The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शुणु नारद वक्ष्यामि दिव्यान्नरहरेर्मनून् । यान्समाराध्य ब्रह्माद्याश्चक्रुः सृष्ट्यादि कर्म वै ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—நாரதா, கேள்; நரஹரியின் தெய்வீக மந்திரங்களை நான் உரைக்கிறேன். அவற்றை ஆராதித்து பிரம்மா முதலியோர் படைப்பு முதலான செயல்களைச் செய்தனர்।

Verse 2

संवर्तकश्चन्द्र मौलिर्मनुर्वह्निविभूषितः । एकाक्षरः स्मृतो मन्त्रो भजतां सुरपादपः ॥ २ ॥

அவர் ஸம்வர்த்தகன், சந்திரமௌலி, அக்னியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மனு. பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு அவர் ஒரெழுத்து மந்திரமாகவும், தேவ-கல்பவிருட்சம் போல் வரமளிப்பவனாகவும் நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 3

मुनिरत्रिश्च जगती छन्दो बुद्धिमतां वर । देवता नृहरिः प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ३ ॥

இங்கே ரிஷி அத்ரி; சந்தஸ் ஜகதி; அறிவுடையோரில் சிறந்தவரே. தேவதை ந்ருஹரி (நரசிம்மன்) என்று கூறப்பட்டது; இதன் பயன்பாடு அனைத்துப் பயன்களையும் அடைவதற்காகும்।

Verse 4

क्षं बीजं शक्तिरी प्रोक्ता षड्दीर्घेण षडङ्गकम् । अर्केन्दुवह्निनयनं शरदिन्दुरुचं करैः ॥ ४ ॥

‘க்ஷம்’ என்பது பீஜம்; ‘ஈ’ என்பது சக்தி என்று கூறப்பட்டது; ஆறு நீள உயிர்களால் ஷடங்க ந்யாசம் அமையும். சூரியன்-சந்திரன்-அக்னி போன்ற கண்களுடன், சரத்கால சந்திரன் போல் ஒளிரும் காந்தியுடன், தெய்வீக கரங்களுடன் உள்ள தேவனை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 5

धनुश्चक्राभयवरान्दधतं नृहरिं स्मरेत् । लक्षं जपस्तद्दशांशहोमश्च घृतपायसैः ॥ ५ ॥

வில், சக்கரம், அபயமுத்திரை, வரதஹஸ்தம் தாங்கிய நృஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும். மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் ஜபித்து, அதன் பத்திலொன்றை நெய் மற்றும் பாயசத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

यजेत्पीठे वैष्णवे तु केसरेष्वङ्गपूजनम् । खगेशं शंकरं शेषं शतानन्दं दिगालिषु ॥ ६ ॥

வைஷ்ணவ பீடத்தில் ஆராதனை செய்து, தாமரை இதழ்களில் அங்கபூஜை செய்ய வேண்டும். திசை ஆவரணங்களில் ககேசன் (கருடன்), சங்கரன், சேஷன், சதானந்தன் ஆகியோரைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 7

श्रियं ह्रियं धृतिं पुष्टिं कोणपत्रेषु पूजयेत् । दन्तच्छदेषु नृहरींस्तावतः पूजयेत्क्रमात् ॥ ७ ॥

கோண இதழ்களில் ஸ்ரீ, ஹ்ரீ, த்ருதி, புஷ்டி ஆகியவற்றை பூஜிக்க வேண்டும். பல் போன்ற வெளிப்புற முனைகளில் அதே எண்ணிக்கையிலான நೃஹரிகளை வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 8

कृष्णो रुद्रो महाघोरो भीमो भीषण उज्ज्वलः । करालो विकरालश्च दैत्यान्तो मधुसूदनः ॥ ८ ॥

அவரே கிருஷ்ணன்; அவரே ருத்ரன்—மிகக் கோரமானவன். அவரே பீமன், பயங்கரனாயினும் ஒளிமிக்கவன்; கராளன், விகராளன்; தைத்யர்களை அழிப்பவன், மதுசூதனன்.

Verse 9

रक्ताक्षः पिगलाक्षश्चाञ्जनो दीप्तरुचिस्तथा । सुघोरकश्च सुहनुर्विश्वको राक्षसान्तकः ॥ ९ ॥

அவர் ரத்தக்கண் உடையவன், பிங்கலக்கண் உடையவன், அஞ்சனம்போல் கருமை நிறமுடையவன், ஒளிவீசும் தேஜஸ்ஸுடையவன். அவர் மிகக் கோரன், வலிய தாடையுடையவன், உலகமெங்கும் நிறைந்தவன், ராக்ஷசாந்தகன்.

Verse 10

विशालको धूम्रकेशो हयग्रीवो घनस्वनः । मेघवर्णः कुम्भकर्णः कृतान्ततीव्रतेजसौ ॥ १० ॥

(அவர்) விசால உடலன், புகைநிறக் கூந்தலன், ஹயக்ரீவன், இடிமுழக்கக் குரலன்; மேகநிறத்தவன், கும்பகர்ணன், காலன் போல் தீவிரத் தேஜஸுடையவன்।

Verse 11

अग्निवर्णो महोग्रश्च ततो विश्वविभूषणः । विघ्नक्षमो महासेनः सिंहा द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

பின்பு அக்னிவர்ணன், மஹோக்ரன், விஶ்வவிபூஷணன், விக்நக்ஷமன், மஹாசேனன், சிம்ஹன்—இவ்வாறு முப்பத்திரண்டு நாமங்கள் உரைக்கப்பட்டன।

Verse 12

तद्बहिः प्रार्चयेद्विद्वाँ ल्लोकपालान्सहेतिकान् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदखिलेप्सितान् ॥ १२ ॥

பின் (உள் வழிபாட்டிற்கு) வெளியே, அறிஞர் சாதகர் திசை காவலர்களை அவர்களின் குறியீடுகள் மற்றும் ஆயுதங்களுடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धமானால் மந்திரசாதகர் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவான்।

Verse 13

विष्णुः प्रद्युम्नयुक् शार्ङ्गी साग्निर्वीरं महांस्ततः । विष्णुं ज्वलन्तं भृग्वीशो जलं पद्मासनं ततः ॥ १३ ॥

பின் பிரத்யும்னனுடன் கூடிய சார்ங்கதாரி விஷ்ணுவை அக்னியுடன் தியானிக்க வேண்டும்; அடுத்து மஹாவீரனை; பின்னர் ஜ்வலிக்கும் ஒளியாகிய விஷ்ணுவை; பின்னர் ப்ருகுக்களின் ஈசனை; பின்னர் நீரை; பின்னர் பத்மாசனன் (பிரம்மா) ஐ தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 14

हरिस्तु वासुदेवाय वैकुण्ठो विष्णुसंयुतः । गदी सेन्दुनृसिंहं च भीषणं भद्र मेव च ॥ १४ ॥

ஹரியை வாசுதேவன், விஷ்ணுவுடன் இணைந்த வைகுண்டன், கதாதாரி (கதீ), (ஸ்)இந்துநரசிம்ஹன், மேலும் பீஷணன் மற்றும் பத்ரன் என்ற நாமங்களாலும் போற்றுவர்।

Verse 15

मृत्युमृत्युं ततः शौरिर्भानोर्नारायणान्वितः । नृहरेर्द्वाविंशदर्णोऽय मन्त्रः साम्राज्यदायकः ॥ १५ ॥

அதன்பின் ‘ம்ருத்யு-ம்ருத்யு’ மந்திரம்; பின்னர் ஷௌரி மந்திரம்; அதன் பின் நாராயண நாமம் இணைந்த பானு மந்திரம். இது ந்ருஹரி (ந்ருஸிம்ஹ) அவரின் இருபத்திரண்டு எழுத்து மந்திரம்; அரசாட்சியும் ஆதிக்கமும் அளிப்பது.

Verse 16

ब्रह्मा मुनिस्तु गायत्री छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । देवता नृहरिश्चास्य सर्वेष्टफलदायकः ॥ १६ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா என அறிவிக்கப்படுகிறார்; சந்தஸ் அனுஷ்டுப் என கூறப்படுகிறது. இதன் தேவதை ந்ருஹரி; அவர் எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அருள்வார்.

Verse 17

हं बीजं इं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वेदैश्चतुर्भिर्वसुभिः षड्भिः षड्भिर्युगाक्षरैः ॥ १७ ॥

பீஜம் ‘ஹம்’; சக்தி ‘இம்’. இதன் வினியோகம் எல்லா நோக்கங்களையும் அடைவதற்காக. இது நான்கு வேதங்கள், எட்டு வசுக்கள், ஆறு வேதாங்கங்கள், மேலும் யுகத்தின் ஆறெழுத்து மந்திரம் மூலம் போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 18

षडङ्गानि निधायाथ मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः । मुखबाह्वङिघ्रसन्ध्यग्रेष्वथ कुक्षौ तथा हृदि ॥ १८ ॥

பின்னர் ஆறங்க ந்யாசம் செய்து தலைச்சிகரம், நெற்றி, கண்களில் நிறுவ வேண்டும்; அதன் பின் வாய், கைகள், பாதங்களின் முன்சந்திகளில்; பின்னர் வயிற்றிலும் இதயத்திலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

गले पार्श्वद्वये पृष्ठे ककुद्यर्णान्मनूद्भवान् । प्रणवान्तरितान् कृत्वा न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ १९ ॥

சிறந்த சாதகர் கழுத்தில், இரு பக்கங்களிலும், முதுகிலும் மனுவிலிருந்து தோன்றிய எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—ஒவ்வொன்றுக்கும் முன் பிரணவம் (ஓம்) வைத்து.

Verse 20

नृसिंहसान्निध्यकरो न्यासो दशविधो यथा । कराङ्घ्र्यष्टाद्यङ्गुलीषु पृथगाद्यन्तपर्वणोः ॥ २० ॥

ஸ்ரீ நரசிம்ஹரின் சான்னித்யத்தை அளிக்கும் ந்யாசம் சாஸ்திரப்படி பத்து வகை. கை–கால் எட்டு விரல்களின் முதல் மற்றும் கடைசி மூட்டுகளில் தனித்தனியாக வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥ २० ॥

Verse 21

सर्वाङ्गुलीषु विन्यस्यावशिष्टं तलयोर्न्यसेत् । शिरोललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ २१ ॥

அனைத்து விரல்களிலும் வின்யாசம் செய்து, மீதமுள்ளதை இரு உள்ளங்கைகளிலும் ந்யசிக்க வேண்டும். அதுபோலத் தலை, நெற்றி, புருவமத்தி, கண்கள் மற்றும் காதுகளிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥ २१ ॥

Verse 22

कपोलकर्णमूले च चिबुकोर्द्ध्वाधरोष्ठके । कण्ठे घोणे च भुजयोर्हृत्तनौ नाभिमण्डले ॥ २२ ॥

கன்னம் மற்றும் காதின் வேரில், தாடை மற்றும் மேல்–கீழ் உதடுகளில், தொண்டை மற்றும் மூக்கில், இரு புஜங்களில், இதயப் பகுதியில், மேலும் இடை மற்றும் நாபிவட்டத்தில் (ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்)॥ २२ ॥

Verse 23

दक्षान्पदोस्तले कट्यां मेढ्रोर्वोजानुजङ्घयोः । गुल्फे पादकराङ्गुल्योः सर्वसन्धिषु रोमसु ॥ २३ ॥

‘த’ முதலான எழுத்துகளை பாதத்தளங்களில் ந்யசிக்க வேண்டும்; பின்னர் இடுப்பு, குஹ்யம், தொடைகள், முழங்கால்கள், கெண்டைகள் மீது. கணுக்கால்களில், கால்–கை விரல்களில், எல்லா மூட்டுகளிலும், உடல் ரோமங்களிலும் (ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்)॥ २३ ॥

Verse 24

रक्तास्थिमज्जासु तनौ न्यसेद्वर्णान्विचक्षणः । वर्णान्पदे गुल्फजानुकटिनाभिहृदि स्थले ॥ २४ ॥

விவேகமுள்ள சாதகர் உடலில் இரத்தம், எலும்பு, மஜ்ஜை ஆகியவற்றிலும் புனித எழுத்துகளை ந்யசிக்க வேண்டும். மேலும் பாதம், கணுக்கால், முழங்கால், இடுப்பு, நாபி மற்றும் இதயப் பகுதியில் அவ்வெழுத்துகளை நிறுவ வேண்டும்॥ २४ ॥

Verse 25

बाह्वोः कण्ठे च चिबुके चौष्ठे गण्डे प्रविन्यसेत् । कर्णयोर्वदने नासापुटे नेत्रे च मूर्द्धनि ॥ २५ ॥

புயங்களில், கண்டத்தில், தாடையில், உதடுகளில், கன்னங்களில் விதிப்படி ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதுபோல காதுகளில், முகத்தில், மூக்குத் துளைகளில், கண்களில் மற்றும் தலைச்சிகரத்தில் பதிக்க வேண்டும்॥२५॥

