Adhyaya 63

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते गान्धर्वलक्षणं नाम द्विषष्टितमो ऽध्यायः // ६२// सूत उवाच कुकुद्मिननस्तु तं लोकं रैवतस्य गतस्य ह / त्दृता पुण्यजनैः सर्वा राक्षसैः साकुशस्थली

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த நடுப்பகுதியின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், பார்கவசரிதத்தில் ‘காந்தர்வலக்ஷணம்’ எனப்படும் அறுபத்திரண்டாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—ரைவதனின் குகுத்மி அந்த உலகிற்கு சென்றபின், ‘சாகுஷஸ்தலி’ எனப்படும் நிலமெங்கும் புண்யஜனரும் ராட்சசரும் நிரம்பினர்।

Verse 2

तद्वै भ्रातृशतं तस्य धार्मिकस्य महात्मनः / निबध्यमानं नाराचैर्विदिशः प्राद्रवद्भयात्

அந்த தர்மமிகு மகாத்மாவின் நூறு சகோதரர்கள், நாராச அம்புகளால் குத்தப்பட்டுக் கொண்டே, அச்சத்தால் விதிசா நோக்கி ஓடினர்।

Verse 3

तेषां तु तद्भयक्रान्तक्षत्रियाणां च विद्रुताम् / अन्ववायस्तु सुमहांस्तत्र तत्र द्विजोत्तमाः

அச்சத்தால் கலங்கிப் பாய்ந்த அந்த க்ஷத்திரியர்களின் பின்னால், இடம் இடமாக உயர்ந்த இருபிறப்பாளர்கள் (த்விஜோத்தமர்) உடன் ஒரு பெரும் அணிவகுப்பும் தொடர்ந்தது।

Verse 4

शार्याता इति विख्याता दिक्षु सर्वासु धर्मिकाः / धृष्टस्य धर्ष्टिकं सर्वं रणधृष्टं बभूव ह

அவர்கள் ‘சார்யாதா’ எனப் புகழ்பெற்றோர்; எல்லாத் திசைகளிலும் தர்மநெறியினர். த்ருஷ்டனின் ஆற்றலால் த்ருஷ்டிகர் அனைவரும் போர்க்களத்தில் அஞ்சாதவர்களாயினர்।

Verse 5

त्रिसाहस्रं तु स गणः क्षत्रियाणां महात्मनाम् / नभगस्य च दायादो नाभादो नाम वीर्यवान्

அந்த மகாத்ம க்ஷத்திரியர்களின் கூட்டம் மூவாயிரம்; நபகனின் வாரிசு ‘நாபாத’ எனும் வீரமிகு ஒருவன்.

Verse 6

अंबरीषस्तु नाभागिर्विरूपस्तस्य चात्मजः / पृषदश्वो विरूपस्य तस्य पुत्रो रथीतरः

அம்பரீஷன் நாபாகனின் புதல்வன்; அவனுடைய மகன் விரூபன். விரூபனின் மகன் ப்ருஷதஷ்வன்; அவனுடைய மகன் ரதீதரன்.

Verse 7

एते क्षत्रप्रसूता वै पुनश्चाङ्गिरसः स्मृताः / रथीतराणां प्रवराः क्षेत्रोपेता द्विजातयः

இவர்கள் க்ஷத்திரியரில் பிறந்தவர்களாயினும் மீண்டும் ஆங்கிரஸர் என நினைக்கப்படுகின்றனர். ரதீதரர்களின் சிறந்த ப்ரவரர்; க்ஷேத்ர-சம்பந்தத்தால் த்விஜாதியர் ஆவர்.

Verse 8

क्षुवतस्तु मनोः पूर्वमिक्ष्वाकुरभिनिःसृतः / तस्य पुत्रशतं त्वासीदिक्ष्वाकोर्भूरिदक्षिमम्

க்ஷுவதனிடமிருந்து, மனுவுக்கு முன்பே, இக்ஷ்வாகு வெளிப்பட்டான். இக்ஷ்வாகுவுக்கு நூறு புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் பெருந்தானம் செய்யும் उदாரர்கள்.

Verse 9

तेषां श्रेष्ठो विकुक्षिस्तु निमिर्दण्डश्च ते त्रयः / शकुनिप्रमुखास्तस्य पुत्राः पञ्चाशतस्तु ते

அவர்களில் விகுக்ஷி சிறந்தவன்; நிமி மற்றும் தண்டன்—இம்மூவர் தலைசிறந்தோர். சகுனி முதலிய அவனுக்கு ஐம்பது புதல்வர்கள் இருந்தனர்.

Verse 10

उत्तरापथदेशस्य रक्षितारो महीक्षितः / चत्वारिंशत्तथाष्टौ च दक्षिणस्यां तु वै दिशि

மஹிக்ஷித் உத்தராபத தேசத்தின் காவலனானான்; மேலும் தென் திசையிலும் நாற்பத்தெட்டு காவலர்கள் (அரசர்கள்) இருந்தனர்.

Verse 11

विराटप्रमुखास्ते च दक्षिणापथरक्षिणः / इक्ष्वाकुस्तु विकुक्षिं वै अष्टकायामथा दिशत्

அவர்கள் விராடன் முதலிய தலைவர்கள்; தெற்குப் பாதையின் காவலர்கள். அப்போது இக்ஷ்வாகு அஷ்டகா-ஸ்ராத்தத்திற்காக விகுக்ஷியை நியமித்தான்.

Verse 12

राजोवाच / मांसमानय श्राद्धे त्वं मृगान्हत्वा महाबल / श्राद्धं मम तु कर्त्तव्यमष्टकानां न संशयः

அரசன் கூறினான்—ஓ மகாபலவானே! ஸ்ராத்தத்திற்காக மிருகங்களை வேட்டையாடி மாம்சம் கொண்டு வா. அஷ்டகா-ஸ்ராத்தத்தை நான் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்; ஐயமில்லை.

Verse 13

स गतो मृगयां चैव वचनात्तस्य धीमतः / मृगान्सहस्रकान्हत्वा परिश्रान्तश्च वीर्यवान्

அந்த ஞானியின் சொல்லின்படி அவன் வேட்டைக்குச் சென்றான். ஆயிரக்கணக்கான மிருகங்களை வேட்டையாடி அந்த வீரன் மிகுந்த களைப்புற்றான்.

Verse 14

भक्षयच्छशकं तत्र विकुक्षिर्मृगयां गतः / आगते हि विकुक्षै तु समांसे महसैनिके

வேட்டைக்குச் சென்ற விகுக்ஷி அங்கே ஒரு சசகத்தை (முயல்) உண்டான். மாம்சத்துடன் அந்தப் பெருஞ்சேனாதிபதி விகுக்ஷி திரும்பி வந்தபோது…

Verse 15

वसिष्ठं चोदयामास मांस प्रोक्षयतामिति / तथेति चोदितो राज्ञा विधिवत्तदुपस्थितम्

அரசன் வசிஷ்டரிடம்—“மாம்சத்திற்கு ப்ரோட்சணம் செய்து தூய்மைப்படுத்துங்கள்” என்றான். அரசன் கட்டளையின்படி வசிஷ்டர் “அப்படியே” என்று சொல்லி விதிப்படி அதைச் செய்தார்.

Verse 16

स दृष्ट्वोपहतं मांसं क्रुद्धो राजानमब्रवीत् / अनेनोपहतं मांसं पुत्रेण तव पार्थिव

அந்த காயமடைந்த மாம்சத்தைப் பார்த்து கோபமுற்றவன் அரசனிடம் கூறினான்—“ஓ பார்திவா! உன் புதல்வனே இம்மாம்சத்தை மாசுபடுத்தினான்।”

Verse 17

शशभक्षाददुष्टं वै नैव मांसं महाद्युते / शशो दुरात्मना पूर्वममना भक्षितो ऽनघ

ஓ மகாத்யுதே! முயலை உண்டதால் மாம்சம் குற்றமடையாது; ஆனால் ஓ நிர்மலனே, முன்பு துராத்மா அமனே முயலை உண்டான்.

Verse 18

तेन मांसमिदं दुष्टं पितॄणां नृपसत्तम / इक्ष्वाकुस्तु ततः क्रुद्धो विकुक्षिमिदमब्रवीत्

ஓ நரபசத்தமா! ஆகவே இம்மாம்சம் பித்ருக்களுக்குப் பாழடைந்தது. அப்போது கோபமுற்ற இக்ஷ்வாகு விகுக்ஷியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 19

पितृकर्मणि निर्दिष्टो मया च मृगयां गतः / शशं भक्षयसे ऽरण्ये निर्घृणः पूर्वमद्य तु

பித்ருகர்மத்திற்காக நான் உன்னை வேட்டைக்கு அனுப்பினேன்; ஆனால் நீ இரக்கமின்றி காட்டில் முயலை உண்டுகொண்டிருக்கிறாய்—முன்பும், இன்றும்.

Verse 20

तस्मात्परित्यजामि त्वां गच्छ त्वं स्वेन कर्मणा / एवमिक्ष्वाकुणा त्यक्तो वसिष्ठवचनात्सुतः

ஆகையால் நான் உன்னைத் துறக்கிறேன்; நீ உன் கர்மத்தின்படி செல். வசிஷ்டரின் வாக்கினால் இக்ஷ்வாகு தன் மகனை இவ்வாறு துறந்தான்.

Verse 21

इक्ष्वाकौसंस्थिते तस्मिञ्छशादः पृथिवीमिमाम् / प्राप्तः परगधर्मात्मा स चायोध्याधिपो ऽभवत्

இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் இருந்த அந்தக் காலத்தில் சசாதன் இப்பூமியை அடைந்தான்; பரதர்மநெறியுடைய அவன் அயோத்தியின் அதிபதியானான்.

Verse 22

तदाकरोत्स राज्यं वै वसिष्ठपरिनोदितः / ततस्तेनैनसा पूर्णो राज्यावस्थो महीपतिः

அப்போது வசிஷ்டரின் ஊக்கத்தால் அவன் அரசாட்சியை நடத்தினான்; பின்னர் அந்த மன்னன் அரசநிலையில் இருந்தபடியே அந்தப் பாவத்தால் நிறைந்தான்.

Verse 23

कालेन गतवान्सो ऽथ शकृन्मूत्रतरङ्गितम् / ज्ञात्वैवमेतदाख्यानं ना विधिर्भक्षयेद्बुधः

காலப்போக்கில் அவன் சென்றான்; பின்னர் மலமூத்திர அலைகளால் கலங்கும் நரகத்தை அடைந்தான். இவ்வுரையை அறிந்த ஞானி மாமிசம் உண்ணக் கூடாது.

