Adhyaya 6

Verse 1

नाम पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / तत्रतत्र स्थितास्तत्त्वे तत्तत्तत्त्वाभिमानिनः / स्वेस्वे ह्यायतने स्वाङ्गे तदर्थं च खगेश्वर

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—தத்துவங்களில் எங்கெங்கு எந்த எந்த அதிஷ்டான சக்திகள் உள்ளனவோ, அவை அங்கேயே நிலைத்து தத்தம் தத்துவத்தைத் தாமே எனக் கருதுகின்றன. ஓ ககேஸ்வரா, தத்தம் அங்கங்களில் தத்தம் ஆசனத்தில் அந்தந்த செயலுக்காகவே அவை தங்குகின்றன।

Verse 2

हरिं नारायणं सम्यक् स्तोतुं समुपचक्रिरे / चिन्त्याचिन्त्यगुणे विष्णौ विरुद्धाः संति सद्गुणाः

அப்போது அவர்கள் ஹரி—நாராயணன்—என்பவரை முறையாகப் புகழத் தொடங்கினர். சிந்திக்கத்தக்கதும் சிந்திக்க இயலாததும் ஆகிய குணங்களைக் கொண்ட விஷ்ணுவில், நற்குணங்களே கூட ஒருவருக்கொருவர் முரண்படுவது போலத் தோன்றலாம்।

Verse 3

एकैकशोह्यनन्तास्ते तद्गुणानां स्तुतौ मम / क्व शक्तिरिति बुद्ध्या सा व्रीडयावनताब्रवीत्

உமது குணங்கள் ஒவ்வொன்றாகவே அளவற்றவை; அவற்றைப் புகழ என்னிடம் எங்கே ஆற்றல்? என்று எண்ணி, அவள் வெட்கத்தால் தலை குனிந்து பேசினாள்।

Verse 4

श्रीरुवाच / नतास्मि ते नाथ पदारविन्दं न वेद चान्यच्चरणादृते तव / त्वयीश्वरे संति गुणाः श्रुतास्तु तथाश्रुताः संति च देवदेव

ஸ்ரீ கூறினாள்—ஓ நாதா, உமது பாதாரவிந்தங்களுக்கு நான் வணங்குகிறேன்; உமது திருவடிகளைத் தவிர வேறு அடைக்கலம் எனக்கு அறியாது. ஓ தேவர்களின் தேவனே, உம்மில் தெய்வீக குணங்கள் உள்ளன; வேதச் சுருதி கேட்டதுபோலவே அவை அறிவித்துள்ளன।

Verse 5

सम्यक् सृष्टं स्वायतनं च दत्वा गोविन्द दामोदर मां च पाहि / स्तुत्या मदीयश्च सुखकपूर्णः प्रियो जनो नास्ति तथा त्वदन्यः

ஓ கோவிந்தா, ஓ தாமோதரா, நீர் உலகை முறையாகப் படைத்து ஒவ்வொருவருக்கும் தத்தம் இருப்பிடத்தை அளித்தீர்; என்னையும் காத்தருள்வீராக. உமது ஸ்துதியால் என் உள்ளம் பேரின்பத்தால் நிறைகிறது; உம்மைப் போன்ற பிரியன் எனக்கு இல்லை—உம்மைத் தவிர வேறு யாருமில்லை।

Verse 6

ब्रह्मोवाच / लक्ष्मीपते सर्वजगन्निवास त्वं ज्ञानसिंधुः क्व च विश्वमूर्ते / अहं क्व चाज्ञस्तव वै शक्तिरस्ति ह्यज्ञोहं वै ह्यल्पशक्तिर्ममास्ति

பிரம்மா கூறினார்— லக்ஷ்மீபதே, எல்லா உலகங்களின் வாசஸ்தலமே! விஸ்வமூர்த்தியே, நீ ஞானக் கடல். நான் யார், என் அறியாமை என்ன? உன் சக்தி பரமம்; நான் அறியாதவன், என் வலிமை மிகச் சிறிது.

Verse 7

लक्ष्म्याश्चैव ज्ञानवैराग्यभक्ति ह्यत्यल्पमद्धा मयि सर्वदैव / तव प्रसादादस्ति जगन्निवास तत्र स्वामित्वं नास्ति विष्णो सदैव

விஷ்ணுவே, லக்ஷ்மி, ஞானம், வைராக்யம், பக்தி—இவை அனைத்தும் என்னுள் எப்போதும் மிகச் சிறிதே; உம்மேல் என் நிலையான நம்பிக்கையும் மிகக் குறைவு. ஆயினும், ஜகந்நிவாசனே, உன் அருளால் நீயே என் அடைக்கலம்; அந்த சரணாகதியில் ‘என்’ என்ற உரிமை உணர்வு எந்நாளும் இல்லை.