Verse 26

पदानि तु मुखे मूर्ध्नि नसि चक्षुषि कर्णयोः । आस्ये च हृदये नाभौ पादान्सर्वाङ्गके न्यसेत् ॥ २६ ॥

புனிதப் பதங்களை வாயில், தலைச்சிகரத்தில், மூக்கில், கண்களில், காதுகளில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் முகத்தில், இதயத்தில், நாபியில்—இறுதியில் உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் அவற்றை பதிக்க வேண்டும்॥২৬॥

Verse 27

अर्द्धद्वयं न्यसेन्मूर्ध्नि आहृत्पादात्तदङ्गकम् । उग्रादीनि पदानीह मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् ॥ २७ ॥

மந்திரத்தின் இரு பாதிகளையும் தலைச்சிகரத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இதயத்திலிருந்து பாத முடிவு வரை அதற்குரிய அங்கங்களில் பதிக்க வேண்டும். இங்கு ‘உக்ர…’ முதலிய பதங்களுடன் நான் ம்ருத்யும்ருத்யு—மரணத்தை வென்றவரை—வணங்குகிறேன்॥२७॥

Verse 28

इत्यन्तान्यास्यकघ्राणचक्षुः श्रोत्रेषु पक्ष्मसु । हृदि नाभौ च कट्यादिपादान्तं नवसु न्यसेत् ॥ २८ ॥

இவ்வாறு முன் கூறிய ந்யாசத்தை நிறைவு செய்து, வாயில், மூக்கில், கண்களில், காதுகளில், இமைகளில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இதயத்தில், நாபியில், மேலும் இடுப்பிலிருந்து பாத முடிவு வரை—மொத்தம் ஒன்பது இடங்களில் பதிக்க வேண்டும்॥२८॥

Verse 29

वीराद्यानपि तान्येव यथापूर्वं प्रविन्यसेत् । नृसिंहाद्यानि तान्येव पूर्ववद्विन्यसेत्सुधीः ॥ २९ ॥

‘வீர’ முதலிய அவற்றையும் முன்புபோலவே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதுபோல ‘நரசிம்ஹ’ முதலியவற்றையும் அறிவுடைய சாதகர் முன்னர்போல் பதிக்க வேண்டும்॥२९॥

Verse 30

चन्द्रा ग्निवेदषड्रामनेत्रदिग्बाहुभूमितान् । विभक्तान्मन्त्रवर्णांश्च क्रमात्स्थानेषु विन्यसेत् ॥ ३० ॥

சந்திரன், அக்னி, வேதங்கள், ஷடங்கம், ராமன், கண்கள், திசைகள், புயங்கள், பூமி—இவற்றிற்கு பிரிக்கப்பட்ட மந்திர எழுத்துகளை வரிசையாகத் தத்தம் இடங்களில் முறையாக நியாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 31

मूले मूलाच्च नाभ्यन्तं नाभ्यादि हृदयावधि । हृदयाद्भ्रूयुगान्तं तु नेत्रत्रये च मस्तके ॥ ३१ ॥

மூலாதாரத்திலிருந்து நாபிவரை, நாபியிலிருந்து இதயப் பகுதி வரை, இதயத்திலிருந்து புருவமத்தி முடிவுவரை, பின்னர் தலைவில் உள்ள மூன்றாம் கண் வரை—இவ்வாறு உள்ளார்ந்த நிலையங்கள் வரிசையாகத் தியானிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 32

बाह्वोरङ्गुलिषु प्राणे मूर्द्धादि चरणावधि । विन्यसेन्नामतो धीमान्हरिन्यासोऽयमीरितः ॥ ३२ ॥

புயங்களிலும் விரல்களிலும், பிராணவாயுக்களிலும், மேலும் தலை முதல் பாதம் வரை—தெய்வ நாமங்களை ஞானி சாதகர் நியாசம் செய்ய வேண்டும்; இதுவே ‘ஹரி-நியாசம்’ என போதிக்கப்பட்டது।

Verse 33

न्यासस्यास्य तु माहात्म्यं जानात्येको हरिः स्वयम् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेच्च नृहरिं हृदि ॥ ३३ ॥

இந்த நியாசத்தின் மகிமையைத் தானே ஹரியே ஒருவனாக அறிவான். ஆகவே இவ்விதமாக நியாச முறையைச் செய்து, இதயத்தில் ந்ருஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 34

गलासक्तलसद्बाहुस्पृष्टकेशोऽब्जचक्रधृक् । नखाग्रभिन्नदैत्येशो ज्वालामालासमन्वितः ॥ ३४ ॥

கழுத்தைச் சுற்றி ஒளிரும் புயங்கள் அணைத்தவனாய், போராட்டத்தில் சிதறிய கூந்தலுடன், தாமரை மற்றும் சக்கரம் தாங்கி—நகங்களின் முனையால் தைத்தியரின் தலைவனைப் பிளந்து, ஜ்வாலாமாலையால் சூழ்ந்து பிரகாசித்தான்।

Verse 35

दीप्तजिह्वस्त्रिनयनो दंष्ट्रोग्रं वदनं वहन् । नृसिंहोऽस्मान्सदा पातु स्थलांबुगगनोपगः ॥ ३५ ॥

ஒளிவீசும் நாவும், மூன்று கண்களும், கூரிய பற்களால் பயங்கர முகமும் உடைய ஸ்ரீநரசிம்மர்—நிலம், நீர், வானம் என அனைத்திலும் இயங்குபவர்—எங்களை எப்போதும் காக்கட்டும்।

Verse 36

ध्यात्वैवं दर्शयेन्मुद्रा ं नृसिंहस्य महात्मनः । जानुमध्यगतौ कृत्वा चिबुकोष्ठौ समावुभौ ॥ ३६ ॥

இவ்வாறு தியானித்து, மகாத்மையான ஸ்ரீநரசிம்மரின் முத்திரையை வெளிப்படுத்த வேண்டும்; இரு முழங்கால்களின் நடுவில் தாடையும் உதடுகளும் சமமாக அமையச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

हस्तौ च भूमिसंलग्नौ कम्पमानः पुनः पुनः । मुखं विजृन्भितं कृत्वा लेलिहानां च जिह्विकाम् ॥ ३७ ॥

இரு கைகளையும் தரையில் அழுத்தி வைத்து, அவன் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்க வேண்டும்; வாயை அகலத் திறந்து, நாவால் தொடர்ந்து நக்க வேண்டும்।

Verse 38

एषा मुद्रा नारसिंही प्रधानेति प्रकीर्तिता । वामस्याङ्गुष्ठतो बद्ध्वा कनिष्ठामन्गुलीत्रयम् ॥ ३८ ॥

இந்த முத்திரை ‘நாரசிம்ஹீ’ எனப் புகழப்படுகிறது; முத்திரைகளில் முதன்மையானது. இடது கையில் பெருவிரலால் கட்டி, மூன்று விரல்களை சிறுவிரல் வரை இணைக்க வேண்டும்।

Verse 39

त्रिशूलवत् संमुखोर्द्ध्वे कुर्यान्मुद्रा ं नृसिंहगाम् । अङ्गुष्ठाभ्यां च करयोस्तथाऽक्रम्य कनिष्ठके ॥ ३९ ॥

திரிசூலம் போல முன் உயர்த்திப் பிடித்து நரசிம்ம-முத்திரையை அமைக்க வேண்டும்; மேலும் இரு கைகளின் பெருவிரல்களால் சிறுவிரல்களை அதேபடி அழுத்த வேண்டும்।

Verse 40

अधोमुखाभिः शिष्टाभिः शेषाभिर्नृहरौ ततः । हस्तावधोमुखौ कृत्वा नाभिदेशे प्रसार्य च ॥ ४० ॥

பின்பு மீதமுள்ள விரல்களை சாஸ்திரப்படி கீழ்நோக்கி ஒழுங்காக அமைத்து நृஹரியை நோக்கி செயல் செய்ய வேண்டும். இரு கைகளையும் கீழ்நோக்கி வைத்து நாபிப் பகுதியில் விரிக்க வேண்டும்.

Verse 41

तर्जनीभ्यां नयेत्स्कन्धौ प्रोक्ता चान्त्रणमुद्रि का । हस्तावूर्द्ध्वमुखौ कृत्वा तले संयोज्य मध्यमे ॥ ४१ ॥

இரு சுட்டுவிரல்களால் தோள்களைத் தொட/சுட்ட வேண்டும்; இதுவே ‘ஆந்திரண முத்திரை’ எனப் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் கைகளை மேல்நோக்கி வைத்து நடுவில் உள்ளங்கைகளை இணைக்க வேண்டும்.

Verse 42

अनामायां तु वामायां दक्षिणां तु विनिक्षिपेत् । तर्जन्यौ पृष्ठतो लग्नौ अङ्गुष्ठौ तर्जनीश्रितौ ॥ ४२ ॥

இடது கையின் மோதிரவிரலில் வலது (கை/விரல்) வைப்பு செய்ய வேண்டும். இரு சுட்டுவிரல்களும் பின்னால் இருந்து இணைந்திருக்க, இரு பெருவிரல்களும் சுட்டுவிரல்களைச் சார்ந்து அமர வேண்டும்.

Verse 43

चक्रमुद्रा भवेदेषा नृहरेः सन्निधौ मता । चक्रमुद्रा तथा कृत्वा तर्जनीभ्यां तु मध्यमे ॥ ४३ ॥

நૃஹரியின் சன்னிதியில் இதுவே ‘சக்கர முத்திரை’ எனக் கருதப்படுகிறது. இவ்வாறு சக்கர முத்திரையை அமைத்து இரு சுட்டுவிரல்களையும் நடுவில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 44

पीडयेद्दंष्ट्रमुद्रै षा सर्वपापप्रणाशिनी । एता मुद्रा नृसिंहस्य सर्वमन्त्रेषु सम्मताः ॥ ४४ ॥

இந்த ‘தம்ஷ்ட்ரா முத்திரை’யைச் செய்ய வேண்டும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும். நૃசிங்கரின் இம்முத்திரைகள் எல்லா மந்திரங்களிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவை.

Verse 45

वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं च पायसैः । घृताक्तैर्जुहुयाद्वह्नौ पीठे पूर्वोदितेऽचयेत् ॥ ४५ ॥

மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்காக நெய் கலந்த பாயசத்தை அக்னியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்து, முன் கூறிய பீடம்/வேதியில் அந்த நிவேதனத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 46

अङ्गा न्यादौ समाराध्यदिक्पत्रेषु यजेत्पुनः । गरुडादीन् श्रीमुखांश्च विदिक्षु लोकपान्बहिः ॥ ४६ ॥

அங்கந்யாசம் முதலியவற்றை முறையாக செய்து தேவனை ஆராதித்து, திசை-இதழ்களில் மீண்டும் பூஜை செய்ய வேண்டும்; இடைத்திசைகளில் கருடன் முதலியோரும் ஸ்ரீமுக சேவகரும், வெளியே லோகபாலர்களும் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 47

एवं संसाधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रपूरयेत् । सौम्ये कार्ये स्मरेत्सौम्यं क्रूरं क्रूरे स्मरेद्बुधः ॥ ४७ ॥

இவ்வாறு முறையாக सिद्धமான மந்திரம் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும். மென்மையான காரியத்தில் மென்மையான ரூபத்தை, கடுமையான காரியத்தில் ஞானி கடுமையான ரூபத்தை நினைக்க வேண்டும்।

Verse 48

पूर्वमृत्युपदे शत्रोर्नाम कृत्वा स्वयं हरिः । निशितैर्नखदंष्ट्राग्रैः खाद्यमानं च संस्मरेत् ॥ ४८ ॥

மரணம் நெருங்கும் வேளையில் பகைவனின் பெயரை முதலில் வைத்து, பின்னர் ஸ்வயம் ஹரியை நினைக்க வேண்டும்—அவர் கூரிய நகங்களாலும் பற்களின் முனைகளாலும் அவனை விழுங்கி உண்ணும் ரூபமாக தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 49

अष्टोत्तरशतं नित्यं जपेन्मन्त्रमतन्द्रि तः । जायते मण्डलादर्वाक् शत्रुर्वै शमनातिथिः ॥ ४९ ॥

தினமும் சோர்வின்றி மந்திரத்தை அஷ்டோத்தரசதம் (108) முறை ஜபிக்க வேண்டும். அப்போது மண்டலத்தின் முன் பகைவனும் அமைதியடைந்து விருந்தினன் போல ஆகிறான்।

Verse 50

ध्यानभेदानथो वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकान् । श्रीकामः सततं ध्यायेत्पूर्वोक्तं नृहरिं सितम् ॥ ५० ॥

இப்போது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும் தியானப் பேதங்களை உரைக்கிறேன். செல்வம் விரும்புவோர் முன் கூறிய வெண்மைப் பிரகாசமுடைய நృஹரியை இடையறாது தியானிக்கட்டும்॥50॥