Verse 24

मांसभक्षयितामुत्र यस्य मांसमिहाद्म्यहम् / एतन्मांसस्य मांसत्वं प्रवदन्ति मनीषिणः

‘அமுலோகத்தில் யாருடைய மாமிசத்தை நான் உண்ணப்போகிறேனோ, அவருடைய மாமிசத்தையே இங்கே நான் உண்ணுகிறேன்’—இதுவே மாமிசத்தின் “மாமிசத்தன்மை” என்று ஞானிகள் கூறுவர்.

Verse 25

शशादस्य तु दायादः ककुत्स्थो नाम वीर्यवान् / इन्द्रस्य वृषभूतस्य ककुत्स्थो जयते पुरा

சசாதனின் வாரிசு வீரமிக்க ககுத்ஸ்தன் எனப் பெயருடையவன்; பண்டைக் காலத்தில் காளை வடிவம் கொண்ட இந்திரனிடமிருந்து ககுத்ஸ்தன் பிறந்தான்.

Verse 26

पूर्वमाडीबके युद्धे ककुत्स्थस्तेन संस्मृतः / अनेनास्तु ककुत्स्थस्य पृथुश्चानेन स स्मृतः

முன்னர் மாடீபகப் போரில் அவனால் ககுத்ஸ்தன் நினைவுகூரப்பட்டான்; இவ்வம்சவரிசையால் ககுத்ஸ்தனுடன் ப்ருது என்பவனும் நினைவுகூரப்படுகிறான்.

Verse 27

दृषदश्वः पृथोः पुत्रस्तस्मादन्ध्रस्तु वीर्यवान् / अन्ध्रात्तु युवनाश्वस्तु शावस्तस्तस्य चात्मजः

ப்ருதுவின் மகன் த்ருஷதஷ்வன்; அவனிடமிருந்து வீரமிக்க அந்த்ரன் பிறந்தான். அந்த்ரனிடமிருந்து யுவநாஷ்வன், அவனுடைய மகன் ஷாவஸ்தன்.

Verse 28

जज्ञे श्रावस्तको राजा श्रावस्ती येन निर्मिता / श्रावस्तस्य तु दायादो बृहदश्वो महायशाः

ஷ்ராவஸ்தகன் என்னும் அரசன் பிறந்தான்; அவனால் ஷ்ராவஸ்தி நகரம் நிறுவப்பட்டது. ஷ்ராவஸ்தனின் வாரிசு மகாயசஸ்வி ப்ருஹதஷ்வன் ஆவான்.

Verse 29

बृहदश्वसुतश्चापि कुवलाश्व इति श्रुतः / यस्तु धुन्धुवधाद्राजा धुन्धुमारत्वमागतः

ப்ருஹதஷ்வனின் மகன் குவலாஷ்வன் எனப் புகழ்பெற்றான்; துந்துவை வதைத்ததால் அந்த அரசன் ‘துந்துமாரன்’ என்ற பெயரை அடைந்தான்.

Verse 30

ऋषय ऊचुः धुन्धोर्वधं महाप्राज्ञ घोतुमिच्छाम विस्तरात् / यदर्थं कुवलाश्वस्य धुन्धुमारत्वमागतम्

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாப்ராஜ்ஞரே! துந்துவின் வதத்தை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறோம்; எந்த காரணத்தால் குவலாஷ்வன் ‘துந்துமாரன்’ என்ற பெயரை அடைந்தான்?

Verse 31

सूत उवाच कुवलाश्वस्य पुत्राणां सहस्राण्येकविंशतिः / सर्वे विद्यासु निष्णाता बलवन्तो दुरासदाः

சூதர் கூறினார்—குவலாஷ்வனுக்கு இருபத்தொன்று ஆயிரம் புதல்வர்கள் இருந்தனர். அனைவரும் கல்விகளில் தேர்ந்தோர், வலிமைமிக்கோர், அணுக இயலாதோர்.

Verse 32

बभूवुर्धार्मिकाः सर्वे यज्वानो भूरिदक्षिणाः / कुवलाश्वं महावीर्यं शूरमुत्तमधार्मिकम्

அவர்கள் அனைவரும் தர்மநிஷ்டையுடையோர், யாகம் செய்பவர்கள், மிகுந்த தானதட்சிணை அளிப்பவர்கள். குவலாஷ்வன் மகாவீரியன், வீரன், சிறந்த தர்மவான்.

Verse 33

बृहदश्वो ह्यभ्यषिञ्चत्तस्मिन्राज्ये नराधिपः / पुत्रसंक्रामितश्रीस्तु वनं राजा विवेश ह

நராதிபதி பிருஹதஷ்வன் அந்த ராஜ்யத்தில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான். புதல்வனுக்கு அரசலட்சுமியை ஒப்படைத்து, அரசன் வனத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 34

बृहदश्वं महाराजं शूरमुत्तमधार्मिकम् / प्रयास्यन्तमुतङ्कस्तु ब्रह्मर्षिः प्रत्यवारयत्

மகாராஜா பிருஹதஷ்வன்—வீரனும் சிறந்த தர்மவானும்—புறப்படும்போது, பிரம்மரிஷி உத்தங்கன் அவரைத் தடுத்தான்.

Verse 35

उत्तङ्क उवाच भवता रक्षणं कार्यं तत्तावत्कर्त्तुमर्हति / निरुद्विग्नस्तपस्छर्तुं न हि शक्रो ऽपि पार्थिव

உத்தங்கன் கூறினான்—ஹே பார்திவா, அதுவரை பாதுகாப்புப் பணியை நீர் செய்ய வேண்டும்; அதைச் செய்யத் தகுதியுடையீர். அச்சமின்றி தவம் செய்வது இந்திரனாலும் கூட இயலாது.

Verse 36

ममाश्रमसमीपेषु मेरोर्हि परितस्तु वै / समुद्रो वालुकापूर्णस्तत्र तिष्ठति भूपते

ஓ பூபதே! என் ஆசிரமத்தின் அருகில், மேரு மலையைச் சுற்றிலும் உண்மையாக மணலால் நிரம்பிய கடல் அங்கே நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 37

देवतानामवध्यस्तु महाकायो महाबलः / अन्तर्भूमिगतस्तत्र वालुकान्तर्हितो महान्

அவன் தேவர்களாலும் கொல்ல இயலாதவன்; பெருந்தேகமும் பேர்வலிமையும் உடையவன்; அங்கே பூமிக்குள் சென்று, மணலுக்குள் மறைந்து கிடக்கும் மகான்.

Verse 38

राक्षसस्य मधोः पुत्रो धुन्धुर्नाम महासुरः / शेते लोकविनाशाय तप आस्थाय दारुणम्

ராக்ஷசன் மது என்பவனின் மகன், துந்து என்னும் அந்த மகாசுரன், உலகநாசத்திற்காகக் கொடிய தவத்தை ஏற்று அங்கே படுத்திருக்கிறான்.

Verse 39

संवत्सरस्य पर्यन्ते स निश्वासं विमुञ्चति / यदा तदा मही तत्र चलति स्म सकानना

ஆண்டின் முடிவில் அவன் மூச்சை வெளியே விடுகிறான்; அப்போது அப்போது அங்கே காடுகளுடன் கூடிய பூமி நடுங்குகிறது.

Verse 40

तस्य निश्वासवातेन रज उद्धूयते महत् / आदित्यपथमावृत्य सप्ताहं भूमिकंपनम्

அவனுடைய மூச்சுக் காற்றால் பெரும் தூசி எழுகிறது; சூரியன் செல்லும் பாதை மறைக்கப்பட்டு ஏழு நாட்கள் பூமி அதிர்கிறது.

Verse 41

सविस्फुलिङ्गं सज्वारं सधूममतिदारुणम् / तेन राजन्न शक्नोमि तस्मिन्स्थातुं स्व आश्रमे

அது சினுக்குகளுடன், ஜ்வாலையுடன், புகையுடன் கூடிய மிகக் கொடுமையானது; ஆகையால், அரசே, என் ஆசிரமத்தில் அங்கே நிற்க இயலவில்லை।

Verse 42

तं वारय महाबाहो लोकानां हितकाम्यया / तेजस्ते सुमहद्विष्मुस्तेजसाप्याययिष्यति

மகாபாகுவே, உலக நலன் வேண்டி அவனைத் தடுத்து நிறுத்து; உன் தேஜஸ் மிகப் பெரிது—அது அந்தத் தீயவனைத் தன் ஒளியால் அடக்கிவிடும்।

Verse 43

लोकाः स्वस्था भवन्त्वद्य तस्मिन्विनिहते सुरे / त्वं हि तस्य वधार्थाय समर्थः पृथिवीपते

அந்த தேவர் வீழ்த்தப்பட்டால் இன்று உலகங்கள் நலமுடன் அமைதியடையட்டும்; பூமிபதியே, அவனை வதைக்க நீயே வல்லவன்.

Verse 44

विष्णुना च वरो दत्तो मम पूर्व यतो ऽनघ / न हि धुन्धुर्महावीर्यस्तेजसाल्पेन शाक्यते

அனகனே, விஷ்ணு எனக்கு முன்பே வரம் அளித்துள்ளார்; மாபெரும் வீரியமுள்ள துந்துவை சிறு தேஜஸால் வெல்ல இயலாது.

Verse 45

निर्दग्धुं पृथिवीपालैरपि वर्षशतैरपि / वीर्यं हि सुमहत्तस्य देवैरपि दुरासदम्

பூமிபாலர்களாலும் நூறு நூறு ஆண்டுகள் முயன்றாலும் அவனை எரிக்க முடியாது; அவன் வீரியம் மிகப் பெரிது, தேவர்களுக்கும் அணுக இயலாதது.

Verse 46

एवमुक्तस्तु राजर्षिरुत्तङ्केन महात्मना / कुवलाश्वं तु तं प्रादात्तस्मिन् धुन्धुनिवारणे

மகாத்மா உத்தங்கன் இவ்வாறு கூறியபோது, ராஜரிஷி துந்துவை ஒழிப்பதற்காக குவலாஷ்வனை அவனிடம் ஒப்படைத்தார்.

Verse 47

भगवन्न्यस्तशस्भो ऽहमयं तु तनयो मम / भविष्यति द्विजश्रेष्ठ धुन्धुमारो न संशयः

பகவனே, நான் ஆயுதங்களை விட்டு வைத்தேன்; ஆனால் என் மகன், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, ஐயமின்றி துந்துமாரன் ஆவான்.

Verse 48

स तमादिश्य तनयं धुन्धुमाग्णमच्युतम् / जगाम स वनायैव तपसे शंसितव्रतः

துந்துவை எரித்தழிக்கும் அச்யுதனெனும் தன் மகனுக்கு ஆணையிட்டு, புகழத்தக்க விரதம் கொண்டவன் தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 49

कुवलाश्वस्तु धर्मात्मा पितुर्वचनमाश्रितः / सहक्रैरेकविंशत्या पुत्राणां सह पार्थिवः

தர்மாத்மா குவலாஷ்வன் தந்தையின் சொல்லை ஏற்று, இருபத்தொன்று ஆயிரம் மகன்களுடன் அந்த மன்னன் புறப்பட்டான்.

