Adhyaya 22

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकविशो ऽध्यायः सूत उवाच जयध्वजस्य पुत्रो ऽभूत् तालाजङ्घ इति स्मृतः / शतपुत्रास्तु तस्यासन् तालजङ्घाः प्रकीर्तिताः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. சூதர் கூறினார்—ஜயத்வஜனுக்கு தாலஜங்க்ஹன் என நினைக்கப்படும் மகன் பிறந்தான்; அவனுக்கு நூறு மகன்கள் இருந்தனர், அவர்கள் தாலஜங்க்ஹர்கள் எனப் புகழப்பட்டனர்।

Verse 2

तेषां ज्येष्ठो महावीर्यो वीतिहोत्रो ऽभवन्नृपः / वृषप्रभृतयश्चान्ये यादवाः पुण्यकर्मिणः

அவர்களில் மூத்தவன் மகாவீரன் வீதிஹோத்ரன் என்ற அரசன் ஆனான். வ்ருஷன் முதலிய மற்றவர்களும் புண்ணியச் செயல்கள் புரியும் யாதவர்கள் ஆவர்।

Verse 3

वृषो वंशकरस्तेषां तस्य पुत्रो ऽभवन्मधुः / मधोः पुत्रशतं त्वासीद् वृषणस्तस्य वंशभाक्

அவர்களில் வ்ருஷன் குலத்தை நிறுவியவன்; அவனுக்கு மது என்ற மகன் பிறந்தான். மதுவுக்கு நூறு மகன்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் வ்ருஷணன் குலவரிசையைத் தாங்கினான்।

Verse 4

वीतिहोत्रसुतश्चापि विश्रुतो ऽनन्त इत्युत / दुर्जयस्तस्य पुत्रो ऽबूत् सर्वशास्त्रविशारदः

வீதிஹோத்ரனின் மகனும் அனந்தன் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான். அவனுடைய மகன் துர்ஜயன்; அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவன்।

Verse 5

तस्य भार्या रूपवती गुणैः सर्वैरलङ्कृता / पतिव्रतासीत् पतिना स्वधर्मपरिपालिका

அவருடைய மனைவி அழகியவளாய் எல்லா நற்குணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய் இருந்தாள். அவள் பத்தினியாகக் கணவருடன் தன் ஸ்வதர்மத்தைச் செவ்வனே காத்தாள்.

Verse 6

स कदाचिन्महाभागः कालिन्दीतीरसंस्थिताम् / अपश्यदुर्वशीं देवीं गायन्तीं मधुरस्वनाम्

ஒரு சமயம் அந்த மகாபாகன் காலிந்தி (யமுனை) கரையில் நின்று இனிய குரலில் பாடிக் கொண்டிருந்த தேவியுர்வசியைக் கண்டான்.

Verse 7

ततः कामाहतमनास्तत्समीपमुपेत्य वै / प्रोवाच सुचिरं कालं देवि रन्तुं मयार्ऽहसि

பின் காமத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அவன் அவளருகே சென்று—“தேவி, நீ நீண்ட காலம் என்னுடன் இன்புற ஒப்புக்கொள்” என்று கூறினான்.

Verse 8

सा देवी नृपतिं दृष्ट्वा रूपलावण्यसंयुतम् / रेमे तेन चिरं कालं कामदेवमिवापरम्

அழகும் கவர்ச்சியும் நிறைந்த அரசனைப் பார்த்த அந்த தெய்வமங்கை, அவனுடன் நீண்ட காலம் இன்புற்றாள்; அவன் மற்றொரு காமதேவன் போல இருந்தான்.

Verse 9

कालात् प्रबुद्धो राजा तामुर्वशीं प्राह शोभनाम् / गमिष्यामि पुरीं रम्यां हसन्ती साब्रवीद् वचः

காலம் வந்தபோது அரசன் விழித்தெழுந்து ஒளிவீசும் உர்வசியிடம்—“நான் அழகிய நகரத்திற்குச் செல்கிறேன்” என்றான்; அவள் சிரித்தபடி இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 10

न ह्यनेनोपभोगेन भवता राजसुन्दर / प्रीतिः संजायते मह्यं स्थातव्यं वत्सरं पुनः

அரசழகனே! உன்னுடன் இவ்வகை இன்பநுகர்வால் என் உள்ளத்தில் உண்மையான அன்பு பிறப்பதில்லை. ஆகவே நீ மீண்டும் ஒரு வருடம் தனியே இருக்க வேண்டும்.

