Adhyaya 29

Verse 1

विष्णोरेवोपास्यत्वमित्यर्थनिरूपणं नामाष्टाविंशतमोध्यायः प्रवहानन्तरान्वक्ष्ये शृणु पक्षीन्द्रसत्तम / यो धर्मो ब्रह्मणः पुत्रो ह्यादिसृष्टौ त्वगुद्भवः

இப்போது ‘விஷ்ணுவே வழிபடத்தக்கவர்’ என்ற பொருளை நிர்ணயிக்கும் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரத்தை வரிசையாக விளக்குகிறேன்; ப்ரவாஹனுக்குப் பின் வரும் செய்தியைச் சொல்கிறேன்—ஏ பறவைகளின் அரசன்-சிறந்தவனே, கேள். ஆதிசிருஷ்டியில் பிரம்மாவின் புதல்வனான அந்த தர்மன், உன் உடலிலிருந்தே தோன்றினான்.

Verse 2

सज्जनान्सौम्यरूपेण धारणाद्धर्मनामकः / स एव सूर्यपुत्रोभूद्यमसंज्ञामवाप सः / पापिनां शिक्षकत्त्वात्स यम इत्युच्यते बुधैः

சஜ்ஜனர்களை மென்மையான வடிவில் தாங்கி தர்மத்தை நிலைநிறுத்துவதால் அவர் ‘தர்மன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். அதே சூரியபுத்திரன் ‘யமன்’ என்ற பெயரைப் பெற்றான்; பாவிகளைத் தண்டித்து ஒழுக்கப்படுத்துவதால் ஞானிகள் அவனை ‘யமன்’ என்கிறார்கள்.

Verse 3

श्रीकृष्ण उवाच / प्रह्लादानन्तरं गङ्गा भार्या वै वरुणस्य च / प्रह्लादादधमा ज्ञेया महिम्ना वरुणाधिका

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—பிரஹ்லாதனுக்குப் பின் கங்கை; அவள் உண்மையில் வருணனின் துணைவி. பிரஹ்லாதனுக்குப் பின்பட்டவளாகவே அவளை அறிய வேண்டும்; மகிமையில் அவள் வருணனைவிடவும் மேன்மை உடையவள்.

Verse 4

स्वरूपादधमा ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा / ज्ञानस्वरूपदं विष्णुं यमो जानाति सर्वदा

தம் இயல்பான ஸ்வரூபத்திலிருந்து வழுவுபவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள்—இதில் மேலும் விவாதம் வேண்டாம். ஞானஸ்வரூபத்தை அருளும் விஷ்ணுவை யமன் எப்போதும் அறிகிறான்.

Verse 5

अतो गङ्गेति सा ज्ञेया सर्वदा लोकपावनी / भक्त्या विष्णुपदीत्येव कीर्तिता नात्र संशयः

ஆகையால் அவள் ‘கங்கை’ என அறியப்படுகிறாள்; எப்போதும் உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துபவள். பக்தியுடன் அவள் ‘விஷ்ணுபதி’—விஷ்ணுவின் திருவடிகளில் இருந்து தோன்றிய நதி—என்று போற்றப்படுகிறாள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

या पूर्वकाले यज्ञलिङ्गस्य विष्णोः साक्षाद्धरेर्विक्रमतः खगेन्द्र / वामस्य पादस्य नखाग्रतश्च निर्भिद्य चोर्ध्वाण्डकटाहखण्डम्

ஓ ககேந்திர கருடா! பண்டைக் காலத்தில் யஜ்ஞஸ்வரூபமான விஷ்ணு—சாட்சாத் ஹரி—திரிவிக்ரமமாக அடியெடுத்து வைத்தபோது, அவரது இடப்பாதத்தின் நகமுனை மேலுள்ள அண்டக் கடாஹத்தின் துண்டைத் துளைத்து உடைத்தது.

Verse 7

तदुदरमतिवेगात्सम्प्रविश्यावहन्तीं जगदघततिहन्तुः पादकिञ्जल्कशुद्धाम् / निखिलमलनिहन्त्रीं दर्शनात्स्पर्शनाच्च सकृदवगहनाद्वा भक्तिदां विष्णुपादे / शशिकरवरगौरां मीननेत्रां सुपूज्यां स्मरति हरिपदोत्थां मोक्षमेति क्रमेण

அதன் ஓட்டத்தில் மிக வேகமாக நுழைந்து அதில் இழுத்துச் செல்லப்படினும்—உலகப் பாவக் குவியலை அழிப்பவனான திருமாலின் திருப்பாதத் தூளால் தூய்மையடைந்த அந்த நதி எல்லாக் களங்கங்களையும் அகற்றுகிறது. அதை காணுதல், தொடுதல் அல்லது ஒருமுறை நீராடுதல் மட்டுமே விஷ்ணு திருவடிகளில் பக்தியை அளிக்கிறது. நிலவொளிபோல் வெண்மை, மீன்நயனாள், மிகப் பூஜ்யமான, ஹரியின் திருவடியில் பிறந்த அந்த நதியை நினைப்பவன் படிப்படியாக மோக்ஷத்தை அடைகிறான்.