Verse 8

न देहि त्वं सर्वदा मे मुरारे अहंममत्वं प्राप्यमेतावदेव / गम्यज्ञानं योग्यगुणे रमेश प्रमादो वा नास्तिनास्त्यद्य नित्य

முராரியே, எனக்கு எப்போதும் ‘நான்’ ‘என்’ என்ற அகங்கார-மமகாரத்தை அளிக்காதே; அதுவே என் பெறுமதி. ரமேஷனே, தகுந்த குணங்களால் நிறைந்தவனே, எனக்கு அனுபவிக்கத்தக்க ஞானத்தை அருள்வாயாக; அலட்சியம் எழாதிருக்க—இன்றும் அல்ல, என்றும் அல்ல.

Verse 9

तन्मे हृषीकाणि पतन्त्यसत्पथे पदारविन्दे तु पतन्तु सर्वदा / लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणेन हीनः स्तोतुं सामर्थ्यं नास्ति मे सुप्रसीद

என் இந்திரியங்கள் பொய்வழியில் விழுகின்றன என்றால், அவை எப்போதும் உன் தாமரைத் திருவடிகளிலேயே விழட்டும். நான் லக்ஷ்மியில் கோடிக்கணக்கில் குறைவானவன்; உன்னை முறையாகப் புகழும் வல்லமை எனக்கு இல்லை. அருள் புரிவாயாக.

Verse 10

तदा वायुर्देवदेवो महात्मा दृष्ट्वा विष्णु भक्तिसंवर्धितात्मा

அப்போது தேவர்களின் தேவனான மகாத்மா வாயு, இதைக் கண்டு, விஷ்ணு-பக்தியால் உள்ளம் வலுப்பெற்று, தக்கவாறு செயல்பட்டான்.

Verse 11

स्नहोत्थरावः स्खलिताक्षरस्तं मुञ्चन्कणान्प्राञ्जलिराबभाषे / वायुरुवाच / एते हि देवास्तव भृत्यभूताः पदारविन्दं परमं सुदुर्लभम्

அன்பால் குரல் அடைத்துக் கொண்டு, சொற்கள் தடுமாற, கண்ணீர் துளிகள் சிந்தி, கைகூப்பி வாயு கூறினார்—“இந்த தேவர்கள் உமது பணியாளராயினர்; ஆயினும் உமது திருவடித் தாமரை மிக அரிது.”

Verse 12

चतुर्विधान्पुरुषार्थान्रमेश संप्रार्थये तच्च सदापि देव / दृष्ट्वा हरेः सैव मायैव तावत्सुकारणं किञ्चिदन्यन्न चास्ति

ஹே ரமேசா, ஹே தேவா! நான் எப்போதும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் உம்மிடம் வேண்டினேன்; ஆனால் ஹரியின் தரிசனத்தால் அறிந்தேன்—அருகிய காரணம் அவருடைய மாயையே, அதற்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை.

Verse 13

अतो नाहं प्रदयोपि भूमन् भवत्पदांभोजनिषवणोत्सुकः / लोकस्य कृष्णाद्विमुखस्य कर्मणा अपुण्यशीलस्य सुदुः खितस्य

ஆகையால், ஹே மஹோன்னதா, நான் வரம்கூட அளிக்க விரும்பவில்லை; உமது திருவடித் தாமரையைச் சேவிக்கவே ஆவலன்—கிருஷ்ணனை விட்டு விலகிய, புண்ணியமற்ற நடத்தை உடைய, தன் கர்மத்தால் மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்த ஒருவருக்காக அல்ல.

Verse 14

अनुग्रहार्थं च तवावतारो नान्यश्च किञ्चित्पुरुषार्थस्तवेश / गोभूसुराणां च महीरुहाणां तथा सुराणां प्रवरावतारैः

ஹே ஈசா! உமது அவதாரம் அருளுக்காக மட்டுமே; உமக்கு தனிப்பட்ட வேறு எந்தப் புருஷார்த்தமும் இல்லை. உமது உயர்ந்த அவதாரங்களால் பசுக்கள், பிராமணர்கள், பூமி மற்றும் அதன் மரங்கள், மேலும் தேவர்கள் ஆகியோரைக் காத்து உயர்த்துகிறீர்.

Verse 15

क्षेमोपकाराणि च वासुदेव क्रीडन्विधत्ते न च किञ्चिदन्यत् / मनो न तृप्यत्यपि शंसतां नः सुकर्ममौलेश्चरितामृतानि

ஹே வாசுதேவா! நீர் விளையாட்டு போல் நலனையும் உதவியையும் மட்டுமே அருள்கிறீர்; வேறொன்றும் இல்லை. நாம் புகழ்ந்தாலும் மனம் நிறைவடையாது; ஏனெனில் நற்கருமத்தின் சிகரமான ஆண்டவரின் சரிதங்கள் அமுதம் போன்றவை.

