (ஓம்) மந்திரம்; சந்திரசூடன் சிவனே மனு; ஆகாயம் அவரது ஆசனம்; இதயம் அவரது வாசஸ்தலம்—அங்கே சிவா சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்।
Sanatkumara (teaching Narada in the Vedanga/mantra-vidya section)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It frames mantra-practice as guided transmission: the teacher gives the appropriate mantra, and the practitioner contemplates Praṇava and Śiva-symbolism—sky as the subtle expanse and the heart as the inner shrine—so mantra becomes inward realization, not mere recitation.
Bhakti here takes the form of upāsanā: remembering Śiva (the moon-crested Lord) through Praṇava and locating the divine presence in one’s own heart, turning mantra into loving, continuous inner worship.
It highlights mantra-vidhi (procedural mantra knowledge): selecting the proper mantra for the practitioner and using standard contemplative correspondences (adhiṣṭhāna/seat, hṛdaya/inner locus) that are typical of technical ritual-mantra instruction.