Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुर्विशो ऽध्यायः इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच एष वो ऽभिहितः कृत्स्नो गृहस्थाश्रमवासिनः / द्विजातेः परमो धर्मो वर्तनानि निबोधत

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் உபரிவிபாகத்தில் இருபத்திநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—கிருஹஸ்தாஶ்ரமத்தில் இருப்போர்க்கான முழு உபதேசமும் சொல்லப்பட்டது; இப்போது த்விஜர்களின் பரம தர்மமும் நல்வழக்க விதிகளையும் அறிக.

Verse 2

द्विविधस्तु गृही ज्ञेयः साधकश्चाप्यसाधकः / अध्यापनं याजनं च पूर्वस्याहुः प्रतिग्रहम् / कुसीदकृषिवाणिज्यं प्रकुर्वोतास्वयङ्कृतम्

கிருஹஸ்தன் இருவகை—சாதகன், அசாதகன். சாதகனுக்குக் கற்பித்தல், யாகம் நடத்துதல், தானம் ஏற்றல் கூறப்பட்டன; அசாதகன் தன் லாபத்திற்காக வட்டி, வேளாண்மை, வாணிபம் செய்கிறான்.

Verse 3

कृषेरभावाद् वाणिज्यं तदभावात् कुसीदकम् / आपत्कल्पो ह्यं ज्ञेयः पूर्वोक्तो मुख्य इष्यते

வேளாண்மை இயலாவிடில் வாணிபம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அதுவும் இயலாவிடில் வட்டிக்கடன் தொழிலை நாடலாம். இது ஆபத்துக் கால விதி; முன் கூறிய முதன்மை தர்மமே பிரதானமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 4

स्वयं वा कर्षणं कुर्याद् वाणिज्यं वा कुसीदकम् / कष्टा पापीयसी वृत्तिः कुसीदं तद् विवर्जयेत्

ஒருவன் தானே விவசாயம் செய்யலாம் அல்லது வாணிகம் செய்யலாம்; ஆனால் வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பது (குசீதம்) கடுமையானதும் மிகப் பாவமயமானதும்; ஆகவே அதைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 5

क्षात्रवृत्तिं परां प्रहुर्न स्वयं कर्षणं द्विजैः / तस्मात् क्षात्रेण वर्तेत वर्तनेनापदि द्विजः

பாதுகாப்பும் ஆட்சியும் ஆகிய க்ஷாத்திரவிருத்தியே உயர்ந்தது; இருமுறை பிறந்தோர்க்கு தாமே உழுதல் அல்ல என்று கூறுவர். ஆகவே த்விஜன் க்ஷாத்திர தர்மத்தால் வாழ்க; ஆனால் ஆபத்தில் கிடைப்பதனால் வாழலாம்।

Verse 6

तेन चावाप्यजीवंस्तु वैश्यवृत्तिं कृषिं व्रजेत् / न कथञ्चन कुर्वोत ब्राह्मणः कर्म कर्षणम्

அதனாலும் வாழ்வு அமையாவிடில், வைசிய விருத்தி எனும் விவசாயத்தை ஏற்கலாம். ஆனால் பிராமணன் எந்நிலையிலும் உழவு (நாங்கரிப்பு) தொழிலைச் செய்யக் கூடாது।

Verse 7

लब्धलाभः पितॄन् देवान् ब्राह्मणांश्चापि पूजयेत् / ते तृप्तास्तस्य तं दोषं शमयन्ति न संशयः

விரும்பிய பலன் கிடைத்தபின், பித்ருக்கள், தேவர்கள், மேலும் பிராமணர்களையும் வழிபட வேண்டும். அவர்கள் திருப்தியடைந்து அவனுடைய அந்தக் குற்றத்தை நிச்சயமாகத் தணிப்பர்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 8

देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च दद्याद् भागं तु विंशकम् / त्रिंशद्भागं ब्राह्मणानां कृषिं कुर्वन् न दुष्यति

தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் இருபதிலொரு பங்கை ஒதுக்க வேண்டும்; பிராமணர்களுக்கு முப்பதிலொரு பங்கை அளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு அர்ப்பணம் செய்து விவசாயம் செய்பவன் குற்றமடையான்।

Verse 9

वणिक् प्रदद्याद् द्विगुणं कुसीदी त्रिगुणं पुनः / कृषीवलो न दोषेण युज्यते नात्र संशयः

வணிகன் இரட்டிப்பாகச் செலுத்தலாம்; வட்டிக்காரன் மீண்டும் மும்மடங்காகவும்; ஆனால் உழவர் குற்றமுடையவன் அல்ல—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 10

शिलोञ्छं वाप्याददीत गृहस्थः साधकः पुनः / विद्याशिल्पादयस्त्वन्ये बहवो वृत्तिहेतवः

ஒழுக்கமுடைய இல்லறத்தான் ‘சிலோஞ்ச’ வாழ்வை (வயலில் மீந்த தானியத்தைச் சேகரித்தல்) ஏற்கலாம். மேலும் கல்வி, கலைத் தொழில் முதலிய பல வாழ்வாதாரங்கள் உள்ளன।

Verse 11

असाधकस्तु यः प्रोक्तो गृहस्थाश्रमसंस्थितः / शिलोञ्छे तस्य कथिते द्वे वृत्ती परमर्षिभिः

இல்லற ஆசிரமத்தில் இருந்தும் ‘அசாதகன்’ எனக் கூறப்படுபவனுக்குச் ‘சிலோஞ்ச’ தொடர்பாக இரு வகை வாழ்வுமுறைகளைப் பரமரிஷிகள் உரைத்தனர்।