Verse 16

अच्छिन्नभक्तस्य हि मे मुकुन्द सदा भक्तिं देहि पादारविन्दे / सदा तदेवास्तु न किञ्चिदन्यद्यत्र त्वमासीः पुरुषे देवदेव

ஹே முகுந்தா! இடையறாத பக்தியுடைய எனக்கு, உமது தாமரைத் திருவடிகளில் எப்போதும் பக்தியை அருள்வாயாக. அதுவே என்றும் நிலைக்கட்டும்; வேறொன்றும் வேண்டாம்—நீ உறையும் இடத்தில், ஹே புருஷோத்தமா, தேவர்களின் தேவா।

Verse 17

अहं च तत्रास्मि तव प्रसादाद्यत्रास्म्यहं तत्र भवान्महाप्रभो / व्यंसिर्ममेयं च शरीरमध्ये चतुर्मुखश्चैव न चैततदन्यैः

உமது அருளால் நான் அங்கேயே இருக்கிறேன்; நான் எங்கே இருக்கிறேனோ, ஹே மகாப்ரபோ, அங்கே நீயும் இருக்கிறாய். என் இந்த உள்நிறைவு உடலுக்குள் உள்ளது; நான்முகப் பிரமாவும் அங்கேயே—இதை மற்றவர்கள் அறியார்।

Verse 18

मदीयनिद्रा तव वन्दनं प्रभो मदीययामाचरणं प्रदक्षिणम् / मदीयव्याख्याहरणं स्तुतिः स्यादेवं विदित्वा च समर्पयामि

ஹே பிரபோ! என் உறக்கம் உமக்கு வணக்கமாகட்டும்; என் விழிப்பின் நடத்தல் உமக்கு பிரதட்சிணையாகட்டும். என் கடமைகளின் நிறைவேற்றம் உமது ஸ்துதியாகட்டும். இவ்வாறு அறிந்து அனைத்தையும் உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 19

मद्ब्रृद्धियोग्यं च पदार्थजातं दृष्ट्वा हरेः प्रतिमा एव तच्च / इत्थं मत्वाहं सर्वदा देवदेव तत्रस्थितान्हरिरूपान् भजिष्ये

என் அறிவு வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற அனைத்துப் பொருட்களையும் நோக்கி, இவை அனைத்தும் ஹரியின் பிரதிமையே என நான் உணர்கிறேன். இவ்வாறு எண்ணி, ஹே தேவர்களின் தேவா, எங்கும் நிலைத்துள்ள ஹரி-ரூபங்களை நான் எப்போதும் வழிபடுவேன்.

Verse 20

यच्चन्दनं यत्तु पुष्पं च धूपं वस्त्रं च यद्भक्ष्यभोज्यादिकं च / एतत्सर्वं विष्णुप्रीत्यर्थमेवेत्येतद्व्रतं सर्वदा वै करिष्ये

நான் அர்ப்பணிக்கும் சந்தனம், மலர், தூபம், ஆடை, மேலும் உணவு-பானம் முதலியவை—இவை அனைத்தும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் பிரீதிக்காகவே ஆகட்டும். இந்த விரதத்தை நான் எப்போதும் கடைப்பிடிப்பேன்.

Verse 21

अवैष्णवान्दूषयिष्ये सदाहं सद्वैष्णवान्पा (ल्लां) लयिष्ये मुरारे / विष्णुद्रुहां छेदयिष्ये च जिह्वां तच्छृण्वतां पूरयिष्ये त्रपूल्काः

வைணவர் அல்லாதோரை நான் என்றும் பழிப்பேன்; உண்மையான வைணவர்களைக் காப்பேன். ஓ முராரி! விஷ்ணுவை வெறுப்போரின் நாவை அறுப்பேன்; அப்பழிச்சொற்களைக் கேட்போரின் செவிகளை ஈயத்தாலும் அசுத்தத்தாலும் நிரப்புவேன்.

Verse 22

एतादृशी शक्तिर्ममास्ति देव तव प्रसादाद्ब्र लिनोपि विष्णो / अथापि नाहं स्तवने समर्थः लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणैर्विहीनः

இறைவா! வலிமைமிக்க விஷ்ணுவே! உமது அருளால் மட்டுமே எனக்கு இச்சக்தி உள்ளது. ஆயினும், இலக்குமியை விடக் கோடிக்கணக்கான குணங்களில் நான் குறைந்தவன் என்பதால், உன்னைத் துதிக்க நான் தகுதியற்றவன்.

