Shloka 44
Adhyaya 74 — King Svarashtra, the Deer-Queen’s Curse, and the Rise of Tamasa Manu
मार्कण्डेय उवाच एवमुक्तस्ततः सोऽपि राजा प्राप्य परां मुदम् ।
पुत्रो ममारिञ्जित्वेति पृथिव्यां भविता मनुः ॥
mārkaṇḍeya uvāca evam uktas tataḥ so 'pi rājā prāpya parāṃ mudam / putro mamāriñjitveti pṛthivyāṃ bhavitā manuḥ
மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அந்த அரசனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்; ‘என் மகன் பகைவர்களை வென்று பூமியில் மனுவாக ஆவான்’ என்று எண்ணினான்.
FAQs
Legitimate joy arises when personal lineage is perceived as serving a larger dharmic function—here, the birth of a Manu, emblem of ordered society.
Manvantara: the narrative explicitly points to the emergence of a Manu, a central organizing feature of Purāṇic time-cycles.
The king’s joy reflects the inward recognition that individual life-events can be vehicles for cosmic administration (ṛta/dharma) through the Manu principle.