Verse 8

इन्द्रोपि वायुकरमर्दितवायुकूटबिन्दुं च प्राश्य शिरसि ह्यसहिष्णुमानः / भागीरथी हरिपदाङ्कमिति स्म नित्यं जानन्महापरमभागवतप्रधानः / भक्त्या च खिन्नहृदयः परमादरेण धृत्वा स्वमूर्ध्नि परमो ह्यशिवः शिवो ऽभूत्

இந்திரனும், காற்றின் வலிமையால் தலையில் மோதித் தள்ளப்பட்ட அந்தத் துளியைத் தாங்க இயலாமல் அதை அருந்தினான். பாகீரதி (கங்கை) ஹரியின் திருப்பாதச் சின்னம் தாங்கியவள் என்பதை எப்போதும் அறிந்த அந்த மகாபரம பகவதர்களில் முதன்மையான பக்தன்—பக்தியால் உருகிய உள்ளத்துடன்—மிகுந்த மரியாதையால் அவளைத் தன் தலையில் தாங்கினான்; அதனால் ‘அசிவன்’ எனப்பட்டவனும் சிவன்—மங்களமயன்—ஆனான்.

Verse 9

भागीरथ्याश्च चत्वारि रूपाण्यासन्खगेश्वर / महाभिषग्जनेन्द्रस्य भार्या तु ह्यभिषेचनी

ஓ ககேஸ்வரா! பாகீரதி (கங்கை) நான்கு ரூபங்களை உடையவள். ‘அபிஷேசனி’ என்பது மகாபிஷக்—மருத்துவர்களின் தலைவன்—என்பவனின் மனைவி.

Verse 10

द्वितीयेनैव रूपेण गङ्गा भार्या च शन्तनोः / सुषेणा वै सुषेणस्य भार्या सा वानरी स्मृता

இரண்டாம் ரூபத்தில் கங்கை அரசன் சாந்தனுவின் மனைவியாக ஆனாள். மேலும் ‘சுஷேணா’—வானரி (குரங்கு-பெண்) என நினைவுகூரப்படுபவள்—சுஷேணனின் மனைவியாக ஆனாள்.

Verse 11

मण्डूकभार्या गङ्गा तु सैव मण्डूकिनी स्मृता / एवं चत्वारी रूपाणि गङ्गाया इति किर्तितमम्

மண்டூகனின் மனைவி ரூபத்தில் கங்கையே ‘மாண்டூகினி’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறாள். இவ்வாறு கங்கைக்கு நான்கு ரூபங்கள் எனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 12

आदित्याच्चैव गङ्गातः पर्जन्यः समुदाहृतः / प्रवर्षति सुवैराग्यं ह्यतः पर्जन्यनामकम्

சூரியனிடமிருந்தும் கங்கையிடமிருந்தும் ‘பர்ஜன்ய’ எனும் சக்தி கூறப்படுகிறது. அது சிறந்த வைராக்யத்தைப் பொழிவதால் அதற்கு பர்ஜன்ய என்ற பெயர் உண்டாயிற்று.

Verse 13

शरंवराय पञ्चजन्याच्च पञ्च हित्वा जग्ध्वा गर्वकं षट्क्रमेण / स्वबाणस्य स्वहृदि संस्थितस्य भजेत्सदा नैव भक्तिं विषं च

ஐந்து விஷயங்களைத் துறந்து, ஐந்து இந்திரியங்களையும் அடக்கி, அறுவகை ஒழுக்கத்தில் படிப்படியாக அகங்காரக் கர்வத்தை விழுங்கி, தன் இதயத்தில் தன் ‘உள்-அம்பு’ போல நிலைத்திருக்கும் இறைவனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்; அப்போது பக்தி விஷமாகாது, விஷமும் பக்தியை வெல்லாது.

Verse 14

लिङ्गं पुष्टं नैव कार्यं सदैव लिङ्गं पुष्टं कार्यमेवं सदापि / योनौ सक्तिर्नैव कार्या सदापि योनौ मुक्ते ऽसंगतो याति मुक्तिम्

லிங்க-சரீரம் எனும் சூட்சும உடலை எப்போதும் ஊட்டிப் பெருக்குவது வேண்டாம்; மாறாக, முறையாக அதைத் தூய்மைப்படுத்தி நன்றாக வலுப்படுத்த தொடர்ந்து முயல வேண்டும். யோனி எனும் உடல்-பந்தத்தில் பற்றுதல் எப்போதும் வேண்டாம்; யோனியிலிருந்து விடுபட்டவன் பற்றற்ற நிலையில் முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 15

वैराग्यमेवं प्रकारोत्येव नित्यमतः पर्जन्यस्त्वन्तकः पक्षिवर्य / एतावता शरभाख्यो महात्मा स चान्तरो स तु पर्जन्य एव

இவ்வாறே வைராக்யத்தின் இயல்பு; இதை நித்திய நிச்சயமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஓ ககேந்திர கருடா, பர்ஜன்யனே அந்தகன் (முடிவை அளிப்பவன்). இதனால் ‘சரப’ எனும் மகாத்மா அறியப்படுகிறான்; அவன் அந்தர்யாமி—உண்மையில் அவன் பர்ஜன்யனே.

Verse 16

शश्वत्केशा यस्य गात्रे खगेन्द्र प्रभास्यन्ते शरभाख्यो पयोतः / यमस्य भार्या श्यामला या खगेन्द्र यस्मात्सदा कलिभार्यापिया च

ஓ ககேந்திர கருடா, யாருடைய உடலில் முடி-ரோமங்கள் எப்போதும் சிலிர்த்து ஒளிர்கின்றனவோ, அவன் ‘சரப’ என அழைக்கப்படுகிறான். மேலும் ஓ பறவைகளின் அரசே, யமனின் துணை ‘ஷ்யாமலா’; அவளே கலியின் மனைவி என்றும் கூறப்படுகிறாள்.