Verse 23

एतत्स्तोत्रं ह्यर्थयेच्चैव या नः तत्र प्रीतिर्ह्यक्षया मे सदा स्यात् / स्तोत्रं ह्येतत्पाठयन्तीह लोके ते वैष्णवास्ते च हरिप्रियाश्च

இத்துதியை விரும்பிப் போற்றுபவர் மீது என் அன்பு என்றும் குறையாது நிலைத்திருக்கட்டும். இவ்வுலகில் இத்துதியை ஓதுபவர்களே உண்மையான வைணவர்கள்; அவர்களே ஹரிக்கு மிகவும் প্রিয়மானவர்கள்.

Verse 24

कुर्वन्ति ये पठनं नित्यमेव समर्पयिष्यति सदा हरौ च / तेषां हरिः प्रीयते केशवोलं हरौ प्रसन्ने किमलभ्यमस्ति

இதை நாள்தோறும் ஓதி, ஹரிக்குச் சமர்ப்பிப்பவர்களிடம் கேசவன் மகிழ்கிறான். ஹரி மகிழ்ச்சியடைந்தால், அடைவதற்கு அரிதானது என்று ஏதேனும் உள்ளதோ?

Verse 25

एवं स्तुत्वा वलदेवो महात्मा तूष्णीं स्थितः प्राञ्जलिरग्रतो हरेः / सरस्वत्युवाच / को वा रसज्ञो भगवन् मुरारे हरे गुणस्तवनात्कीर्तनाद्वा

இவ்வாறு துதித்த பின், மகாத்மாவான பலதேவன் கைகூப்பியவாறு ஹரிக்கு முன்னால் அமைதியாக நின்றான். அப்போது சரஸ்வதி கூறினாள்: 'இறைவா! முராரி! உமது குணங்களைப் போற்றுவதாலோ பாடுவதாலோ மட்டும் மெய்ப்பொருளை (ரசத்தை) அறிந்தவர் யார்?'

Verse 26

अलंबुद्धिं प्राप्नुयाद्देवदेव ब्रह्मादिभिः सर्वदा स्तूयमान / यः कर्णनाडीं पुरुषस्य यातो भवप्रदां देहरतिं छिनत्ति

தேவதேவனே! பிரம்மாதி தேவர்கள் எப்போதும் போற்றும் நீர்; மனிதனின் காது-நாடி வழியாகப் புகுந்து, பிறவியைத் தரும் உடலாசையை வெட்டுகின்றவன் அசையாத உறுதியான ஞானத்தை அடைகிறான்।

Verse 27

न केवलं देहरतिं छिनत्त्यसद्गृहक्षेत्रभार्यासुतेषु नित्यम् / पश्वादिरूपेषु धनादिकेषु अनर्घ्यरत्नेषु प्रियं छिनात्ति

மரணம் உடலின்பத்தின் ஆசையை மட்டும் வெட்டுவதில்லை; பொய்யான பற்றுகளான வீடு-நிலம், மனைவி-மக்கள், மாடு முதலியவை, செல்வம்-உடைமைகள், அத்துடன் அரிய ரத்தினங்களின் மீது உள்ள பிரியத்தையும் இடையறாது துண்டிக்கிறது।

Verse 28

अनं तवेदप्रतिपादितोपि लक्ष्मीर्न वै वेद तव स्वरूपम् / चतुर्मुखो नैव वेद न वायुरसौ न वेत्तीति किमत्र चित्रम्

அனந்தனே! வேதங்கள் உம்மை உரைத்தாலும், லக்ஷ்மியும் உமது உண்மைச் சொரூபத்தை அறியாள். நான்முகப் பிரம்மனும் அறியான்; வாயுவும் அறியான்—இதில் வியப்பு என்ன?

Verse 29

एतादृशस्य स्तवने क्वास्ति शक्तिर्मम प्रभो ब्रह्मवाय्वोः सकाशात् / शतैर्गुणैः सर्वदा न्यूनतास्ति अतो हरे दयया मां च पाहि

பிரபுவே! இத்தகைய ஸ்தோத்திரத்தைச் செய்ய எனக்கு வல்லமை எங்கே? பிரம்மா, வாயு இவர்களுடன் ஒப்பிடில் நான் நூற்றுக்கணக்கான குணங்களில் எப்போதும் குறைந்தவன்; ஆகவே ஹரியே, கருணையால் என்னையும் காத்தருள்வாயாக।

