Adhyaya 100
नियोगप्रसङ्गः — The Niyoga Episode: Births of Dhṛtarāṣṭra, Pāṇḍu, and Vidura
Upa-parva: Sambhava Upa-Parva (Genealogical Origins and Dynastic Continuity)
Vaiśaṃpāyana narrates how Satyavatī instructs the newly-wedded queens to receive Vyāsa for niyoga at the appointed time. Ambikā, encountering Vyāsa’s ascetic appearance, closes her eyes in fear; Vyāsa prophesies that her son will be powerful and eminent yet blind due to the mother’s reaction, leading to the birth of Dhṛtarāṣṭra. Satyavatī seeks a second son for dynastic fitness; Ambālikā, frightened and turning pale, receives Vyāsa, and he declares her son will be pale (Pāṇḍu) and bear that very name. When the elder queen again fails to comply, she sends a well-adorned maid instead; the maid receives Vyāsa respectfully and without fear. Vyāsa blesses her with freedom from servitude and foretells a righteous, supremely intelligent child; Vidura is born, identified as Dharma incarnate due to a prior curse narrative (Māṇḍavya), and becomes brother to Dhṛtarāṣṭra and Pāṇḍu. The chapter closes by summarizing that these births, though through Vyāsa in Vicitravīrya’s field, become the principal continuers of the Kuru line.
Chapter Arc: शान्तनु, गङ्गा के रहस्य से व्याकुल, पूछते हैं—जिस पुत्र को तुमने दिया, उसने ऐसा कौन-सा कर्म किया कि उसे मनुष्यों में रहना पड़े? और जो वसु लोकाधीश्वर हैं, वे मानव-योनि में कैसे आए? → गङ्गा (जाह्नवी) वसुओं के पतन का कारण खोलती है—वसुओं ने वसिष्ठ के आश्रम से दिव्य कामधेनु का अपहरण किया; यह अपराध ऋषि-धर्म और तपोबल के विरुद्ध था। वसिष्ठ दिव्यदृष्टि से चोरी जान लेते हैं और क्रोध का ज्वार उठता है। → वसिष्ठ क्रोधावेश में वसुओं को शाप देते हैं—देवत्व से गिरकर मनुष्यलोक में जन्म लेना पड़ेगा; शाप का विधान अटल हो जाता है और वसु प्रसाद पाने में असफल रहते हैं। → शाप-बंधन के भीतर भी एक मार्ग निकलता है—वसु द्युनाम (महाभाग) शान्तनु के पुत्र रूप में जन्म लेते हैं; बालक का नाम देवव्रत (गाङ्गेय) पड़ता है। शान्तनु शोकाकुल होकर नगर लौटते हैं, और वंश-इतिहास की धारा आगे बढ़ती है। → देवव्रत के असाधारण गुणों का संकेत देकर कथा आगे के लिए छोड़ दी जाती है—यह बालक आगे चलकर वंश-धर्म को किस मूल्य पर थामेगा?
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ४ ३ श्लोक मिलाकर कुल २८३ लोक हैं) नवनवतितमो< ध्याय: महर्षि वसिष्ठद्वारा वसुओंको शाप प्राप्त होनेकी कथा शान्तनुरुवाच आपतवो नाम को न्वेष वसूनां कि च दुष्कृतम् । यस्याभिशापात् ते सर्वे मानुषी योनिमागता:
சாந்தனு கேட்டான்—தேவி! ‘ஆபவ’ என்ற மகாத்மா யார்? வசுக்கள் எந்தத் தவறு செய்ததால், அவருடைய சாபத்தினால் அவர்கள் அனைவரும் மனித யோனியில் பிறக்க வேண்டியதாயிற்று?
Verse 2
अनेन च कुमारेण त्वया दत्तेन कि कृतम् । यस्य चैव कृतेनायं मानुषेषु निवत्स्यति,और तुम्हारे दिये हुए इस पुत्रने कौन-सा कर्म किया है, जिसके कारण यह मनुष्यलोकमें निवास करेगा
மேலும், நீ அளித்த இந்தக் குமாரன் எந்தக் கருமத்தைச் செய்ததால், இவன் மனிதலோகத்தில் தங்க வேண்டியதாகிறது?
