Adhyaya 21

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे विशो ऽध्यायः रोमहर्षण उवाच ऐलः पुरूरवाश्चाथ राजा राज्यमपालयत् / तस्य पुत्रा बभूवुर्हि षडिन्द्रसमतेजसः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தில் ரோமஹர்ஷணர் கூறினார்—அப்போது ஐல புரூரவ அரசன் நாட்டை ஆளி காத்தான். அவனுக்கு இந்திரனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடைய ஆறு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 2

आयुर्मायुरमावायुर्विश्वायुश्चैव वीर्यवान् / शतायुश्च श्रुतायुश्च दिव्याश्चैवोर्वशीसुताः

ஆயு, மாயு, அமாவாயு, வீரமிக்க விஷ்வாயு; மேலும் சதாயு, ஸ்ருதாயு, திவ்யன்—இவர்களே ஊர்வசியின் புதல்வர்கள்.

Verse 3

आयुषस्तनया वीराः पञ्चैवासन् महौजसः / स्वर्भानुतनयायां वै प्रभायामिति नः श्रुतम्

நாம் கேட்டதாவது—ஆயுஷனுக்கு ஐந்து வீரப் புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அனைவரும் மஹாதேஜஸ்விகள்; அவர்கள் ஸ்வர்பானுவின் மகள் பிரபாவிடத்தில் பிறந்தனர்.

Verse 4

नहुषः प्रथमस्तेषां धर्मज्ञो लोकविश्रुतः / नहुषस्य तु दायादाः षडिन्द्रोपमतेजसः

அவர்களில் நஹுஷன் முதல்வன்—தர்மஞானி, உலகப் புகழ்பெற்றவன். நஹுஷனின் வாரிசுகள் ஆறு பேர்; அவர்களின் தேஜஸ் இந்திரனுக்கு ஒப்பானது.

Verse 5

उत्पन्नाः पितृकन्यायां विरजायां महाबलाः / यतिर्ययातिः संयातिरायातिः पञ्चको ऽश्वकः

பித்ருக்களின் மகள் விரஜாவிடத்தில் மஹாபலமுள்ள புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—யதி, யயாதி, ஸம்யாதி, ஆயாதி, மற்றும் பஞ்சகன் (அஷ்வகன்).

Verse 6

तेषां ययातिः पञ्चानां महाबलपराक्रमः / देवयानीमुखनसः सुतां भार्यामवाप सः / शर्मिष्ठामासुरीं चैव तनयां वृषपर्वणः

அந்த ஐவரில் யயாதி மஹாபலமும் பராக்ரமமும் உடையவன். அவன் உஷனஸ் (சுக்ரர்) மகள் தேவயானியை மனைவியாக ஏற்றான்; மேலும் வ்ருஷபர்வனின் மகள் அசுரக் கன்னி சர்மிஷ்டாவையும் ஏற்றான்.

Verse 7

यदुं च तुर्वसुं चैव देवयानी व्यजायत / द्रुह्युं चानुं च पूरुं च शर्मिष्ठा चाप्यजीजनत्

தேவயானி யது மற்றும் துர்வசுவை பெற்றாள்; சர்மிஷ்டாவும் த்ருஹ்யு, அனு, பூரு ஆகியோரைப் பெற்றாள்.

Verse 8

सो ऽभ्यषिञ्चदतिक्रम्य ज्येष्ठं यदुमनिन्दितम् / पुरुमेव कनीयासं पितुर्वचनपालकम्

அவர் குற்றமற்ற மூத்த யதுவைத் தாண்டி அரசாபிஷேகம் செய்து, தந்தையின் வாக்கை காத்த இளையவன் புருவையே அபிஷேகம் செய்தார்।

Verse 9

दिशि दक्षिणपूर्वस्यां तुर्वसुं पुत्रमादिशत् / दक्षिणापरयो राजा यदुं ज्येष्ठं न्ययोजयत् / प्रतीच्यामुत्तारायां च द्रुह्युं चानुमकल्पयत्

தென்‑கிழக்கு திசையில் அரசன் தன் மகன் துர்வசுவை நியமித்தான்; தென்‑மேற்கு பகுதியில் மூத்த யதுவை அமர்த்தினான்; மேலும் மேற்கு மற்றும் வட திசைகளில் த்ருஹ்யுவையும் முறையாக ஒதுக்கினான்।