Verse 17

मत्वा सम्यक् मानसं या करोति ह्यतश्च सा श्यामलासंज्ञकाभूत् / मलं वक्ष्ये हरिभक्तेर्विरोधी सुलोहपात्रे सन्निधानं च तस्य

யார் நன்றாக அறிந்து மனத்திலே திட்டமிட்டு குற்றம் செய்கிறாரோ, அந்த மாசு ‘ஷ்யாமலா’ என அழைக்கப்படுகிறது. இப்போது ஹரி-பக்திக்கு விரோதமான அந்த மாசையும், அது இரும்புப் பாத்திரத்தில் நிலைபெறும் முறையையும் கூறுகிறேன்।

Verse 18

चिकित्सितं परदुः खं खगेन्द्र दरेर्भक्तैस्त्याज्यमेवं सदैव

ஹே ககேந்திரா! ‘சிகிச்சை’ எனக் கூறினாலும் பிறருக்கு துயரம் விளைவிப்பது ஆண்டவனின் பக்தர்களால் எப்போதும் கைவிடப்பட வேண்டும்; அது எந்நேரமும் துறக்கத்தக்கதே।

Verse 19

नोच्चाश्च ते हरिभक्तेर्विहीनास्तेषां संगो नैव कार्यः सदापि / पुराणसंपर्कविसर्जिनं च पुराणतालं च पुराणवस्त्रम्

ஹரி-பக்தியற்றோர் உயர்ந்தவர்களாய் தோன்றினாலும் உண்மையில் உயர்வோர் அல்லர்; அவர்களுடன் எப்போதும் நட்பு கொள்ளாதே. பழுதடைந்த பழைய தொடர்புகள், வெறும் காட்டுக்காக பழைய தாளம்-கைத்தட்டல், பழைய ஆடைகள்—இவற்றையும் துறக்க வேண்டும்।

Verse 20

सुजीर्णकन्थाजिनमेखलं च यज्ञोपवीतं च कलिप्रियं च / प्रियं गृहं चोर्णविता नकं च समित्कुशैः पूरितं कुत्सितं च

கலியுகத்தில் மக்கள் வெளிப்புற அடையாளங்களையே விரும்புவர்—மிகச் சிதைந்த கந்தை, மான் தோல், இடைக்கயிறு, யஜ்ஞோபவீதம் அணிவர்; ஆனாலும் விருப்பமான இல்லறமும் கம்பள மூடியும் விடமாட்டார். கைகளில் சமித்து, குசா நிரம்பினாலும் நடத்தை தாழ்ந்ததும் கண்டிக்கத்தக்கதும் ஆகும்।

Verse 21

सर्वं चेत्कलिभार्याप्रियं च नैव प्रियं शार्ङ्गपाणेः कदाचित् / कांस्ये सुपक्वं यावनालस्य चान्नं तुषः पिण्याकं तुम्बबिल्वे पलाण्डुः

கலியுகப் பெண்களுக்கு எல்லாம் இனிமையாகத் தோன்றினாலும், அவை சார்ங்கபாணி திருமாலுக்கு எக்காலத்தும் பிரியமல்ல. வெண்கலப் பாத்திரத்தில் நன்றாகச் சமைத்த உணவு, யவனால தானியச் சோறு, மேலும் தவிடு, எண்ணெய்க்கட்டி, சுரைக்காய், வில்வப்பழம், வெங்காயம்—இவை அவர்க்கு நைவேத்யமாக உகந்ததல்ல.

Verse 22

दीर्घं तक्रं स्वादुहीनं कडूष्टणमेते सर्वे कलिभार्याप्रियाश्च / सुदुर्मुखं निन्दनं चार्यजानां सतोवमत्यात्मजानां प्रसह्य

நீண்ட நாள் வைத்த புளித்த மோர்—சுவையற்றது, கசப்பு, காரம் உடையது—இவை கலியுகத்தில் பெண்களுக்கு விருப்பமாகின்றன. மேலும் கடுமையிலும் அவர்கள் மகிழ்வர்: அருவருப்பான தீய நடத்தை, நல்லோரைக் குறை கூறுதல், தம் உறவினரும் பிள்ளைகளையும் வலுக்கட்டாயமாக வெட்கமின்றி இழிவுபடுத்துதல்।

Verse 23

सुपीडनं सर्वदा भर्तृवर्गे गृहस्थितव्रीहिवस्त्रादिचौर्यात् / प्रकीर्णभूतान्मूर्धजान्संदधानं करैर्युतं देवकलिप्रियं च

கணவனின் குடும்பத்தாரை எப்போதும் துன்புறுத்துதல், வீட்டில் வைத்த அரிசி, ஆடை முதலியவற்றைத் திருடுதல்—இப்பாவங்களால் அந்தப் பாவி தலையில் சிதறிய முடிகளைச் சேகரித்து, கைகளால் ஒன்றோடொன்று இணைத்து தைக்க வற்புறுத்தப்படுகிறான்; இத்தண்டனை யமதூதர்க்கு உகந்தது।

Verse 24

इत्यादि सर्वं कलिभार्याप्रियञ्च सुनिर्मलं प्रिकरोत्येव सर्वम् / अतश्च सा श्यामलेति स्वसंज्ञामवाप सा देवकी संबभूव

இவ்வாறு அவள் கலியுகப் பெண்களுக்கு விருப்பமானதும் விருப்பமற்றதும் ஆகிய அனைத்தையும் தூய்மையாக்கி ஒழுங்குபடுத்தினாள். ஆகவே அவளுக்கு ‘ஷ்யாமலா’ என்ற பெயர் கிடைத்தது; ‘தேவகீ’ எனவும் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 25