Verse 11

तामब्रवीत् स मतिमान् गत्वा शीघ्रतरं पुरीम् / आगमिष्यामि भूयो ऽत्र तन्मे ऽनुज्ञातुमर्हसि

அந்த அறிவுடையவன் அவளிடம் கூறினான்—“நான் விரைவாக நகரத்திற்குச் சென்று மீண்டும் இங்கே வருவேன்; ஆகவே எனக்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும்.”

Verse 12

तमब्रवीत् सा सुभगा तथा कुरु विशांपते / नान्ययाप्सरसा तावद् रन्तव्यं भवत् पुनः

அந்த நற்பேறு பெற்ற அப்சரை அவனிடம் கூறினாள்—“அப்படியே செய், மக்களின் தலைவனே; ஆனால் அதுவரை வேறு எந்த அப்சரையுடனும் மீண்டும் விளையாடக் கூடாது.”

Verse 13

ओमित्युक्त्वा ययौ तूर्णं पुरीं परमशोभनाम् / गत्वा पतिव्रतां पत्नीं दृष्ट्वा बीतो ऽभवन्नृपः

“ஓம்” என்று சொல்லி அவன் மிகச் சிறப்பான நகரத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான். அங்கே சென்று பத்திவிரதையான மனைவியைக் கண்டதும் அரசன் அஞ்சினான்.

Verse 14

संप्रेक्ष्य सा गुणवती भार्या तस्य पतिव्रता / भीतं प्रसन्नया प्राह वाचा पीनपयोधरा

அந்த குணமிக்க பத்திவிரதையான மனைவி அவன் அஞ்சியதைப் பார்த்து, அமைதியும் இனிமையும் நிறைந்த குரலில் கூறினாள்; அவள் சதி, மேன்மைமிகு பெண்.

Verse 15

स्वामिन् किमत्र भवतो भीतिरद्य प्रवर्तते / तद् ब्रूहि मे यथा तत्त्वं न राज्ञां कीर्तये त्विदम्

ஸ்வாமி, இன்று இங்கே உமது உள்ளத்தில் ஏன் அச்சம் எழுந்தது? தத்துவம் எப்படியோ அப்படியே எனக்குச் சொல்லும்; அரசர்களைப் புகழ்வதற்கல்ல, தத்துவ உணர்விற்காகவே கேட்கிறேன்।

Verse 16

स तस्या वाक्यमाकर्ण्य लज्जावनतचेतनः / नोवाच किञ्चिन्नृपतिर्ज्ञानदृष्ट्या विवेद सा

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அரசன் வெட்கத்தால் மனம் தாழ்ந்து ஒன்றும் பேசவில்லை; ஆனால் அவள் ஞானக் கண்களால் அவன் உள்ளநிலையை உணர்ந்தாள்।

Verse 17

न भेतव्यं त्वया स्वामिन् कार्यं पापविशोधनम् / भीते त्वयि महाराज राष्ट्रं ते नाशमेष्यति

ஸ்வாமி, நீர் அஞ்ச வேண்டாம்; இது பாவம் சுத்திகரிக்கும் செயல். மகாராஜா, நீர் அஞ்சினால் உமது நாடு அழிவை அடையும்।

Verse 18

तदा स राजा द्युतिमान् निर्गत्य तु पुरात् ततः / गत्वा कण्वाश्रमं पुण्यं दृष्ट्वा तत्र महामुनिम्

அப்போது அந்த ஒளிமிக்க அரசன் நகரத்தை விட்டு புனிதமான கண்வ ஆசிரமத்திற்குச் சென்று அங்கே மகாமுனியை தரிசித்தான்।

Verse 19

निशम्य कण्ववदनात् प्रायश्चित्तविधिं शुभम् / जगाम हिमवत्पृष्ठं समुद्दिश्य महाबलः

கண்வரின் வாய்மொழியால் மங்களமான பிராயச்சித்த முறையை கேட்ட அந்த மகாபலவன், இமயத்தின் உயர்ந்த முதுகுப்பகுதியை நோக்கி பயணமானான்।