Verse 10

तैरियं पृथिवी सर्वा धर्मतः परिपालिता / राजापि दारसहितो नवं प्राप महायशाः

அவர்களால் இந்தப் புவி முழுதும் தர்மப்படி காக்கப்பட்டது; பெரும் புகழுடைய அரசனும் அரசியுடன் சேர்ந்து புதிய செழிப்பும் கீர்த்தியும் அடைந்தான்।

Verse 11

यदोरप्यभवन् पुत्राः पञ्च देवसुतोपमाः / सहस्त्रजित् तथाज्येष्ठः क्रोषटुर्नालो ऽजितोरघुः

யதுவிற்கும் தேவர்புத்ரர்களைப் போன்ற ஐந்து மகன்கள் பிறந்தனர்—சஹஸ்ரஜித்; மேலும் மூத்தவன் க்ரோஷடு; நாலன், அஜிதன், ரகு.

Verse 12

सहस्त्रजित्सुतस्तद्वच्छतजिन्नाम पार्थिवः / सुताः शतजितो ऽप्यासंस्त्रयः परमधार्मिकाः

சஹஸ்ரஜித்திற்கு அதுபோல ‘சதஜித்’ எனும் அரசன் மகனாகப் பிறந்தான்; சதஜித்திற்கும் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய மூன்று மகன்கள் இருந்தனர்।

Verse 13

हैहयश्च हयश्चैव राजा वेणुहयः परः / हैहयस्याभवत् पुत्रो धर्म इत्यभिविश्रुतः

ஹைஹயன், ஹயன் எனும் அரசர்கள் இருந்தனர்; மேலும் சிறந்த அரசன் வேணுஹயனும் இருந்தான். ஹைஹயனுக்கு ‘தர்மன்’ என்று புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 14

तस्य पुत्रो ऽभवद् विप्रा धर्मनेत्रः प्रतापवान् / धर्मनेत्रस्य कीर्तिस्तु संजितस्तत्सुतो ऽभवत्

ஓ பிராமணர்களே, அவனுக்கு வீரப் புகழுடைய தர்மநேத்ரன் என்ற மகன் பிறந்தான். தர்மநேத்ரனுக்கு கீர்த்தி பிறந்தான்; கீர்த்தியின் மகன் சஞ்சிதன் ஆனான்.

Verse 15

महिष्मान् संजितस्याभूद् भद्रश्रेण्यस्तदन्वयः / भद्रश्रेण्यस्य दायादो दुर्दमो नाम पार्थिवः

சஞ்சிதனுக்கு மகிஷ்மான் பிறந்தான்; அந்த வம்சத்தில் பத்ரஷ்ரேண்யன் தோன்றினான். பத்ரஷ்ரேண்யனின் வாரிசு துர்தமன் என்ற அரசன் ஆவான்.

Verse 16

दुर्दमस्य सुतो धीमान् धनको नाम वीर्यवान् / धनकस्य तु दायादाश्चत्वारो लोकसम्मताः

துர்தமனுக்கு அறிவும் வீரமும் உடைய தனகன் என்ற மகன் இருந்தான். தனகனுக்கு மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நான்கு வாரிசுகள் இருந்தனர்.

Verse 17

कृतवीर्यः कृताग्निश्च कृतवर्मा तथैव च / कृतौजाश्च चतुर्थो ऽभूत् कार्तवीर्योर्ऽजुनो ऽभवत्

கிருதவீர்யன், கிருதாக்னி, கிருதவர்மா ஆகியோர் இருந்தனர்; நான்காவதாக கிருதௌஜா இருந்தான். கிருதவீர்யனிடமிருந்து அர்ஜுனன் (கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன்) பிறந்தான்.

Verse 18

सहस्त्रबाहुर्द्युतिमान् धनुर्वेदविदां वरः / तस्य रामो ऽभवन्मृत्युर्जामदग्न्यो जनार्दनः

சஹஸ்ரபாஹு ஒளிமிக்கவன், தனுர்வேத அறிஞர்களில் முதன்மை; ஆயினும் அவனுக்குப் ஜாமதக்ன்ய ஜனார்தன ராமன் மரணமாகவே ஆனான்।

Verse 19

तस्य पुत्रशतान्यासन् पञ्च तत्र महारथाः / कृतास्त्रा बलिनः शूरा धर्मात्मानो नमस्विनः

அவனுக்கு நூற்றுக்கணக்கான புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் ஐந்து மகாரதர்கள்—ஆயுதங்களில் தேர்ந்தோர், வலிமைமிக்கோர், வீரர், தர்மமுள்ளோர், வணங்கத்தக்கோர்.

