Adhyaya 50

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरदिग्विजयो नामैकोनपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः // ४९// जैमिनिरुवाच एवं स राजा विधिवत्पालयामास मेदिनीम् / सप्तद्वीपवतीं सम्यक्साक्षाद्धर्म इवापरः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில் மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தில் ‘சகர திக்-விஜயம்’ எனப்படும் நாற்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம். ஜைமினி கூறினார்—அந்த அரசன் விதிப்படி ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமியைச் சிறப்பாகக் காத்தான்; அவன் மற்றொரு தர்மமே போல் இருந்தான்.

Verse 2

ब्राह्मणादींस्तथा वर्णान्स्वेस्वे धर्मे पृथक्पृथक् / स्थापयित्वा यथान्यायं ररक्षाव्याहतेन्द्रियः

அவன் பிராமணர் முதலிய வர்ணங்களைத் தத்தம் தர்மங்களில் தனித்தனியாக நீதியின்படி நிலைநிறுத்தி, இంద్రியங்கள் குலையாமல் நாட்டை காத்தான்.

Verse 3

प्रजाश्च सर्ववर्णेषु यथाश्रेष्ठानुवर्त्तिनः / वर्णाश्चैवानुलोम्येन तद्वदर्थेषु च क्रमात्

எல்லா வர்ணங்களிலும் மக்கள் தத்தம் சிறந்தோரைக் கடைப்பிடித்தனர்; வர்ணங்களும் அனுலோம ஒழுங்கில், அதுபோல பொருள்-வாழ்வின் செயல்களிலும் வரிசையாக நிலைத்திருந்தன.

Verse 4

न सति स्थविरे बालं मृत्युरभयुपगच्छति / सर्ववर्णेषु भूपाले महीं तस्मिन्प्रशासति

அந்த முதிர்ந்த (திறமையான) அரசன் பூமியை ஆளும்போது, குழந்தையிடமும் மரணம் அணுகாது; அந்த மன்னன் ஆட்சி செய்ததால் எல்லா வர்ணங்களிலும் அச்சமின்மை நிலவியது.

Verse 5

स्फीतान्यपेतबाधानि तदा राष्ट्राणि कृत्स्नशः / तेष्वसंख्या जनपदाश्चातुर्वर्ण्यजनावृताः

அப்போது எல்லா நாடுகளும் செழிப்புடன், துன்பத் தடைகள் அற்றவையாக இருந்தன; அவற்றில் எண்ணற்ற நகர-நாடுகள் இருந்தன, அவை நான்கு வர்ண மக்களால் நிரம்பியிருந்தன.

Verse 6

ते चासंख्यागृहग्रामशतोपेता विभागशः / देशाश्चावासभुयिष्टा नृपे तस्मिन्प्रशासति

அந்த அரசன் ஆட்சி செய்தபோது எண்ணற்ற வீடுகளும் கிராமங்களும் நூற்றுக்கணக்கான குழுக்களாகப் பிரிவுபிரிவாக அமைந்திருந்தன; நாடெங்கும் குடியிருப்புகள் மிகுந்திருந்தன.

Verse 7

अनाश्रमी द्विजः कश्चिन्न बभूव तदाभुवि / प्रजानां सर्ववर्णेषु प्रारंभाः फलदायिनः

அக்காலத்தில் அந்த நிலத்தில் எந்தத் துவிஜனும் ஆசிரமமற்றவனாக இல்லை; மக்களின் எல்லா வர்ணங்களிலும் தொடங்கிய முயற்சிகள் பலன் தருவனவாயின.

Verse 8

स्वोचितान्येव कर्माणि प्रारभन्ते च मानवाः / पुरुषार्थोपपन्नानि कर्माणि च तदा नृणाम्

மனிதர்கள் தமக்கேற்ற செயல்களையே தொடங்கினர்; அக்காலத்தில் மக்களின் செயல்கள் புருஷார்த்தத்துடன் இணைந்து அர்த்தமுள்ளவையாக இருந்தன.