Verse 51

वामाङ्कस्थितया लक्ष्म्यालिङ्गितं पद्महस्तया । विषमृत्यूपरोगादिसर्वोपद्र वनाशनम् ॥ ५१ ॥

இடப்புறத்தில் அமர்ந்த தாமரைக் கையுடைய லக்ஷ்மி அணைத்திருக்கும் அந்த ஹரி, அகால மரணம், நோய் முதலிய எல்லா இடர்களையும் அழிப்பவர்॥51॥

Verse 52

नरसिंहं महाभीमन कालानलसमप्रभम् । आन्त्रमालाधरं रौद्रं कण्ठहारेण भूषितम् ॥ ५२ ॥

நான் நரசிம்மரைத் தியானிக்கிறேன்—மிகப் பயங்கரர், பிரளயக் காலத்தின் தீயைப் போல ஒளிர்வர்; ரௌத்ரர், குடல் மாலையை அணிந்தவர், கழுத்து மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்॥52॥

Verse 53

नागयज्ञोपवीतं च पञ्चाननसुशोभितम् । चन्द्र मौलि नीलकण्ठं प्रतिवक्त्रं त्रिनेत्रकम् ॥ ५३ ॥

பாம்பு வடிவ யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவர், ஐந்து முகங்களால் விளங்குபவர்; சந்திரமௌலி, நீலக்கண்டர், ஒவ்வொரு முகத்திலும் மூன்று கண்கள் உடையவர்॥53॥

Verse 54

भुजैः परिघसङ्काशैर्द्दशभिश्चोपशोभितम् । अक्षस्रूत्रं गदापद्मं शङ्खं गोक्षीरसन्निभम् ॥ ५४ ॥

பத்து கரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்—ஒவ்வொன்றும் இரும்புக் கோல்போல்; கைகளில் அக்‌ஷஸூத்ரம், கதா, தாமரை, மற்றும் பசும்பால்போல் வெண்மையான சங்கினைத் தாங்குபவர்॥54॥

Verse 55

धनुश्च मुशलं चैव बिभ्राणं चक्रमुत्तमम् । खड्गं शूलं च बाणं च नृहरिं रुद्र रूपिणम् ॥ ५५ ॥

அவன் நృஹரியைத் தரிசித்தான்—ருத்ரனை ஒத்த ரூபம் கொண்டு—வில், முசலம், உத்தமச் சக்கரம், வாள், சூலம், அம்பு ஆகியவற்றைத் தாங்கியவனாக।

Verse 56

इन्द्र गोपाभनीलाभं चन्द्रा भं स्वर्णसन्निभम् । पूर्वादि चोत्तरं यावदूर्ध्वास्यं सर्ववर्णकम् ॥ ५६ ॥

அதன் நிறம் இந்திரகோபப் பூச்சியைப் போல நீலச் சிவப்பு; நிலவைப் போல ஒளிரும்; பொன்னைப் போலத் திகழும்; கிழக்கிலிருந்து வடக்கு வரை அது மேல்நோக்கி இருந்து எல்லா நிறங்களையும் வெளிப்படுத்தும்.

Verse 57

एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वव्याधिविमुक्तये । सर्वमृत्युहरं दिव्यं स्मरणात्सर्वसिद्धिदम् ॥ ५७ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திர சாதகர் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற ஜபிக்க வேண்டும். இந்த தெய்வீக மந்திரம் எல்லா மரணங்களையும் நீக்கும்; இதை நினைத்தாலே எல்லாச் சித்திகளும் கிடைக்கும்.

Verse 58

ध्यायेद्यदा महत्कर्म तदा षोडशहस्तवान् । नृसिंहः सर्वलोकेशः सर्वाभरणभूषितः ॥ ५८ ॥

மகத்தான கர்மம் (அனுஷ்டானம்) செய்யும் போதெல்லாம், பதினாறு கரங்களுடன், எல்லா உலகங்களின் ஈசனாக, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட நரசிம்மனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 59

द्वौ विदारणकर्माप्तौ द्वौ चान्त्रोद्धरणान्वितौ । शङ्खचक्रधरौ द्वौ तु द्वौ च बाणधनुर्द्धरौ ॥ ५९ ॥

இரண்டு கரங்கள் பிளந்து விடும் செயலில் வல்லவை; இரண்டு சந்திரமண்டலத்தை உயர்த்தும் ஆற்றலுடன் கூடியவை; இரண்டு சங்கு-சக்கரம் தாங்கும்; மேலும் இரண்டு அம்பும் விலும் தாங்கும்.

Verse 60

खड्गखेटधरौ द्वौ च द्वौ गदापद्मधारिणौ । पाशाङ्कुशधरौ द्वौ च द्वौ रिपोर्मुकुटार्पितौ ॥ ६० ॥

இருவர் வாள் மற்றும் கேடம் (கேடயம்) தாங்கினர்; இருவர் கதையும் பத்மமும்; இருவர் பாசமும் அங்குசமும்; மேலும் இருவர் பகைவன் அர்ப்பணித்த கிரீடங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர்।

Verse 61

इति षोडशदोर्दण्डमण्डितं नृहरिं विभुम् । ध्यायेन्नारद नीलाभमुग्रकर्मण्यनन्यधीः ॥ ६१ ॥

இவ்வாறு, நாரதா! பதினாறு கரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, நீலநிற ஒளியுடைய, உக்கிரச் செயல்களில் வல்ல, எங்கும் நிறைந்த ந்ருஹரியை ஒருமுகச் சிந்தையுடன் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 62

ध्येयो महत्तमे कार्ये द्वात्रिंशद्धस्तवान्बुधैः । नृसिंहः सर्वभूतेशः सर्वसिद्धिकरः परः ॥ ६२ ॥

மிக உயர்ந்த காரியங்களில் ஞானிகள் முப்பத்திரண்டு கரங்களையுடைய ந்ருஸிம்ஹனைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவர் பரமன், எல்லா உயிர்களின் ஈசன், எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்பவன்।

Verse 63

दक्षिणे चक्रपद्मे च परशुं पाशमेव च । हलं च मुशलं चैव अभयं चाङ्कुशं तथा ॥ ६३ ॥

வலப்புறக் கரங்களில் சக்கரமும் பத்மமும்; மேலும் பரசுவும் பாசமும்; அதுபோல கலப்பையும் முசலமும்; அத்துடன் அபயமுத்திரையும், அங்குசமும் உள்ளன।

Verse 64

पट्टिशं भिन्दिपालं च खड्गमुद्गरतोमरान् । वामभागे करैः शङ्खं खेटं पाशं च शूलकम् ॥ ६४ ॥

அவர் பட்டிசமும் பிந்திபாலமும்; மேலும் வாளும் முத்கரமும் தோமரமும் தாங்குகிறார். இடப்புறக் கரங்களில் சங்கும் கேடமும் பாசமும் சூலமும் உள்ளன।

Verse 65

अग्निं च वरदं शक्तिं कुण्डिकां च ततः परम् । कार्मुकं तर्जनीमुद्रा ं गदां डमरुशूर्पकौ ॥ ६५ ॥

அவர் அக்னி, வரதமுத்திரை, சக்தி; அதன் பின் குண்டிகை, வில், தர்ஜனி முத்திரை, கதா, டமரு, மேலும் சூற்பம் (சலணி) ஆகியவற்றைத் தரித்துள்ளார்।

Verse 66

द्वाभ्यां कराभ्यां च रिपोर्जानुमस्तकपीडनम् । ऊर्द्ध्वीकृताभ्यां बाहुभ्यां आन्त्रमालाधरं विभुम् ॥ ६६ ॥

இரு கைகளால் பகைவரின் முழங்காலும் தலையும் அழுத்தி நசுக்குகிறார்; மேலே உயர்த்திய இரு புயங்களால் ஆந்திரமாலை தரித்த அந்த விபுவைத் தாங்குகிறார்।

Verse 67

अधः स्थिताभ्यां बाहुभ्यां हिरण्यकविदारणम् । प्रियङ्करं च भक्तानां दैत्यानां च भयङ्करम् ॥ ६७ ॥

கீழே வைத்த இரு புயங்களால் ஹிரண்யகனைப் பிளந்து விடுகிறார்; பக்தர்க்கு பிரியமளிப்பவர், தைத்யர்க்கு அச்சமூட்டுபவர்।

Verse 68

नृसिंहं तं स्मरेदित्थं महामृत्युभयापहम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वकार्यार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

இவ்வாறு மகாமரணப் பயத்தை அகற்றும் அந்த நரசிம்மனை நினைக்க வேண்டும். இப்படித் தியானித்து, மந்திர சாதகர் எல்லாக் காரியங்களின் இலக்குச் சித்திக்காக மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 69

अथोच्यते ध्यानमन्यन्मुखरोगहरं शुभम् । स्वर्णवर्णसुपर्णस्थं विद्युन्मालासटान्वितम् ॥ ६९ ॥

இப்போது வாய்நோய்களை நீக்கும் மற்றொரு மங்கள தியானம் கூறப்படுகிறது—பொன்னிறம் கொண்டவர், கருடனில் அமர்ந்தவர், மின்னலைப் போன்ற மாலையாலும் ஒளிரும் சடையாலும் (சடா/சடா-மயிர்) அலங்கரிக்கப்பட்ட இறைவனைத் தியானிக்க.

Verse 70

कोटिपूर्णेन्दुवर्णं च सुमुखं त्र् यक्षिवीक्षणम् । पीतवस्त्रोरुभूषाढ्यं नृसिहं शान्तविग्रहम् । चक्रशङ्खाभयवरान्दधतं करपल्लवैः ॥ ७० ॥

கோடி பூர்ணசந்திரன் போன்ற ஒளிவண்ணம் உடைய, அழகிய முகமும் திரிநேத்திர நோக்கும் கொண்ட, பீதாம்பரம் தரித்து, திவ்ய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சாந்த விக்ரஹமான ஸ்ரீ நரசிம்மரை தியானிக்க வேண்டும். அவரின் மென்மையான தாமரைப் போன்ற கரங்களில் சக்கரம், சங்கம், அபயமுத்திரை, வரதமுத்திரை விளங்குகின்றன.

Verse 71

क्ष्वेडरोगादिशमनं स्वैर्ध्यानैः सुरवन्दितम् । शत्रोः सेनानिरोधेन यत्नं कुर्याच्च साधकम् ॥ ७१ ॥

தனக்குரிய விதிப்பட்ட தியானங்களால்—தேவர்களால் போற்றப்படும்—க்ஷ்வேட நோய் முதலியவற்றைச் சமப்படுத்த சாதகன் முயல வேண்டும்; மேலும் பகைவரின் சேனையைத் தடுத்து நிறுத்தவும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

अक्षकाष्ठैरेधितेऽग्नौ विचिन्त्य रिपुमर्दनम् । देवं नृसिंहं सम्पूज्य कुसुमाद्युपचारकैः ॥ ७२ ॥

அக்ஷ மரக்கட்டைகளால் எரியூட்டப்பட்ட அக்னியில், பகைவரை மடக்கும் தேவன் நரசிம்மரை மனத்தில் தியானித்து; மலர்கள் முதலிய உபசாரங்களால் அந்த தெய்வ நரசிம்மரை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 73

समूलमूलैर्जुहुयाच्छरैर्दशशतं पृथक् । रिपुं खादन्निव जपेन्निर्दहन्निव तं क्षिपेत् ॥ ७३ ॥

வேர் உட்பட (சமூலமூல) பொருளால் செய்யப்பட்ட அம்புகளால், தனித்தனியாக நூற்று பத்து ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும். ஜபத்தை பகைவரை விழுங்குவது போலச் செய்து, பின்னர் அவனை எரிப்பது போல எண்ணி அதை எறிய வேண்டும்.

Verse 74

हुत्वा सप्तदिनं मन्त्री सेनामिष्टां महीपतेः । प्रस्थापयेच्छुभे लग्ने परराष्ट्रजयेच्छया ॥ ७४ ॥

ஏழு நாட்கள் ஹோமம் செய்து முடித்த பின், அரசனின் அமைச்சர் அரசனுக்கு விருப்பமான சேனையை, சுப லக்னத்தில், பகைநாட்டை வெல்லும் எண்ணத்துடன் புறப்படச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

तस्याः पुरस्तान्नृहरिं निघ्नन्तं रिपुमण्डलम् । स्मृत्वा जपं प्रकुर्वीत यावदायाति सा पुनः ॥ ७५ ॥

அவள் முன்னிலையில் பகைவர் வட்டத்தை அழிக்கும் நೃஹரி (நரசிம்ம)னை நினைத்து, அவள் மீண்டும் வரும்வரை மந்திரஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 76

निर्जित्य निखिलाञ्छत्रून्सह वीरश्रिया सुखात् । प्रीणयेन्मन्त्रिणं राजा विभवैः प्रीतमानसः ॥ ७६ ॥

எல்லாப் பகைவரையும் எளிதில் வென்று, வீரஒளியால் விளங்கும் அரசன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அமைச்சரை செல்வங்களால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 77

गजाश्वरथररत्नैश्च ग्रामक्षेत्रधनादिभिः । यदि मन्त्री न तुष्येत तदानर्थो महीपतेः ॥ ७७ ॥

யானை, குதிரை, ரதம், ரத்தினம், கிராமம், நிலம், செல்வம் முதலியவற்றை அளித்தாலும் அமைச்சர் திருப்தியடையாவிட்டால் அரசனுக்கு துன்பம் ஏற்படும்।

Verse 78

जायते तस्य राष्ट्रेषु प्राणेभ्योऽपि महाभयम् । अष्टोत्तरशतमूलमन्त्रमन्त्रितभस्मना ॥ ७८ ॥

அவனுடைய நாடுகளில் உயிர் இழப்பதற்கான அச்சத்தையும் மிஞ்சும் பெரும் பயம் எழும்; மூலமந்திரத்தை 108 முறை ஜபித்து மந்திரித்த திருநீற்றால் (செயல்) செய்யப்படும் போது.