Verse 3
ईशा वै सर्वलोकस्य वसवस्ते च वै कथम् | मानुषेषूदपद्यन्त तन््ममाचक्ष्व जाहल्नवि,जाह्नवि! वसु तो समस्त लोकोंके अधीश्वर हैं, वे कैसे मनुष्यलोकमें उत्पन्न हुए? यह सब बात मुझे बताओ
ஜாஹ்னவி! வசுக்கள் எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதிகள்; அப்படியிருக்க அவர்கள் மனிதலோகத்தில் எவ்வாறு பிறந்தார்கள்? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.
Verse 4
वैशम्पायन उवाच एवमुक्ता तदा गड़ा राजानमिदमतब्रवीत् | भर्तरें जाह्नवी देवी शान्तनुं पुरुषर्षभ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மனிதர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, அந்நேரம் ஜாஹ்னவீ தேவியான கங்கை தன் கணவர் அரசன் சாந்தனுவிடம் இவ்வாறு உரைத்தாள்।
Verse 5
गजड़ोवाच यं लेभे वरुण: पुत्र पुरा भरतसत्तम । वसिष्ठनामा स मुनि: ख्यात आपव इत्युत
கங்கை கூறினாள்—பரதர்களில் சிறந்தவனே! முற்காலத்தில் வருணன் மகனாகப் பெற்ற அந்த முனிவர் வசிஷ்டர்; அவர் ‘ஆபவ’ என்ற பெயராலும் புகழ்பெற்றவர்।
Verse 6
तस्याश्रमपदं पुण्यं मृगपक्षिसमन्वितम् । मेरो: पाश्वे नगेन्द्रस्य सर्वर्तुकुसुमावृतम्
மலைகளின் அரசன் மேருவின் அருகே அவருடைய புனித ஆசிரமத் தலம் இருந்தது; அது மான், பறவைகளால் நிறைந்ததும், எல்லா பருவங்களிலும் மலரும் பூக்களால் சூழப்பட்டதும் ஆகும்।
Verse 7
स वारुणिस्तपस्तेपे तस्मिन् भरतसत्तम | वने पुण्यकृतां श्रेष्ठ: स्वादुमूलफलोदके
பரதர்களில் சிறந்தவனே! அந்த வனத்தில் இனிய கிழங்குகள், பழங்கள், நீர் ஆகியவை நிறைந்திருந்தன; புண்ணியவான்களில் முதன்மையான வருணனந்தன மகரிஷி வசிஷ்டர் அங்கேயே தவம் செய்தார்।
Verse 8
दक्षस्य दुहिता या तु सुरभीत्यभिशब्दिता | गां प्रजाता तु सा देवी कश्यपाद् भरतर्षभ,महाराज! दक्ष प्रजापतिकी पुत्रीने, जो देवी सुरभि नामसे विख्यात है, कश्यपजीके सहवाससे एक गौको जन्म दिया
பரதர்களில் காளையென விளங்குபவனே! தக்ஷப் பிரஜாபதியின் மகளாகிய, ‘சுரபி’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த தேவி, கஷ்யபருடன் இணைந்து ஒரு பசுவை பெற்றாள்।
Verse 9
अनुग्रहार्थ जगत: सर्वकामदुहां वरा । तां लेभे गां तु धर्मात्मा होमधेनुं स वारुणि:
அந்தப் பசு உலகமெங்கும் அருள்புரிய வெளிப்பட்டது; எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பவர்களில் சிறந்தது. வருணனின் புதல்வனான தர்மாத்மா வசிஷ்டர் அதைத் தம் ஹோமதேனுவாகப் பெற்றார்.
Verse 10
सा तस्मिंस्तापसारण्ये वसन्ती मुनिसेविते । चचार पुण्ये रम्ये च गौरपेतभया तदा,वह गौ मुनियोंद्वारा सेवित उस पवित्र एवं रमणीय तापसवनमें रहती हुई सब ओर निर्भय होकर चरती थी
முனிவர்கள் போற்றிப் பாதுகாத்த அந்தப் புனிதமும் இனிமையும் நிறைந்த தவவனத்தில் வாழ்ந்த அந்தப் பசு, அப்போது எங்கும் அச்சமின்றி உலாவி மேய்ந்தது.