Verse 30

एवं स्तुत्वा हरिं सा तु तूष्णीमास खगश्वर / भारती तु तदा स्तोतुं हरिं समुपचक्रमे

பறவைகளின் அரசனே! இவ்வாறு ஹரியைப் போற்றி அவள் மௌனமானாள்; அப்போது பாரதி (சரஸ்வதி) ஹரியை ஸ்தோத்திரிக்கத் தொடங்கினாள்।

Verse 31

भारत्युवाच / ब्रह्मेश लक्ष्मीश हरे मुरारे गुणांस्तव श्रद्दधानस्य नित्यम् / तथा स्तुवन्तोस्य विवर्धमानां मतिं च नित्यं विषयेष्वसत्सु

பாரதி கூறினாள்— ஹே பிரம்மேசா, ஹே லக்ஷ்மீசா, ஹே ஹரி முராரே! நம்பிக்கையுடையவனிடத்தில் உமது குணங்கள் எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும். இவ்வாறு உம்மைத் துதிப்பவனின் அறிவு நாள்தோறும் வளரட்டும்; அவன் மனம் அசத்தான, நிலையற்ற விஷயங்களில் இனி ஒருபோதும் பற்றுகொள்ளாதிருக்கட்டும்।

Verse 32

कुर्वन्ति वैराग्यममुत्र लोके ततः परं भक्तिदृढां तथैव / ततः परं चैव हरेः प्रसन्नतां कुर्वन्ति नित्यं तव देवदेव

அப்பரலோகத்தில் அவர்கள் வைராக்யத்தை வளர்க்கின்றனர்; அதன் பின் உறுதியான பக்தியை அடைகின்றனர். அதற்கும் அப்பால், ஹே தேவர்தேவா, அவர்கள் எப்போதும் ஹரியின் அருள்பூர்வமான பிரசன்னத்தைப் பெறுகின்றனர்।

Verse 33

तेनापरोक्षं च भवेच्च तस्य अतो गुणानां स्तवने च मे रतिः / सा तु प्रजाता पुरुषस्य नित्यं संसारदुः खं तु तदाच्छिनत्ति

அதனால் அவனுக்கு அவர் நேரடியாகப் புலப்படுகிறார்; ஆகவே அவரது குணங்களைப் பாடுவதிலேயே எனக்கு இன்பம். அந்த பக்தி ஒருவனில் பிறந்தால், அது இடையறாத சம்சாரத் துயரை வெட்டி நீக்குகிறது।

Verse 34

विच्छिन्नदुः खस्य तदाधिकारिण आनन्दरूपाख्यफलं ददाति / हरेर्गुणानस्तुवतां च पापं तेषां हि पुण्यं च तथा क्षिणोति

துயர் துண்டிக்கப்பட்டு அதற்குத் தகுதியானவனுக்கு இது ‘ஆனந்தம்’ எனப்படும் பலனை அளிக்கிறது. ஆனால் ஹரியின் குணங்களைத் துதிக்காதவர்களிடம் பாவம் குறைவதுபோலவே, அவர்களின் புண்ணியமும் அதேபோல் சுருங்கிவிடுகிறது।

Verse 35

एवं विदित्वा परमो गुरुर्मम वायुर्दयालुर्मम वल्लभश्च / हरेर्गुणान्सर्वगुणप्रसारान्ममैव योग्यान्सुखमुख्यभूतान्

இவ்வாறு அறிந்து (நான் உணர்கிறேன்)—வாயு எனது பரம குரு; கருணையுள்ளவர், எனக்கு அன்பானவர். மேலும் ஹரியின் குணங்கள்—அனைத்து நற்குணங்களும் பரவும் மூலமானவை—எனக்கே உரியவை; அவற்றில் பக்தியால் பிறக்கும் இன்பமே முதன்மை.

Verse 36

उद्धृत्य पुण्येभ्य इवार्तबन्धुः शिवश्च नो द्रुह्यति पुण्यकीर्तिम् / तव प्रसादाच्च श्रियः प्रसादाद्वायोः प्रसादाच्च ममास्ति नित्यम्

துன்புற்றோர்க்கு உறவினன் போல அவர் புண்ணியத்தால் என்னை உயர்த்தினார்; சிவனும் என் புண்ணிய-கீர்த்திக்கு விரோதமில்லை. உமது பிரசாதத்தாலும், ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) பிரசாதத்தாலும், வாயுவின் பிரசாதத்தாலும் இந்த அருள் எனக்கு எப்போதும் நிலைத்துள்ளது.

Verse 37

यद्यत्करोत्येव सदैव वायुस्तत्तत्करोत्येव सदैव नित्यम् / वायोर्विरोधं न करोति देवः स तद्विरोधं च करोति नित्यम्

வாயு எதை எப்போதும் செய்கிறானோ, அதையே தேவனும் நித்தியமாகச் செய்கிறான். தேவன் வாயுவுக்கு விரோதமில்லை; வாயுவை எதிர்ப்பவன் இடையறாத எதிர்ப்பையும் தடையையும் அடைகிறான்.