Verse 79

नाशयेन्मूषिकालूतावृश्चिकाद्युत्थितं विषम् । लिप्ताङ्गः सर्वरोगैश्च मुच्यते नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

இது எலி, சிலந்தி, தேள் முதலியவற்றால் உண்டாகும் விஷத்தை அழிக்கும். இதை உடலில் பூசினால் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 80

सेवन्तीकुसुमैर्हुत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । औदुम्बरसमिद्भिस्तु भवेद्धान्यसमृद्धिमान् ॥ ८० ॥

சேவந்தி மலர்களால் ஹோமம் செய்தால் மாபெரும் ஸ்ரீ-செல்வம் கிடைக்கும்; அவுதும்பர சமித்துகளால் ஹோமம் செய்தால் தானிய வளம் பெருகும்।

Verse 81

अपूपलक्षहोमे तु भवेद्वैश्रवणोपमः । क्रुद्धस्य सन्निधौ राज्ञो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ८१ ॥

அபூபம் எனும் புனித கேக்குகளால் ஒரு லட்சம் ஆஹுதிகள் செய்து ஹோமம் செய்தால் வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) போன்ற செல்வம் பெறுவான்; கோபமுற்ற அரசன் முன்னிலையில் மந்திரத்தை 108 முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 82

सद्यो नैर्मल्यमाप्नोति प्रसादं चाधिगच्छति । कुन्दप्रसूनैरुदयं मोचाभिर्विघ्ननाशनम् ॥ ८२ ॥

இதனால் சாதகன் உடனே தூய்மையை அடைந்து, தெய்வப் பிரசாதத்தையும் பெறுவான். குந்த மலர்களால் ஹோமம் செய்தால் உயர்வு மற்றும் ஸ்ரீ-செல்வம் உண்டாகும்; வாழை மொச்சை அர்ப்பணித்தால் தடைகள் அழியும்।

Verse 83

तुलसीपत्रहोमेन महतीं कीर्तिमाप्नुयात् । शाल्युत्थसक्तुहोमेन वशयेदखिलं जगत् ॥ ८३ ॥

துளசி இலைகளை ஹோமத்தில் ஆஹுதியாக அளித்தால் மாபெரும் புகழ் கிடைக்கும்; அரிசியிலிருந்து செய்த சத்து (வறுத்த தானிய மாவு) ஆஹுதி செய்தால் உலகமெல்லாம் வசப்படும்।

Verse 84

मधूकपुष्पैरिष्टं स्यात्स्तम्भनं धात्रिखण्डकैः । दधिमध्वाज्यमिश्रां तु गुडूचीं चतुरङ्गुलाम् ॥ ८४ ॥

மதூக மலர்களால் செய்யப்பட்ட இஷ்டம் (காய்ச்சிய/புளிப்பூட்டிய மருந்து) நன்மை தரும் என கூறப்படுகிறது; தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) துண்டுகள் ஸ்தம்பன (அடக்க/நிலைப்படுத்தும்) விளைவை அளிக்கும். மேலும் தயிர், தேன், நெய் கலந்து நான்கு அங்குல அளவு குடூசியை உட்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 85

जुहुयादयुतं योऽसौ शतं जीवति रोगजित् । शनैश्चरदिनेऽश्वत्थं स्पृष्ट्वा चाष्टोत्तरं शतम् ॥ ८५ ॥

அக்னியில் பத்தாயிரம் ஆஹுதிகளைச் செய்பவன் நோய்களை வென்று நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான். மேலும் சனீஸ்வரன் நாளான சனிக்கிழமையில் அஸ்வத்த மரத்தைத் தொட்டு நூற்று எட்டு முறை இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 86

जपेज्जित्वा सोऽपमृत्युं शतवर्षाणि जीवति । अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ८६ ॥

இந்த ஜபத்தால் அவன் அகால மரணத்தை வென்று நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான். இனி ‘திரைலோக்ய-மோஹன’ எனப்படும் யந்திரத்தை உனக்கு முழுமையாக விளக்குகிறேன்.

Verse 87

यस्य सन्धारणादेव भवेयुः सर्वसम्पदः । श्वेतभूर्ज्जे लिखेत्पद्मं द्वात्रिंशत्सिंहसंयुतम् ॥ ८७ ॥

அதைத் தாங்கி வைத்தாலே எல்லாச் செல்வங்களும் உண்டாகும். வெண்மையான பூர்ஜப் பட்டையில் முப்பத்திரண்டு சிங்கங்களுடன் கூடிய தாமரையை வரைய வேண்டும்.

Verse 88

मध्ये सिंहे स्वबीजं च लिखेत्पूर्ववदेव तु । श्रीबीजेन तु संवेद्य वलयत्रयसंयुतम् ॥ ८८ ॥

நடுவிலுள்ள சிங்க வடிவத்தின் உள்ளே முன் கூறியபடி தன் பீஜாட்சரத்தை எழுத வேண்டும். பின்னர் ஸ்ரீபீஜத்தால் அபிஷேகித்து மூன்று வளையங்களுடன் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 89

पाशाङ्कुशैश्च संवेष्ट्य पूजयेद्यन्त्रमुत्तमम् । त्रैलोक्यमोहनं नाम सर्वकामार्थसाधनम् ॥ ८९ ॥

பாசமும் அங்குசமும் கொண்டு சூழ்ந்து அந்த உத்தம யந்திரத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். ‘திரைலோக்ய-மோஹன’ எனப்படும் அது எல்லாக் காம்யப் பயன்களையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 90

चक्रराजं महाराजं सर्वचक्रेश्वरेश्वरम् । धारणाज्जयमाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ९० ॥

சக்கரராஜன் எனும் மகாராஜனும், எல்லாச் சக்கர ஆயுதங்களுக்கும் ஈசனான பரமேசனையும் தரித்தால் வெற்றி கிடைக்கும். இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை.

Verse 91

अथ यन्त्रान्तरं वक्ष्ये शुणु नारद सिद्धिदम् । अष्टारं विलिखेद्यन्त्रं श्लक्ष्णं कर्णिकया युतम् ॥ ९१ ॥

இப்போது இன்னொரு யந்திரத்தைச் சொல்கிறேன்; கேள், நாரதா—இது சித்தி பெறும் வழி. எட்டு ஆரங்களுடன், மென்மையாகச் சீராக, நடுக் கರ್ಣிகை (நாபி) உடைய யந்திரத்தை வரைய வேண்டும்.

Verse 92

मूलमन्त्रं लिखेत्तत्र प्रणवेन समन्वितम् । एकाक्षरं नारसिंहं मध्ये चैव ससाध्यकम् ॥ ९२ ॥

அதில் பிரணவம் (ஓம்) இணைந்த மூலமந்திரத்தை எழுத வேண்டும். மேலும் நடுவில் ஏகாக்ஷர நரசிம்ஹ மந்திரத்தையும், சாத்யம் (அபீஷ்ட நோக்கம்) உடனும் எழுத வேண்டும்.

Verse 93

जपेदष्टसहस्रं तु सूत्रेणावेष्ट्य तद्बहिः । स्वर्णरौप्यसुताम्रैश्च वेष्टयेत्क्रमतः सुधीः ॥ ९३ ॥

பின் எட்டாயிரம் ஜபம் செய்து, அதை வெளியே நூலால் சுற்ற வேண்டும். அதன் பின் அறிவுள்ள சாதகர் முறையே பொன், வெள்ளி, செம்பு ஆகியவற்றால் மேலும் கட்டி மூட வேண்டும்.

Verse 94

लाक्षया वेष्टितं कृत्वा पुनर्मन्त्रेण मन्त्रयेत् । कण्ठे भुजे शिखायां वा धारयेद्यन्त्रमुत्तमम् ॥ ९४ ॥

லாக்கால் சுற்றி மூடி, மீண்டும் மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்க வேண்டும். பின்னர் அந்த உத்தம யந்திரத்தை கழுத்தில், கையில் (புஜத்தில்) அல்லது சிகையில் அணிய வேண்டும்.

Verse 95

नरनारीनरेन्द्रा श्च सर्वे स्युर्वशगा भुवि । दुष्टास्तं नैव बाधन्ते पिशाचोरगराक्षसाः ॥ ९५ ॥

பூமியில் ஆணும் பெண்ணும் அரசர்களும் எல்லாரும் அவன் வசப்படுவர். தீயோர் அவனை ஒருபோதும் துன்புறுத்தார்—பிசாசு, பாம்பு, இராட்சசரும் அல்லர்।

Verse 96

यन्त्रराजप्रसादेन सर्वत्र जयमाप्नुयात् । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं सर्ववशङ्करम् ॥ ९६ ॥

‘யந்திரராஜன்’ அருளால் சாதகன் எங்கும் வெற்றி பெறுவான். இனி நான் மற்றொரு யந்திரத்தை உரைக்கிறேன்—அது எல்லாவற்றையும் வசப்படுத்தும்.

Verse 97

द्वादशारं महाचक्रं पूर्ववद्विलिखेत्सुधीः । मात्राद्वादशसम्भिन्नदलेन विलिखेद्बुधः ॥ ९७ ॥

முன்னர் கூறிய முறையின்படி அறிவுடையவன் பன்னிரண்டு அரங்களுடைய மகாசக்கரத்தை வரைய வேண்டும். பன்னிரண்டு மாத்திரைகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட இதழ்களுடன் பண்டிதன் அதை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 98

मध्ये मन्त्रं शक्तियुक्तं श्रीबीजेन तु वेष्टयेत् । कालान्तकं नाम चक्रं सुरासुरवशङ्करम् ॥ ९८ ॥

நடுவில் சக்தியுடன் கூடிய மந்திரத்தை நிறுவி, அதை ‘ஸ்ரீ’ பீஜத்தால் சுற்றிவளைக்க வேண்டும். இது ‘காலாந்தக’ எனப்படும் சக்கரம்; தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வசப்படுத்தி அச்சுறுத்தும்.

Verse 99

चक्रमुल्लेखयेद्भूर्जे सर्वशत्रुनिवारणम् । यस्य धारणमात्रेण सर्वत्र विजयी भवेत् ॥ ९९ ॥

பூர்ஜப் பட்டையில் சக்கரத்தை எழுத வேண்டும்; அது எல்லா பகைவரையும் நீக்கும். அதை அணிந்தாலே மனிதன் எங்கும் வெற்றியாளன் ஆவான்.

Verse 100

अथ सर्वेष्टदं ज्वालामालिसंज्ञं वदाम्यहम् । बीजं हृद्भगवान्ङेन्तो नरसिंहाय तत्परम् ॥ १०० ॥

இப்போது ‘ஜ்வாலாமாலீ’ என அழைக்கப்படும் அனைத்தையும் நிறைவேற்றும் மந்திரத்தை உரைக்கிறேன். இதன் பீஜம் ‘பகவான் …’ எனும் ஹ்ருதய மந்திரம்; அது முழுவதும் ஸ்ரீநரசிம்ஹருக்கே அர்ப்பணம்.

Verse 101

ज्वालिने मालिने दीप्तदंष्ट्राय अग्निने पदम् । त्राय सर्वादिरक्षोघ्नाय च नः सर्वभूपदम् ॥ १०१ ॥

ஜ்வாலையால் ஒளிரும், மாலையணிந்த, பிரகாசமான கோரப்பற்களையுடைய அக்னிரூபப் பெருமானுக்கு இப்பதம் அர்ப்பணம். ஆதியிலிருந்தே எல்லா பகை ஆவிகளையும் அழிப்பவனே, எங்களை காக்க; எல்லா உயிர்களுக்கும் எங்களுக்குத் தஞ்சமும் ஆதாரமும் ஆகு.