युधिष्ठिरस्यैव बभूव पत्नीसंभाविता तत्र च देवकी सा / चन्द्रस्य भार्या रोहिणी वै तदेयमश्विन्यादिभ्यो ऽह्यधिका सर्वदैव

அங்கே மதிக்கத்தக்க தேவகீ யுதிஷ்டிரரின் மனைவியாக ஆனாள். அவளே சந்திரனின் துணைவி ‘ரோஹிணி’ எனவும் அறியப்படுகிறாள்; அஸ்வினி முதலான நட்சத்திரங்களைவிடவும் அவள் எப்போதும் மேன்மையானவளாகக் கருதப்படுகிறாள்।

Verse 26

रोणीं धृत्वा रोहति योग्यस्थानं तस्माच्च सा रोहिणीति प्रसिद्धा / आदित्यभार्या नाम संज्ञा खगेन्द्र ज्ञेया सा नारायणस्य स्वरूपा

‘ரோணீ’ என்ற பெயரைத் தாங்கி அவள் தகுந்த நிலையினை ஏறுகின்றாள்; ஆகவே ‘ரோஹிணீ’ எனப் புகழ்பெற்றாள். ஓ ககேந்திரா, அவளின் பெயர்ச் சுட்டு ‘ஆதித்ய-பார்யா’; அவள் நாராயணனின் ஸ்வரூப வெளிப்பாடே.

Verse 27

संजानातीत्येव संज्ञामवाप संज्ञेति लोके सूर्य भार्या खगेन्द्र / ब्रह्मण्डस्य ह्यभिमानी तु देवो विराडिति ह्यभिधामाप तेन

‘ஸஞ்ஜானாத்’—அறிதலினாலேயே அவள் ‘ஸஞ்ஞா’ என்ற பெயரைப் பெற்றாள்; ஆகவே, ஓ ககேந்திரா, உலகில் அவள் ‘ஸஞ்ஞா’, சூரியனின் பார்யை என அழைக்கப்படுகிறாள். மேலும் பிரஹ்மாண்டத்தின் அபிமானி (அதிஷ்டாதா) தேவனும் அவளால் ‘விராட்’ என்ற பெயரை அடைந்தான்.

Verse 28

गङ्गादिषट्कं सममेव नित्यं परस्परं नोत्तमं नाधमं च / प्रधानाग्नेः पाविकान्यैव गङ्गा सदा शुभा नात्र विचार्यमस्ति

கங்கை முதலிய ஆறு புனித நீர்கள் எப்போதும் சமமான புண்ணியத்தை அளிப்பவை; அவற்றில் உயர்வு-தாழ்வு இல்லை. ஆயினும் ஆதியக்னியிலிருந்து தோன்றி இயல்பாகவே பாவனியாகிய கங்கை எந்நாளும் மங்களகரம்; இதில் விவாதம் வேண்டாம்.

Verse 29

आसां ज्ञानत्पुण्यमाप्नोति नित्यं सदा हरिः प्रीयते केशवोलम् / गङ्गादिभ्यो ह्यवराह्यग्निजाया स्वाहासंज्ञाधिगुणा नैव हीना

இத்தத்துவங்களை அறிந்தால் ஒருவர் எப்போதும் புண்ணியத்தை அடைகிறார்; ஹரி—கேசவன்—நித்தமும் மகிழ்கிறான். கங்கை முதலியவற்றைவிட ‘தாழ்வு’ எனக் கருதப்பட்டாலும், அக்னியின் பார்யை ‘ஸ்வாஹா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று உயர்ந்த குணங்களால் நிறைந்தவள்; அவள் எவ்விதத்திலும் குறையுடையதல்ல.

Verse 30

स्वाहाकारो मन्त्ररूपाभिमानी स्वाहेति संज्ञामाप सदैव वीन्द्र / अग्नेर्भार्यातो बुद्धिमान् संबभूव ब्रह्माभिमानी चन्द्रपुत्रो बुधश्च

ஓ வீந்திரா, ‘ஸ்வாஹா’ என்ற உச்சரிப்பு—மந்திரரூபத்தின் அபிமானியாக இருப்பது—எப்போதும் ‘ஸ்வாஹா’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறது. அக்னியின் பார்யை ஸ்வாஹாவிலிருந்து ஞானமிக்க புதன் பிறந்தான்; அவன் சந்திரனின் புதல்வன், பிரம்மத் தத்துவத்தின் அபிமானி எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 31

बुद्ध्याहरद्वै राष्ट्रजातं च सर्वं धृतं त्वतो बुधसंज्ञामवाप / एवं चाभूदभिमन्युर्महात्मा सुभद्राया जठरे ह्यर्जुनाच्च

தன் புத்தியால் அவர் முழு ராஷ்ட்ர வம்சத்தையும் வென்று தாங்கினார்; ஆகவே ‘புதன்’ (ஞானி) எனப் பெயர் பெற்றார். அதுபோல மகாத்மா அபிமன்யு சுபத்ரையின் கருவில் அர்ஜுனனால் பிறந்தான்.