Verse 20

सो ऽपश्यत् पथि राजेन्द्रो गन्धर्ववरमुत्तमम् / भ्राजमानं श्रिया व्योम्नि भूषितं दिव्यमालया

அப்போது அரசேந்தரன் வழியில் ஒரு சிறந்த கந்தர்வனை கண்டான்; அவன் வானில் திருச்செல்வத்தால் ஒளிர்ந்து, தெய்வ மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 21

वीक्ष्य मालाममित्रघ्नः सस्माराप्सरसां वराम् / उर्वशीं तां मनश्चक्रे तस्या एवेयमर्हति

மாலையைப் பார்த்ததும் பகைவரை அழிப்பவன் அப்சரைகளில் சிறந்தவளைக் நினைத்தான். உர்வசியை மனத்தில் நிலைநிறுத்தி—“இந்த மாலை அவளுக்கே உரியது” என எண்ணினான்.

Verse 22

सो ऽतीव कामुको राजा गन्धर्वेणाथ तेन हि / चकार सुमहद् युद्धं मालामादातुमुद्यतः

அந்த அரசன் ஆசையால் மிகுந்த கலக்கமுற்று, அந்த கந்தர்வனுடன் பெரும் போரை நிகழ்த்தினான்; மாலையைப் பறிக்கத் துணிந்தான்.

Verse 23

विजित्य समरे मालां गृहीत्वा दुर्जयो द्विजाः / जगाम तामप्सरसं कालिन्दीं द्रष्टुमादरात्

போரில் வென்று மாலையை எடுத்துக் கொண்டு, வெல்ல முடியாத த்விஜன் துர்ஜயன் அந்த அப்சரை காலிந்தியைப் பார்க்க ஆவலுடன் சென்றான்.

Verse 24

अदृष्ट्वाप्सरसं तत्र कामबाणाभिपीडितः / बभ्राम सकलां पृथ्वीं सप्तद्वीपसमन्विताम्

அங்கே அந்த அப்சரையை காணாததால், காமனின் அம்புகளால் துன்புற்று, ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய முழு பூமியையும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 25

आक्रम्य हिमवत्पार्श्वमुर्वशीदर्शनोत्सुकः / जगाम शैलप्रवरं हेमकूटमिति श्रुतम्

உர்வசியைத் தரிசிக்க ஆவலுற்றவன், இமயத்தின் பக்கவாட்டைத் தாண்டி, மலைகளில் முதன்மையான ஹேமகூடத்திற்குச் சென்றான்—என்று மரபில் கேட்கப்படுகிறது।

Verse 26

तत्र तत्राप्सरोवर्या दृष्ट्वा तं सिंहविक्रमम् / कामं संदधिरे घोरं भूषितं चित्रमालया

அங்கங்கே உயர்ந்த அப்சரஸ்கள், சிங்கம் போன்ற வீரத்துடன், வியத்தகு மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவனைப் பார்த்து, கடும் காமவேட்கையில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 27

संस्मरन्नुर्वशीवाक्यं तस्यां संसक्तमानसः / न पश्यति स्मताः सर्वागिरिशृङ्गाणिजग्मिवान्

உர்வசியின் சொற்களை நினைத்து, அவளிடமே பற்றுக் கொண்ட மனத்துடன், அவன் எதையும் கவனிக்காமல் சென்றான்; மலைச் சிகரங்களையும் காணாமல் கடந்து சென்றான்।

Verse 28

तत्राप्यप्सरसं दिव्यामदृष्ट्वा कामपीडितः / देवलोकं महामेरुं ययौ देवपराक्रमः

அங்கேயும் ஒளிமிக்க தெய்வ அப்சரஸை காணாமல், காமத்தால் துன்புற்ற தேவபராக்ரமன், தேவருலகத்திற்கும் மகாமேருவின்பாலும் சென்றான்।

Verse 29

स तत्र मानसं नाम सरस्त्रैलोक्यविश्रुतम् / भेजे शृङ्गाण्यतिक्रम्य स्वबाहुबलभावितः

அங்கே அவன் ‘மானஸ’ எனப்படும், மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற ஏரியை அடைந்தான்; மலைச் சிகரங்களைத் தாண்டி, தன் தோள்பலத்தின் துணையால் அங்கு சென்றடைந்தான்।