Verse 102

हरिर्विनाशनायान्ते सर्वज्वरविनाशनः । नामान्ते दहयुग्मं च पचद्वयमुदीरयेत् ॥ १०२ ॥

முடிவில் அழிவிற்காக ‘ஹரி’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்—அவர் எல்லா காய்ச்சலையும் அழிப்பவர். மேலும் நாமத்தின் இறுதியில் ‘தஹ தஹ’ என்றும் ‘பச பச’ என்றும் இரட்டையாகச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 103

रक्षयुग्मं च वर्मास्त्रठद्वयान्तो ध्रुवादिकः । अष्टषष्ट्यक्षरैः प्रोक्तो ज्वालामाली मनूत्तमः ॥ १०३ ॥

த்ருவாதி எழுத்துகளால் தொடங்கி, ‘ரக்ஷா’ எனும் இரட்டையுடன் கூடி, ‘வர்ம–அஸ்த்ர’ பதத்தில் இரு ‘஠’ எழுத்துகளால் முடிவடையும்—இந்த உத்தம மந்திரம் ‘ஜ்வாலாமாலீ’ எனப் போதிக்கப்படுகிறது; இது அறுபத்தெட்டு எழுத்துகளுடையது, முனிவரே.

Verse 104

पुण्यादिकं तु पूर्वोक्तं त्रयोदशभिरक्षरैः । पङिक्तभी रुद्र सङ्ख्याकैरष्टादशभिरक्षरैः ॥ १०४ ॥

முன்னர் கூறப்பட்ட ‘புண்ய’ எனத் தொடங்கும் மந்திரம் பதின்மூன்று எழுத்துகளுடையது. மேலும் வரிகளாக ருத்ர-எண்ணிக்கையின்படி அமைந்தது பதினெட்டு எழுத்துகளுடையது.

Verse 105

भानुभिः करणैर्मन्त्री वरेरंगानि कल्पयेत् । पूर्वोक्तरूपिणं ज्वालामालिनं नृहरिं स्मरेत् ॥ १०५ ॥

மந்திரரூபமான கதிர்களாலும் கரண-ந்யாச முத்திரைகளாலும் சாதகர் தெய்வத்தின் சிறந்த அங்கங்களை ந்யாசமாக அமைக்க வேண்டும். பின்னர் முன் கூறிய ரூபமுடைய, ஜ்வாலாமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ந்ருஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 106

लक्षं जपो दशांशं च जुहुयात्कपिलाधृतैः । रौद्रा पस्मारभूतादिनाशकोऽय मनूत्तमः ॥ १०६ ॥

ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை கபிலா பசுவின் நெய்யால் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். முனிவரே! இந்த ‘ரௌத்ரா’ உத்தம மந்திரம் அபஸ்மாரம் மற்றும் பூதாதி துன்பங்களை அழிக்கிறது।

Verse 107

प्राणो माया नृसिहश्च सृष्टिर्ब्रह्मास्त्रमीरितः । षडक्षरो महामन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०७ ॥

இதன் எழுத்துகள் ‘ப்ராண’, ‘மாயா’, ‘ந்ருஸிம்ஹ’ மற்றும் ‘ஸ்ருஷ்டி’யை குறிக்கின்றன; இது ‘ப்ரஹ்மாஸ்த்ரம்’ என அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த ஷடக்ஷர மகாமந்திரம் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்கிறது।

Verse 108

मुनिर्ब्रह्मा तथा छन्दः पङिक्तर्देवो नृकेसरी । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०८ ॥

இதன் ரிஷி ப்ரஹ்மா; சந்தஸ் பங்க்தி; தேவதை ந்ருகேஸரீ (ந்ருஸிம்ஹ). ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் கொண்ட பீஜமந்திரத்தால் ஷடங்க ந்யாசத்தை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 109

पूर्वोक्तेनैव विधिना ध्यानं पूजां समाचरेत् । सिद्धेन मनुनानेन सर्वसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १०९ ॥

முன் கூறிய விதிமுறையின்படியே தியானமும் பூஜையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும். இந்த सिद्ध மந்திரத்தின் மூலம் மனிதர்களுக்கு எல்லா சித்திகளும் உண்டாகும்।

Verse 110

रमाबीजादिकोऽनुष्टुप् त्रयस्त्रिंशार्णवान्मनुः । प्रजापतिर्मुनिश्च्छन्दोऽनुष्टुप् लक्ष्मीनृकेसरी ॥ ११० ॥

ரமா (லக்ஷ்மி) பீஜத்தால் தொடங்கும் இம்மந்திரம் அனுஷ்டுப் சந்தத்தில் அமைந்தது. இது முப்பத்துமூன்று அக்ஷரங்களுடைய மனு; ரிஷி பிரஜாபதி; சந்தம் அனுஷ்டுப்; அதிதேவதை லக்ஷ்மீ–ந்ருகேசரி (லக்ஷ்மியுடன் நரசிம்மன்).

Verse 111

देवता च पदैः सर्वेणाङ्गकल्पनमीरितम् । विन्यस्यैवं तु पञ्चाङ्गं स्वात्मरक्षां समाचरेत् ॥ १११ ॥

தேவதையின் பதங்களால் எல்லா அங்கங்களிலும் ந்யாச-கற்பனை கூறப்பட்டது. இவ்வாறு பஞ்சாங்க ந்யாசம் செய்து, பின்னர் தன்னைக் காக்கும் விதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 112

संस्पृशन् दक्षिणं बाहुं शरभस्य मनुं जपेत् । प्रणवो हृच्छिवायेति महते शरभाय च ॥ ११२ ॥

வலது கைப்பிடியைத் தொடும்போது சரப மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்—பிரணவம் ‘ஓம்’ முன்வைத்து ‘ஹ்ருச் சிவாய’ என்று, இறுதியில் ‘மஹதே சரபாய’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 113

वह्निप्रियान्तो मन्त्रस्तु रक्षार्थे समुदाहृतः । अथवा राममन्त्रान्ते परं क्षद्वितयं पठेत् ॥ ११३ ॥

‘வஹ்னிப்ரியா’ என்று முடியும் மந்திரம் பாதுகாப்பிற்காக கூறப்பட்டுள்ளது. அல்லது ராமமந்திரத்தின் இறுதியில் ‘க்ஷ’ என்ற அக்ஷரத்தை இருமுறை சொல்ல வேண்டும்.

Verse 114

अथवा केशवाद्यैस्तु रक्षां कुर्यात्प्रयत्नतः । केशवः पातु पादौ मे जङ्घे नारायणोऽवतु ॥ ११४ ॥

அல்லது கேசவ முதலான நாமங்களால் முயற்சியுடன் பாதுகாப்பு செய்ய வேண்டும்—கேசவன் என் பாதங்களை காக்கட்டும்; நாராயணன் என் ஜங்கைகளை (கால்தண்டுகளை) காக்கட்டும்.

Verse 115

माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च । नाभिं विष्णुश्च मे पातु जठरं मधुसूदनः ॥ ११५ ॥

மாதவன் என் இடுப்பை காக்கட்டும்; கோவிந்தன் என் மறைஅங்கங்களையும் காக்கட்டும். விஷ்ணு என் நாபியை காக்கட்டும்; மதுசூதனன் என் வயிற்றை காக்கட்டும்.

Verse 116

ऊरू त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु मे नरः । श्रीधरः पातु कण्ठं च हृषीकेशो मुखं मम ॥ ११६ ॥

திரிவிக்ரமன் என் தொடைகளை காக்கட்டும்; நரன் என் இதயத்தை காக்கட்டும். ஸ்ரீதரன் என் தொண்டையை காக்கட்டும்; ஹ்ருஷீகேசன் என் முகத்தை காக்கட்டும்.

Verse 117

पद्मनाभः स्तनौ पातु शीर्षं दामोदरोऽवतु । एवं विन्यस्य चाङ्गेषु जपकाले तु साधकः ॥ ११७ ॥

பத்மநாபன் என் மார்பை காக்கட்டும்; தாமோதரன் என் தலையை காக்கட்டும். இவ்வாறு அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்து, சாதகன் உரிய காலத்தில் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 118

निर्भयो जायते भूतवेतालग्रहराक्षसात् । पुनर्न्यसेत्प्रयत्नेन ध्यानं कुर्वन्समाहितः ॥ ११८ ॥

அவன் பூதம், வேதாளம், கிரகம், ராட்சசம் ஆகியவற்றினால் அச்சமற்றவன் ஆகிறான். பின்னர் முயற்சியுடன் மீண்டும் ந்யாசம் செய்து, ஒருமித்த மனத்துடன் தியானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 119

पुरस्तात्केशवः पातु चक्री जांबूनदप्रभः । पश्चान्नारायणः शङ्खी नीलजीमूतसन्निभः ॥ ११९ ॥

கிழக்கில் சக்கரதாரி, ஜாம்பூநதத் தங்கம் போல் ஒளிரும் கேசவன் என்னைக் காக்கட்டும். மேற்கில் பின்னால் இருந்து, சங்கதாரி நீலமழைமேகம் போன்ற நாராயணன் என்னைக் காக்கட்டும்.

Verse 120

ऊर्द्ध्वमिन्दीवरश्यामो माधवस्तु गदाधरः । गोविन्दो दक्षिणे पार्श्वे धन्वी चन्द्र प्रभो महान् ॥ १२० ॥

மேலே நீலத் தாமரை நிறமுடைய, கதையைக் கொண்ட மாதவன் விளங்குகின்றான். வலப்புறத்தில் கோவிந்தன்—மகான், சந்திரப் பிரகாசம் போல் ஒளிரும், வில்லேந்தியவன்—நின்றான்.

Verse 121

उत्तरे हलधृग्विष्णुः पद्मकिञ्जल्कमसन्निभः । आग्नेय्यामरविन्दाक्षो मुसली मधुसूदनः ॥ १२१ ॥

வடதிசையில் உழவாளேந்திய விஷ்ணு, தாமரை மகரந்த நிறம் போல் ஒளியுடையவன். அக்னேய திசையில் தாமரைக்கண் உடையவன், உலக்கை ஏந்திய மதுசூதனன் விளங்குகின்றான்.

Verse 122

त्रिविक्रमः खड्गपाणिर्नैरृत्यां ज्वलनप्रभः । वायव्यां माधवो वज्री तरुणादित्यसन्निभः ॥ १२२ ॥

நைர்ருதி திசையில் வாளேந்திய திரிவிக்ரமன், எரியும் தீயின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கின்றான். வாயவ்ய திசையில் வஜ்ரம் ஏந்திய மாதவன், புதிதாக உதிக்கும் சூரியனை ஒத்தவன்.

Verse 123

एशान्यां पुण्डरीकाक्षः श्रीधरः पट्टिशायुधः । विद्युत्प्रभो हृषीकेश ऊर्द्ध्वे पातु समुद्गरः ॥ १२३ ॥

ஈசான்ய திசையில் புண்டரீகாக்ஷன் ஸ்ரீதரன், பட்டிசம் ஆயுதம் ஏந்தி, என்னைக் காக்கட்டும். மேலே மின்னொளி போன்ற ஹ்ருஷீகேசன், சமுத்கர (சுத்தி) ஆயுதத்துடன் என்னைக் காக்கட்டும்.

Verse 124

अधश्च पद्मनाभो मे सहस्रांशुसमप्रभः । सर्वायुधः सर्वशक्तिः सर्वाद्यःसर्वतोमुखः ॥ १२४ ॥

என் கீழே பத்மநாபன் நிற்கின்றான்; ஆயிரம் சூரியர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசமுடையவன். அவன் எல்லா ஆயுதங்களும் உடையவன், எல்லா சக்திகளும் நிறைந்தவன், அனைத்தின் ஆதியும், எல்லாதிசையும் நோக்கும் முகங்களும் உடையவன்.

Verse 125

इन्द्र गोपप्रभः पायात्पाशहस्तोऽपराजितः । स बाह्याभ्यन्तरे देहमव्याद्दामोदरो हरिः ॥ १२५ ॥

இந்திரகோபம் போல் ஒளிவீசும், பாசம் ஏந்திய, அஜேயனான ஸ்ரீஹரி என்னைக் காக்கட்டும்; தாமோதர ஹரி என் உடலை வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் காப்பாராக।

Verse 126

एवं सर्वत्र निश्छिद्रं नामद्वादशपञ्जरम् । प्रविष्टोऽह न मे किञ्चिद्भयमस्ति कदाचन ॥ १२६ ॥

இவ்வாறு எங்கும் இடைவெளியற்ற ‘பன்னிரு திருநாம’ கூண்டில் நான் புகுந்ததால், எந்த நேரத்திலும் எதற்கும் எனக்கு அச்சம் இல்லை।

Verse 127

एवं रक्षां विधायाथ दुर्द्धर्षो जायते नरः । सर्वेषु नृहरेर्मन्त्रवर्गेष्वेवं विधिर्मतः ॥ १२७ ॥

இவ்வாறு காவல்-விதியை நிறைவேற்றினால் மனிதன் துர்தர்ஷன் (அணுக இயலாதவன்/அஜேயன்) ஆகிறான். நૃஹரி (நரசிம்ஹ) மந்திரக் குழுக்களெல்லாம் இதே முறையே ஏற்றதாகும்।

Verse 128

पूर्वोक्तविधिना सर्वं ध्यानपूजादिकं चरेत् । जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ॥ १२८ ॥

முன்னர் கூறிய முறையின்படி தியானம், பூஜை முதலிய அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். ‘வெற்றி உமக்கே, ஓ புண்டரீகாக்ஷ; வணக்கம் உமக்கு, ஓ விஸ்வபாவன!’