Verse 11
अथ तद् वनमाजग्मु: कदाचिद् भरतर्षभ । पृथ्वाद्या वसव: सर्वे देवा देवर्षिसेवितम्,भरतश्रेष्ठी) एक दिन उस देवर्षिसेवित वनमें पृथु आदि वसु तथा सम्पूर्ण देवता पधारे
பரதகுலச் சிறந்தவனே, ஒருநாள் தேவரிஷிகள் போற்றும் அந்த வனத்திற்குப் ப்ருது முதலிய வசுக்கள் உட்பட எல்லாத் தேவர்களும் வந்தனர்.
Verse 12
ते सदारा वनं तच्च व्यचरन्त समन्तत:ः । रेमिरे रमणीयेषु पर्वतेषु वनेषु च,वे अपनी स्त्रियोंक साथ उस वनमें चारों ओर विचरने तथा रमणीय पर्वतों और वनोंमें रमण करने लगे
அவர்கள் தம் மனைவியருடன் அந்த வனமெங்கும் சுற்றித் திரிந்து, அழகிய மலைகளிலும் காடுகளிலும் மகிழ்ந்து விளையாடினர்.
Verse 13
तत्रैकस्थाथ भार्या तु वसोर्वासवविक्रम । संचरन्ती वने तस्मिन् गां ददर्श सुमध्यमा,इन्द्रके समान पराक्रमी महीपाल! उन वसुओंमेंसे एककी सुन्दरी पत्नीने उस वनमें घूमते समय उस गौको देखा
இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரமுடைய அரசே, அந்த வசுக்களில் ஒருவரின் அழகிய, மெலிந்த இடையுடைய மனைவி அந்த வனத்தில் உலாவியபோது அந்தப் பசுவைக் கண்டாள்.
Verse 14
नन्दिनीं नाम राजेन्द्र सर्वकामधुगुत्तमाम् । सा विस्मयसमाविष्टा शीलद्रविणसम्पदा
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசேந்திரா! நந்தினி என்னும் அந்தப் பசு, எல்லா விருப்பங்களையும் வழங்குவோரில் முதன்மையானது. அவளைக் கண்டதும், நற்குணமும் செல்வமும் உடைய அந்த வசுபத்னி வியப்பில் ஆழ்ந்தாள்.
Verse 15
द्यवे वै दर्शयामास तां गां गोवृषभेक्षण । आपीनां च सुदोग्ध्रीं च सुवालधिखुरां शुभाम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—காளைபோன்ற பார்வையுடைய அரசே! அந்த தேவி, த்யு என்னும் வசுவுக்கு அந்த மங்களகரமான பசுவைக் காட்டினாள்—அவள் நன்கு வளர்ந்தவள், சிறந்த பால் கறக்கும் தன்மை உடையவள், அழகிய வாலும் குளம்புகளும் கொண்டவள்.
Verse 16
उपपन्नां गुणै: सर्वे: शीलेनानुत्तमेन च । एवंगुणसमायुक्तां वसवे वसुनन्दिनी
எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்தவளாகவும், ஒப்பற்ற நற்குணநடத்தையுடையவளாகவும் இருந்த அந்த நந்தினியை, வசுக்களின் மகிழ்ச்சிக்காக, அந்த தேவி வசுவுக்கு காட்டினாள்.
Verse 17
दर्शयामास राजेन्द्र पुरा पौरवनन्दन । द्यौस्तदा तां तु दृष्टवैव गां गजेन्द्रेन्द्रविक्रम
அரசேந்திரா, புருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனே! முற்காலத்தில் அந்த தேவி (தன் கணவன்) த்யுவுக்கு அந்தப் பசுவைக் காட்டினாள். யானைமன்னன் போன்ற வலிமையுடைய த்யு, அவளைக் கண்டவுடனே அவளின் மேன்மையால் வியந்தான்.
Verse 18
उवाच राजंस्तां देवीं तस्या रूपगुणान् वदन् | एषा गौरुत्तमा देवी वारुणेरसितेक्षणा
அரசே! அப்போது த்யு, அந்த தேவியிடம் அந்தப் பசுவின் அழகும் குணங்களும் கூறி சொன்னான்—“தேவி! இது மிகச் சிறந்த பசு; வருணனின் மகளே, கருநயனே!”