Verse 32

कृष्णस्य चन्द्रस्य यमस्य चांशैः स संयुतस्त्वश्विनोर्वै हरस्य / स्वाहाधमश्चन्द्रपुत्रो बुधस्तु पादारविन्दे विष्णुदेवस्य भक्तः

சந்திரனின் புதல்வன் புதன், கிருஷ்ணன், சந்திரன், யமன் ஆகியோரின் அंशங்களால் அமைந்தவன் என்றும், அஸ்வினிகள் மற்றும் ஹரன் (சிவன்) உடனும் தொடர்புடையவன் என்றும் கூறப்படுகிறது. ஸ்வாஹாவிலிருந்து பிறந்த அந்த புதன், விஷ்ணுதேவனின் திருவடித் தாமரைகளின் பக்தன்.

Verse 33

नामात्मिका त्वश्विभार्या उषा नाम प्रकीर्तिता / बुधाधमा सा विज्ञेया स्वाहा दशगुणाधमा

‘நாமாத்மிகா’ எனப்படும் மந்திரரூப சக்தி, அஸ்வினிகளின் மனைவி உஷா என்று புகழப்படுகிறது. அவள் ‘புதாதமா’விடத் தாழ்ந்தவள் என அறிக; ‘ஸ்வாஹா’ அதைவிடப் பத்துமடங்கு மேலும் தாழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 34

नकुलस्य भार्या मागधस्यैव पुत्री शल्यात्मजा सहदेवस्य भार्या / उभे ह्येते अश्विभार्या ह्युषापि उपासते षड्गुणं विष्णुमाद्यम् / अतो ऽप्युषासंज्ञका सा खगेन्द्र अनन्तराञ्छृणु वक्ष्ये महात्मन्

நகுலனின் மனைவி—மகத அரசனின் மகள்—மற்றும் சகதேவனின் மனைவி—சல்யனின் மகள்—இவ்விருவரும் அஸ்வினிகளின் மனைவியரின் பரம்பரையுடன் தொடர்புடையவர்கள்; உஷாவும் ஆறு தெய்வீக குணங்களுடன் விளங்கும் ஆதிப் விஷ்ணுவை வழிபடுகிறாள். ஆகவே அவளும் ‘உஷா’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறாள். ஓ ககேந்திரா (கருடா), மேலும் கேள்; ஓ மகாத்மா, அடுத்ததை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 35

ततः शक्तिः पृथिव्यात्मा शनैश्चरति सर्वदा / अतः शनैश्चरो नाम उषायाश्च दशाधमाः

அதன்பின் பூமித் தன்மை உடைய அந்த சக்தி எப்போதும் மெதுவாகச் செல்கிறது; ஆகவே அவன் ‘சனைஸ்சரன்’ (மெதுவாகச் செல்லுபவன்) என அழைக்கப்படுகிறான். மேலும் உஷாவின் ‘தசாதமா’களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

Verse 36

कर्मात्मा पुष्करो ज्ञेयः शनरथ यमो मतः / नयाभिमानी पुरुषः किञ्चिन्नम्नो दशावरः

புஷ்கரனை கர்மஸ்வரூபன், கர்மபலத்தை நிர்ணயிப்பவன் என அறிக. ஷனரதன் யமன் எனக் கருதப்படுகிறான். நயமும் நடத்தையும் குறித்து அகந்தை கொண்டவன் ‘கிஞ்சின்னாமா’ என அழைக்கப்படுகிறான்; மற்றொருவன் ‘தசாவர’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 37

हरिप्रीतिकरो नित्यं पुष्करे क्रीडते यतः / अतस्तु पुष्कलो नाम लोके स परिकीर्तितः

அவன் எப்போதும் ஹரிக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவன்; புஷ்கரத்தில் இடையறாது விளையாடுவதால், உலகில் ‘புஷ்கல’ என்ற நாமத்தால் புகழப்படுகிறான்.

Verse 38

हरि प्रीतिकरान्धर्मान्वक्ष्ये शृणु खगाधिप / प्रातः काले समुत्थाय स्मरेन्नारायणं हरिम्

ஓ ககாதிபா! ஹரிக்கு பிரீதியளிக்கும் தர்மங்களை நான் உரைப்பேன்—கேள். அதிகாலையில் எழுந்து நாராயண ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 39

तुलसीवन्दनं कुर्याच्छ्रीविष्णुं संस्मरेत्खग / विण्मूत्रोत्सर्गकाले च ह्यपानात्मककेशवम्

ஓ ககா! துளசியை வணங்கி ஸ்ரீவிஷ்ணுவை நினைவு கூர். மேலும் மலம்-மூத்திரம் கழிக்கும் வேளையில் அபான ஸ்வரூபமான கேசவனை நினைவு கூர்.

Verse 40

त्रिविक्रमं शौचकाले गङ्गापानकरं हरिम् / दन्तधावनकाले तु चन्द्रान्तर्यामिणं हरिम्

சுத்திகரிப்பு வேளையில் திரிவிக்ரம ஹரியை நினைவு கூர்; அவர் கங்கையின் புனித ஆச்சமனத்தை அருள்பவன். பல் துலக்கும் வேளையில் சந்திரனுள் அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் ஹரியை நினைவு கூர்.