Verse 50

प्रायादुत्तङ्कसहितो धुन्धोस्तस्य निवारणे / तमाविशत्ततो विष्णुर्भगवान्स्वेन तेजसा

அவன் உத்தங்கனுடன் துந்துவைத் தடுக்கப் புறப்பட்டான்; அப்போது பகவான் விஷ்ணு தம் தேஜஸால் அவனுள் புகுந்தார்.

Verse 51

उत्तङ्कस्य नियोगात्तु लोकानां हितकाम्यया / तस्मिन्प्रयाते दुर्धर्षे दिवि शब्दो महानभूत्

உத்தங்கரின் ஆணையால், உலக நலத்தை நாடி, அந்த அஞ்சாதவன் புறப்பட்டபோது விண்ணில் பேரொலி எழுந்தது।

Verse 52

अद्य प्रभृत्येष नृपो धुन्धुमारो भविष्यति / दिव्यैः पुष्पैश्च तं देवाः संमतात्समवाकिरन्

இன்றுமுதல் இவ்வரசன் ‘துந்துமாரன்’ ஆவான். மகிழ்ந்த தேவர்கள் தெய்வப் பூக்களால் அவனைப் பொழிந்தனர்.

Verse 53

देवदुन्दुभयश्चैव प्रणेदुर्हि तदा भृशम् / स गत्वा पुरुषव्याघ्रस्तनयैः सह वीर्यवान्

அப்போது தேவ துந்துபிகள் பெரிதும் முழங்கின. அந்த வீரமிகு புலிவீரன் தன் புதல்வர்களுடன் சென்றான்.

Verse 54

समुद्रं खानयामास वालुकापूर्णमव्ययम् / तस्य पुत्रैः खनद्भिश्च वालुकान्तर्हितस्तदा

மணலால் நிரம்பிய, அழியாத கடலை அவன் தோண்டத் தொடங்கினான். அவன் புதல்வர்கள் தோண்டிக்கொண்டிருக்க, அவன் அப்போது மணலுக்குள் மறைந்தான்.

Verse 55

धुन्धुरासादितस्तत्र दिशमाश्रित्य पश्चिमाम् / मुखजेनाग्निना क्रुद्धो लोकानुद्वर्तयन्निव

அங்கே துந்து மேற்கு திசையைச் சார்ந்தான். கோபத்தால் வாய்த் தீயை உமிழ்ந்து, உலகங்களைப் புரட்டிவிடுவது போல இருந்தான்.

Verse 56

वारि सुस्राव चोगेन महोदधिरिवोदये / सोमस्य सो ऽसुरश्रेष्ठो धारोर्मिकलिलो महान्

யோக வலத்தால் நீர் உதய வேளையில் பேர்கடல் பொங்குவது போலப் பெருகியது; சோமனுடைய அந்த அசுரச் சிறந்தவனின் மாபெரும் ஓடை அலைகளால் நிரம்பியது।

Verse 57

तस्य पुत्रास्तु निर्दग्धास्त्रय उर्वरिता मृधे / ततः स राजातिबलो राक्षसं तं महाबलम्

அவனுடைய மூன்று புதல்வரும் போரில் எரிந்து சாம்பலாயினர், எஞ்சியது மட்டும் இருந்தது; பின்னர் அந்த மிகுந்த வலிமை கொண்ட அரசன் அந்த மாபெரும் வலிமை உடைய ராட்சசனை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 58

आससाद महातेजा धुन्धुं बन्धुनिबर्हणम् / तस्य वारिमयं वेगमपि वत्स नराधिपः

மிகுந்த தேஜஸுடைய அரசன், உறவினரை அழிப்பவனான துந்துவை அணைந்தான்; வத்சா, அவனுடைய நீர்மயமான வேகத்தையும் அவன் எதிர்கொண்டான்।

Verse 59

योगी योगेन वह्निं च शमयामास वारिणा / निरस्यन्तं महाकायं बलेनोदकराक्षसम्

யோகி யோக வலத்தால் நீரால் அக்கினியை அடக்கினான்; மேலும் வலிமையால் அந்த மாபெரும் உடலுடைய நீர்-ராட்சசனைத் தள்ளி அகற்றினான்।

Verse 60

उत्तङ्कं दर्शयामास कृतकर्मा नराधिपः / उत्तङ्कश्च वरं प्रादात्तस्मै राज्ञे महात्मने

கடமை நிறைவேற்றிய நராதிபன் உத்தங்கனை தரிசிக்கச் செய்தான்; மகாத்மா உத்தங்கனும் அந்த அரசனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தான்।

Verse 61

ददतश्चाक्षयं वित्तं शत्रुभिश्चाप्य धुष्यताम् / धर्मे रतिं च सततं स्वर्गे वासं तथाक्षयम्

தானம் செய்பவனுக்கு செல்வம் அழியாததாகும்; பகைவர்கள் துன்புறுத்தினாலும். அவனுக்கு தர்மத்தில் எப்போதும் ஈடுபாடு, சொர்க்கத்தில் அழிவில்லா வாசம் உண்டாகும்.

Verse 62

पुत्राणां चाक्षयांल्लोकान्स्वर्गे ये रक्षसा हताः / तस्य पुत्रास्त्रयः शिष्टा दृढाश्वो ज्येष्ठ उच्यते

சொர்க்கத்தில் ராட்சசனால் கொல்லப்பட்டவர்களின் புதல்வர்களுக்கும் சொர்க்கத்தில் அழிவில்லா உலகங்கள் உண்டாகும். அவனுக்கு மூன்று நற்குணப் புதல்வர்கள்; அவர்களில் மூத்தவன் த்ருடாஷ்வன் எனப்படுவான்.

Verse 63

भद्राश्वः कपिलाश्वश्च कनीयांसौ तु तौ स्मृतौ / धैन्धुमारिर्दृढाश्वश्च हर्यश्वस्तस्य चात्मजः

பத்ராஷ்வன், கபிலாஷ்வன்—இவ்விருவரும் இளையவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர். தைந்துமாரி, த்ருடாஷ்வன்; அவனுடைய மகன் ஹர்யஷ்வன் ஆவான்.

Verse 64

हर्यश्वस्य निकुंभो ऽभूत्क्षात्रधर्मरतः सदा / संहताश्वो निकुंभस्य सुतो रणविशारदः

ஹர்யஷ்வனுக்கு நிகும்பன் பிறந்தான்; அவன் எப்போதும் க்ஷாத்திர தர்மத்தில் ஈடுபட்டவன். நிகும்பனின் மகன் ஸம்ஹதாஷ்வன், போரில் தேர்ந்தவன்.

Verse 65

कृशाश्वश्चाकृताश्वश्च संहताश्वसुतावुभौ / तस्य पत्नी हैमवती सती माता दृषद्वती

ஸம்ஹதாஷ்வனுக்கு இரு மகன்கள்—க்ருஷாஷ்வன், அக்ருதாஷ்வன். அவனுடைய மனைவி ஹைமவதி சதி; தாய் த்ருஷத்வதி.

Verse 66

विख्याता त्रिषु लोकेषु पुत्रश्चास्य प्रसेनजित् / युवनाश्वसुतस्तस्य त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

அவன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன்; அவனுடைய மகன் பிரசேனஜித். மேலும் யுவநாஶ்வனுடைய அந்த மகனும் மூன்று உலகங்களிலும் பிரசித்தி பெற்றான்.

Verse 67

अत्यन्तधार्मिका गौरी तस्य पत्नी पतिव्रता / अभिशस्ता तु सा भर्त्रा नदी सा बाहुदा कृता

மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய கௌரி அவனுடைய பதிவிரதை மனைவி. கணவன் சபித்ததால் அவள் ‘பாஹுதா’ எனும் நதியாக ஆனாள்.

Verse 68

तस्यास्तु गौरिकः पुत्रश्चक्रवर्ती बभूव ह / मान्धाता यौवनाश्वो वै त्रैलोक्यविजयी नृपः

அவளுக்குப் ‘கௌரிகன்’ என்ற மகன் சக்கரவர்த்தியாக ஆனான். யுவநாஶ்வனுடைய மகன் மாந்தாதா உண்மையிலே மூன்று உலகங்களையும் வென்ற அரசன்.

Verse 69

अत्राप्युदाहरन्तीमं श्लोकं पौराणिका द्विजाः / यावत्सूर्य उदयते यावच्च प्रतितिष्ठति

இங்கேயும் புராணங்களை அறிந்த இருபிறப்பினர் இந்தச் ச்லோகத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர்—சூரியன் உதயமாகும் வரை, மேலும் நிலைத்திருக்கும் வரை.

Verse 70

सर्वं तद्यौवनाश्वस्य मान्धातुः क्षेत्रमुच्यते / तस्य चैत्ररथी भार्या शशबिन्दोः सुताभवत्

அந்த முழுப் பகுதியும் யுவநாஶ்வனின் மகன் மாந்தாதாவின் க்ஷேத்திரம் எனக் கூறப்படுகிறது. அவனுடைய மனைவி சைத்ரரதி, ஷஷபிந்து என்பவனின் மகளாக இருந்தாள்.

Verse 71

साध्वी बिन्दुमती नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि / पतिव्रता च ज्येष्ठा च भातॄणामयुतस्य सा

பிந்துமதி என்னும் அந்த சாத்வி பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவள். அவள் பதிவிரதை; பத்தாயிரம் சகோதரர்களில் மூத்தவளும் ஆவாள்.

Verse 72

तस्यामुत्पादयामास मान्धाता त्रीन्सुतन्प्रभुः / पुरुकुत्समंबरीषं मुचुकुन्दं च विश्रुतम्

அவளிடத்தில் ஆண்டவன் மாந்தாதா மூன்று புதல்வர்களை பெற்றான்—புருகுத்ஸன், அம்பரீஷன், மேலும் புகழ்பெற்ற முசுகுந்தன்.

Verse 73

अंबरीषस्य दायादो युवनाश्वो ऽपरः स्मृतः / नर्मदायां समुत्पन्नः संभूतस्तस्य चात्मजः

அம்பரீஷனின் வாரிசாக மற்றொரு யுவநாஷ்வன் கூறப்படுகிறான். நர்மதையில் பிறந்த சம்பூதன் அவனுடைய மகன் ஆவான்.

Verse 74

संभूतस्यात्मजः पुत्रो ङ्यनरण्यः प्रतापवान् / रावणेन हतो येन त्रैलोक्यं विजितं पुरा

சம்பூதனின் மகன் வீரத்துடன் விளங்கிய ங்யனரண்யன். அவனை ராவணன் கொன்றான்; அந்த ராவணன் முன்பு முப்புலகையும் வென்றவன்.