Verse 30

स तस्य तीरे सुभगां चरन्तीमतिलालसाम् / दृष्टवाननवद्याङ्गीं तस्यै मालां ददौ पुनः

அவன் அந்த நதி/ஏரியின் கரையில் மிகுந்த ஆவலுடன் உலாவிய ஒரு அழகிய பெண்ணைக் கண்டான். குறையற்ற அங்கங்களையுடைய அவளைக் கண்டு, மீண்டும் அவளுக்குப் புஷ்பமாலையை அர்ப்பணித்தான்.

Verse 31

स मालया तदा देवीं भूषितां प्रेक्ष्य मोहितः / रेमे कृतार्थमात्मानं जानानः सुचिरं तया

அப்போது புஷ்பமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவியைப் பார்த்து அவன் மயங்கினான். அவளுடன் நீண்ட நேரம் இன்புற்று, தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவன் என எண்ணினான்.

Verse 32

अथोर्वशी राजवर्यं रतान्ते वाक्यमब्रवीत् / किं कृतं भवता पूर्वं पुरीं गत्वा वृथा नृप

பின் காதல் விளையாட்டின் முடிவில் ஊர்வசி அந்த அரசர்களில் சிறந்தவனிடம் கூறினாள்— “அரசே! முன்பு நீ நகரத்திற்குச் சென்று வீணாக என்ன செய்தாய்?”

Verse 33

स तस्यै सर्वमाचष्ट पत्न्या यत् समुदीरितम् / कण्वस्य दर्शनं चैव मालापहरणं तथा

அவன் தன் மனைவி கூறிய அனைத்தையும் அவளிடம் சொன்னான்— கண்வரைச் சந்தித்ததையும், மாலை பறிக்கப்பட்ட நிகழ்வையும்.

Verse 34

श्रुत्वैतद् व्याहृतं तेन गच्छेत्याह हितैषिणी / शापं दास्यति ते कण्वो ममापि भवतः प्रिया

அவன் சொன்னதை கேட்ட நல்வாழ்வு நாடும் அவள், “செல்” என்றாள். மேலும், “கண்வர் உனக்கு சாபம் அளிப்பார்; எனினும் நானும் உனக்கு பிரியமானவளே” என்றாள்.

Verse 35

तयासकृन्महाराजः प्रोक्तो ऽपि मदमोहितः / न तत्यजाथ तत्पार्श्वं तत्र संन्यस्तमानसः

அவள் மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்தினாலும், அகந்தை மயக்கத்தில் மயங்கிய மகாராஜா அவளின் அருகை விட்டு விலகவில்லை; அவன் மனம் அங்கேயே பற்றுடன் நிலைத்தது.

Verse 36

ततोर्वशी कामरूपा राज्ञे स्वं रूपमुत्कटम् / सुरोमशं पिङ्गलाक्षं दर्शयामास सर्वदा

அப்போது விருப்பம்போல் வடிவெடுக்கும் ஊர்வசி, அரசனுக்கு தன் மிகத் திகழும் உருவத்தை எப்போதும் காட்டினாள்—மெய் சிலிர்ப்புடன், பிங்கல (மஞ்சள்-பழுப்பு) கண்களுடன்.

Verse 37

तस्यां विरक्तचेतस्कः स्मृत्वा कण्वाभिभाषितम् / धिङ्मामिति विनिश्चित्यतपः कर्तुं समारभत्

அங்கே அவன் மனம் வைராக்யம் கொண்டது; கண்வ முனிவரின் சொற்களை நினைத்து ‘என்னைச் சபிக்க!’ எனத் தீர்மானித்து தவம் செய்யத் தொடங்கினான்.

Verse 38

संवत्सरद्वादशकं कन्दमूलफलाशनः / भूय एव द्वादशकं वायुभक्षो ऽभवन्नृपः

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அந்த அரசன் கிழங்கு-வேர்-பழங்களை உண்டு வாழ்ந்தான்; மீண்டும் இன்னொரு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தான்.