Verse 20

शूरश्च शूरसेनश्च धृष्णः कृष्णस्तथैव च / जयध्वजश्च बलवान् नारायणपरो नृपः

சூரன், சூரசேனன், த்ருஷ்ணன், கிருஷ்ணன்; மேலும் வலிமைமிக்க ஜயத்வஜன்—அந்த அரசன் நாராயணனைப் பற்றியவன்.

Verse 21

शूरसेनादयः सर्वे चत्वारः प्रथितौजसः / रुद्रभक्ता महात्मानः पूजयन्ति स्म शङ्करम्

சூரசேனன் முதலிய அந்த நால்வரும் வீரத்தில் புகழ்பெற்றோர்; மகாத்ம ருத்ரபக்தர்கள்; சங்கரனை வழிபட்டு வந்தனர்.

Verse 22

जयध्वजस्तु मतिमान् देवं नारायणं हरिम् / जगाम शरणं विष्णुं दैवतं धर्मतत्परः

ஆனால் அறிவுடைய ஜயத்வஜன், தர்மத்தில் உறுதியாய், தெய்வ ஹரி நாராயணன்—விஷ்ணுவின் சரணடைந்து, அவரையே தன் இஷ்டதெய்வமாகக் கொண்டான்.

Verse 23

तमूचुरितरे पुत्रा नायं धर्मस्तवानघ / ईश्वराराधनरतः पितास्माकमभूदिति

அப்போது மற்ற புதல்வர்கள் கூறினர்—ஓ பாவமற்றவனே! இது உன் தர்மம் அல்ல; எங்கள் தந்தை ஈசுவர ஆராதனையில் ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 24

तानब्रवीन्महातेजा एष धर्मः परो मम / विष्णोरंशेन संभूता राजानो यन्महीतले

மிகுந்த தேஜஸுடையவர் அவர்களிடம் கூறினார்—இதுவே என் பரம தர்மம்: பூமியில் அரசர்கள் விஷ்ணுவின் அಂசத்திலிருந்து பிறக்கின்றனர்.

Verse 25

राज्यं पालयतावश्यं भगवान् पुरुषोत्तमः / पूजनीयो यतो विष्णुः पालको जगतो हरिः

அரசாட்சியை நடத்துபவன் நிச்சயமாக பகவான் புருஷோத்தமனைத் தாங்கி நிற்க வேண்டும்; ஏனெனில் விஷ்ணு வணங்கத்தக்கவர், ஹரி உலகின் காவலன்.

Verse 26

सात्त्विकी राजसी चैव तामसी च स्वयंभुवः / तिस्त्रस्तु मूर्तयः प्रोक्ताः सृष्टिस्थित्यन्तहेतवः

ஸ்வயம்புவின் மூன்று மூர்த்திகள் கூறப்பட்டுள்ளன—சாத்த்விகம், ராஜசிகம், தாமசிகம்—இவை படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணங்கள்.

Verse 27

सत्त्वात्मा भगवान् विष्णुः संस्थापयति सर्वदा / सृजेद् ब्रह्मा रजोमूर्तिः संहरेत् तामसो हरः

சத்த்வ இயல்புடைய பகவான் விஷ்ணு எப்போதும் உலகை நிலைநிறுத்துகிறார்; ரஜோமூர்த்தியான பிரம்மா படைப்பை செய்கிறார்; தாமோமூர்த்தியான ஹரன் (சிவன்) சங்காரம் செய்கிறார்.

Verse 28

तस्मान्महीपतीनां तु राज्यं पालयतामयम् / आराध्यो भगवान् विष्णुः केशवः केशिमर्दनः

ஆகையால் அரசை காத்து ஆளும் அரசர்களுக்கு இதுவே உரிய வழி—பகவான் விஷ்ணு, கேசவன், கேசி-மர்தனன், பரம ஆராத்யனாக வழிபடப்பட வேண்டும்.

Verse 29

निशम्य तस्य वचनं भ्रातरो ऽन्ये मनस्विनः / प्रोचुः संहारकृद् रुद्रः पूजनीयो मुमुक्षुभिः

அவன் சொற்களை கேட்ட பிற மனத்திடமான சகோதரர்கள் கூறினர்—“சம்ஹாரம் செய்பவன் ருத்ரன்; முக்தி நாடுவோர் அவனை வழிபட வேண்டும்.”

Verse 30

अयं हि भगवान् रुद्रः सर्वं जगदिदं शिवः / तमोगुणं समाश्रित्य कल्पान्ते संहरेत् प्रभुः

இவனே பகவான் ருத்ரன்—சிவனே—இந்த முழு உலகமுமாக நிறைந்தவன். தமோகுணத்தை ஆதரித்து, கல்ப முடிவில் ஆண்டவன் உலகை ஒடுக்குகிறான்.