Verse 9

महोत्सवसमुद्युक्ताः पुरग्रामव्रजाकराः / अन्योन्यप्रियकामाश्च राजभक्तिसमन्विताः

நகர், கிராமம், வ்ரஜம் ஆகிய இடங்களின் மக்கள் மகோৎসவங்களில் உற்சாகமுடன் ஈடுபட்டிருந்தனர்; ஒருவருக்கொருவர் நன்மை விரும்பி, அரசபக்தியுடன் இருந்தனர்.

Verse 10

ननिन्दितो ऽभिशस्तो वा दरिद्रो व्याधितो ऽपि वा / प्रजासु कश्चिल्लुब्धो वा कृपणो वापि नाभवत्

பிரஜைகளில் எவரும் நிந்திக்கப்படவில்லை, குற்றஞ்சாட்டப்படவும் இல்லை; எவரும் வறியவரல்ல, நோயுற்றவருமல்ல; எவரும் பேராசையோ கஞ்சத்தனமோ உடையவராகவும் இல்லை.

Verse 11

जनाः परगुणप्रीताः स्वसंपर्काभिकाङ्क्षिणाः / गुरुषु प्रणता नित्यं सद्विद्याव्यसनादृताः

மக்கள் பிறரின் நற்குணங்களில் மகிழ்ந்து, சத்சங்கத்தை நாடினர்; குருமார்க்கு எப்போதும் வணங்கி, சத்வித்யா பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 12

परापवादभीताश्च स्वदाररतयो ऽनिशम् / निसर्गात्खलसंसर्गविरता धर्मतत्पराः

அவர்கள் பிறர் பழிப்புக்கு அஞ்சித் தவிர்ந்து, தம் மனைவியிடமே எப்போதும் பற்றுடையவராய் இருந்தனர்; இயல்பாகவே தீயோர் சங்கத்தை விட்டு, தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்தனர்.

Verse 13

आस्तिकाः सर्वशो ऽभूवन् प्रजास्तस्मिन्प्रशासति / एवं सुबाहुतन्ये स्वप्रतापार्जितां महीम्

அவன் ஆட்சி செய்தபோது மக்கள் எல்லாவிதத்திலும் ஆஸ்திகராயினர்; இவ்வாறு சுபாஹுவின் வம்சத்தில், தன் வீரத்தால் பெற்ற பூமியை அவன் ஆள்ந்தான்.

Verse 14

ऋतवश्च महाभाग यथाकालानुवर्तिनः / शालिभूयिष्ठसस्याढ्या सदैव सकला मही

மகாபாகனே! பருவங்கள் காலத்திற்கேற்ப நடந்தன; முழு பூமியும் எப்போதும் பயிர்ச் செழிப்புடன், குறிப்பாக சாலி நெல் வளத்தால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 15

बभूव नृपशार्दूले तस्मिन् राज्यानि शासति

அந்த அரசசிங்கம் ஆட்சி செய்தபோது இத்தகைய நன்மைச் செழிப்பு நிலவியது.

Verse 16

यस्याष्टादशमण्डलाधिपतिभिः सेवार्थमभ्यागतैः प्रख्यातोरुपराक्रमैर्नृपशतैर्मूर्द्धाभिषिक्तैः पृथक् / संविष्टैर्मणिविष्टरेषु नितरामध्यास्यमानामरैः शक्रस्येव विराजते दिवि सभा रत्नप्रभोद्भासिता

யாருடைய சபை விண்ணில் ரத்தினப் பிரகாசத்தால் ஒளிர்ந்து இந்திரனின் சபையைப் போலவே விளங்குகின்றதோ; பதினெட்டு மண்டலங்களின் அதிபதிகள் சேவைக்காக வந்து, புகழ்பெற்ற வீரத்துடன் முடிசூட்டப்பட்ட நூற்றுக் கணக்கான அரசர்கள் தனித்தனியாகவும், மணிமய ஆசனங்களில் அமர்ந்த தேவர்களும் அந்தச் சபையை மிகுந்து அலங்கரிக்கின்றனர்।

Verse 17

संकेताविषयान्तराभ्युपगमाः सर्वे ऽपि सोपायनाः कृत्वा सैन्यनिवेशनानि परितः पुर्याः पृथक् पार्थिवाः / द्रष्टुं काङ्क्षितराजकाः सतनयाविज्ञापयन्तो मुहुर्द्वास्थैरेव नरेश्वराय सुचिरं वत्स्यन्तमन्तःपुरे