Verse 41

मुखप्रक्षालने काले माधवं संस्मरेत्खग / गवां कण्डूयने चैव स्मरेद्गोवर्धनं हरिम्

ஓ ககா! முகம் கழுவும் வேளையில் மாதவனை நினை; பசுக்களின் அரிப்பைத் தீர்க்கும் போது கோவர்த்தனதாரி ஹரியை நினை।

Verse 42

सदा गोदोहने काले स्मरेद्गोपालवल्लभम् / अनन्तपुण्यार्जितजन्मकर्मणां सुपक्वकाले च खगेन्द्रसत्तम

பசு பால் கறக்கும் வேளையில் எப்போதும் கோபாலர்களின் பிரியனான இறைவனை நினை. ஓ ககேந்திரச் சிறந்தவனே! அளவற்ற புண்ணியத்தால் பெற்ற பிறப்பு-செயல்களுடையோர்க்கு இது முற்றிப் பழுத்த காலத்தில் பலன் தரும்।

Verse 43

स्पर्शे गवां चैव सदा नृणां वै भवत्यतो नात्र विचार्यमस्ति / यस्मिन् गृहे नास्ति सदोत्तमा च गौर्यङ्गणे श्रीतुलसी च नास्ति

பசுக்களின் தொடுதலால் மனிதர்க்கு எப்போதும் மங்கலம் உண்டாகும்—இதில் ஐயம் இல்லை. ஆனால் நல்லொழுக்கமுடைய இல்லத்தரசி இல்லாததும், முற்றத்தில் ஸ்ரீதுளசி இல்லாததும் ஆன வீடு அந்த உயர்ந்த அருளாசியிலிருந்து விலகியது.

Verse 44

यस्मिन् गृहे देवमहोत्सवश्च यस्मिन् गृहे श्रवणं नास्ति विष्णोः / तत्संसर्गाद्याति दुः खादिकं च तस्य स्पर्शो नैव कार्यः कदापि

தேவமஹோற்சவங்கள் நடந்தாலும், விஷ்ணுவின் கதையைச் செவிமடுக்கும் வழக்கம் இல்லாத வீடு—அதன் தொடர்பால் துயரம் முதலியவை உண்டாகும்; ஆகவே அத்தகைய இடத்தை எந்நேரமும் தொடாதிருப்பதே நன்று।

Verse 45

गोस्पर्शनविहीनस्य गोदोहनमजानतः / गोपोषणविहीनस्य प्राहुर्जन्म निरर्थकम्

பசுவைத் தொடாதவன், பால் கறப்பதறியாதவன், பசுக்களைப் போஷித்து பராமரிக்காதவன்—அவனுடைய பிறப்பு பயனற்றது என்று கூறுவர்।

Verse 46

गोग्रासमप्रदातुश्च गोपुष्टिं चाप्यकुर्वतः / गतिर्नास्त्येव नास्त्येव ग्रामचाण्डालवत्स्मृतः

மாட்டிற்கு ஒரு கவளம்கூட அன்னம் அளிக்காதவனும், கோமாதாவை பேணி வளர்க்காதவனும்—அவனுக்கு நிச்சயமாக நல்ல கதி இல்லை, இல்லை; அவன் ஊர்ச் சாண்டாளன் போல நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 47

वत्स्यस्य स्तनपाने च बालकृष्णं तु संस्मरेत् / दधिनिर्मन्थने चैव मन्थाधारं स्मरेद्धरिम्

கன்று பால் குடிக்கும் வேளையில் பாலகிருஷ்ணனை நினைக்க வேண்டும்; தயிர் கடையும் போது கடைமத்துக்குத் தாங்குதலான ஹரியை நினைக்க வேண்டும்।

Verse 48

मृत्तिकास्नान काले तु वराहं संस्मरेद्धरिम् / पुण्ड्राणां धारणे चैव केशवादींश्च द्वादश

மண்ணால் (ம்ருத்திகா) நீராடும் வேளையில் வராஹரூப ஹரியை நினைக்க வேண்டும்; புண்ட்ரம் (திலகம்) அணியும் போது கேசவ முதலான பன்னிரு நாமங்களை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 49

मुद्राणां धारणे चैव शङ्खचक्रगदाधरम् / पद्मं नारायणीं मुद्रां क्रुद्धोल्कादींश्च संस्मरेत्

முத்திரைகளை அணியும்/செய்யும் போது சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கும் ஆண்டவனை நினைக்க வேண்டும்; மேலும் பத்மம், நாராயணீ முத்திரை, க்ருத்தோல்கா முதலான காவல் ரூபங்களையும் நினைக்க வேண்டும்।

Verse 50

श्रीरामसंस्मृतिं चैव संध्याकाले खगोत्तम / अच्युतानन्तगोविन्दाञ्छ्राद्धकाले च संस्मरेत्

ஓ சிறந்த பறவையே (கருடா), சந்தியாகாலத்தில் ஸ்ரீராமனை நினைக்க வேண்டும்; ஸ்ராத்த காலத்தில் அச்யுதன், அனந்தன், கோவிந்தன் ஆகியோரையும் நினைக்க வேண்டும்।

Verse 51

प्राणादिकपञ्चहोमेचानिरूद्धादींश्च संस्मरेत् / अन्नाद्यर्पणकाले तु वासुदेवं च संस्मरेत्

ப்ராணாஹுதி முதலான ஐந்து ஹோமங்களில் அனிருத்தாதி வ்யூஹ ரூபங்களை நினைவு கொள்ள வேண்டும். அன்னம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்கும் வேளையில் வாசுதேவனையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 52

अपोशनस्य काले तु वायोरन्तर्गतं हरिम् / बस्त्रधारणकाकाले तु उपेन्द्रं संस्मरेद्धरिम्

அபோஷண (சௌசம்) வேளையில் வாயுவின் உள்ளே நிலை கொண்ட ஹரியை நினைவு கொள்ள வேண்டும். ஆடை அணியும் வேளையில் உபேந்திர ரூப ஹரியை நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 53