Verse 31

या सा घोरतरा मूर्तिरस्य तेजामयी परा / संहरेद् विद्यया सर्वं संसारं शूलभृत् तया

அவனுடைய பரம ஒளிமயமான, மிக அச்சமூட்டும் அந்த ரூபத்தால்—அந்த தெய்வீக வித்யா-சக்தியால்—சூலதாரி முழு சம்சாரச் சுழற்சியையும் ஒடுக்குகிறான்.

Verse 32

ततस्तानब्रवीद् राजा विचिन्त्यासौ जयध्वजः / सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वात्मा भगवान् हरिः

அப்போது அரசன் ஜயத்வஜன் சிந்தித்து அவர்களிடம் கூறினான்—“ஜீவன் சத்த்வத்தால் விடுதலை பெறுகிறது; ஏனெனில் பகவான் ஹரி சத்த்வஸ்வரூபன்.”

Verse 33

तमूचुर्भ्रातरो रुद्रः सेवितः सात्त्विकैर्जनैः / मोचयेत् सत्त्वसंयुक्तः पूजयेशं ततो हरम्

அப்போது சகோதரர்கள் கூறினர்—சாத்த்விகர்கள் ருத்ரனை வழிபடுகின்றனர். சத்த்வம் இணைந்த ருத்ரன் மோட்சம் அளிக்கிறான்; ஆகவே முதலில் ஈசன் (சிவன்) பின்னர் ஹரி (விஷ்ணு) ஆகியோரைக் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 34

अथाब्रवीद् राजपुत्रः प्रहसन् वै जयध्वजः / स्वधर्मो मुक्तये पन्था नान्यो मुनिभिरष्यते

பின்னர் இளவரசன் ஜயத்வஜன் சிரித்தபடி கூறினான்—தன் ஸ்வதர்மமே விடுதலைக்கான பாதை; இதைத் தவிர வேறு வழியை முனிவர்கள் ஏற்கவில்லை.

Verse 35

तथा च वैष्णवी शक्तिर्नृपाणां देवता सदा / आराधनं परो धर्मो पुरारेरमितौजसः

இவ்வாறு வைஷ்ணவீ சக்தி அரசர்களுக்கு எப்போதும் அதிஷ்டாத்ரீ தேவதை. திரிபுராரி எனும் அளவற்ற வல்லமை கொண்ட பரமேஸ்வரனை ஆராதிப்பதே பரம தர்மம்.

Verse 36

तमब्रवीद् राजपुत्रः कृष्णो मतिमतां वरः / यदर्जुनो ऽस्मज्जनकः स्वधर्मं कृतवानिति

பின்னர் அறிவுடையோரில் முதன்மையான இளவரசன் கிருஷ்ணன் கூறினான்—ஏனெனில் எங்கள் முன்னோர் அர்ஜுனன் தன் ஸ்வதர்மத்தை நிறைவேற்றினான்.

Verse 37

एवं विवादे वितते शूरसेनो ऽब्रवीद् वचः / प्रमाणमृषयो ह्यत्र ब्रूयुस्ते यत् तथैव तत्

இவ்வாறு விவாதம் தீவிரமானபோது சூரசேனன் கூறினான்—இங்கே முனிவர்களே பிரமாணம்; அவர்கள் எதைச் சொல்கிறார்களோ அதுவே அப்படியே உண்மை.

Verse 38

ततस्ते राजशार्दूलाः पप्रच्छुर्ब्रह्मवादिनः / गत्वा सर्वे सुसंरब्धाः सप्तर्षोणां तदाश्रमम्

அப்போது புலிபோன்ற அரசர்கள் அனைவரும் உறுதியான தீர்மானத்துடன் எழுந்து, சப்தரிஷிகளின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, பிரம்மவாதி முனிவர்களிடம் தர்மத் தத்துவத்தை வினவினர்।

Verse 39

तानब्रुवंस्ते मुनयो वसिष्ठाद्या यथार्थतः / या यस्याभिमता पुंसः सा हि तस्यैव देवता

அப்போது வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்கள் உண்மையாய் கூறினர்—‘ஒரு மனிதன் எத்தெய்வத்தை மிகப் பிரியமாகவும் தேர்ந்ததாகவும் கருதுகிறானோ, அதுவே அவனுக்கான இஷ்டதேவதையாகிறது।’