Verse 129

नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष ते नमः । इत्थं सम्प्रार्थ्य जप्त्वा च पठित्वा विसृजेद्विभुम् ॥ १२९ ॥

வணக்கம் உமக்கு, ஓ ஹ்ருஷீகேச; ஓ மகாபுருஷா, உமக்கு நமஸ்காரம். இவ்வாறு வேண்டி, ஜபமும் பாராயணமும் செய்து, எங்கும் நிறைந்த இறைவனை முறையாக நிறைவு செய்து விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 130

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री जायते सम्पदां पदम् । जयद्वयं श्रीनृसिंहेत्यष्टार्णोऽय मनूत्तमः ॥ १३० ॥

இந்த மந்திரம் सिद्धி அடைந்தால், சாதகர் செல்வமும் சாதனைப் பலனும் பெறும் நிலையில் நிலைபெறுவார். இது பரம அஷ்டாக்ஷர மந்திரம்— “ஜய-த்வயம்—ஸ்ரீ-ந்ருஸிம்ஹ”।

Verse 131

मुनिर्ब्रह्माथ गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽस्य देवता । श्रीमाञ्जयनृसिंहस्तु सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १३१ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா; சந்தஸ் காயத்ரீ; தேவதை ஸ்ரீமான் ஜய-ந்ருஸிம்ஹர்—அனைத்து விருப்ப வரங்களையும் அளிப்பவர்।

Verse 132

सेन्दुगोविन्दपूर्वेण वियता सेन्दुनापुनः । षड्दीर्घाढ्ये न कुर्वीत षडंगानि विशालधीः ॥ १३२ ॥

ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் மிகையாக நிறைந்த பாடத்தில் அறிவுள்ள ஜபகர் ஷடங்க அமைப்பைச் செய்ய வேண்டாம். ‘செந்து–கோவிந்த’ வரிசையால் கூறிய முன்னியமத்தைப் பின்பற்றி, நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடைவெளியால் மீண்டும் மாத்திரையை அளக்க வேண்டும்।

Verse 133

ततो ध्यायेद्धृदि विभुं नृसिंहं चन्द्र शेखरम् ॥ १३३ ॥

பின்னர் இதயத்தில் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் ந்ருஸிம்ஹப் பெருமானைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவர் சிரத்தில் சந்திரனைத் தாங்கியவர்।

Verse 134

श्रीमन्नृकेसरितनो जगदेकबन्धो श्रीनीलकण्ठ करुणार्णव सामराज । वह्नीन्दुतीव्रकरनेत्र पिनाकपाणे शीतांशुशेखर रमेश्वर पाहि विष्णो ॥ १३४ ॥

ஓ ஸ்ரீமான் நர-கேசரி வடிவனே! உலகின் ஒரே உறவினனே! ஸ்ரீ நீலகண்டா, கருணைக் கடலின் அரசனே! அக்கினி-சந்திரம் போல் தீவிரக் கண்களை உடைய பினாகபாணியே! சீதாம்சு-சேகரா, ரமேஸ்வரா! ஓ விஷ்ணுவே, என்னைக் காப்பாயாக।

Verse 135

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षाष्टकं मन्त्री दशांशतः । साज्येन पायसान्नेन जुहुयात्प्राग्वदर्चनम् ॥ १३५ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரசாதகர் லக்ஷாஷ்டகம் (ஒரு லட்சம் எட்டாயிரம்) ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்காக நெய் மற்றும் பாயச அன்னத்தால் ஹோமம் செய்து, முன் கூறிய முறையிலேயே ஆராதனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 136

तारो माया स्वबीजान्ते कर्णोग्रं वीरमीरयेत् । महाविष्णुं ततो ब्रूयाज्ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १३६ ॥

ப்ரணவமும் மாயா (ஹ்ரீம்)யும் கொண்டு, தன் பீஜாக்ஷரத்தால் முடித்து, காதின் முனையில் மெதுவாக ‘வீர’ என உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் எல்லாத் திசைகளிலும் முகங்களுடன் ஜ்வலிக்கும் மகாவிஷ்ணுவை அழைத்து உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 137

स्फुरद्द्वयं प्रस्फुरेति द्वयं घोरपदं ततः । वदेद्घोरतरं ते तु तनुरूपं च ठद्वयम् ॥ १३७ ॥

அடுத்து ‘ஸ்புரத்’ என்ற இரட்டையும், ‘ப்ரஸ்புரேதி’ என்ற இரட்டையும் உச்சரித்து, பின்னர் ‘கோர’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் ‘கோரதர’ என்று கூறி, இறுதியில் சூக்ஷ்ம-தனுரூபமான ‘ட்ஹ’ இரட்டையை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 138

प्रचटद्वयमाभाष्य कहयुग्मन च मद्वयम् । बन्धद्वयं घातयेति द्वयं वर्मास्त्रमीरयेत् ॥ १३८ ॥

‘ப்ரசட’ என்பதை இருமுறை சொல்லி, பின்னர் ‘கஹ’ என்ற ஜோடியையும் ‘ம’ என்பதை இருமுறையும் உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘இரு பந்தங்களைத் தாக்கு’ என்ற வாக்கியத்தை இருமுறை கூறி, இவ்வாறு வர்மாஸ்திரம் (பாதுகாப்பு ஆயுத-மந்திரம்) ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 139

नृसिंहं भीषणं भद्रं मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् । पञ्चाशीत्यक्षरो मन्त्रो भजतामिष्टदायकः ॥ १३९ ॥

நான் நரசிம்மரை வணங்குகிறேன்—அதர்மிகளுக்கு பயங்கரன், பக்தர்களுக்கு மங்களகரன், மரணத்திற்கே மரணமானவன். எண்பத்தைந்து எழுத்துகளுடைய இந்த மந்திரம் பக்தியுடன் ஜபிப்போர்க்கு வேண்டிய பலனை அளிக்கும்.

Verse 140

ऋषी ह्यघोरब्रह्माणौ तथा त्रिष्टुबनुष्टुभौ । छन्दसी च तथा घोरनृसिंहो देवता मतः ॥ १४० ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷிகள் அகோரரும் பிரம்மாவும்; சந்தங்கள் திரிஷ்டுப் மற்றும் அனுஷ்டுப்; தேவதையாகக் கோர நரசிம்ஹன் கருதப்படுகிறார்।

Verse 141

ध्यानार्चनादिकं चास्य कुर्यादानुष्टुभं सुधीः । विशेषान्मन्त्रवर्योऽय सर्वरक्षाकरो मतः ॥ १४१ ॥

ஞானி இதற்காக தியானம், அர்ச்சனை முதலியவற்றைச் செய்து, அனுஷ்டுப் பாடலையும் ஜபிக்க வேண்டும். இந்தச் சிறந்த மந்திரம் விசேஷமாக எல்லாத் திசைகளிலும் காவல் அளிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 142

बीजं जययुगं पश्चान्नृसिंहेत्यष्टवर्णवान् । ऋषिः प्रजापतिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ १४२ ॥

இதன் பீஜம் ‘ஜயயுகம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது; அதன் பின் ‘நரசிம்ஹ’ என்ற எட்டு எழுத்துச் சொல் வருகிறது. இதன் ரிஷி பிரஜாபதி; சந்தம் அனுஷ்டுப் என அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 143

विदारणनृसिंहोऽस्य देवता परिकीर्तितः । जं बीजं हं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ १४३ ॥

இதன் தேவதையாக ‘விதாரண-நரசிம்ஹன்’ போற்றப்படுகிறார். ‘ஜம்’ பீஜம், ‘ஹம்’ சக்தி; இதன் வினியோகம் அனைத்துப் பயன்களையும் அடைவதற்காகும்।

Verse 144

दीर्घाढ्येन नृसिंहेन षडङ्गन्यासमाचरेत् । रौद्रं ध्यायेन्नृसिंहं तु शत्रुवक्षोविदारणम् ॥ १४४ ॥

நீளமுடைய நரசிம்ஹ மந்திரத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ரௌத்ர நரசிம்ஹனைத் தியானிக்க வேண்டும்—எதிரிகளின் மார்பை பிளப்பவர்.

Verse 145

नखदंष्ट्रायुधं भक्ताभयदं श्रीनिकेतनम् । तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचनम् ॥ १४५ ॥

நகங்களும் தந்தங்களும் ஆயுதமாய் உடையவர்; பக்தர்க்கு அபயம் அருள்பவர்; ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) வாசஸ்தானம்; தகித்த பொன்னென முடியின் முனைகள் ஒளிர, தீயென கண்கள் ஜ்வலிப்பவர்—அவரை நான் வணங்கி வழிபடுகிறேன்।

Verse 146

वज्राधिकनखस्पर्श दिव्यसिंह नमोऽस्तु ते । मुनिर्ब्रह्मा समाख्यातोऽनुष्टुप्छन्दः समीरितः ॥ १४६ ॥

வஜ்ரத்தை விட வலிமையான நகத் தொடுதலுடைய திவ்ய சிங்கமே! உமக்கு நமஸ்காரம். இம்மந்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா என அறிவிக்கப்பட்டார்; சந்தஸ் அனுஷ்டுப் என கூறப்பட்டது।

Verse 147

देवतास्य रदार्णस्य दिव्यपूर्वो नृकेसरी । पादैश्चतुर्भिः सर्वेण पञ्चाङ्गानि समाचरेत् ॥ १४७ ॥

‘ரதார்ண’ எனும் எழுத்துக் குழுவின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதை, திவ்ய எழுத்து முன்னொட்டுடன் ந்ருகேசரி (நரசிம்மர்) ஆவார். மந்திரத்தின் நான்கு பாதங்களையும் முழுமையாகக் கொண்டு விதிப்படி பஞ்சாங்கச் செயன்முறையை நடத்த வேண்டும்।

Verse 148

ध्यानपूजादिकं सर्वं प्राग्वत्प्रोक्तं मुनीश्वर । पूर्वोक्तानि च सर्वाणि कार्याण्यायान्ति सिद्धताम् ॥ १४८ ॥

முனீஸ்வரரே! தியானம், பூஜை முதலிய அனைத்தும் முன்புபோலவே உரைக்கப்பட்டன; முன்பு கூறப்பட்ட எல்லாச் செயல்முறைகளும் சித்தியை அடையும்।

Verse 149

तारो नमो भगवते नरसिंहाय हृच्च ते । जस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनखान्ततः ॥ १४९ ॥

ॐ (தார). பகவான் நரசிம்மருக்கு நமஸ்காரம். என் இதயத்திலும் நீர் நிலைத்திருப்பீராக. வெற்றித் தேஜஸே! வஜ்ரம் போன்ற நகங்களின் முனைகளிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுவீராக।

Verse 150

व्रजदंष्ट्रेति कर्मान्ते त्वासयाक्रन्दयद्वयम् । तमो ग्रसद्वयं पश्चात्स्वाहान्ते चाभयं ततः ॥ १५० ॥

கிரியை முடிவில் ‘வ்ரஜதம்ஷ்ட்ர’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்; பின்னர் ‘த்வாஸா’ என்று கூறி அந்த இரட்டையை அழவைக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘தமோக்ரஸ’ மூலம் அந்த இரட்டையை ‘விழுங்கி’ (சாந்தப்படுத்தி); ஸ்வாஹா முடிவில் ‘அபய’ என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 151

आत्मन्यन्ते च भूयिष्ठा ध्रुवो बीजान्तिमो मनुः । द्विषष्ट्यर्णोऽस्य मुन्यादि सर्वं पूर्ववदीरितम् ॥ १५१ ॥

தொடக்கத்தில் ‘ஆ’ காரமும் முடிவில் ‘ம’ காரமும் வைக்கப்படும்; நடுவில் மீதமுள்ள ஒலிகள் பெரும்பான்மையாக அமைக்கப்படும். ‘த்ருவ’ நிலையான பகுதி; ‘பீஜ’ காரண எழுத்து; ‘மனு’ இறுதி மந்திரம். இது அறுபத்திரண்டு எழுத்துகளுடையது; ரிஷி முதலியவை முன்புபோலவே அறியப்படுக.

Verse 152

तारो नृसिंहबीजं च नमो भगवते ततः । नरसिंहाय तारश्च बीजमस्य यदा ततः ॥ १५२ ॥

முதலில் தாரக (ஓம்), பின்னர் நரசிம்ஹ பீஜம்; அதன் பின் ‘நமோ பகவதே’. அடுத்து ‘நரசிம்ஹாய’ என்று கூற வேண்டும்; இந்த மந்திரத்தின் பீஜத்தைச் சொல்வதில் முடிவில் மீண்டும் தாரக (ஓம்) சேர்க்கப்படுகிறது.