Verse 19
ऋषेस्तस्य वरारोहे यस्येदं वनमुत्तमम् | अस्या: क्षीरं पिबेन्मर्त्य: स्वादु यो वै सुमध्यमे
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“வராரோஹே! இந்தச் சிறந்த வனம் அந்த ரிஷிக்கே உரியது. சுமத்தியமே! இந்தப் பசுவின் இனிய பாலை எந்த மனிதன் அருந்துகிறானோ, அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் உயிர்வாழ்வான்; அவன் இளமைவும் அதே காலமெல்லாம் நிலைத்திருக்கும்.”
Verse 20
दशवर्षसहस््त्राणि स जीवेत् स्थिरयौवन: । एतच्छुत्वा तु सा देवी नृपोत्तम सुमध्यमा
அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் உயிர்வாழ்வான்; அவன் இளமை நிலைத்திருக்கும். இதைக் கேட்டதும், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்தச் சுமத்தியமே தேவியார் (பதில் சொல்லத் தொடங்கினாள்).
Verse 21
तमुवाचानवद्याड्री भर्तारं दीप्ततेजसम् | अस्ति मे मानुषे लोके नरदेवात्मजा सखी
அப்போது குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய அந்த தேவியார், ஒளிவீசும் தம் கணவரிடம் கூறினாள்—“மனித உலகில் எனக்கு ஒரு தோழி இருக்கிறாள்; அவள் ஒரு அரசனின் மகள்.”
Verse 22
नाम्ना जितवती नाम रूपयौवनशालिनी । उशीनरस्य राजर्षे: सत्यसंधस्य धीमत:
“அவள் பெயர் ஜிதவதி; அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள். உண்மையில் உறுதியான, அறிவுமிக்க அரசரிஷி உஷீனரின் மகள் அவள்.”
Verse 23
दुहिता प्रथिता लोके मानुषे रूपसम्पदा । तस्या हेतोर्महाभाग सवत्सां गां ममेप्सिताम्
“மனித உலகில் அவள் அழகுச் செல்வத்தால் புகழ்பெற்றவள். மகாபாகனே! அவளுக்காகவே கன்றுடன் கூடிய இந்தப் பசுவை நான் பெற விரும்புகிறேன்.”
Verse 24
आनयस्वामरश्रेष्ठ त्वरितं पुण्यवर्धन । यावदस्या: पय: पीत्वा सा सखी मम मानद
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அமரர்களில் சிறந்தவனே, புண்ணியத்தை வளர்ப்பவனே! அவளை விரைவாகக் கொண்டு வா. மரியாதை அளிப்பவனே! இந்தப் பசுவின் பாலைப் பருகி என் தோழி மனிதலோகத்தில் தனித்தவளாகவே முதுமை மற்றும் நோய்களின்றி இருக்கட்டும். மகாபாகனே, குற்றமற்றவனே! என் இந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்று.
Verse 25
मानुषेषु भवत्वेका जरारोगविवर्जिता । एतन्मम महाभाग कर्तुमर्हस्यनिन्दित
மனிதர்களிடையே அவள் ஒருத்தியே முதுமையும் நோயும் இன்றியவளாக இருக்கட்டும். மகாபாகனே, குற்றமற்றவனே! என் இந்த வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவது உமக்கே உரியது.
Verse 26
प्रियं प्रियतरं हास्मान्नास्ति मेडन्यत् कथंचन । एतच्छुत्वा वचस्तस्या देव्या: प्रियचिकीर्षया
“எனக்கு இதைவிடப் பிரியமானதும், இன்னும் அதிகப் பிரியமானதும் எதுவும் இல்லை.” தேவியின் இந்தச் சொற்களை கேட்டவுடன், அவளுக்கு இன்பம் செய்ய விரும்பி—
Verse 27
पृथ्वद्यैर्भातृभि: सार्थ द्यौस्तदा तां जहार गाम् तया कमलतपत्राक्ष्या नियुक्तो द्यौस्तदा नृप
அரசே! தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய மனைவியின் தூண்டுதலால், ப்ருது முதலிய சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து வாசு த்யௌ அப்போது அந்தப் பசுவை அபகரித்தான்.