Verse 38

हरेर्विरोधं न करोति वायुर्वायोर्विरोधं न करोति विष्णुः / वायोः प्रसादान्ममनास्ति किञ्चिदतानभावश्च तव प्रसादात्

வாயு ஹரிக்கு விரோதமில்லை; விஷ்ணுவும் வாயுவுக்கு விரோதமில்லை. வாயுவின் பிரசாதத்தால் எனக்கு எதிலும் குறை இல்லை; ஆண்டவனே, உமது பிரசாதத்தால் என் அஜேய நிலை உறுதியாகிறது.

Verse 39

यथैव मूलं च तथावतारे दुः खादिकं नास्ति समीरणस्य / वायुस्तथान्ये च उभौ मुकुन्दस्तथावतारेषु न दुः खरूपौ

சமீரணன் (வாயு) மூல நிலையில் போலவே அவதார வெளிப்பாடுகளிலும் துயரம் முதலியவை இல்லாதவன்; அதுபோலவே வாயுவும் பிற தேவர்களும். அதேபோன்று முகுந்தன் (விஷ்ணு) தம் அவதாரங்களில் ஒருபோதும் துயர-சுபாவமுடையவன் அல்லன்.

Verse 40

अशक्तवद्दृश्यते वायुदेवः युगानुसारांल्लोकधर्मांस्तु रक्षन् / नरावतारे तत्र देवे मुरारे ह्यशक्तता नेति विचं तनीयम्

யுகங்களுக்கேற்ப உலக-தர்மத்தை காத்து நிற்கும் போது வாயுதேவன் பலவீனன் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் முராரி (பகவான் விஷ்ணு) தாமே நராவதாரமாக இறங்கும் போது, உண்மையில் எந்தப் பலவீனமும் இல்லை என்பதை அறிய வேண்டும்.

Verse 41

अवताररूपे यमदुः खादिकं च न चिन्तनीयं ज्ञानिभिर्देवदेव / अहं कदाचित्सुखनाशप्रदेशे दैत्यांस्तथा मारयितुं गतोस्मि

தேவர்களின் தேவனே! அவதார ரூபத்தில் தோன்றும் யமத்தொடர்பான துயரங்களும், துன்பம் தரும் ‘காதிக’ வேதனைகளும் ஞானிகளால் அஞ்சப்படவும் சிந்திக்கப்படவும் வேண்டியதல்ல. நானும் சில வேளைகளில் சுகநாசப் பிரதேசங்களுக்கு சென்று அங்குள்ள தைத்தியர்களை வதம் செய்தேன்।

Verse 42

नैतावता मम वायोश्च नित्यं दुः खातनं नैव संचितनीयम् / एतादृशोहं स्तवनेनु कास्ति शक्तिर्गुणानां मधुसूदन प्रभो / वायोः सकाशाच्च गुणेन हीना संसाररूपे मुक्तरूपे च देव

நான் மட்டும் அல்ல; வாயுவும் கூட எப்போதும் இந்த நிரந்தர துயரப் பாரத்தைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. மதுசூதனப் பிரபுவே! நான் இத்தகையவன்; வெறும் ஸ்தோத்திரத்தால் உமது குணங்களை வர்ணிக்க என்ன சக்தி எனக்குள்ளது? தேவனே! வாயுவுடன் ஒப்பிடுகையில் நான் வாக்குச் சக்தியில் குறைவானவன்—சம்சார பந்தத்திலும், முக்தி நிலையிலும் கூட।

Verse 43

एवं स्तुत्वा भारती तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजः शेषः प्राञ्जलिः प्राह केशवम्

இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து பாரதி (சரஸ்வதி) மௌனமானாள், பறவைகளின் அரசனே. அதன் பின் அனந்தனின் இளையவன் சேஷன் கைகூப்பி கேசவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 44

शेष उवाच / नाहं च जाने तव पादमूलं रुद्रो न वेत्ति गरुडो न वेद / अहं वाण्याः शतगुणांशहीनो दत्त्वा ह्यायतनं पाहि मां वासुदेव

சேஷன் கூறினான்—உமது பாதமூலம் (பரம ஆதாரம்) எனக்குத் தெரியாது; ருத்ரனும் அறியான், கருடனும் அறியான். நான் வாக்குச் சக்தியில் நூறு மடங்கு குறைவானவன்; ஆயினும் இந்த ஆயதனத்தை (ஆதாரம்/ஆசனம்) அர்ப்பணித்து, வாசுதேவா, என்னைக் காப்பாற்று।