Verse 40

किन्तु कार्यविशेषेण पूजिताश्चेष्टदा नृणाम् / विशेषात् सर्वदा नायं नियमो ह्यन्यथा नृपाः

ஆனால் குறிப்பிட்ட காரியம் நிறைவேற வேண்டுமெனில், மனிதரின் முயற்சி மற்றும் தேவைக்கேற்ப தெய்வங்கள் வழிபடப்படுகின்றன. ஆகவே, அரசர்களே, இந்த விதி எப்போதும் மாற்றமற்றது அல்ல; சிறப்பு நிலைகளில் வேறுபடும்।

Verse 41

नृपाणां दैवतं विष्णुस्तथैव च पुरन्दरः / विप्राणामग्निरादित्यो ब्रह्मा चैव पिनाकधृक्

அரசர்களுக்குத் தெய்வமாக விஷ்ணுவும், அதுபோல புரந்தரன் (இந்திரன்) உளன்; பிராமணர்களுக்கோ அக்னி, ஆதித்யன் (சூரியன்), பிரம்மா, மேலும் பினாகதாரி (சிவன்) ஆகியோர் வழிபடத்தக்க தெய்வங்கள்।

Verse 42

देवानां दैवतं विष्णुर्दानवानां त्रिशूलभृत् / गन्धर्वाणां तथा सोमो यक्षाणामपि कथ्यते

தேவர்களுக்கு அதிபதி தெய்வம் விஷ்ணு; தானவர்களுக்கு திரிசூலதாரி (சிவன்); கந்தர்வர்களுக்கு சோமன்; யக்ஷர்களுக்கும் அதற்குரிய அதிபதி தெய்வம் உண்டு என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 43

विद्याधराणां वाग्देवी साध्यानां भगवान्रविः / रक्षसां शङ्करो रुद्रः किंनराणां च पार्वती

வித்யாதரர்களுக்கு அதிஷ்டாத்ரி வாக்தேவி; சாத்யர்களுக்கு பகவான் ரவி. ராக்ஷசர்களுக்கு சங்கரன்—ருத்ரன்; கின்னரர்களுக்கு தேவீ பார்வதி.

Verse 44

ऋषीणां दैवतं ब्रह्मा महादेवश्च शूलभृत् / मनूनां स्यादुमा देवी तथा विष्णुः सभास्करः

ரிஷிகளுக்கு அதிதேவன் பிரம்மா; மேலும் சூலதாரி மகாதேவனும். மனுக்களுக்கு அதிஷ்டாத்ரி உமாதேவி; அதுபோல பாஸ்கரனுடன் கூடிய விஷ்ணு அவர்களின் அதிபதி.

Verse 45

गृहस्थानां च सर्वे स्युर्ब्रह्मा वै ब्रह्मचारिणाम् / वैखानसानामर्कः स्याद् यतीनां च महेश्वरः

கிருஹஸ்தர்களுக்கு எல்லாத் தேவர்களும் இருப்பதுபோல் (அதிஷ்டாதர்கள்). பிரம்மச்சாரிகளுக்கு நிச்சயமாக பிரம்மா; வைகானஸ தபஸ்விகளுக்கு அர்க்கன் (சூரியன்); யதிகளுக்கு மகேஸ்வரன் (சிவன்) அதிபதி.

Verse 46

भूतानां भगवान् रुद्रः कूष्माण्डानां विनायकः / सर्वेषां भगवान् ब्रह्मा देवदेवः प्रजापतिः

பூதங்களில் பகவான் ருத்ரன்; கூஷ்மாண்டங்களில் விநாயகன். எல்லோருக்கும் பகவான் பிரம்மா—தேவதேவன், பிரஜாபதி—பரம அதிஷ்டாதன்.

Verse 47

इत्येवं भगवान् ब्रह्मा स्वयं देवो ऽभ्यभाषत / तस्माज्जयध्वजो नूनं विष्ण्वाराधनमर्हति

இவ்வாறு தாமே தேவஸ்வரூபமான பகவான் பிரம்மா உரைத்தார்: ‘ஆகையால் ஜயத்வஜன் நிச்சயமாக விஷ்ணு ஆராதனைக்கு உரியவன்.’