Verse 28
ऋषेस्तस्य तपस्तीव्रं न शशाक निरीक्षितुम् ह्ृता गौ: सा सदा तेन प्रपातस्तु न तर्कित:
அந்த ரிஷியின் கடுமையான தவத்தின் பேராற்றலை அவர்கள் உணர இயலவில்லை. அந்தப் பசுவை அபகரித்தபோதும், இதனால் தங்களுக்கே வீழ்ச்சி வரும் என்பதை அவர்கள் எண்ணவில்லை.
Verse 29
अथाश्रमपदं प्राप्त: फलान्यादाय वारुणि: । न चापश्यत् स गां तत्र सवत्सां काननोत्तमे
சில நேரத்திற்குப் பின் வருணனந்தனன் வாருணி கனிகளையும் கிழங்குகளையும் எடுத்துக் கொண்டு ஆசிரமத்துக்கு வந்தான்; ஆனால் அந்த மிக அழகிய கானகத்தில் கன்றுடன் கூடிய தன் பசுவை அவன் காணவில்லை.
Verse 30
ततः स मृगयामास वने तस्मिंस्तपोधन: । नाध्यगच्छच्च मृगयंस्तां गां मुनिरुदारधी:,तब तपोधन वसिष्ठजी उस वनमें गायकी खोज करने लगे; परंतु खोजनेपर भी वे उदारबुद्धि महर्षि उस गायको न पा सके
அப்போது தவத்தில் செழித்த அந்த முனிவர் அந்த வனத்தில் பசுவைத் தேடத் தொடங்கினார்; தேடியும் தேடியும், உயர்ந்த அறிவுடைய அந்த முனிவருக்கு அந்தப் பசு கிடைக்கவில்லை.
Verse 31
ज्ञात्वा तथापनीतां तां वसुभिर्दिव्यदर्शन: । ययौ क्रोधवशं सद्यः शशाप च वसूंस्तदा
தெய்வக் காட்சியால் பார்த்து, வசுக்கள் அவளை அபகரித்தனர் என்பதை அவர் அறிந்தார். உடனே கோபத்தின் வசப்பட்டு, அப்பொழுதே வசுக்களைச் சபித்தார்.
Verse 32
यस्मान्मे वसवो जह्र्गा वै दोग्ध्रीं सुवालधिम् । तस्मात् सर्वे जनिष्यन्ति मानुषेषु न संशय:
“அழகிய வாலுடைய என் பால் தரும் பசுவை வசுக்கள் அபகரித்தனர்; ஆகவே அவர்கள் அனைவரும் மனிதர்களிடையே பிறப்பார்கள்—இதில் ஐயமில்லை.”
Verse 33
एवं शशाप भगवान् वसूंस्तान् भरतर्षभ । वशं क्रोधस्य सम्प्राप्त आपवो मुनिसत्तम:,भरतर्षभ! इस प्रकार मुनिवर भगवान् वसिष्ठने क्रोधके आवेशमें आकर उन वसुओंको शाप दिया
பரதகுலச் சிறந்தவனே! இவ்வாறு கோபத்தின் வசப்பட்டு, முனிவர்களில் முதன்மையான பகவான் வசிஷ்டர் அந்த வசுக்களைச் சபித்தார்.
Verse 34
शप्त्वा च तान् महाभागस्तपस्येव मनो दधे । एवं स शप्तवान् राजन् वसूनष्टी तपोधन:
அவர்களைச் சபித்த பின் அந்த மகாபாக முனிவர் மீண்டும் தவத்திலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தினார். அரசே! தவவலிமை நிறைந்த அவர் எட்டு வசுக்களையும் சபித்தார்.
Verse 35
महाप्रभावो ब्रद्य॒र्षिदेवान् क्रोधसमन्वित: । अथाश्रमपदं प्राप्तास्ते वै भूयो महात्मन:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மிகுந்த மகாபிரபாவம் உடைய பிரம்மரிஷி கோபத்துடன் தேவர்களையும் சபித்தார். பின்னர் அந்த மகாத்மா வசுக்கள் மீண்டும் அந்த மகாமுனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர்.
Verse 36
शप्ता: सम इति जानन्त ऋषिं तमुपचक्रमु: । प्रसादयन्तस्तमृषिं वसव: पार्थिवर्षभ
“நாம் சபிக்கப்பட்டோம்” என்று அறிந்து, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்த வசுக்கள் மீண்டும் அந்த ரிஷியிடம் சென்று அவரை மகிழ்விக்க முயன்றனர்.