Verse 75

तेन दृश्योनरण्यस्य हर्यश्वस्तस्य चात्मजः / हर्यश्वात्तु दृषद्वत्यां जज्ञे च सुमतिर्नृपः

அவனிடமிருந்து (ங்யனரண்யனிடமிருந்து) த்ருஷ்யோனரண்யன் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் ஹர்யஷ்வன். ஹர்யஷ்வனிடமிருந்து த்ருஷத்வதியில் அரசன் சுமதி பிறந்தான்.

Verse 76

तस्य पुत्रो ऽभवद्राजा त्रिधन्वा नाम धार्मिकः / आसीत्त्रिधन्वनश्चापि विद्वांस्त्रय्यारुणिः प्रभुः

அவனுக்கு திரிதன்வா என்னும் தர்மமிகு அரசன் மகனாகப் பிறந்தான். திரிதன்வனுக்கு திரய்யாருணி எனும் ஆண்டவன் போன்ற அறிஞனும் இருந்தான்.

Verse 77

तस्य सत्यव्रतो नाम कुमारो ऽभून्महाबलः / तेन भार्या विदर्भस्य त्दृता हत्वा दिवौकसः

அவனுக்கு சத்தியவிரதன் என்னும் மாபெரும் வலிமை கொண்ட இளவரசன் பிறந்தான். அவன் தேவர்களையும் வென்று விதர்பனின் மனைவி த்திருதாவை அபகரித்தான்.

Verse 78

पाणिग्रहणमन्त्रेषु निष्टानं प्रापितेष्विह / कामाद्बलाच्च मोहाच्च संहर्षेण बलेन च

இங்கு பாணிகிரஹண திருமண மந்திரங்களில் விதி நிலைபெற்றிருந்தும், காமத்தால், வலுக்கட்டாயத்தால், மயக்கத்தால், மேலும் மோதலின் வலிமையால் (அது நிகழ்ந்தது).

Verse 79

भाविनोर्ऽथस्य च बलात्तत्कृतं तेन धीमता / तमधर्मेण संयुक्तं पिता भय्यारुणो ऽत्यजत्

வருங்காலப் பயனின் வலிமையான ஆசையால் அந்த அறிவுடையவன் அதைச் செய்தான். அவன் அதர்மத்துடன் சேர்ந்தவன் என அறிந்து தந்தை பைய்யாருணன் அவனைத் துறந்தான்.

Verse 80

अपध्वंसेति बहुशो वदन्क्रोधसमन्वितः / पितरं सो ऽब्रवीदेकः क्व गच्छामीति वै मुहुः

கோபம் நிறைந்தவனாய் அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘அபத்வம்ச’ என்று கூறினான். பின்னர் தனியாகத் தந்தையிடம் அடிக்கடி—‘நான் எங்கே போவேன்?’ என்று கேட்டான்.

Verse 81

पिता चैनमथोवाच श्वपाकैः सह वर्त्तय / नाहं पुत्रेण पुत्रार्थी त्वयाद्य कुलपांसन

அப்போது தந்தை அவனை நோக்கி கூறினார்— “சண்டாளர்களோடு சேர்ந்து வாழ்; உன்னைப் போன்ற மகனால் எனக்கு மகப்பேறு வேண்டாம், இன்று நீ குலக்கழுக்கு.”

Verse 82

इत्युक्तः स निराक्रामन्नगराद्वचना द्विभोः / न चैनं वारयामास वसिष्ठो भगवानृषिः

அவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தந்தையின் சொல்லினால் அவன் நகரத்தை விட்டு வெளியேறினான்; பகவான் முனிவர் வசிஷ்டரும் அவனைத் தடுக்கவில்லை।

Verse 83

स तु सत्यव्रतो धीमाञ्श्वपाकावसथान्तिके / पित्रा त्यक्तो ऽवसद्धीरः पिता चास्य वनं ययौ

சத்தியவிரதம் கொண்ட அந்த அறிவாளி, சண்டாளர்களின் குடியிருப்பருகே திடமுடன் தங்கினான்; தந்தை அவனைத் துறந்து தானே வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 84

तस्मिंस्तु विषये तस्य नावर्षत्पाकशासनः / समा द्वादश संपूर्मास्तेनाधर्मेण वै तदा

அவன் இருந்த அந்த நாட்டில் இந்திரன் (பாகசாசனன்) மழை பொழியவில்லை; அவன் செய்த அதர்மத்தால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முழுதும் வறட்சி நிலவியது।

Verse 85

दारांस्तु तस्य विषये विश्वामित्रो महातपाः / संन्यस्य सागरानूपे चचार विपुलं तपः

அந்த நாட்டில் மகாதபஸ்வி விஸ்வாமித்ரர், தம் மனைவியை அங்கே விட்டு, கடற்கரையோரத் தோப்பில் பெரும் தவம் செய்தார்।

Verse 86

तस्य पत्नी गले बद्ध्वा मध्यमंपुत्रमौरसम् / शिष्टानां भरणार्थाय व्यक्रीणाद्गोशतेन वै

அவனுடைய மனைவி நடுப்பிள்ளையான தன் இயற்பிறந்த மகனை கழுத்தில் கட்டி, நல்லோரின் வாழ்வாதாரத்திற்காக நூறு பசுக்களுக்கு விற்றாள்.

Verse 87

तं तु बद्धं गले दृष्टवा विक्रयार्थं नरोत्तमः / महर्षिपुत्रं धर्मात्मा मोक्षयामास सुव्रतः

கழுத்தில் கட்டப்பட்டு விற்கப்படவிருந்த அந்த மகரிஷியின் மகனைப் பார்த்ததும், தர்மாத்மாவான உயர்ந்த மனிதன், நல்விரதனாய், அவனை விடுவித்தான்.

Verse 88

सत्यव्रतो महाबुद्धिर्भरणं तस्य चाकरोत् / विश्वामित्रस्य तुष्ट्यर्थमनुकंपार्थमेव च

மகாபுத்தியுடைய சத்தியவ்ரதன் அவனுக்கு வாழ்வாதாரத்தை அளித்தான்—விசுவாமித்திரரை மகிழ்விக்கவும், கருணையினாலும்கூட.

Verse 89

सो ऽभवद्गालवो नाम गले बद्धो महातपाः / महर्षिः कौशिकस्तात तेन वीरेण मोक्षितः

கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த மகாதபஸ்வி ‘காலவ’ என அழைக்கப்பட்டான்; தாதா, கௌசிக மகரிஷியை அந்த வீரன் விடுவித்தான்.

Verse 90

तस्य व्रतेन भक्त्या च कृपया च प्रतिज्ञया / विश्वामित्रकलत्रं च बभार विनये स्थितः

அவனுடைய விரதம், பக்தி, கருணை, உறுதிமொழி ஆகியவற்றால்—பணிவில் நிலைத்து—விசுவாமித்திரரின் மனைவியையும் அவன் தாங்கிப் பேணினான்.

Verse 91

हत्वा मृगान्वराहांश्च महिषांश्च जलेचरान् / विश्वामित्राश्रमाभ्यासे तन्मांसमनयत्ततः

அவன் மான், வராகம், எருமை மற்றும் நீர்வாழ் உயிர்களை வேட்டையாடி, விஸ்வாமித்ரரின் ஆசிரமத்தின் அருகே அவற்றின் மாம்சத்தை கொண்டு வந்தான்.

Verse 92

उपांशुव्रतमास्थाय दीक्षां द्वादशवार्षिकीम् / पितुर्नियोगादभजन्नृपे तु वनमास्थिते

அரசன் வனத்தில் தங்கியிருந்தபோது, தந்தையின் கட்டளையின்படி அவன் உபாஂசு விரதத்தை ஏற்று பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தீட்சையை அனுஷ்டித்தான்.

Verse 93

अयोध्यां चैव राष्ट्रं च तथैवान्तः पुरं पुनिः / याज्योत्थान्यायसंयोगाद्वसिष्ठः पर्यरक्षत

யாகத்துடன் தொடர்புடைய நீதிமுறை ஒழுங்கினால், வசிஷ்டர் அயோத்தி, நாடு மற்றும் அந்தப்புரம் ஆகியவற்றை மீண்டும் பாதுகாத்தார்.

Verse 94

सत्यव्रतः सुबाल्यात्तु भाविनोर्ऽथस्य वै बलात् / वसिष्ठे ऽभ्यधिकं मन्युं धारयामास मन्युना

சத்தியவிரதன் சிறுவயதிலிருந்தே, வரவிருக்கும் நிகழ்வின் வலிமையால், வசிஷ்டர்மீது அதிகமான கோபத்தை உள்ளத்தில் தாங்கினான்.

Verse 95

पित्रा तु तं तदा राष्ट्रात्परित्यक्तं स्वमात्मजम् / न वारयामास मुनिर्वसिष्ठः कारणेन वै

தந்தை தன் மகனை நாட்டிலிருந்து துறந்தபோதும், ஏதோ காரணத்தால் முனிவர் வசிஷ்டர் அதைத் தடுக்கவில்லை.

Verse 96

पाणिग्रहममन्त्राणां निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे / एवं सत्यव्रतस्तां वै हृतवान्सप्तमे पदे

பாணிகிரஹண மந்திரங்களின் நிறைவு ஏழாம் அடியில் நிலைபெறும்; அவ்வாறே சத்தியவ்ரதன் அவளை உண்மையாய் ஏழாம் அடியிலேயே எடுத்துச் சென்றான்.

Verse 97

जानन्धर्मान्वसिष्ठस्तु नवमन्त्रानिहेच्छति / इति सत्यव्रतो रोषं वसिष्ठे मनसाकरोत्

தர்மங்களை அறிந்த வசிஷ்டர் இங்கே ஒன்பது மந்திரங்களை விரும்பினார்; இதென எண்ணி சத்தியவ்ரதன் வசிஷ்டர்மேல் மனத்தில் கோபம் கொண்டான்.

Verse 98

गुणबुद्ध्या तु भगवान्वसिष्ठः कृतवांस्तपः / न तु सत्यव्रतो ऽबुध्यदुपांशुव्रतमस्य वै

குணநோக்குடன் பகவான் வசிஷ்டர் தவம் செய்தார்; ஆனால் சத்தியவ்ரதன் அவருடைய அந்த உபாஂசு விரதத்தை உணரவில்லை.

Verse 99

तस्मिंस्तु परमो रोषः पितुरासीन्महात्मनः / तेन द्वादश वर्षाणि नावर्षत्पाकशासनः

அந்த நிகழ்வில் மகாத்மையான தந்தைக்கு பேர்கோபம் எழுந்தது; அதனால் பாகசாசனன் (இந்திரன்) பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழை பொழியவில்லை.