Verse 48

तान् प्रणम्याथ ते जग्मुः पुरीं परमशोभनाम् / पालयाञ्चक्रिरे पृथ्वीं जित्वा सर्वरिपून् रणे

அவர்களை வணங்கி அவர்கள் மிகச் சிறப்புமிக்க தம் நகரத்திற்குச் சென்றனர்; போரில் எல்லாப் பகைவரையும் வென்று பூமியை ஆட்சி செய்தனர்।

Verse 49

ततः कदाचिद् विप्रेन्द्रा विदेहो नाम दानवः / भीषणः सर्वसत्त्वानां पुरीं तेषां समाययौ

பின்னர், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! ஒருகாலத்தில் ‘விதேஹ’ எனும் தானவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுவனாய், அவர்களின் நகரத்திற்குத் தோன்றினான்।

Verse 50

दंष्ट्राकरालो दीप्तात्मा युगान्तदहनोपमः / शूलमादाय सूर्याभं नादयन् वै दिशो दश

அவன் நீண்ட கோரப் பற்களால் பயங்கரன்; ஒளிமிகு உள்ளத்துடன் யுகாந்தத் தீயைப் போன்றவன்; சூரியன் போல் ஜொலிக்கும் திரிசூலத்தை ஏந்தி கர்ஜித்து பத்து திசைகளையும் முழங்கச் செய்தான்।

Verse 51

तन्नादश्रवणान्मर्त्यास्तत्र ये निवसन्ति ते / तत्यजुर्जोवितं त्वन्ये दुद्रुवुर्भयविह्वलाः

அந்த பயங்கர முழக்கத்தைக் கேட்டதும் அங்கு வாழ்ந்த மனிதர்களில் சிலர் உயிரை விட்டனர்; மற்றவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி ஓடிப் பறந்தனர்।

Verse 52

ततः सर्वे सुसंयत्ताः कार्तवीर्यात्मजास्तदा / युयुधुर्दानवं शक्तिगिरिकूटासिमुद्गरैः

அப்போது கார்த்தவீர்யரின் புதல்வர்கள் அனைவரும் நன்கு ஆயத்தமாய் அந்த தானவனுடன் போரிட்டனர்—வேல்கள், மலைச் சிகரங்கள், வாள்கள், கதைகள் கொண்டு தாக்கினர்।

Verse 53

तान् सर्वान् दानवो विप्राः शूलेन प्रहसन्निव / वारयामास घोरात्मा कल्पान्ते भैरवो यथा

ஓ விப்ரர்களே! அந்த தானவன் கொடிய உள்ளத்துடன், சிரிப்பதுபோல், தன் சூலத்தால் அவர்களையெல்லாம் தடுத்தான்—கல்பாந்தத்தில் பைரவனைப் போல।

Verse 54

शूरसेनादयः पञ्च राजानस्तु महाबलाः / युद्धाय कृतसंरम्भा विदेहं त्वभिदुद्रुवुः

சூரசேனர் முதலான ஐந்து மகாபலமுள்ள அரசர்கள், போருக்குத் துடிப்புடன், நேரே விதேக நாட்டை நோக்கி பாய்ந்தனர்।

Verse 55

शूरो ऽस्त्रं प्राहिणोद् रौद्रं शूरसेनस्तु वारुणम् / प्राजापत्यं तथा कृष्णो वायव्यं धृष्ण एव च

சூரன் ரௌத்ராஸ்திரத்தை ஏவினான்; சூரசேனன் வாருணாஸ்திரத்தை. அதுபோல் கிருஷ்ணன் பிராஜாபத்யாஸ்திரத்தையும், த்ருஷ்ணன் வாயவ்யாஸ்திரத்தையும் விட்டான்।

Verse 56

जयध्वजश्च कौबेरमैन्द्रमाग्नेयमेव च / भञ्जयामास शूलेन तान्यस्त्राणि स दानवः

அப்போது தானவன் ஜயத்வஜன் தன் சூலத்தால் கௌபேரம், ஐந்திரம், ஆக்நேயம் ஆகிய அஸ்திரங்களையும் உடைத்து சிதறடித்தான்।

Verse 57

ततः कृष्णो महावीर्यो गदामादाय भीषणाम् / स्पृष्ट्वा मन्त्रेण तरसा चिक्षेप न ननाद च

பின் மகாவீரியன் கிருஷ்ணன் பயங்கரமான கதையை எடுத்தான்; மந்திரத்தால் தொடந்து, மிகுந்த வேகத்தில் எறிந்தான்—ஆனால் அவன் கர்ஜிக்கவில்லை।

Verse 58

संप्राप्य सा गादास्योरो विदेहस्य शिलोपमम् / न दानवं चालयितुं शशाकान्तकसंनिभम्

அந்த கதா விதேஹ தைத்யனின் கல்லெனக் கடினமான மார்பில் மோதினாலும், முயல் முள்ளைப் போல அசையாத உறுதியுடைய அந்த தானவனைச் சிறிதும் அசைக்க இயலவில்லை।