Verse 37
लेभिरे न च तस्मात् ते प्रसादमृषिसत्तमात् । आपपवात् पुरुषव्याप्र सर्वधर्मविशारदात्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மனிதர்களில் புலியே! எல்லா தர்மங்களிலும் தேர்ந்த முனிவர்தலைவர் ஆபாபவரிடமிருந்து அந்த வசுக்கள் அருளைப் பெறவில்லை.
Verse 38
उवाच च स धर्मात्मा शप्ता यूयं धरादय: । अनुसंवत्सरात् सर्वे शापमोक्षमवाप्स्थथ
அப்போது அந்த தர்மாத்மா கூறினார்—“தர முதலிய வசுக்களே! நீங்கள் சபிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள்; ஆனால் ஆண்டுதோறும் நீங்கள் அனைவரும் அந்த சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவீர்கள்.”
Verse 39
अयं तु यत्कृते यूयं मया शप्ता: स वत्स्यति । द्यौस्तदा मानुषे लोके दीर्घकालं स्वकर्मणा,'किंतु यह द्यो, जिसके कारण तुम सबको शाप मिला है, मनुष्यलोकमें अपने कर्मानुसार दीर्घकालतक निवास करेगा
ஆனால் என் சாபம் உங்களுக்குக் காரணமானவன்—த்யௌஸ்—தன் கர்மத்திற்கேற்ப மனிதலோகத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்வான்.
Verse 40
नानृतं तच्चिकीर्षामि क्रुद्धो युष्मान् यदब्रुवम् । न प्रजास्यति चाप्येष मानुषेषु महामना:
கோபத்தில் நான் உங்களிடம் சொன்னதைப் பொய்யாக்க விரும்பவில்லை. மேலும் இந்த மகாத்மா த்யௌஸ் மனிதர்களிடையே சந்ததியையும் பெறமாட்டான்.
Verse 41
भविष्यति च धर्मात्मा सर्वशास्त्रविशारद: । पितुः प्रियहिते युक्त: स्त्री भोगान् वर्जयिष्यति
அவன் தர்மாத்மாவாகி, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்த பண்டிதனாவான். தந்தையின் பிரியமும் நலனும் கருதி, பெண்களுடன் தொடர்புடைய இன்பங்களைத் துறப்பான்.
Verse 42
एवमुक्क्त्वा वसून् सर्वान् स जगाम महानृषि: । ततो मामुपजग्मुस्ते समेता वसवस्तदा,उन सब वसुओंसे ऐसी बात कहकर वे महर्षि वहाँसे चल दिये। तब वे सब वसु एकत्र होकर मेरे पास आये
அனைத்து வசுக்களிடமும் இவ்வாறு கூறி அந்த மகரிஷி அங்கிருந்து புறப்பட்டார். பின்னர் அந்த நேரத்தில் வசுக்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி என்னிடம் வந்தனர்.
Verse 43
अयाचन्त च मां राजन् वरं तच्च मया कृतम् । जाताउ्जातानू प्रक्षिपास्मान् स्वयं गड़े त्वमम्भसि
அரசே! அப்போது அவர்கள் என்னிடம் ஒரு வரம் வேண்டினர்; அதை நான் அளித்தேன். அவர்களின் வேண்டுகோள் இதுவே—“கங்கையே! நாங்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் போதெல்லாம், நீயே எங்களை உன் நீரில் எறிந்து விடு.”
Verse 44
एवं तेषामहं सम्यक् शप्तानां राजसत्तम | मोक्षार्थ मानुषाल्लोकादू यथावत् कृतवत्यहम्,राजशिरोमणे! इस प्रकार उन शापग्रस्त वसुओंको इस मनुष्यलोकसे मुक्त करनेके लिये मैंने यथावत् प्रयत्न किया है
அரசர்களில் சிறந்தவனே, அரசமுடியின் மணியே! சாபம் பெற்ற அந்த வசுக்களை மனிதலோகத்திலிருந்து விடுவிப்பதற்காக வேண்டியதை நான் முறையாகவும் முழுமையாகவும் செய்து முடித்தேன்.