Verse 100

तेन त्विदानीं वहता दीक्षां तां दुर्वहां भुवि / कुलस्य निष्कृतिः स्वस्य सृतेयं च भवेदिति

ஆகையால் இப்போது அவன் பூமியில் தாங்க இயலாத அந்த தீட்சையை ஏந்துகிறான்; தன் குலத்திற்குப் பரிகாரம் உண்டாகவும், இந்தப் படைப்பு நிலைத்திருக்கவும் என்று.

Verse 101

ततो वसिष्ठो भगवान्पित्रा त्यक्तं न वारयत् / अभिषेक्ष्याम्यहं नष्टे पश्चादेनमिति प्रभुः

அப்போது பகவான் வசிஷ்டர், தந்தையால் கைவிடப்பட்ட அவனைத் தடுக்கவில்லை. ஆண்டவன் கூறினார்— “இது அழிந்த பின், பின்னர் நான் இவனுக்கு அபிஷேகம் செய்வேன்.”

Verse 102

स तु द्वादशवर्षाणि दीक्षां तामुद्वहन्बली / अविद्यमाने मांसे तु वसिष्ठस्य महात्मनः

அந்த வலிமைமிக்கவன் அந்த தீட்சையை பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஏந்தினான்; ஆனால் மகாத்மா வசிஷ்டரிடம் மாமிசம் கிடைக்கவில்லை.

Verse 103

सर्वकामदुघां धेनुं स ददर्श नृपात्मजः / तां वै क्रोधाच्च मोहाच्च श्रमच्चैव क्षुधान्वितः

அந்த அரசகுமாரன் எல்லா விருப்பங்களையும் பால் போல வழங்கும் காமதேனுவைக் கண்டான்; கோபம், மயக்கம், சோர்வு, பசி ஆகியவற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவளை நோக்கினான்.

Verse 104

दस्युधर्मगतो दृष्ट्वा जघान बलिनां वरः / सतु मांसं स्वयं चैव विश्वामित्रस्य चात्मजान्

கொள்ளையர் தர்மத்தில் சென்றதைப் பார்த்து, வலிமைமிக்கவர்களில் சிறந்தவன் அவளை கொன்றான்; அந்த மாமிசத்தைத் தானும் உண்டு, விஸ்வாமித்ரரின் புதல்வர்களுக்கும் உண்ணச் செய்தான்.

Verse 105

भोजयामास तच्छ्रुत्वा वसिष्ठस्तं तदात्यजत् / प्रोवाच चैव भगवान्वसिष्ठस्तं नृपात्मजम्

அதை கேட்டவுடன் வசிஷ்டர் அப்போதே அவனை விட்டு விலகினார்; மேலும் பகவான் வசிஷ்டர் அந்த அரசகுமாரனிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 106

पातयेयमहं क्रूर तव शङ्कुम पोह्य वै / यदि ते त्रीणि शङ्कूनि न स्युर्हि पुरुषाधम

ஓ கொடியவனே! உன் சங்குவை நான் வீழ்த்துவேன்; அதை அகற்று. உனக்கு மூன்று சங்குகள் இல்லையெனில், ஓ புருஷாதமா!

Verse 107

पितुश्चापारितोषेण गुरोर्देगध्रीवधेन च / अप्रोक्षितोपयोगाच्च त्रिविधस्ते व्यतिक्रमः

தந்தையைத் திருப்தியற்றதாக்குதல், குருவின் தேகத்ரீவதம் செய்தல், மேலும் அப்ரோக்ஷிதமானதைப் பயன்படுத்துதல்—இவை மூன்று வகை உன் குற்றம்.

Verse 108

एवं स त्रीणि शङ्कूनि दृष्ट्वा तस्य महातपाः / त्रिशङ्कुरिति होवाच त्रिशङ्कुस्तेन स स्मृतः

இவ்வாறு அந்த மகாதபஸ்வி அவனுடைய மூன்று சங்குகளைப் பார்த்து ‘திரிசங்கு’ என்று கூறினார்; அதனால் அவன் திரிசங்கு என நினைக்கப்பட்டான்.

Verse 109

विश्वामित्रस्तु दाराणामागतो भरणे कृते / ततस्तस्मै वरं प्रादात्तदा प्रीतस्त्रिशङ्कवे

அப்போது விசுவாமித்ரர் மனைவியரின் பராமரிப்பிற்காக வந்தார்; மகிழ்ந்து திரிசங்குவுக்கு ஒரு வரம் அளித்தார்.

Verse 110

छन्द्यमानो वरेणाथ गुरुं वव्रेनृपात्मजः / सशरीरो व्रजे स्वर्गमित्येवं याचितो वरः

வரத்தால் மகிழ்ந்த அரசகுமாரன் குருவையே வரமாக வேண்டி—‘நான் உடலுடன் சொர்க்கம் செல்வேன்’ என்று அப்படியே வரம் கேட்டான்.

Verse 111

अनावृष्टिभये तस्मिञ्जाते द्वादशवार्षिके / अभिषिच्य राज्ये पित्र्ये योजयामास तं मुनिः

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையின்மை என்ற அச்சம் எழுந்தபோது, அந்த முனிவர் அவனைத் தந்தையரின் அரசில் அபிஷேகம் செய்து ஆட்சிக்கு நியமித்தார்।

Verse 112

मिषतां देवतानां च वसिष्ठस्य च कौशिकः / सशरीरं तदा तं वै दिवमारोपयत्प्रभुः

தேவர்களும் வசிஷ்டரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஆண்டவன் கௌசிகன் அவனை அப்போதே உடலோடு விண்ணுலகிற்கு ஏற்றினான்।

Verse 113

मिषतस्तु वसिष्ठस्य तदद्भुतमिवाभवत् / अत्राप्युदाहरन्तीमं श्लोकं पौराणिका जनाः

வசிஷ்டர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே அது ஒரு அதிசயம்போல் நிகழ்ந்தது; இங்கேயும் புராணிகர்கள் இந்தச் ச்லோகத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர்।

Verse 114

विश्वामित्रप्रसादेन त्रिशङ्कुर्दिविराजते / देवैः सार्द्धं महातेजानुग्रहात्तस्य धीमतः

விச்வாமித்ரரின் அருளால் திரிசங்கு தேவர்களுடன் விண்ணுலகில் ஒளிர்கிறான்; அந்த மகாதேஜஸ்வி ஞானியின் அனுகிரகத்தால்।

Verse 115

तस्य सत्यरता नाम भार्या कैकयवंशजा / कुमारं जनयामास हरिश्चन्द्रमकल्मषम्

அவனுடைய கைகய வம்சத்து மனைவி சத்தியரதா, குற்றமற்ற மகன் ஹரிச்சந்திரனைப் பெற்றாள்।

Verse 116

स तु राजा हरिश्चन्द्रस्त्रैशङ्कव इति श्रुतः / अहर्ता राजसूयस्य सम्रडिति परिश्रुतः

அந்த அரசன் ஹரிச்சந்திரன் ‘த்ரைசங்கவ’ எனப் புகழப்பட்டான். ராஜசூய யாகத்தின் ஆஹர்த்தாவாகவும் ‘சம்ராட்’ எனவும் பரவலாகப் பெயர்பெற்றான்.

Verse 117

हरिश्चन्द्रस्य तु सुतो रोहितो नाम वीर्यवान् / हरितो रोहितस्याथ चञ्चुर्हरीत उच्यते

ஹரிச்சந்திரனுக்கு வீரமிக்க மகன் ‘ரோஹிதன்’ எனப் பெயர்பெற்றான். ரோஹிதனுக்கு ‘ஹரிதன்’ பிறந்தான்; அவனுக்குப் பிறந்த ‘சஞ்சு’ ‘ஹாரீத’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 118

विनयश्च सुदेवश्च चञ्चुपुत्रौ बभूवतुः / चैता सर्वस्य क्षत्रस्य विजयस्तेन स स्मृतः

சஞ்சுவுக்கு விநயன், சுதேவன் என இரு மகன்கள் பிறந்தனர். இவ்விருவரும் முழுக் க்ஷத்திரிய குலத்திற்கும் வெற்றியாகக் கருதப்பட்டதால், அவர் ‘விஜயன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 119

रुरुकस्तनयस्तस्य राजा धर्मार्थकोविदः / रुरुकात्तु वृकः पुत्रस्तस्माद्बाहुर्विजज्ञिवान्

அவனுடைய மகன் ‘ருருகன்’ எனும் அரசன்; தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்தவன். ருருகனுக்கு ‘வ்ருகன்’ மகன்; அவனிடமிருந்து ஞானமிக்க ‘பாஹு’ பிறந்தான்.

Verse 120

हैहयैस्तालजङ्घैश्च निरस्तो व्यसनी नृपः / शकैर्यवनकांबोजैः पारदैः पह्लवैस्तथा

அந்த ஆசைமயமான அரசன் ஹைஹயர் மற்றும் தாலஜங்கர் ஆகியோரால் விரட்டப்பட்டான்; மேலும் சகர், யவனர், காம்போஜர், பாரதர், பஹ்லவர் ஆகியோராலும் (அடக்கப்பட்டு) நீக்கப்பட்டான்.

Verse 121

नात्यर्थं धार्मिको ऽभूत्स धर्म्ये सति युगे तथा / सगरस्तु सुतो बाहोर्जज्ञे सह गरेण वै

தர்ம யுகத்திலும் அவன் மிகுந்த தர்மவான் அல்ல. பாஹுவின் மகனான சகரன் ‘கர’ உடனே பிறந்தான்.

Verse 122

भृगोराश्रममासाद्य ह्यौर्वैण परिरक्षितः / अग्नेयमस्त्रं लब्ध्वा तु भार्गवात्सगरो नृपः

பிருகுவின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, அவன் அவுர்வரால் காக்கப்பட்டான். பின்னர் அரசன் சகரன் பார்கவரிடமிருந்து அக்னேய அஸ்திரத்தைப் பெற்றான்.

Verse 123

जघान पृथिवीं गत्वा तालजङ्घान्सहैहयान् / शकानां पह्लवानां च धर्मं निरसदच्युतः

அவன் பூமியெங்கும் சென்று தாலஜங்கர்களையும் ஹைஹயர்களையும் உடன் அழித்தான். அச்யுதனான சகரன் சகர், பஹ்லவர் ஆகியோரின் தர்ம வழக்கங்களையும் ஒழித்தான்.

Verse 124

क्षत्रियाणां तथा तेषां पारदानां च धर्मवित् / ऋषय ऊचुः कथं स सगरो राजा गरेण सह जज्ञिवान्

அந்த க்ஷத்திரியர்களும் பாரதர்களும் பற்றிய தர்மத்தை அறிந்த முனிவர்கள் கூறினர்—சகரன் ‘கர’ உடன் எவ்வாறு பிறந்தான்?