Verse 153

रूपाय तारः स्वर्बीजं कूर्मरूपाय तारकम् । बीजं वराहरूपाय तारो बीज नृसिंहतः ॥ १५३ ॥

‘ரூப’ தெய்வத்திற்கு தார (ஓம்) ஸ்வர்க பீஜம்; ‘கூர்ம ரூப’த்திற்கு தாரக. ‘வராஹ ரூப’த்திற்கு பீஜம் விதிக்கப்பட்டது; ‘நரசிம்ஹ’த்திற்கு தாரையே பீஜம்.

Verse 154

रूपाय तार स्वं बीजं वामनान्ते च रूपतः । पापध्रुवत्रयं बीजं रामाय निगमादितः ॥ १५४ ॥

‘ரூப’க்கு தாரையே பீஜம்; வாமன முடிவிலும் ‘ரூப’ குறித்து அதுவே. ‘ராம’க்கு ‘பாப–த்ருவ’ என்ற மும்முறை பீஜம், நிகமங்களின் தொடக்கத்தில் கூறியபடி.

Verse 155

बीजं कृष्णाय तारान्ते बीजं च कल्किने ततः । जयद्वयं ततः शालग्रामान्ते च निवासिने ॥ १५५ ॥

கிருஷ்ணனுக்குத் தாராந்த பீஜத்தைச் சேர்த்து, பின்னர் கல்கிக்குப் பீஜத்தை இணைக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘ஜய ஜய’ என இருமுறை கூறி, இறுதியில் ‘சாலகிராமத்தில் வாசிப்பவனுக்கு’ என நிறைவு செய்ய வேண்டும்॥

Verse 156

दिव्यसिंहाय डेन्तः स्यात्स्वयम्भूः पुरुषाय हृत् । तारः स्वं बीजमित्येष महासाम्राज्यदायकः ॥ १५६ ॥

திவ்ய சிங்கனுக்குப் ‘டேந்தஃ’ என்ற எழுத்து நியமம்; ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) மற்றும் புருஷனுக்குத் இதயத்தில் ந்யாசம் கூறப்படுகிறது. ‘தார’ தன்னுடைய பீஜம் என அறிவிக்கப்பட்டது; இவ்வமைப்பு மகா சாம்ராஜ்யத்தை அளிக்கும்॥

Verse 157

नृसिंहमन्त्रः खाङ्कार्णो मुनिरत्रिः प्रकीर्तितः । छन्दोऽतिजगती प्रोक्तं देवता कथिता मनोः ॥ १५७ ॥

ந்ருஸிம்ஹ மந்திரம் ‘காங்’ எழுத்தால் தொடங்கும் என கூறப்படுகிறது; இதன் ரிஷி அத்ரி. சந்தஸ் ‘அதிஜகதி’ என்றும், தேவதை ‘மனம்’ (மானஸம்) என்றும் சொல்லப்படுகிறது॥

Verse 158

दशावतारो नृहरिं बीजं खं शक्तिरव्ययः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत् ॥ १५८ ॥

ந்ருஹரியை தசாவதார ரூபமான பீஜமந்திரமாகத் தியானித்து, ‘கம்’ என்பதை அழியாத சக்தியாக எண்ண வேண்டும். ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் கொண்ட பீஜத்தால் அங்கந்யாசம் செய்து தெய்வ அங்கங்களைப் பாவிக்க வேண்டும்॥

Verse 159

अनेकचन्द्र प्रतिमो लक्ष्मीमुखकृतेक्षणः । दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम् ॥ १५९ ॥

பல நிலவுகள்போல் ஒளிரும், லக்ஷ்மியின் முகத்தை அன்புடன் நோக்கும், தசாவதாரங்களுடன் கூடிய ந்ருஹரி எங்களுக்கு இன்பத்தை அருள்வானாக॥

Verse 160

जपोऽयुतं दशांशेन होमः स्यात्पायसेन तु । प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिं सङ्कल्प्य मूलतः ॥ १६० ॥

பத்தாயிரம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பத்திலொரு பங்காக பாயசம் (கீர்) கொண்டு ஹோமம் செய்ய வேண்டும். முன் கூறிய பீடத்தில் மூலமந்திர சங்கல்பத்தால் மூர்த்தியை நிறுவி பின்னர் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 161

अंगान्यादौ च मत्स्याद्यान्दिग्दलेषु ततोऽचयेत् । इन्द्रा द्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात् ॥ १६१ ॥

முதலில் அங்கவின்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் திசை இதழ்களில் மீன் முதலிய சின்னங்களை நிறுவ வேண்டும். அதன் பின் வஜ்ரம் முதலிய ஆயுதச் சின்னங்களுடன் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை முறையாகப் பூஜித்து விரும்பிய பலனை அடைய வேண்டும்.

Verse 162

सहस्रार्णं महामन्त्रं वक्ष्ये तन्त्रेषु गोपितम् । तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः ॥ १६२ ॥

தந்திரங்களில் மறைக்கப்பட்ட ஆயிர எழுத்து மகாமந்திரத்தை நான் கூறுகிறேன். அதன் பீஜங்கள்—தார, மாயா, ரமா, காம; அதன் பின் க்ரோதப் பதம்.

Verse 163

मूर्ते नृसिंहशब्दान्ते महापुरुष ईरयेत् । प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत् ॥ १६३ ॥

‘மூர்த்தி’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘ந்ருஸிம்ஹ’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்; ‘ந்ருஸிம்ஹ’ முடிவில் ‘மஹாபுருஷ’ என்று சொல்ல வேண்டும். மேலும் ‘ப்ரதான–தர்ம–அதர்ம’ முடிவில் ‘நிகடேதி’ என்ற பதத்தை கூற வேண்டும்.

Verse 164

निर्मोचनान्ते कालेति ततः पुरुष ईरयेत् । कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम् ॥ १६४ ॥

நிர்மோசனத்தின் முடிவில் ‘காலேதி’ என்று கூற வேண்டும்; பின்னர் ‘புருஷ’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும். இந்த நீர் காலாந்தகனைப் போன்றது; ஸ்வேஸ்வரன் நிர்ணயித்த எல்லையில் இதுவும் நிறைவு செய்பவையாகிறது.

Verse 165

श्रान्तान्ते तु निविष्टेति चैतन्यचित्सदा ततः । भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च ॥ १६५ ॥

சந்தத்தின் பகுதி முடிவில் இதை ‘நிவிஷ்ட’—நிலைத்தது/நிறுத்தப்பட்டது—என்று கொள்ளுவர். பின்னர் அது ‘சைதன்ய-சித்-சதா’—என்றும் விழிப்புணர்வான தூய அறிவு—என்று உணரப்படும். ஒளிமிகு பகுதி முடிவில் ‘காலாதி-அதீத-நித்ய-உதித’—காலத்திற்கும் ஆதிக்கும் அப்பாற்பட்ட, என்றும் உதித்த சாச்வதம்—என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 166

उदयास्तमयाक्रान्तमहाकारुणिकेति च । हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः ॥ १६६ ॥

‘உதய-அஸ்தமயால் ஆக்கிராந்த’ என்றும் ‘மஹாகாருணிக’ என்றும்—இவையும் இதயத் தாமரையில் நான்கு நாம-வடிவங்களாக கூறப்பட்டன; மேலும் அவர் அதன் இதழின் முனையில் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 167

चैतन्यात्मन्श्चतुरात्मन्द्वादशात्मन्स्ततः परम् । चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि ॥ १६७ ॥

ஆத்மா ‘சைதன்யம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது; மேலும் ‘சதுராத்மா’ என்றும். அதன் பின் ‘த்வாதசாத்மா’; பின்னர் ‘சதுர்விம்சாத்மா’; இறுதியில் ‘நித்ய பஞ்சவிம்சாத்மா’—என்றும் நிலைக்கும் இருபத்தைந்தாம் ஆத்மா—என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 168

बको हरिः सहस्रान्ते मूर्ते एह्येहि शब्दतः । भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह ॥ १६८ ॥

ஆயிரத்தின் முடிவில் ‘பக’ (பக/பகா) வடிவில் வெளிப்பட்ட ஹரியை ‘ஏஹி, ஏஹி’—‘வா, வா’—என்ற சொல் உச்சரிப்பால் அழைத்தனர்: “ஓ பகவான்! ஓ நரசிம்ஹ-புருஷா! ஓ க்ரோதேஸ்வரா! ரசத்துடன் வாரும்।”

Verse 169

स्रवन्दितान्ते पादेति कल्पान्ताग्निसहस्र च । कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः ॥ १६९ ॥

ஓ மஹாதேவா! சொற்களின் பத்துவகை வகைப்பாட்டின்படி—பாய்ந்து செல்லும் ஜப/பாராயணத்தின் முடிவில் ‘பாத’ என்று கூறப்படுகிறது; கல்ப முடிவில் அது ஆயிரம் அக்கினிகள்போல் ஒளிர்ந்து, கோடிகளின் பிரகாசம்போல் ஜொலிக்கிறது.

Verse 170

शतयज्ञातलं ज्ञेयं ततश्चामलयुग्मकम् । पिङ्गलेक्षणसटादंष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध ॥ १७० ॥

‘சதயஜ்ஞாதலம்’ எனும் உலகத்தை அறிந்துகொள்; அதன் பின் ‘அமல’ இரட்டையகம் உள்ளது. அங்கே பிங்கலக் கண்கள், மயிர்க்கொம்பு (சடை) மற்றும் கோரைப் பற்கள் உடைய உயிர்கள் வாழ்கின்றன—பற்களே ஆயுதம், நகங்களே ஆயுதம்.

Verse 171

दानवेन्द्रा न्तकावह्निणशोणितपदं ततः । संसक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान् ॥ १७१ ॥

அதன்பின் ‘தானவேந்திராந்தக’ அக்கினியின் இரத்தச் சின்னமிட்ட பாதை என அறியப்பட வேண்டும். ஒட்டிக்கொண்ட போரின் முடிவில் இது பூதங்கள், அபஸ்மாரமெனும் வியாதி போன்ற துன்பங்கள், யாதுதானர்கள் முதலியவற்றைக் குறிக்கும்.

Verse 172

सुरासुरवन्द्यमानपादपङ्कजशब्दतः । भगवन्व्योमचक्रेश्चरान्ते तु प्रभावप्यय ॥ १७२ ॥

தேவரும் அசுரரும் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகளைப் புகழும் அந்த நாதத்தால், வானச் சக்கரத்தின் ஈசனான பகவான் இறுதியில் வெளிப்பட்ட சக்தியனைத்தையும் லயமாக்குகிறார்.

Verse 173

रूपेणोत्तिष्ठ चोत्तिष्ठ अविद्यानिचयं दह । दहज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः ॥ १७३ ॥

உன் உண்மை ரூபத்தில் எழு—எழு, எழு! அறியாமையின் குவியலை எரித்துவிடு. ஞானஅக்கினியால் ஐஸ்வர்யத்தைத் தீப்பற்றச் செய்து, பின்னர் அந்த ஒளியால் யுகத்தையும் (உலகையும்) ஒளிரச் செய்.