Verse 39

गत्वा कण्वाश्रमं भीत्या तस्मै सर्वं न्यवेदयत् / वासमप्सरसा भूयस्तपोयोगमनुत्तमम्

பின்னர் அச்சத்துடன் அவன் கண்வ ஆசிரமத்திற்குச் சென்று அனைத்தையும் தெரிவித்தான்—அப்சரை மீண்டும் அங்கே வந்து தங்கியதும், தன் ஒப்பற்ற தவ-யோகக் கட்டுப்பாடு சோதிக்கப்படுவதும்.

Verse 40

वीक्ष्य तं राजशार्दूलं प्रसन्नो भगवानृषिः / कर्तुकामो हि निर्बोजं तस्याघमिदमब्रवीत्

அந்த அரசருள் புலியைப் பார்த்து பகவான் முனிவர் மகிழ்ந்தார். அவனுடைய பாவம் மீண்டும் முளைக்காதபடி ‘நிர்பீஜம்’ செய்ய விரும்பி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 41

गच्छ वाराणसीं दिव्यामीश्वराध्युषितां पुरीम् / आस्ते मोचयितुं लोकं तत्र देवो महेश्वरः

ஈசுவரன் வாசம் செய்யும் தெய்வீக வாராணசிக்குச் செல். அங்கே உலகை விடுவிக்கத் தேவன் மகேசுவரன் தங்கியிருக்கிறார்.

Verse 42

स्नात्वा संतर्प्य विधिवद् गङ्गायान्देवताः पितॄन् / दृष्ट्वा विश्वेश्वरं लिङ्गङ्किल्बिषान्मोक्ष्यसे ऽखिलात्

கங்கையில் நீராடி, முறையாக தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, பின்னர் விஸ்வேசுவர லிங்கத்தைத் தரிசித்தால், நீ எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபடுவாய்.

Verse 43

प्रणम्य शिरसा कण्वमनुज्ञाप्य च दुर्जयः / वाराणस्यां हरं दृष्ट्वा पापान्मुक्तो ऽभवत् ततः

துர்ஜயன் தலைவணங்கி கண்வ முனிவருக்கு வணங்கி அனுமதி பெற்றான். பின்னர் வாராணசியில் ஹரன் (சிவன்) தரிசனம் செய்து பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

Verse 44

जगाम स्वपुरीं शुभ्रां पालयामास मेदिनीम् / याजयामास तं कण्वो याचितो घृणया मुनिः

அவன் தன் ஒளிமிகு தலைநகருக்குத் திரும்பி பூமியை ஆட்சி செய்து காத்தான். பின்னர் வேண்டப்பட்டபோது கருணையால் முனிவர் கண்வன் அவனுக்குப் புரோகிதனாக யாகாதி கர்மங்களை நடத்தினார்.

Verse 45

तस्य पुत्रो ऽथ मतिमान् सुप्रतीक इति श्रुतः / बभूव जातमात्रं तं राजानमुपतस्थिरे

அப்போது அவனுடைய அறிவுடைய மகன் ‘சுப்ரதீகன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். பிறந்தவுடனே அனைவரும் அவனை அரசனெனக் கருதி அணுகி பணிவுடன் சேவையில் நின்றனர்.

Verse 46

उर्वश्यां च महावीर्याः सप्त देवसुतोपमाः / कन्या जगृहिरे सर्वा जन्धर्वदयिता द्विजाः

மேலும் ஊர்வசியில் மகாவீரியமுடைய ஏழு கன்னியர் பிறந்தனர்; அவர்கள் தேவபுத்திரர்களைப் போன்றவர்கள். கந்தர்வர்க்கு பிரியமான அந்த அனைவரையும் த்விஜ முனிவர்கள் திருமணமாக ஏற்றனர்.

Verse 47

एष व कथितः सम्यक् सहस्त्रजित उत्तमः / वंशः पापहरो नृणां क्रोष्टोरपि निबोधत

இவ்வாறு சிறந்த சஹஸ்ரஜித் முறையாகக் கூறப்பட்டான். இனி க்ரோஷ்டுவின் வம்சத்தையும் அறிக—அது மனிதரின் பாவங்களை அகற்றும் வம்சமென சொல்லப்படுகிறது.