Verse 125

किमर्थं वा शकादीनां क्षत्रियाणां महौजसाम् / धर्मान्कुलोचितान्क्रुद्धो राजा निरसदच्युतः

மிகுந்த வலிமை உடைய சக முதலிய க்ஷத்திரியர்களின் குலத்திற்குரிய தர்மங்களை, கோபத்தால் அச்யுத அரசன் ஏன் ஒழித்தான்?

Verse 126

सुत उवाच बाहोर्व्यसनिनस्तस्य त्दृतं राज्यं पुरा किल / हैहयैस्तालजङ्घैश्च शकैः सार्द्धं समागतैः

சூதர் கூறினார்— முன்பு தீய பழக்கங்களில் மூழ்கிய பாஹுவின் அரசை ஹைஹயர், தாலஜங்கர், சகர்கள் ஆகியோர் ஒன்றுகூடி வந்து பறித்தனர்।

Verse 127

यवनाः पारदाश्चैव कांबोजाः पह्लवास्तथा / हैहयार्थं पराक्रान्ता एते पञ्च गणास्तदा

யவனர், பாரதர், காம்போஜர், பஹ்லவர்— இவ்வைந்து கூட்டங்களும் அப்போது ஹைஹயர்களின் பொருட்டு படையெடுத்து வந்தனர்।

Verse 128

त्दृतराज्यस्तदाबाहुः संन्यस्य स तदा गृहम् / वनं प्रविश्य धर्मात्मा सह पत्न्या तपो ऽचरत्

அரசு பறிக்கப்பட்டபின் பாஹு இல்லத்தைத் துறந்து, தர்மநெஞ்சனாய் மனைவியுடன் வனத்தில் புகுந்து தவம் செய்தான்।

Verse 129

कदाचिदप्यकल्पः स तोयार्थं प्रस्थितो नृपः / वृद्धत्वाद्दुर्बलत्वाच्च ह्यन्तरा स ममार च

ஒரு சமயம் அந்த அரசன் நீர் எடுக்கச் சென்றான்; ஆனால் முதுமையும் பலவீனமும் காரணமாக வழியிலேயே உயிர்நீத்தான்।

Verse 130

पत्नी तु यादवी तस्य सगर्भा पृष्ठतो ऽप्यगात् / सपत्न्या तु गरस्तस्यै दत्तो गर्भजिघांसया

அவனுடைய யாதவ குலத்து மனைவி கர்ப்பிணியாக இருந்தும் பின்னால் சென்றாள்; ஆனால் இணைமனைவி கருவை அழிக்க எண்ணி அவளுக்கு விஷம் கொடுத்தாள்।

Verse 131

सा तु भर्तुश्चितां कृत्वा वह्निं तं समारोहयत् / और्वस्तं भार्गवो दृष्ट्वा कारुण्याद्धि न्यवर्त्तयत्

அவள் கணவனின் சிதையை அமைத்து அந்தத் தீயில் ஏறினாள். அவ்வூர்வ முனிவரை கண்ட பார்கவர் கருணையால் அவளைத் தடுத்தார்.

Verse 132

तस्याश्रमे तु गर्भं सा गरेण च तदा सह / व्यजायत महाबाहुं सगरं नाम धर्मिकम्

அவனுடைய ஆசிரமத்தில் அவள் கரம் (விஷம்/மருந்து) உடனே கருவுற்று, ‘சகரன்’ எனப்படும் மகாபாகு, தர்மநெறியுடைய மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 133

और्वस्तु जातकर्मादीन्कृत्वा तस्य महात्मनः / अध्याप्य वेदाञ्छास्त्राणि ततो ऽस्त्रं प्रत्यपादयत्

அவ்வூர்வர் அந்த மகாத்மனுக்கு ஜாதகர்ம முதலிய சடங்குகளைச் செய்து, வேத-சாஸ்திரங்களைப் போதித்து, பின்னர் திவ்யாஸ்திரங்களை அளித்தார்.

Verse 134

ततः शकान्स यवनान्कांबोजान्पारदांस्तथा / पह्लवांश्चैव निःशेषान्कर्तुं व्यवसितो नृपः

பின்னர் அந்த அரசன் சகர், யவனர், காம்போஜர், பாரதர் மற்றும் பஹ்லவர் ஆகியோரைக் முழுவதுமாக ஒழிக்கத் தீர்மானித்தான்.

Verse 135

ते हन्यमाना वीरेण सगरेण महात्मना / वसिष्ठं शरणं सर्वे संप्राप्ताः शरणैषिणः

மகாத்மையான வீரன் சகரன் அவர்களை வெட்டிக் கொன்றபோது, அடைக்கலம் நாடிய அவர்கள் அனைவரும் வசிஷ்டரைச் சரணமாக அடைந்தனர்.

Verse 136

वसिष्ठो वीक्ष्य तान्युक्तान्विनयोन महामुनिः / सगरं वारयामास तेषां दत्त्वाभयं तथा

மகாமுனி வசிஷ்டர் அவர்களின் பணிவான சொற்களை நோக்கி, அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து சகரனைத் தடுத்தார்.

Verse 137

सगरः स्वां प्रतिज्ञां च गुरोर्वाक्यं निशम्य च / जघान धर्मं वै तेषां वेषान्यत्वं चकार ह

சகரன் தன் உறுதியையும் குருவின் சொல்லையும் கேட்டபின், அவர்களின் தர்மத்தை ஒழித்து அவர்களின் வேடத்தை மாற்றினான்.

Verse 138

अर्द्धं शाकानां शिरसो मुण्डयित्वा व्यसर्जयत् / यवनानां शिरः सर्वं कांबोजानां तथैव च

சகர்களின் தலையை அரைமட்டும் மொட்டையடித்து விடுத்தான்; யவனரும் காம்போஜரும் முழுத் தலையும் மொட்டையடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 139

पारदा मुक्तकेशाश्च पह्लवाः श्मश्रुधारिणः / निःस्वाध्यायवषट्काराः कृतास्तेन महात्मना

அந்த மகாத்மா பாரதர்களை முடி அவிழ்ந்தவர்களாகவும், பஹ்லவர்களைத் தாடியுடையவர்களாகவும் ஆக்கி, அவர்களை ஸ்வாத்யாயமும் ‘வஷட்’ காரமும் இன்றியவர்களாக்கினார்.

Verse 140

शका यवन कांबोजाः पह्लवाः पारदैः सह / कलिस्पर्शा महिषिका दार्वस्छोलाः खशास्तथा

சகர், யவனர், காம்போஜர், பஹ்லவர்—பாரதர்களுடன்; மேலும் கலிஸ்பர்ஷர், மகிஷிகர், தார்வர், சோளர், கஷர் ஆகியோரும்.

Verse 141

सर्वे ते क्षत्रियगणा धर्मस्तेषां निराकृतः / वसिष्ठवचनात्पूर्वं सगरेण महात्मना

அந்த எல்லா க்ஷத்திரியக் குழுவினரின் தர்மம் நீக்கப்பட்டது; மகாத்மா சகரன் வசிஷ்டரின் வாக்கிற்கு முன்பே அவர்களின் தர்மத்தை நிராகரித்தான்.

Verse 142

स धर्मविजयी राजा विजित्येमां वसुन्धराम् / अश्वं वै चारयामास वाजिमेधाय दीक्षितः

தர்மத்தால் வெற்றி பெற்ற அந்த அரசன், இவ்வசுந்தரையை வென்று, வாஜிமேத யாகத்திற்குத் தீட்சை பெற்று, அசுவத்தைச் சுற்றவிட்டான்.

Verse 143

तस्य चारयतः सो ऽश्वः समुद्रे पूर्वदक्षिणे / वेलासमीपे ऽपहृतो भूमिं चैव प्रवेशितः

அவன் அசுவத்தைச் சுற்றவிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, கிழக்கு-தெற்கு கடலின் கரையருகே அது அபகரிக்கப்பட்டு, நிலத்திற்குள் மறைக்கப்பட்டது.

Verse 144

स तं देशं सुतैः सर्वैः खानयामास पार्थिवः / आसेदुश्च ततस्तस्मिन्खनन्तस्ते महार्मवे

அப்போது அந்த மன்னன் தன் எல்லா புதல்வர்களாலும் அந்த நாட்டைத் தோண்டச் செய்தான்; தோண்டிக் கொண்டே அவர்கள் மகா சமுத்திரத்தை அடைந்தனர்.

Verse 145

तमादिपुरुषं देवं हरिं कृष्णं प्रजापतिम् / विष्णुं कपिलरूपेण हंसं नारायणं प्रभुम्

அவர்கள் அந்த ஆதிபுருஷ தேவனை—ஹரி, கிருஷ்ணன், பிரஜாபதி—கபில ரூபத்தில் விஷ்ணுவாகவும், ஹம்ச ரூப நாராயணப் பிரபுவாகவும் தரிசித்தனர்.

Verse 146

तस्य चक्षुः समासाद्य तेजस्तत्प्रतिपद्यते / दग्धाः पुत्रास्तदा सर्वेचत्वारस्त्ववशेषिताः

அவனது பார்வையை அடைந்து அவர்கள் அந்தத் தேஜஸை அடைந்தார்கள். அப்போது புத்திரர்கள் அனைவரும் எரிக்கப்பட்டார்கள், நால்வர் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தனர்.

Verse 147

बर्हिकेतुः सुकेतुश्च तथा धर्मरथश्च यः / शूरः पञ्चजनश्चैव तस्य वंशकराः प्रभोः

பர்ஹிகேது, சுகேது, தர்மரதன் மற்றும் வீரன் பஞ்சஜனன் ஆகியோர் அந்தப் பிரபுவின் வம்சத்தைத் தழைக்கச் செய்தவர்கள்.

Verse 148

प्रादाच्च तस्य भगवान्हरिर्नारायणो वरान् / अक्षयत्वं स्ववंशस्य वाजिमेधशतं तथा

மேலும் பகவான் ஹரி நாராயணன் அவருக்கு வரங்களை அளித்தார் - அவரது வம்சம் அழியாமல் இருப்பது மற்றும் நூறு அஸ்வமேத யாகங்கள்.

Verse 149

विभुः पुत्रं समुद्रं च स्वर्गे वासं तथाक्षयम् / तं समुद्रो ऽश्वमादाय ववन्दे सरितांपतिः

ஒரு வலிமையான புத்திரன், சமுத்திரம் (மகனாக) மற்றும் சொர்க்கத்தில் நிலையான வாசம். நதிகளின் தலைவனான சமுத்திரன் குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு அவரை வணங்கினான்.