Verse 45
अयं शापादृषेस्तस्य एक एव नृपोत्तम | द्यौ राजन मानुषे लोके चिरं वत्स्यति भारत,भारत! नृपश्रेष्ठ) यह एकमात्र द्यो ही महर्षिके शापसे दीर्घकालतक मनुष्यलोकमें निवास करेगा
பாரதா, அரசர்களில் சிறந்தவனே! அந்த ரிஷியின் சாபத்தினால் இந்த த்யௌ ஒருவனே மனிதலோகத்தில் நீண்ட காலம் தங்குவான்.
Verse 46
(अयं देवब्रतश्वैव गड्भादत्तश्न मे सुतः | द्विनामा शान्तनो: पुत्र: शान्तनोरधिको गुणै: ।।
அரசே! என் இந்த மகன் ‘தேவவ்ரதன்’ என்றும் ‘கங்காதத்தன்’ என்றும்—இரு பெயர்களால் புகழ்பெறுவான். இவன் சாந்தனுவின் மகன்; நற்குணங்களில் சாந்தனுவையும் மிஞ்சுவான். இக்குழந்தை இன்னும் சிறுவன்; வளர்ந்த பின் மீண்டும் உம்மிடம் திரும்பி வருவான். மேலும், அரசே! நீர் என்னை அழைக்கும் போதெல்லாம் நான் உமது முன்னிலையில் வந்து நிற்பேன். இவ்வாறு கூறிய அந்த தேவியார் அங்கேயே மறைந்தார்; அந்தக் குழந்தையைத் தம்முடன் எடுத்துக்கொண்டு தமக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் சென்றார்.
Verse 47
स तु देवब्रतो नाम गाड़ेय इति चाभवत् | द्युनामा शान्तनो: पुत्र: शान्तनोरधिको गुणै:,उस बालकका नाम हुआ देवव्रत। कुछ लोग गांगेय भी कहते थे। द्यु- नामवाले वसु शान्तनुके पुत्र होकर गुणोंमें उनसे भी बढ़ गये
அந்தக் குழந்தைக்கு ‘தேவவ்ரதன்’ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது; ‘காங்கேயன்’ என்றும் அவன் புகழ்பெற்றான். ‘த்யுநாமன்’ எனும் வசு சாந்தனுவின் மகனாகப் பிறந்து, நற்குணங்களில் சாந்தனுவையும் மிஞ்சினான்.
Verse 48
शान्तनुश्वापि शोकार्तो जगाम स्वपुरं तत:ः । तस्याहं कीर्तयिष्यामि शान्तनोरधिकान् गुणान्,इधर शान्तनु शोकसे आतुर हो पुनः अपने नगरको लौट गये। शान्तनुके उत्तम गुणोंका मैं आगे चलकर वर्णन करूँगा
அதன்பின் சாந்தனுவும் துயரால் வாடி தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினார். காலப்போக்கில் சாந்தனுவின் சிறந்த நற்குணங்களை நான் விவரிப்பேன்.
Verse 49
महाभाग्यं च नृपतेर्भारतस्य महात्मन: । यस्येतिहासो द्युतिमान् महाभारतमुच्यते,उन भरतवंशी महात्मा नरेशके महान् सौभाग्यका भी मैं वर्णन करूँगा, जिनका उज्ज्वल इतिहास “महाभारत” नामसे विख्यात है
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பரத குலத்தைச் சேர்ந்த அந்த மகாத்ம அரசனின் பேர்பாக்கியத்தையும் நான் வருணிப்பேன்; அவனுடைய ஒளிமிகு வரலாறே ‘மகாபாரதம்’ எனப் புகழ்பெற்றது।
Verse 99
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि आपवोपाख्याने नवनवतितमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्या भारत आदिपव॑के अन्तर्गत यम्भवपववनमें आपवोपाख्यानविषयक निन््यानबेवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில் ‘ஆபவ-உபாக்யானம்’ எனப்படும் நிகழ்வில் தொண்ணூற்றொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
The narrative presents a dharma-sankat between dynastic obligation (producing heirs for political continuity) and individual psychological limits (fear, aversion, and consent within a constrained royal duty).
Inner disposition matters: the text links embodied outcomes to mental states, implying that fear, composure, and ethical attentiveness can shape both personal destiny and public history.
No explicit phalaśruti is stated; the meta-function is etiological—explaining the origins and defining traits of Dhṛtarāṣṭra, Pāṇḍu, and Vidura to contextualize later ethical and political developments.