Verse 45

एवं स्तुत्वा सशेषस्तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजो वीशः स्तोतुं समुपचक्रमे

இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து சேஷனுடன் அனைவரும் மௌனமானார்கள், பறவைகளின் அரசனே. அதன் பின் உடனே ஆண்டவன் (விஷ்ணு) ஸ்தோத்திரத்தைத் தொடங்கினார்।

Verse 46

गरुड उवाच / तव पदोः स्तुतिं किं करोम्यहं मम पदांबुजे ह्यर्पितं मनः / कथमहं मुखे पक्षियोनिजः कथमेवङ्गुणा नीडितुं क्षमः

கருடன் கூறினான்—உமது இரு திருவடிகளின் ஸ்துதியை நான் எவ்வாறு செய்வேன்? என் மனம் ஏற்கெனவே உமது திருவடித் தாமரையில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. பறவையோனியில் பிறந்த நான், அலகு-வாயுடையவன்; இத்தகைய உயர்ந்த குணங்களைச் சரியாகப் புகழ்ந்து சொல்ல நான் எவ்வாறு வல்லவன்?

Verse 47

एवं स्तुत्वा तु गरुडस्तूष्णीमास नयान्वितः / तदनन्तरजो रुद्रस्तोतुं समुपचक्रमे

இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து, நயமுடைய கருடன் மௌனமானான். அதன்பின் உடனே ருத்ரன் ஸ்தோத்திரத்தைத் தொடங்கினான்.

Verse 48

रुद्र उवाच / या वै तवेश भगवन्न विदाम भूमन् भक्तिर्ममास्तु शिवपादसरोजमूले / छन्नापि सा ननु सदा न ममास्ति देव तेनाद्रुहं तव विरुद्धमतः करोमि

ருத்ரன் கூறினான்—ஏ ஈசா, ஏ பகவான், எங்கும் நிறைந்த பெருமகனே! என் பக்தி சிவனின் திருவடித் தாமரையின் அடியில் நிலைத்திருக்கட்டும். ஆனால் ஏ தேவா, அது உள்ளே மறைந்திருந்தாலும் எப்போதும் என்னுள் நிலைபெறாது; ஆகவே பகைமையில்லாதவனாக இருந்தும் சில வேளைகளில் உமது திருவுள்ளத்துக்கு விரோதமாக நடந்து விடுகிறேன்.

Verse 49

सर्वान्न बुद्धिसहितस्य हरे मुरारे का शक्तिरस्ति वचने मम मूढबुद्धेः / वाण्या सदा शतगुणेन विहीनमेनं मां पाहि चेश मम चायतनं च दत्त्वा

ஏ ஹரி, ஏ முராரி—அனைத்தறிவும் நிறைந்த நிறைபுத்தியுடையவனே! மயக்கப் புத்தியுடைய என் சொற்களில் என்ன வல்லமை உள்ளது? வெளிப்பாட்டில் நான் எப்போதும் நூறுமடங்கு குறைவானவன். ஏ ஈசா, என்னைக் காத்தருளி, என் வாக்கிற்கு உரிய ஆதாரத்தையும் (ஆச்ரயத்தையும்) அருள்வாயாக.

Verse 50

एवं स्तुत्वा स रुद्रस्तु तूष्णीमास द्विजोत्तमः / शेषानन्तरजा देवी वारुणी वाक्यमब्रवीत्

ஏ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து ருத்ரன் மௌனமானான். பின்னர் சேஷன், அனந்தன் ஆகியோருக்குப் பின் பிறந்த தேவியான வாருணி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 51

वारुण्युवाच / लक्ष्मीपते ब्रह्मपते मनोः पतेगिरः पते रुद्रपते नृणां पते / गुणांस्तव स्तोतुमहं समर्था न पार्वती नापि सुपर्णपत्नी

வாருணி கூறினாள்—ஹே லக்ஷ்மீபதி, ஹே பிரஹ்மபதி, ஹே மனுபதி, ஹே வாணிபதி, ஹே ருத்ரபதி, ஹே மனிதர்களின் அதிபதி! உமது குணங்களை முழுமையாகப் போற்ற நான் இயலேன்; பார்வதியும் இயலாள், சுபர்ணன் (கருடன்) மனைவியும் இயலாள்।

Verse 52

शेषादहं दशगुणैर्विहीना मां पाहि नित्यं जगतामधीश

சேஷனுடன் ஒப்பிடில் நான் பத்துமடங்கு குணங்களில் குறைந்தவள்; ஹே ஜகதீசா, என்னை எப்போதும் காத்தருள்வாயாக।