यज्ञोपवीतस्य च धारणे तु नारायणं वामनाख्यं स्मरेत्तु / आर्तिक्यकाले च तथैव विष्णोः सम्यक् स्मरेत्पर्शुरामाख्यविष्णुम्

யஜ்ஞோபவீதம் அணியும் வேளையில் வாமனன் எனப்படும் நாராயணனை நினைவு கொள்ள வேண்டும். விஷ்ணுவின் ஆரத்தி வேளையில் பரசுராமன் எனப்படும் விஷ்ணுவை முறையாக நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 54

अपोशनेवैश्वदेवस्य काले तदन्यहोमादिषु भस्मधारणे / स्मरेत्तु भक्त्या परमादरेण नारायणं जामदग्न्याख्यरामम्

வைஶ்வதேவ வேளையிலும், ஆச்சமனம் (அபோஷணம்) செய்யும் வேளையிலும், பிற ஹோமக் கிரியைகளிலும், பஸ்மம் அணியும் வேளையிலும்—பக்தியுடனும் மிகுந்த மரியாதையுடனும்—ஜாமதக்ன்யன் எனப் புகழ்பெற்ற ராமன், அதாவது நாராயணனை நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 55

त्रिवारतीर्थग्रहणस्य काले कृष्णं रामं व्यासदेवं क्रमेण / शङ्खोदकस्योद्धरणे चैव काले मुकुन्दरूपं संस्मरेत्सर्वदैव

மூன்று முறை தீர்த்த-கிரஹணம் (ஸ்நானம்) செய்யும் வேளையில் வரிசையாக கிருஷ்ணன், ராமன், வ்யாசதேவன் ஆகியோரைக் நினைவு கொள்ள வேண்டும். சங்கில் உள்ள நீரை எடுக்கும் வேளையில் எப்போதும் முகுந்த ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 56

ग्रासेग्रासे स्मरणं चैव कार्यं गोविन्दसंज्ञस्य विशुद्धमन्नम् / एकैकभक्ष्यग्रहणस्य काले सम्यक् स्मरेदच्युतं वै खगेन्द्र

ஒவ்வொரு கவளத்திலும் ஸ்மரணம் செய்ய வேண்டும்; கோவிந்த நாமத்தில் நிவேதிக்கப்பட்ட தூய அன்னத்தை உண்ண வேண்டும். ஒவ்வொரு உணவுப் பொருளையும் எடுத்துக் கொள்ளும் வேளையில், ஓ ககேந்திரா, அச்யுதனை முறையாக நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 57

शाकादीनां भक्षणे चैव काले धन्वन्तरिं स्मरेच्चैव नित्यम् / तथा परान्नस्य च भोगकाले स्मरेच्च सम्यक् पाण्डुरङ्गं च विष्णुम्

கீரை முதலியவற்றை உண்ணும் வேளையில் எப்போதும் தன்வந்தரியை நினைவு கூர வேண்டும். அதுபோல் பிறர் செய்த அன்னத்தை அனுபவிக்கும் போது பாண்டுரங்கன்—விஷ்ணுவை முறையாக ஸ்மரிக்க வேண்டும்.

Verse 58

हैयङ्गवीनस्य च भक्षणे वै सम्यक् स्मरेत्ताण्डवाख्यं च कृष्णम् / दध्यन्नभक्षे परमं पुराणं गोपालकृष्णं संस्मरेच्चैव नित्यम्

ஹையங்கவீனம் (புதிய வெண்ணெய்) உண்ணும் போது தாண்டவாக்யன் எனப்படும் கிருஷ்ணனை முறையாக நினைவு கூர வேண்டும். தய்யன்னம் (தயிர்சாதம்) உண்ணும் வேளையில் பரமப் பழமையான கோபாலகிருஷ்ணனை எப்போதும் ஸ்மரிக்க வேண்டும்.

Verse 59

दुग्धान्नभोगे च तथैव काले सम्यक् स्मरेच्छ्रीनिवासं हरिं च / सुतैलसर्पिः षु विपक्वभक्षसंभोजने संस्मरेद्व्यङ्कटेशम्

பாலன்னம் அனுபவிக்கும் வேளையில் ஸ்ரீநிவாச ஹரியை முறையாக நினைவு கூர வேண்டும். நல்ல எண்ணெய் மற்றும் நெய்யில் சமைந்த நன்கு வெந்த உணவுகளை உண்ணும் போது வ்யங்கடேசன் (வேங்கடேஸ்வரன்) நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 60

द्राक्षासुजम्बूकदलीरसालनारिङ्गदाडिम्बफलानि चारु / स्मरेत्तु रम्भोत्तमनारिकेलधात्रीसुभोगे खलु बालकृष्णम्

திராட்சை, ஜாம்பு, வாழை, மாம்பழம், ஆரஞ்சு, மாதுளை ஆகிய அழகிய கனிகள்; மேலும் ரம்பை, சிறந்த வாழை, தேங்காய், தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) போன்ற இனிய அனுபவங்களில் நிச்சயமாக பாலகிருஷ்ணனை நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 61

सुपानकस्यैव च पानकाले सम्यक् स्मरेन्नारसिंहाख्यविष्णुम् / गङ्गामृतस्यैव च पानकाले गङ्गातातं संस्मरेद्विष्णुमेव

சுபானகத்தை அருந்தும் வேளையில் நரசிம்ஹன் எனப் பெயர்பெற்ற விஷ்ணுவை முறையாக நினைக்க வேண்டும். கங்காஜலம் அருந்தும் வேளையில் கங்கையின் தாதா (காவலன்) விஷ்ணுவையே நினைக்க வேண்டும்.