Verse 174

ॐ सर्वज्ञ अरोषान्ते जम्भाजृम्भ्यवतारकम् । सत्यपुरुषशब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत् ॥ १७४ ॥

‘ஓம்’ எனும் பிரணவத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். ‘ஸர்வஜ்ஞ’ என்ற சொல்லுக்குப் பின், ‘அரோஷ’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘ஜம்பா–ஆஜ்ரிம்ப்ய–அவதாரக’ உடன் சேர்த்து சொல்ல வேண்டும். மேலும் ‘ஸத்யபுருஷ’ என்ற சொல்லுக்குப் பின் ‘ஸத்’ மற்றும் ‘அஸத்’—இவற்றின் நடுவில் இதை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 175

निविष्टं मम दुःस्वप्नभयं निगडशब्दतः । भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः ॥ १७५ ॥

கட்டுப்பாட்டுக் களைய்களின் ஒலி காரணமாக எனக்குத் துஃஸ்வப்னப் பயம் பற்றிக் கொண்டது. காட்டொலியின் முடிவிலும் பயம் எழுகிறது; ‘விஷம்’ என்ற சொல்லின் உச்சரிப்பினாலும் பயம் உண்டாகிறது॥१७५॥

Verse 176

ज्वरान्ते डाकिनी कृत्याध्वरेवतीभयं ततः । अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः ॥ १७६ ॥

காய்ச்சலின் முடிவில் டாகினி, க்ருத்யா, அத்வரேவதி ஆகியவற்றின் பயம் உண்டாகும். பின்னர் இடிமின்னலின் முடிவிலும் பயம்; மாரீ எனும் அபசகுன ஒலியால் பஞ்சப் பயம் எழும்॥१७६॥

Verse 177

भयं मारीचशब्दान्ते भयं छायापदं ततः । स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः ॥ १७७ ॥

‘மாரீச’ என்ற சொல்லின் முடிவில் பயத்தின் குறி; அதுபோல ‘சாயா’ என்ற சொல்லிலும் பயம். ‘ஸ்கந்த–அபஸ்மார’ என்ற சொல்லின் முடிவில் பயம்; பின்னர் திருடர் பயம் எழும்॥१७७॥

Verse 178

जलस्वप्नाग्निभयं गजसिंहभुजङ्गतः । भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत् ॥ १७८ ॥

நீர், கனவு, அக்கினி ஆகியவற்றால் பயம் உண்டாகிறது; அதுபோல யானை, சிங்கம், பாம்பு ஆகியவற்றாலும். பிறப்பு மற்றும் முதுமையின் முடிவில் பயத்தால் ‘மரணம்’ முதலிய சொற்கள் உச்சரிக்கப்படுகின்றன॥१७८॥

Verse 179

भयं निर्मोचययुगं प्रशमययुगं ततः । ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः ॥ १७९ ॥

பின்னர் நரசிம்ஹ ப்ருஹத்-ஸாமன் மூலம் பயத்தை விடுவிக்கும் இரட்டைக் கிரியையும், பயத்தை அமைதிப்படுத்தும் இரட்டைக் கிரியையும் செய்ய வேண்டும். தியானிக்கத்தக்க ரூபத்தை ஏற்றலின் முடிவில் இதை விதிப்படி பயன்படுத்த வேண்டும்॥१७९॥

Verse 180

पुरुषान्ते सर्वभयनिवारणपदं ततः । अष्टाष्टकं चतुःषष्टिः चेटिकाभयमीरयेत् ॥ १८० ॥

புருஷ மந்திரத்தின் முடிவில், அதன் பின் எல்லாப் பயங்களையும் நீக்கும் பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் ‘அஷ்டாஷ்டகம்’ மற்றும் ‘அறுபத்துநான்கு’ ஜபித்து, சேடிகை பயத்தை அகற்றும் மந்திரத்தைப் பிரகடனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 181

विद्यावृतस्त्रयस्त्रिंशद्देवताकोटिशब्दतः । नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत् ॥ १८१ ॥

வித்யையால் சூழப்பட்டு, முப்பத்துமூன்று கோடி தேவர்களை அழைக்கும் சொற்களுடன் அதை உச்சரிக்க வேண்டும். வணக்கத்தின் முடிவில், தாமரை-பாவத்தால் அலங்கரித்து, சொல்லுக்கு சொல் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 182

सहस्रवदनान्ते तु सहस्रोदर संवदेत् । सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत् ॥ १८२ ॥

‘சஹஸ்ரவதன’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘சஹஸ்ரோதர’ என்று சொல்ல வேண்டும். ‘சஹஸ்ரேக்ஷண’ சொல்லின் முடிவில் ‘சஹஸ்ரபாத’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 183

सहस्रभुज सम्प्रोच्य सहस्रजिह्व संवदेत् । सहस्रान्ते ललाटेति सहस्रायुधतोधरात् ॥ १८३ ॥

முதலில் ‘சஹஸ்ரபுஜ’ என்று உச்சரித்து, பின்னர் ‘சஹஸ்ரஜிஹ்வ’ என்று சொல்ல வேண்டும். இறுதியில் ‘சஹஸ்ரலலாட’ என்று கூறி, அவரை ஆயிரம் ஆயுதம் தாங்கியவராக தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 184

तमःप्रकाशक पुरमथनान्ते तु सर्व च । मन्त्रे राजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद ॥ १८४ ॥

இம்மந்திரம் தமஸ்ஸை ஒளியூட்டும், இருள் நீக்கும் ஒன்று; ‘புரமதன’ கிரியையின் முடிவில் இதை முழுமையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். மந்திரத்தில் ‘ராஜேஸ்வர’ என்ற பதத்திலிருந்து தொடங்கும் பகுதி ‘விஹாயஸ-கதி’ எனும் தெய்வீகப் பாதையை அளிக்கும்।

Verse 185

पातालगतिप्रदान्ते यन्त्रमर्द्दन ईरयेत् । घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः ॥ १८५ ॥

பாதாளகதி அளிக்கும் மந்திரத்தின் முடிவில் ‘யந்திரமர்த்தன’ எனும் மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘கோர-அட்டஹாச-ஹஸித–விஸ்வ-ஆவாச’ எனும் பதத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 186

वासुदेव ततोऽक्रूर ततो हयमुखेति च । परमहंसविश्वेश विश्वान्ते तु विडम्बन ॥ १८६ ॥

பின்பு (பகவான்) ‘வாசுதேவ’, பின்பு ‘அக்ரூர’, பின்பு ‘ஹயமுக’ எனப் போற்றப்படுகிறார். அவர் பரமஹம்ஸன், விஸ்வேசன்; உலக முடிவில் ‘விடம்பன’ எனக் கீர்த்திக்கப்படுகிறார்.

Verse 187

निविष्टान्ते ततः प्रादुर्भावकारक ईरयेत् । हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत् ॥ १८७ ॥

பின்பு ஆசனச் செயல் முடிவில் வெளிப்பாட்டை உண்டாக்கும் ஆவாஹன மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் பின் ஹ்ருஷீகேசனையும் சுவச்சந்த ஆண்டவனையும் நினைத்து, மீதமின்றி எல்லா ஜீவராசிகளிலும் விதிப்படி ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 188

ग्रासकान्ते महापश्चात्पिशितासृगितीरयेत् । लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्य्न्ते तु प्रदायक ॥ १८८ ॥

கிராசக் கிரியையின் முடிவில் ‘பிசிதாஸ்ருக்’ எனும் மகா மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். ‘லம்பட’ கிரியையின் முடிவில் ‘கேசரீ’ என்று சொல்ல வேண்டும். இவை சித்தியை அளிப்பவை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 189

अजेयाव्यय अव्यक्त ब्रह्माण्डोदर इत्यपि । ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः ॥ १८९ ॥

அவர் ‘அஜேய’, ‘அவ்யய’, ‘அவ்யக்த’, மேலும் ‘ப்ரஹ்மாண்டோதர’ என்றும் போற்றப்படுகிறார். பின்னர் ஆயிரம் ப்ரஹ்மா-சுழற்சிகளின் முடிவில் ‘கோடி-ஸ்ரக்ருண்ட’ எனும் ஒலி எழுகிறது.

Verse 190

माल पण्डितमुण्डेति मत्स्य कूर्म ततः परम् । वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत् ॥ १९० ॥

வரிசையாக இந்நாமங்களை உச்சரிக்க வேண்டும்—“மால, பண்டித, முண்ட”; பின்னர் “மத்ஸ்ய” மற்றும் “கூர்ம”. “வராஹ” முடிவில் “ந்ருஸிம்ஹ” என்று, “வாமன” முடிவிலும் முறையே அடுத்த நாமத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 191

त्रैलोक्याक्रमणान्ते तु पादशालिक ईरयेत् । रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च ॥ १९१ ॥

“திரைலோக்யாக்ரமண” முடிவில் “பாதசாலிக” என்று சொல்ல வேண்டும். பின்னர் “ராமத்ரயம்” குறியீட்டுக்குப் பின், “விஷ்ணுரூப” முடிவிலும் “தர” என்ற சொல்லை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 192

तत्त्वत्रयान्ते प्रणवाधारतस्तच्छिखां पदम् । निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट् ॥ १९२ ॥

தத்த்வத்ரயம் முடிவில், பிரணவம் (ஓம்) ஆதாரமாக ‘சிகா’ எனக் குறிக்கப்பட்ட பதத்தை நிறுவ வேண்டும். அக்னிஜத் தத்துவ ந்யாசம் நிறைவுற்றபோது ‘ஸ்வதா’ சேர்த்து, அதன் பின் ‘வஷட்’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 193

नेत्र वर्मास्त्रमुच्चार्य्यप्राणाधार इतीरयेत् । आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः ॥ १९३ ॥

நேத்ர-ரக்ஷை, வர்மம் (கவசம்), அஸ்திரம் ஆகிய மந்திரங்களை உச்சரித்து, பின்னர் “ப்ராணாதார” என்று சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் ஆதிதேவ பதத்திலிருந்து ப்ராணம், அபானம் ஆகியவற்றை விதிப்படி வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 194

पाञ्चरात्रिक दितिज विनिधनान्ते करेति च । महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्येन्द्र शब्दतः ॥ १९४ ॥

பாஞ்சராத்திர வழக்கில் “திதிஜ” என்பதற்கு பின் “-விநிதன” प्रत्यயம் சேர்க்கையில் “கரேதி” என்ற ரூபம் உண்டாகிறது. அதுபோல் “மஹாமாயா”க்கு பின் “-அமோக” प्रत्यயம், “தர்யம்”க்கு பின் “தைத்யேந்திர” என்ற சொல் பெறப்படுகிறது—இவை அனைத்தும் சப்தப் பிரமாணத்தால் கூறப்படுகின்றன.

Verse 195

दर्यान्ते दलनेत्युक्ता तेजोराशिन् ध्रुवं स्मरः । तेजस्वरान्ते पुरुष्पंङेन्ते सत्यपूरुष ॥ १९५ ॥

“தர்யா” என்ற சொல்லின் முடிவில் “தலன” என்று கூறப்படுகிறது. “தேஜோ-ராசி” சமாசத்தில் நிலையான விதி “ஸ்மர”. “தேஜஸ்வர” முடிவில் “புருஷ்பம்ṅ” ஆகும்; இறுதியில் “ஸத்ய-புருஷ” என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது॥१९५॥

Verse 196

अस्त्रतारोऽच्युतास्त्रं च तारो वाचा सुदेव फट् । तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः ॥ १९६ ॥

“தார” என்ற அక్షரம் அச்யுதாஸ்திர மந்திரத்துடன் சேர்ந்தால் “அஸ்திர” மந்திரமாகும். வாக்குடன் சேர்ந்தால் “ஸுதேவ பட்”. மாயா-மூர்த்தியுடன் சேர்ந்தால் “(தார)… பட்”. மேலும் “வஃ” என்பது உயிரெழுத்துகளால் தொடங்கும் “காம” எனக் கூறப்படுகிறது॥१९६॥

Verse 197

मूर्तेस्त्रमव्ययोबीजं विश्वमूर्तेस्त्रिमव्ययः । मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने ॥ १९७ ॥

சாகார தேவதைக்கு அழியாத பீஜாக்ஷரம் “த்ரம்”; விஸ்வமூர்த்தி ஆண்டவனுக்கு அழியாத பீஜம் “த்ரிம்”. மாயையால் விஸ்வாத்மனாக இருப்பவனுக்கு ஆறு எழுத்துகள் கூறப்பட்டன. அந்தராத்மாவுக்கு “தார” (ஓம்) நியமம்; துரீயமான நான்காம் ஆத்மாவுக்கு “ஸௌச” (தூய்மை) எனப்படுகிறது॥१९७॥

Verse 198

फट् तारोहं विश्वरूपिन्नस्त्रं च तदनन्तरम् । तारौह्रैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः ॥ १९८ ॥

முதலில் “பட்” என்று உச்சரித்து, பின்னர் “தாரோஹம்” ஜபிக்க வேண்டும். அடுத்ததாக “விஸ்வரூபின்” அஸ்திர மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் பரம “தாரௌஹ்ரை” முடிவில் “ஹ்ரம்ஸ”, “பட்”, இறுதியில் பிரணவம் (ஓம்) ஜபிக்க வேண்டும்॥१९८॥

Verse 199

ह्रः हिरण्यगर्भरूप धारणान्ते च फट् ध्रुवः । ह्रौं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः ॥ १९९ ॥

“ஹ்ரஃ” என்ற பீஜம் ஹிரண்யகர்ப ரூபத் தாரணையின் முடிவில் “பட்” உடன் நிலையாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அதன் பின் அதுபோல “ஹ்ரௌம்”—ஒப்பற்ற ரூபம் தரிப்பவனின் அஸ்திர மந்திரம்—இதுவும் நியதம் எனக் கூறப்படுகிறது॥१९९॥

Verse 200

क्षौं नृसिंहरूपधारिन् ॐ क्लं श्लश्च स्वरादिकः । ष्टाङ्गविन्यासविन्यस्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट् ॥ २०० ॥

ஆவாஹனம் செய்—“க்ஷௌம், நரசிம்ஹ ரூபம் தரித்தவனே; ஓம்; க்லம்; ஷ்ல”—உயிரெழுத்துகளால் தொடங்கி. ஷடங்க ந்யாசத்தால் நிறுவப்பட்ட மூர்த்திதாரி தேவனைத் தியானித்து இறுதியில் “பட்” என உச்சரி.