Verse 59

दुद्रुवुस्ते भयग्रस्ता दृष्ट्वा तस्यातिपौरुषम् / जयध्वजस्तु मतिमान् सस्मार जगतः पतिम्

அவனுடைய அளவற்ற வீரத்தைப் பார்த்து அவர்கள் அச்சமடைந்து ஓடினர்; ஆனால் அறிவுடைய ஜயத்வஜன் நிலைபெற்ற மனத்துடன் உலகநாதனை நினைத்தான்।

Verse 60

विष्णुं ग्रसिष्णुं लोकादिमप्रमेयमनामयम् / त्रातारं पुरुषं पूर्वं श्रीपतिं पीतवाससम्

நான் விஷ்ணுவைச் சரணடைகிறேன்—அனைத்தையும் விழுங்கும் பரம்பொருள், உலகங்களின் ஆதிமூலம், அளவிட முடியாதவன், நோயற்றவன்; காப்பவன், ஆதிபுருஷன், ஸ்ரீபதி, மஞ்சள் ஆடை தரித்தவன்।

Verse 61

ततः प्रादुरभूच्चक्रं सूर्यायुतसमप्रभम् / आदेशाद् वासुदेवस्य भक्तानुग्रहकारणात्

அப்போது பத்தாயிரம் சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடன் சக்கரம் தோன்றியது—வாசுதேவனின் ஆணையால், பக்தர்களுக்கு அருள் செய்யும் பொருட்டு।

Verse 62

जग्राह जगतां योनिं स्मृत्वा नारायणं नृपः / प्राहिणोद् वै विदेहाय दानवेभ्यो यथा हरिः

அரசன் உலகங்களின் கருவான நாராயணனை நினைத்து உறுதியை ஏற்று, தானவர்களுக்கு எதிராக விதேஹ நோக்கி அனுப்பினான்—ஹரி செய்வதுபோலவே।

Verse 63

संप्राप्य तस्य घोरस्य स्कन्धदेशं सुदर्शनम् / पृथिव्यां पातयामास शिरो ऽद्रिशिखराकृति

அந்தக் கொடிய பகைவனின் தோள்பகுதியை அடைந்து, அந்தச் சுதர்சனப் பிரகாசமான தாக்கம் மலைச்சிகரம் போன்ற அவன் தலையைப் பூமியில் வீழ்த்தியது।

Verse 64

तस्मिन् हते देवरिपौ शीराद्या भ्रातरो नृपाः / समाययुः पुरीं रम्यां भ्रातरं चाप्यपूजयन्

தேவர்களின் பகைவன் கொல்லப்பட்டபோது, சீர் முதலிய அரச சகோதரர்கள் அழகிய நகரில் ஒன்றுகூடி, தம் சகோதரனையும் முறையாகப் போற்றி வணங்கினர்।

Verse 65

श्रुत्वाजगाम भगवान् जयध्वजपराक्रमम् / कार्तवीर्यसुतं द्रष्टुं विश्वामित्रो महामुनिः

ஜயத்வஜனின் வீரத்தைச் செவியுற்று, கார்த்தவீர்யனின் புதல்வனைத் தரிசிக்க விரும்பிய பகவான் மகாமுனி விஸ்வாமித்ரர் வந்தடைந்தார்।

Verse 66

तमागतमथो दृष्ट्वा राजा संभ्रान्तमानसः / समावेश्यासने रम्ये पूजयामास भावतः

அவர் வந்ததைப் பார்த்த அரசன் மனம் பக்தி-மரியாதையால் நிறைந்தது; அவரை அழகிய ஆசனத்தில் அமர்த்தி உள்ளமாரப் போற்றி வணங்கினான்।

Verse 67

उवाच भगवान् घोरः प्रसादाद् भवतो ऽसुरः / निपातितो मया संख्ये विदेहो दानवेश्वरः

பகவான் கோரர் கூறினார்—“எம்பெருமானே, உமது அருளால் தானவர்களின் ஈசனான அசுரன் விதேஹனை நான் போரில் வீழ்த்தினேன்.”

Verse 68

त्वद्वाक्याच्छिन्नसंदेहो विष्णुं सत्यपराक्रमम् / प्रपन्नः शरणं तेन प्रसादो मे कृतः शुभः

உமது வாக்கினால் என் ஐயங்கள் அறுக்கப்பட்டன. உண்மைத் தெய்வவீரம் உடைய விஷ்ணுவை நான் சரணடைந்தேன்; அந்தச் சரணாகதியால் எனக்கு மங்களப் பிரசாதம் அருளப்பட்டது.