Verse 62

प्रयाणकाले संस्मरेत्तार्क्ष्यवाहं नारायणं निर्गुणं विश्वमूर्तिम् / पुत्रादीनां चुंबने चैव काले सुवेणुहस्तं संस्मरेत्कृष्णमेव

உடலை விட்டு புறப்படும் வேளையில் கருடவாகனன், குணாதீதன், உலகமூர்த்தியான நாராயணனை நினைக்க வேண்டும். மகன்கள் முதலியோர் முத்தமிடும் தருணத்திலும் கையில் வேணு கொண்ட கிருஷ்ணனையே நினைக்க வேண்டும்.

Verse 63

सुखङ्गकाले स्वस्त्रियश्चैव नित्यं गोपि कुचद्वन्द्वविलासिनं हरिम् / तांबूलकाले संस्मरैच्चैव नित्यं प्रद्युम्नाख्यं वासुदेवं हरिं च

இன்பக் கலவியின் வேளையில் தன் மனைவியுடன் இருந்தாலும், கோபியின் மார்பிரட்டையில் விளையாடும் ஹரியை எப்போதும் நினைக்க வேண்டும். தாம்பூலம் எடுத்துக் கொள்ளும் வேளையில், பிரத்யும்னன் என அழைக்கப்படும் வாசுதேவ ஹரியையும் எப்போதும் நினைக்க வேண்டும்.

Verse 64

शय्याकाले संस्मरेच्चैव नित्यं संकर्षणाख्यं विष्णुरूपं हरिं च / निद्राकाले संस्मरेत्पद्मनामं कथाकाले व्यासरूपं हरिं च

படுக்கையில் படுக்கும் வேளையில் சங்கர்ஷணன் எனப் பெயர்பெற்ற விஷ்ணுரூப ஹரியை எப்போதும் நினைக்க வேண்டும். உறங்கும் வேளையில் பத்மநாமனை, கதாநேரத்தில் வ்யாசரூப ஹரியையும் நினைக்க வேண்டும்.

Verse 65

सुगानकाले संस्मरेद्वेणुगीतं हरिं हरिं प्रवदेत्सर्वदैव / श्रीमत्तुलस्याश्छेदने चैव काले श्रीरामरामेति च संस्मरेत्तु

மங்களமான பாடலின் வேளையில் வேணுகீதத்தை நினைத்து எப்போதும் “ஹரி, ஹரி” என்று உரைக்க வேண்டும். புனித துளசியை வெட்டும் வேளையில் “ஸ்ரீராம, ராம” என்று நினைத்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 66

पुष्पादीनां छेदने चैव काले सम्यक स्मरेदेत्कपिलाख्यं हरिं च / प्रदक्षिणेगारुडान्तर्गतं च हरिं स्मरेत्सर्वदा वै खगेन्द्र

மலர் முதலியவற்றை பறிக்கும் அல்லது வெட்டும் வேளையில் முறையாக கபிலன் எனப்படும் ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும். பிரதட்சிணை செய்யும் போது கருடனுள் உறையும் ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும்; ஓ ககேந்திரா, எப்போதும் ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 67

प्रणमकाले देवदेवस्य विष्णोः शेषान्तस्थं संस्मरेच्चैव विष्णुम् / सुनीतिकाले संस्मरेन्नारसिंहं नारायणं संसंमरेत्सर्वदापि

வணங்கும் வேளையில் தேவர்களின் தேவனான விஷ்ணுவை—சேஷன் மீது உறையும் அவரை—நினைந்து விஷ்ணுவைத் தியானிக்க வேண்டும். நல்ல நெறி மற்றும் நல்வழி ஆலோசனையின் வேளையில் நரசிம்மனை நினைக்க வேண்டும்; எப்போதும் நாராயணனை நினைக்க வேண்டும்.

Verse 68

पूर्तिर्यदा क्रियते कर्मणां च सम्यक् स्मरेद्वासुदेवं हरिं च / एवं कृतानि कर्माणि हरिप्रीतिकराणि च

பூர்த்தி எனப்படும் புண்ணியச் செயல்கள் முறையாக செய்யப்படும் போது வாசுதேவனாகிய ஹரியையும் முறையாக நினைவு கூர வேண்டும். இவ்வாறு செய்யப்பட்ட செயல்கள் ஹரிக்கு மகிழ்ச்சி தருவன ஆகும்.

Verse 69

सम्यक् प्रकुर्वन्नेतानि पुष्करो हरिवल्लभः

இவற்றை முறையாகச் செய்பவன் புஷ்கரன்—ஹரிக்கு அன்பானவன்—விரும்பிய பலனை அடைவான்.

Verse 70

एतस्मादेव पक्षीश कर्म यत्समुदाहृतम् पुष्कराख्यानमतुलं शृणोति श्रद्धयान्वितः / हरिप्रीतिकरे धर्मे प्रीतियुक्तो भवेत्सदा

ஆகையால், ஓ பறவைகளின் தலைவனே, அறிவிக்கப்பட்ட கர்மவிதிகளுடன் கூடிய இந்த ஒப்பற்ற ‘புஷ்கர-ஆக்யானம்’ என்பதை பக்தியுடன் கேட்பவன், ஹரிக்கு மகிழ்ச்சி தரும் தர்மத்தில் எப்போதும் அன்பும் ஆனந்தமும் உடையவனாக இருப்பான்.