Verse 150

सागरत्वं च लेभे स कर्मणा तेन तस्य वै / तं चाश्वमेधिकं सो ऽश्वं समुद्रात्प्राप्य पार्थिवः

அவரது அந்தச் செயலால் அவர் 'சாகரத்வம்' (கடல் என்ற நிலை) பெற்றார். அந்த அரசன் சமுத்திரத்திடமிருந்து அந்த அஸ்வமேதக் குதிரையைப் பெற்றான்.

Verse 151

आजहाराश्वमेधानां शतं चैव पुनः पुनः / षष्टिं पुत्रसहस्राणि दग्धान्यस्य रुषा विभो

அந்த விபு மீண்டும் மீண்டும் நூறு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்தான்; அவன் கோபத்தால் அறுபதாயிரம் புதல்வர் எரிந்து சாம்பலானார்கள்।

Verse 152

तेषां नारायणं तेजः प्रविष्टानि महात्मनाम् / पुत्राणां तु सहस्राणि षष्टिस्तु इति नः श्रुतम्

அந்த மகாத்மர்களுள் நாராயணனின் தேஜஸ் புகுந்தது; புதல்வர் எண்ணிக்கை அறுபதாயிரம் என்று நாம் கேட்டோம்।

Verse 153

ऋषय ऊचुः सगरस्यात्मजा नाना कथं जाता महाबलाः / विक्रान्ताः षष्टिसाहस्रा विधिना केन वा वद

ரிஷிகள் கூறினர்—சகரனின் பலவகை மகாபல புதல்வர் எவ்வாறு பிறந்தனர்? அறுபதாயிரம் வீரர்கள் எந்த விதியால் வந்தனர், கூறுக।

Verse 154

सुत उवाच द्वेपत्न्यौ सगरस्यास्तां तपसा दगधकिल्बिषे / ज्येष्ठा विदर्भदुहिता केशिनी नाम नामतः

சூதன் கூறினான்—சகரனுக்கு இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர்; தவத்தால் அவர்களின் பாவம் எரிந்தது. மூத்தவள் விதர்பரின் மகள், கேசினி எனப் பெயருடையாள்।

Verse 155

कनीयसी तु या तस्यपत्नी परमधर्मिणी / अरिष्टनेमिदुहिता रूपेणाप्रतिमा भुवि

அவனுடைய இளைய மனைவி பரமதர்மிணி; அவள் அரிஷ்டநேமியின் மகள், பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவள்।

Verse 156

और्वस्ताभ्यां वरं प्रादात्तपसाराधितः प्रभुः / एका जनिष्यते पुत्रं वंशकर्त्तारमीप्सितम्

தவத்தால் திருப்தியுற்ற பரமன் அவ்வர்வனின் இரு மனைவிகளுக்கும் வரம் அளித்தான்—அவர்களில் ஒருத்தி விரும்பிய குலநிறுவுந் தந்தைபோன்ற மகனைப் பெறுவாள்।

Verse 157

षष्टिं पुत्रसहस्राणि द्वितीया जनयिष्यति / मुनेस्तु वचनं श्रुत्वा केशिनी पुत्रमेककम्

இரண்டாவது அறுபதாயிரம் மகன்களைப் பெறுவாள்; முனிவரின் வாக்கைக் கேட்ட கேசினி ஒரே மகன் என்ற வரத்தை ஏற்றாள்।

Verse 158

वंशस्य कारणं श्रेष्ठं जग्राह नृप संसदि / षष्टिं पुत्रसहस्राणि सुपर्णभगिनी तथा

அரசவையில் குலத்திற்கான சிறந்த காரணம்—அதாவது குலநிறுவும் வரம்—அவள் ஏற்றாள்; அதுபோல சுபர்ணனின் சகோதரியும் அறுபதாயிரம் மகன்களின் வரத்தைப் பெற்றாள்।

Verse 159

महाभागा प्रमुदिता जग्राह सुमतिस्तथा / अथ काले गते ज्येष्ठा ज्येष्ठं पुत्रं व्यजायत

மகாபாக்யவதியான சுமதியும் மகிழ்ந்து வரத்தை ஏற்றாள்; காலம் வந்தபோது மூத்தவள் மூத்த மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 160

असमञ्ज इति ख्यातं काकुत्स्थं सगरात्मजम् / सुमतिस्त्वपि जज्ञे वै गर्भतुंबं यशस्विनी

சகரனின் மகனான காகுத்ஸ்தன் ‘அசமஞ்ச’ எனப் புகழ்பெற்றான்; புகழ்மிக்க சுமதியும் கர்ப்பத் தும்பம் (கும்பம்) ஒன்றை ஈன்றாள்।

Verse 161

षष्टिः पुत्रसहस्राणां तुंबमध्याद्विनिस्सृताः / घृतपूर्णेषु कुंभेषु तान्गर्भान्यदधात्ततः

அறுபதாயிரம் புதல்வர்களின் கருக்கள் தும்பத்தின் நடுவிலிருந்து வெளிப்பட்டன; பின்னர் அவற்றை நெய் நிரம்பிய குடங்களில் வைத்தான்.

Verse 162

धात्रीश्चैकैकशः प्रादात्तावतीः पोषणे नृपः / ततो नवसु मासेषु समुत्तस्थुर्यथासुखम्

அரசன் வளர்ப்பதற்காக ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக தாய்ப்பணியாளரை அளித்தான்; பின்னர் ஒன்பது மாதங்களில் அவர்கள் இன்பமுடன் எழுந்தனர்.

Verse 163

कुमारास्ते महाभागाः सगरप्रीतिवर्द्धनाः / कालेन महाता चैव यैवनं समुपाश्रिताः

அந்த மகாபாக்கிய குமாரர்கள் சகரனின் மகிழ்ச்சியை வளர்த்தனர்; காலம் நீண்டபின் அவர்கள் யௌவனத்தை அடைந்தனர்.

Verse 164

केशिन्यास्तनयो यो ऽन्यः सगरस्यात्मसंभवः / असमञ्ज इति ख्यातो वर्हिकेतुर्महाबलः

கேசினியால் பிறந்த சகரனின் மற்றொரு மகன் ‘அசமஞ்ச’ எனப் புகழ்பெற்ற, மகாபலன் வர்ஹிகேது ஆவான்.

Verse 165

पौराणामहिते युक्तः पित्रा निर्वासितः पुरात् / तस्य पुत्रोंऽशुमान्नाम असमञ्जस्य वीर्यवान्

நகர்மக்களின் நலனுக்கு விரோதமாக நடந்ததால் தந்தை அவனை நகரத்திலிருந்து நாடுகடத்தினான்; அசமஞ்சனின் வீரமிக்க மகன் அಂஷுமான் எனப்பட்டான்.

Verse 166

तस्य पुत्रस्तु धर्मात्मा दिलीप इति विश्रुतः / दिलीपात्तु महातेजा वीरो जातो भगीरथः

அவனுடைய மகன் தர்மாத்மா ‘திலீபன்’ என்று புகழ்பெற்றான்; திலீபனிடமிருந்து மகாதேஜஸுடைய வீரன் பகீரதன் பிறந்தான்.

Verse 167

येन गङ्गा सरिच्छ्रेष्ठा विमानैरुपशोभिता / इहानीता सुरेशाद्वै दुहितृत्वे च कल्पिता

அவரால் நதிகளில் சிறந்த கங்கை, விமானங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தேவராஜன் இந்திரனிடமிருந்து இங்கே கொண்டு வரப்பட்டாள்; மேலும் மகளாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாள்.

Verse 168

अत्राप्युदाहरन्तीमं श्लोकं पौराणिका जनाः / भगीरथस्तु तां गङ्गामानयामास कर्मभिः

இங்கேயும் புராணிகர்கள் இந்தச் சுலோகத்தை எடுத்துரைக்கிறார்கள்—பகீரதன் தன் கர்மங்களாலும் தவப்பயிற்சியாலும் அந்தக் கங்கையை கொண்டு வந்தான்.

Verse 169

तस्माद्भागीरथी गङ्गा कथ्यते वंशवित्तमैः / भगीरथसुतश्चापि श्रुतो नाम बभूवह

ஆகவே வம்சவித்தையில் தேர்ந்தோர் அவளை ‘பாகீரதி கங்கை’ என்று கூறுவர்; பகீரதனின் மகனும் ‘ஸ்ருதன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 170

नाभागस्तस्य दायादो नित्यं धर्मपरायणः / अम्बरीषः सुतस्तस्य सिंधुद्वीपस्ततो ऽभवत्

அவனுடைய வாரிசான நாபாகன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; அவனுடைய மகன் அம்பரீஷன், அம்பரீஷனிடமிருந்து சிந்துத்வீபன் பிறந்தான்.

Verse 171

पूर्वे वंशपुराणज्ञा गायन्तीति परिश्रुतम् / नाभागेरंबरीषस्य भुजाभ्यां परिपालिता

முன்னோர் வம்ச-புராணம் அறிந்தோர் இதை பாடினர் எனப் புகழ்; நாபாகனின் அம்பரீஷன் தன் புஜபலத்தால் குடிகளைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 172

बभूव वसुधात्यर्थं तापत्रयविवर्जिता / अयुतायुः सुतस्तस्य सिंधुद्वीपस्य वीर्यवान्

அவன் ஆட்சியில் பூமி மிகுந்த வளமுற்று, மூவகைத் தாபங்களின்றி இருந்தது; அவனுடைய வீரமிகு மகன் சிந்துத்வீபன், அயுதாயு என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 173

अयुतायोस्तु दायाद ऋतुपर्णो महायशाः / दिव्याक्षहृदयज्ञो ऽसौ राजा नलसखो बली

அயுதாயுவின் வாரிசாக மகாயசமுடைய ருதுபர்ணன் தோன்றினான்; அவன் தெய்வீக சூதாட்டக் காய்களின் ரகசியம் அறிந்தவன், வலிமைமிக்க அரசன், நளனின் நண்பன்.

Verse 174

नलौ द्वाविति विख्यातौ पुराणेषु दृढव्रतौ / वीरसेनात्मजश्चैव यश्चेक्ष्वाकुकुलोद्वहः

புராணங்களில் ‘இரு நளர்கள்’ எனத் திடவிரதமுடையோர் என்று புகழப்படுகின்றனர்—ஒருவர் வீரசேனனின் மகன்; மற்றவர் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் சிறந்த தலைவன்.

Verse 175

ऋतुपर्णस्य पुत्रो ऽभूत्सर्वकामो जनेश्वरः / सुदासस्तस्य तनयो राजा इन्द्रसखो ऽभवत्

ருதுபர்ணனுக்கு ‘சர்வகாமன்’ எனும் ஜனேஸ்வரன் மகனாகப் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் சுதாசன், ‘இந்திரசகன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசனானான்.