Verse 12

अमृतेनाथवा जीवेन्मृतेनाप्यथवा यदि / अयाचितं स्यादमृतं मृतं भेक्षं तु याचितम्

அவன் ‘அமிர்தம்’ போன்ற தூய ஆதாரத்தால் வாழ்க; அது கிடைக்காவிடில் ‘மரணம்’ போன்ற தாழ்ந்த ஆதாரத்தாலும் வாழ்க. கேட்காமல் கிடைப்பது ‘அமிர்தம்’; கேட்டு பெறும் பிச்சை ‘மரணம்’ எனப்படும்।

Verse 13

कुशूलधान्यको वा स्यात् कुम्भीधान्यक एव वा / त्र्यहैहिको वापि भवेदश्वस्तनिक एव च

அவன் களஞ்சியத்தில் தானியம் வைத்திருப்பவனாகவோ, குடங்களில் சேமிப்பவனாகவோ இருக்கலாம்; அல்லது மூன்று நாட்களுக்கு போதுமான அளவு வைத்திருப்பவனாக, அல்லது அடுத்த நாளுக்கே போதுமான அளவு மட்டுமே கொண்டவனாகவும் இருக்கலாம்।

Verse 14

चतुर्णामपि चैतेषां द्विजानां गृहमेधिनाम् / श्रेयान् परः परो ज्ञेयो धर्मतो लोकजित्तमः

இந்த நான்கு வகை இருபிறப்புக் கொண்ட இல்லறத்தாரில், தர்மத்தின் காரணமாக ஒவ்வொருவருக்கும் அடுத்தவர் முன்பவரைவிட மேலானவர் என அறிய வேண்டும்; ஏனெனில் அவர் ‘லோகஜயம்’ (உயர்ந்த புண்ணியப் பயன்) பெற அதிகத் திறன் உடையவர்।

Verse 15

षट्कर्मैको भवत्येषां त्रिभिरन्यः प्रवर्तते / द्वाभ्यामेकश्चतुर्थस्तु ब्रह्मसत्रेण जीवति

இவர்களுள் ஒருவன் ஆறு கர்மங்களாலும் வாழ்வான்; மற்றொருவன் மூன்று கர்மங்களால் நடத்துவான்; ஒருவன் இரண்டால்; நான்காவன் பிரஹ்மஸத்ரம் (நீண்ட வேதச் சத்ர யாகம்) நடத்தி வாழ்வான்।

Verse 16

वर्तयंस्तु शिलोञ्छाभ्यामग्निहोत्रपरायणः / इष्टीः पार्वायणान्तीयाः केवला निर्वपेत् सदा

சிலோஞ்சம், உஞ்சம் ஆகியவற்றால் வாழ்வை நடத்தி, அக்னிஹோத்ரத்தில் பற்றுடையவனாய், பர்வாயண அனுஷ்டானங்களின் நிறைவு விதிகளுக்காக விதிக்கப்பட்ட எளிய இஷ்டி யாகங்களை எப்போதும் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 17

न लोकवृतिं वर्तेत वृत्तिहेतोः कथञ्चन / अजिह्मामशठां शुद्धां जीवेद् ब्राह्मणजीविकाम्

வாழ்வாதாரத்திற்காக எவ்விதத்திலும் உலக வழக்கை அவர் பின்பற்றக் கூடாது. மாறாக, நேர்மை, வஞ்சனையின்மை, தூய்மை ஆகியவற்றுடன் கூடிய பிராமணனின் வாழ்வுமுறையிலேயே வாழ வேண்டும்।

Verse 18

याचित्वा वापि सद्भ्यो ऽन्नं पितॄन्देवांस्तु तोषयेत् / याचयेद् वा शुचिं दान्तं न तृप्येत स्वयं ततः

நல்லோரிடமிருந்து பிச்சையாக உணவு பெற்றாலும், அதனால் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். அல்லது தூய்மையும் தமனமும் உடையவரிடமிருந்து கேட்கலாம்; ஆனால் அந்த உணவால் தன்னைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 19

यस्तु द्रव्यार्जनं कृत्वा गृहस्थस्तोषयेन्न तु / देवान् पितृंश्च विधिना शुनां योनिं व्रजत्यसौ

செல்வம் சேர்த்தும் விதிப்படி தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்தாத இல்லறத்தான், நிச்சயமாக நாய் யோனியில் பிறக்கிறான்।

Verse 20

धर्मश्चार्थश्च कामश्च श्रेयो मोक्षश्चतुष्टयम् / धर्माविरुद्धः कामः स्याद् ब्राह्मणानां तु नेतरः

தர்மம், அர்த்தம், காமம், பரம நன்மையான மோக்ஷம்—இவை நான்கு புருஷார்த்தங்கள். பிராமணர்க்கு தர்மத்துக்கு விரோதமில்லாத காமமே ஏற்கத்தக்கது; வேறல்ல।

Verse 21

योर्ऽथो धर्माय नात्मार्थः सोर्ऽथो ऽनर्थस्तथेतरः / तस्मादर्थं समासाद्य दद्याद् वै जुहुयाद् यजेत्

தர்மத்திற்காகப் பெறப்படும் செல்வமே உண்மையான செல்வம்; தன்நலத்திற்காக மட்டும் சேர்க்கும் செல்வம் அனர்த்தமாகிறது. ஆகவே வளம் பெற்றவன் தானம் செய்யவும், ஹோமம் செய்யவும், யாக-வழிபாடு செய்யவும் வேண்டும்।