Verse 69

यक्ष्यामि परमेशानं विष्णुं पद्मदलेक्षणम् / कथं केन विधानेन संपूज्यो हरिरीश्वरः

நான் பரமேஸ்வரன்—தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய விஷ்ணுவை—வழிபட விரும்புகிறேன். எந்த முறையால், எந்த விதியின்படி ஹரி-ஈஸ்வரனை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்?

Verse 70

को ऽयं नारायणो देवः किंप्रभावश्च सुव्रत / सर्वमेतन्ममाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

இந்த நாராயண தேவன் யார்? நல்விரதம் உடையவரே, அவருடைய பிரபாவமும் மகிமையும் என்ன? அனைத்தையும் எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்; எனக்குள் பெரும் ஆவல் எழுந்துள்ளது.

Verse 71

विश्वामित्र उवाच यतः प्रवृत्तिर्भूतानां यस्मिन् सर्वमिदं जगत् / स विष्णुः सर्वभूतात्मा तमाश्रित्य विमुच्यते

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—எவரிடமிருந்து எல்லா உயிர்களின் இயக்கமும் தோற்றமும் நிகழ்கின்றதோ, எவரில் இந்த முழு உலகமும் நிலைத்திருக்கிறதோ—அவரே விஷ்ணு, எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மா. அவரைச் சரணடைந்தால் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 72

स्ववर्णाश्रमधर्मेण पूज्यो ऽयं पुरुषोत्तमः / अकामहतभावेन समाराध्यो न चान्यथा

இந்த புருஷோத்தமன், தம் தம் வர்ண-ஆசிரம தர்மத்தின் வழியே வழிபடத்தக்கவன். ஆசையால் சிதையாத நிஷ்காம மனநிலையால் மட்டுமே அவர் முறையாக ஆராதிக்கப்பட வேண்டும்; வேறு வழியல்ல.

Verse 73

एतावदुक्त्वा भगवान विश्वामित्रो महामुनिः / शूराद्यैः पूजितो विप्रा जगामाथ स्वमालयम्

இவ்வளவு உரைத்த பின், பகவான் மகாமுனி விஶ்வாமித்ரர்—ஓ பிராமணர்களே—சூரர் முதலியோரால் பூஜிக்கப்பட்டு, பின்னர் தம் சொந்த வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 74

अथ शूरादयो देवमयजन्त महेश्वरम् / यज्ञेन यज्ञगम्यं तं निष्कामा रुद्रमव्ययम्

அப்போது சூரர் முதலியோர் மகேஸ்வரனை வழிபட்டனர்—யாகத்தால் யாகத்திற்குரிய பயனாக அடையத்தக்க, அவ்யய ருத்ரனை—நிஷ்காம பாவத்துடன் யாகம் செய்து.

Verse 75

तान् वसिष्ठस्तु भगवान् याजयामास सर्ववित् / गौतमो ऽत्रिरगस्त्यश्च सर्वे रुद्रपरायणाः

அப்போது அனைத்தையும் அறிந்த பகவான் வசிஷ்டர் அவர்களுக்காக யாகங்களை நடத்தினார்; மேலும் கௌதமர், அத்ரி, அகஸ்தியர்—அனைவரும் ருத்ரபராயணராய் இருந்தனர்.

Verse 76

विश्वामित्रस्तु भगवान् जयध्वजमरिन्दमम् / याजयामास भूतादिमादिदेवं जनार्दनम्

அப்போது பகவான் விஶ்வாமித்ரர், பகைவரை அடக்கும் ஜயத்வஜனை வைத்து—பூதங்களின் ஆதியும் ஆதிதேவனுமான ஜனார்தனனுக்காக—யாகம் நடத்தச் செய்தார்.

Verse 77

तस्य यज्ञे महायोगी साक्षाद् देवः स्वयं हरिः / आविरासीत् स भगवान् तदद्भुतमिवाभवत्

அவனுடைய யாகத்தில் மகாயோகி—சாட்சாத் தேவனாகிய ஸ்வயம் ஹரி—தோன்றினார்; அந்த பகவானின் வெளிப்பாடு ஒரு அதிசயம்போல் நிகழ்ந்தது.

Verse 78

य इमं शृणुयान्नित्यं जयध्वजपराक्रमम् / सर्वपापविमुक्तात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

யார் தினமும் ஜயத்வஜனின் வீரப் பராக்கிரமக் கதையைச் செவிமடுக்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, தூய்மையான ஆத்மாவாய் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்।