Verse 176

सुदासस्य सुतः प्रोक्तः सौदासो नाम पार्थिवः / ख्यातः कल्माषपादो वै नाम्ना सित्रसहश्च सः

சுதாசனின் மகன் ‘சௌதாச’ எனப்படும் அரசன் என்று கூறப்படுகிறான். அவன் ‘கல்மாஷபாத’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; ‘சித்ரசஹ’ என்ற பெயராலும் அறியப்பட்டவன்.

Verse 177

वसिष्ठस्तु महातेजाः क्षेत्रे कल्माषपादके / अश्मकं जनयामास त्विक्ष्वाकुकुलवृद्धये

மகாதேஜஸ்வியான வசிஷ்டர், கல்மாஷபாதனின் க்ஷேத்திரத்தில் இக்ஷ்வாகு குலம் பெருகும்படியாக அஷ்மகனைப் பிறப்பித்தார்.

Verse 178

अश्मकस्यौरसो यस्तु मूलकस्तत्सुतो ऽभवत् / अत्राप्युदाहरन्तीमं मूलकं वै नृपं प्रति

அஷ்மகனின் இயற்பிறந்த மகன் மூலகன்; அவனே அவனுடைய மகனானான். இங்கேயும் அரசன் மூலகனைப் பற்றிய இவ்வுரையை எடுத்துரைக்கின்றனர்.

Verse 179

स हि रामभयाद्राजा स्त्रीभिः परिवृतो ऽवसत् / विवस्त्रस्त्राणमिच्छन्वै नारीकवच ईश्वरः

அரசன் ராமபயத்தால் பெண்களால் சூழப்பட்டு வாழ்ந்தான். நிர்வஸ்திரத்திலிருந்து காப்பு வேண்டி, ‘நாரீகவசம்’ உடைய ஆண்டவனெனக் கூறப்பட்டான்.

Verse 180

मूलकस्यापि धर्मात्मा राजा शतरथः स्मृतः / तस्माच्छतरथाज्जज्ञे राजा त्विडविडो बली

மூலகனுக்கும் தர்மாத்மையான மகன் ‘சதரத’ என்ற அரசன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான். அந்தச் சதரதனிடமிருந்து வலிமைமிக்க ‘த்விடவிட’ அரசன் பிறந்தான்.

Verse 181

आसीत्त्वैडविडः श्रीमान्कृशशर्मा प्रतापवान् / पुत्रो विश्वसहस्रस्य पुत्रीकस्यां व्यजायत

அங்கு வைடவிட வம்சத்தில் செல்வமிக்க, வீரத்துடன் விளங்கிய க்ருஷசர்மா இருந்தான்; அவன் விஸ்வஸஹஸ்ரனின் மகனாகப் புத்ரீகையின் கருவில் பிறந்தான்.

Verse 182

दिलीपस्तस्य पुत्रो ऽभूत्खट्वाङ्ग इति विश्रुतः / येन स्वर्गादिहागत्य मुहूर्त्तं प्राप्य जीवितम्

அவனுக்கு மகனாக திலீபன் பிறந்தான்; ‘கட்வாங்க’ எனப் புகழ்பெற்றவன். அவன் ஸ்வர்கத்திலிருந்து இங்கு வந்து ஒரு முஹூர்த்தம் மட்டுமே வாழ்நாள் பெற்றான்.

Verse 183

त्रयो ऽभिसंहिता लोका बुद्ध्या सत्येन चैव हि / दीर्घबाहुः सुतस्तस्य रघुस्तस्मादजायत

அறிவும் சத்தியமும் கொண்டு அவன் மூன்று உலகங்களையும் ஒருமைப்படுத்தி (அடக்கி) வைத்தான்; அவனுக்கு மகனாக தீர்க்கபாகு, அவனிடமிருந்து ரகு பிறந்தான்.

Verse 184

अजः पुत्रो रघोश्चापि तस्माज्जज्ञे स वीर्यवान् / राजा दशरथो नाम इक्ष्वाकुकुलनन्दनः

ரகுவின் மகன் அஜன்; அவனிடமிருந்து அந்த வீரமிகு அரசன் பிறந்தான்—இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சி, தசரதன் எனப் பெயருடையவன்.

Verse 185

रामो दाशरथिर्वीरो धर्मज्ञो लोकविश्रुतः / भरतो लक्ष्मणश्चैव शत्रुघ्नश्च महाबलः

தசரதனின் மகனான வீர ராமன் தர்மத்தை அறிந்தவன், உலகில் புகழ்பெற்றவன்; மேலும் பரதன், லக்ஷ்மணன், மகாபலன் சத்ருக்னனும் இருந்தனர்.

Verse 186

माधवं लवणं हत्वा गत्वा मधुवनं च तत् / शत्रुघ्रेन पुरी तत्र मथुरा विनिवेशिता

மாதவ (லவண)னை வதைத்து சத்ருக்னன் மதுவனத்திற்குச் சென்று அங்கே மதுரா நகரை நிறுவினான்।

Verse 187

सुबाहुः शूरसे नश्च शत्रुघ्नस्य सुतावुभौ / पालयामासतुस्तौ तु वैदेह्यौ मथुरां पुरीम्

சத்ருக்னனின் இரு புதல்வர்கள் சுபாஹு, சூரசேனன்—வைதேஹி வம்சத்தவர்—மதுரா நகரை ஆட்சி செய்து காத்தனர்।

Verse 188

अङ्गदश्चन्द्रकेतुश्च लक्ष्मणस्यात्मजावुभौ / हिमवत्पर्वतस्यान्ते स्फीतौ जनपदौ तयोः

லக்ஷ்மணனின் இரு புதல்வர்கள் அங்கதன், சந்திரகேது—ஹிமவத் மலையின் அருகே அவர்களுக்குரிய இரு செழிப்பான நாடுகள் உருவாயின।

Verse 189

अङ्गदस्याङ्गदाख्याता देशे कारयते पुरी / चन्द्रकेतोस्तु विख्याता चन्द्रचक्रा पुरी शुभा

அங்கதன் தன் நாட்டில் ‘அங்கதா’ எனும் நகரை அமைத்தான்; சந்திரகேதுவின் புகழ்பெற்ற நல்வாழ்வு நகரம் ‘சந்திரசக்ரா’ ஆகும்।

Verse 190

भरतस्यात्मजौ वीरौ तक्षः पुष्कर एव च / गान्धारविषये सिद्धे तयोः पुर्यो महात्मनोः

பரதனின் வீர புதல்வர்கள் தக்ஷன், புஷ்கரன்—காந்தார நாட்டில் அந்த மகாத்மாக்களின் இரு நகரங்களும் நிறுவப்பட்டன।

Verse 191

तक्षस्य दिक्षु विख्याता नाम्ना तक्षशिला पुरी / पुष्करस्यापि वीरस्य विख्याता पुष्करावती

தக்ஷனின் பெயரால் தக்ஷசிலா நகரம் திசையெங்கும் புகழ்பெற்றது; வீரன் புஷ்கரனின் புஷ்கராவதியும் பிரசித்தமானது।

Verse 192

गाथां चैवात्र गायन्ति ये पुराण विदो जनाः / रामेण बद्धां सत्यार्थां महात्म्यात्तस्य धीमतः

இங்கே புராணம் அறிந்தோர் அந்த கீதத்தையும் பாடுகின்றனர்—அறிவுடைய ராமன் தன் மகிமையால் உண்மைப் பொருளுடன் அமைத்ததைக் குறித்து।

Verse 193

श्यामो युवा लोहिताक्षो दीप्तास्यो मीतभाषितः / आजानुबाहुः सुमुखः सिंहस्कन्धो महाभुजः

அவன் கருநிறம் கொண்ட இளைஞன்; செந்நிறக் கண்கள், ஒளிவிடும் முகம், அளவான மொழி; முழங்கால் வரை நீளும் கரங்கள், அழகிய முகம், சிங்கத் தோள்கள், வலிமைமிக்க புயங்கள் உடையவன்।

Verse 194

दशवर्षसहस्राणि रामो राज्यमकारयत् / ऋक्सामयजुषां घोषो यो घोषश्च महास्वनः

ராமன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அரசாட்சி செய்தான்; ரிக்-சாம-யஜுஸ் வேதங்களின் முழக்கம் பேரொலியுடன் ஒலித்தது।

Verse 195

अव्युच्छिन्नो ऽभवद्राज्ये दीयतां भुज्यतामिति / जनस्थाने वसन्कार्यं त्रिदशानां चकार सः

அரசாட்சியில் ‘தானம் அளிக்கவும், அனுபவிக்கவும்’ என்ற ஒழுங்கு இடையறாது நிலைத்தது; ஜனஸ்தானத்தில் தங்கி அவர் தேவர்களின் காரியத்தையும் நிறைவேற்றினார்।

Verse 196

तमागस्कारिणं पूर्वं पौलस्त्यं मनुजर्षभः / सीतायाः पदमन्विच्छन्निजघान महायशाः

அப்போது மகாயசஸ்வியான மனிதரிஷபன் ராமன், சீதையின் பாதச்சுவடுகளைத் தேடி, முதலில் அந்தப் பாவகரமான பௌலஸ்தியனை வதைத்தான்।

Verse 197

सत्त्ववान्गुणसंपन्नो दीप्यमानः स्वतेजसा / अतिसूर्यं च वह्निं च रामो दाशरथिर्बभौ

சத்துவமும் குணங்களும் நிறைந்த, தன் தேஜஸால் ஒளிர்ந்த தாசரதி ராமன், சூரியனையும் அக்னியையும் மிஞ்சும் பிரகாசமாய் தோன்றினான்।

Verse 198

एवमेष महाबाहोस्तस्य पुत्रौ बभूवतुः / कुशो लव इति ख्यातो तयोर्देशौ निबोधत

இவ்வாறு அந்த மகாபாகுவுக்கு இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—குசன், லவன் எனப் புகழ்பெற்றோர்; அவர்களின் நாடுகளை அறிந்துகொள்।

Verse 199

कुशस्य कोशला राज्यं पुरी चापि कुशस्थली / रम्या निवेशिता तेन विन्ध्यपर्वतसानुषु

குசனுக்குக் கோசல நாடு அரசாகவும், குசஸ்தலி அவன் நகரமாகவும் இருந்தது; அந்த அழகிய நகரை அவன் விந்திய மலைச்சரிவுகளில் நிறுவினான்।

Verse 200

उत्तराकोशले राज्य लवस्य च महात्मनः / श्रावस्तिर्लोकविख्याता कुशवंशं निबोधत

மகாத்மா லவனின் அரசு உத்தரகோசலத்தில் இருந்தது; உலகப்புகழ் பெற்ற ஸ்ராவஸ்தி அவன் நகரமாக இருந்தது—குசவம்சத்தை அறிந்துகொள்।