Verse 53

एवं स्तुत्वा वारुणी तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजा ब्राह्मी सौपर्णी ह्युपचक्रमे

இவ்வாறு போற்றி, ஹே பறவைகளின் அரசே, வாருணி மௌனமானாள். அதன் பின்னர் உடனே சுபர்ணபுத்ரன் (கருடன்) சார்ந்த பிராஹ்மீ சக்தி செயல்படத் தொடங்கியது।

Verse 54

सौपर्ण्युवाच / स्तोतुं गुणांस्तव हरे जगदी शवाचा श्रोतुं हरे तव कथां श्रवणे न शक्तिः / यस्तत्त्वनुं स्मरति देव तव स्वरूपं को वै नु वेद भुवि तं भगवत्पदार्थम्

சௌபர்ண்யன் (கருடன்) கூறினான்—ஹே ஹரி, ஹே ஜகதீசா! உமது குணங்களைப் போற்ற என் வாக்கிற்கு வலிமை இல்லை; ஹே ஹரி, உமது கதைகளை முழுமையாகக் கேட்க என் செவிகளுக்கும் ஆற்றல் இல்லை. ஹே தேவா, யார் தத்துவமாக உமது ஸ்வரூபத்தை நினைவுறுகிறாரோ, அவர் இவ்வுலகில் அந்த பகவத்-பதார்த்தமான பரம உண்மையை எவ்வாறு அறியாமல் இருப்பார்?

Verse 55

अतो गुणस्तवने नास्ति शक्तिर्वीन्द्राहदं दशगुणैरवरा च नित्यम्

ஆகையால் உமது குணங்களைத் தகுந்தவாறு போற்ற என்னில் வலிமை இல்லை; இந்திரன் முதலியோருடன் ஒப்பிடில் நான் எப்போதும் பத்துமடங்கு தாழ்ந்தவன்.

Verse 56

एवं स्तुत्वा तु सौपर्णी तूष्णीमास खगेश्वर / रुद्रानन्तरजा स्तोतुं गिरिजा तूपचक्रमे

இவ்வாறு துதித்து சௌபர்ணி கருடன், பறவைகளின் அரசன், மௌனமாயிருந்தான். பின்னர் ருத்ரனுக்குப் பின்பு பிறந்த கிரிஜா (பார்வதி) ஸ்தோத்திரம் தொடங்கினாள்.

Verse 57

पार्वत्युवाच गोविन्द नारायण वासुदेव त्वया हि मे किञ्चिदपि प्रयोजनम् / नास्त्येव स्वामिन्न च नाम वाचा सौभाग्यरूपः सर्वदा एक एव

பார்வதி கூறினாள்— ஓ கோவிந்தா, ஓ நாராயணா, ஓ வாசுதேவா! உம்மைத் தவிர எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை. ஸ்வாமி, இங்கு உம்மைத் தவிர பெயரும் இல்லை, சொல்லும் இல்லை; நீரே எப்போதும் மங்கள-சௌபாக்கிய வடிவாய், இரண்டற்ற ஒருவனாய் உள்ளீர்.

Verse 58

नारायणेति तव नाम च एकमेव वैराग्यभक्तिविभवे परमं समर्थाम् / असंख्यब्रह्मादिकहत्यनाशाने गुर्वङ्गनाकोटिविनाशने च

உமது நாமத்தின் ஒரே உச்சரிப்பு—“நாராயண” —வைராக்யமும் பக்தி-வைபவமும் அருள மிக வல்லது; எண்ணற்ற பிராமணாதி ஹத்தியாக்கள்போன்ற பாபங்களையும், குருபத்னி-அபசாரத்துக்கு கோடி சமமான மகாபாபத்தையும் கூட அழிக்க வல்லது.

Verse 59

नामाधिकारिणी चाहं गुणानां च महाप्रभो / स्तवने नास्ति मे शक्ती रुद्राद्दशगुणैरहम्

ஹே மகாப்ரபோ! நான் நாமங்களின் அதிஷ்டாத்ரியும், குணங்களின் அதிஷ்டாத்ரியும்; ஆயினும் உம்மை ஸ்தவிக்க எனக்கு வல்லமை இல்லை—ருத்ரனைவிடப் பத்துமடங்கு தாழ்ந்தவள் நான்.

Verse 60

अवरा च सदास्म्येव नात्र कार्या विचारणा / एवं स्तुत्वा सा गिरिजा स्तूष्णीमास खगेश्वर

நான் எப்போதும் தாழ்ந்தவளே—இதில் ஆராய வேண்டியதில்லை. இவ்வாறு துதித்து கிரிஜா மௌனமாயினாள், ஓ ககேஸ்வரா (கருடா)!