அனைத்து அரசர்களும் குறியீட்டின்படி பல்வேறு விஷயங்களில் ஒப்புதலைக் காணிக்கைகளுடன் செய்து, நகரைச் சுற்றி தனித்தனியாக படைவீடுகளை அமைத்தனர். விரும்பிய அரசனைப் பார்க்கத் துடித்து, மகன்களுடன் சேர்ந்து வாயில்காவலர் மூலமாக மீண்டும் மீண்டும் மன்னரிடம் விண்ணப்பித்தனர்; அவர் நீண்ட நேரம் அந்தப்புரத்தில் தங்கியிருப்பதுபோல் இருந்தது।

Verse 18

नमन्नरेद्रमुकुटश्रेणीनामतिघर्षणात् / किणीकृतौ विराजेते चरणौ तस्य भूभुजः

வணங்கி நிற்கும் அரசர்களின் முடிச் சரங்களின் கடும் உராய்வால் அந்த மன்னனின் பாதங்கள் கிண் (உராய்வு அடையாளம்) பெற்றன; அப்பாதங்களே மேலும் ஒளிவீசின.

Verse 19

सेवागतनरेद्रौघविनिकीर्णैः समन्ततः / रत्नैर्भाति सभा तस्य गुहा सोमे रवी यथा

சேவைக்காக வந்த அரசர் கூட்டம் சுற்றிலும் சிதறவிட்ட ரத்தினங்களால் அவனது சபை ஒளிர்கிறது—குகையில் நிலவும் சூரியன், சந்திரன் ஒளிபோல்.

Verse 20

एवं स राजा धर्मेण भानुवंशशिखामणिः / अनन्यशासनामुर्वीमन्वशासदरिन्दमः

இவ்வாறு அந்த அரசன்—பானுவம்சத்தின் சிகாமணி, பகைவரை அடக்கும் வீரன்—தர்மத்தின் வழியில், தன் கட்டளையையே ஏற்ற பூமியை ஆட்சி செய்தான்।

Verse 21

इत्थं पालयतः पृथ्वीं सगरस्य महीपतेः / न चापपात मुत् पुत्रमुखालोकनजृंभिता

இவ்வாறு மஹீபதி சகரன் பூமியை ஆளும் போது, மகன் முகதரிசனத்தால் எழுந்த ஆனந்தத்தில் அவர் ஒருபோதும் தளரவில்லை।

Verse 22

विना तां दुःखितो ऽत्यर्थं चितयामास नैकधा / अहो कष्टमपुत्रो ऽहमस्मिन्वंशे ध्रुवं तु यत्

அவளின்றி அவர் மிகுந்த துயருற்று பலமுறை சிந்தித்தார்—“அய்யோ, எத்தனை துன்பம்! இவ்வம்சத்தில் நான் நிச்சயமாக புத்திரமற்றவன்.”

Verse 23

प्रयान्ति नूनमस्माकं पितरः पिण्डविप्लवम् / निरयादपि सत्पुत्रे संजाते पितरः किल

நிச்சயமாக எங்கள் பித்ருக்கள் பிண்ட-தர்ப்பணக் கிரியைகளின் தடையால் துன்புறுகின்றனர்; சத்புத்திரன் பிறந்தால் பித்ருக்கள் நரகத்திலிருந்தும் விடுபடுவர் என்கின்றனர்।

Verse 24

प्रीत्या प्रयान्ति तद्गेहं जातकर्मक्रियोत्सुकाः / महता सुकृतेनापि संप्राप्तस्य दिवं किल

அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவன் இல்லத்துக்கு வந்து, ஜாதகர்மம் முதலிய சடங்குகளைச் செய்ய ஆவலுறுவர்; பெரும் புண்ணியத்தால் ஸ்வர்க்கம் அடைந்தவரிடமும் அவ்வாறே வருவர் என்கின்றனர்।

Verse 25

अपुत्रस्यामराः स्वर्गे द्वारं नोद्धाटयन्ति हि / पिता तु लोकमुभयोः स्वर्लोकं तत्पितामहाः

புத்திரமற்றவனுக்குத் தேவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தின் வாசலைத் திறக்கார்; ஆனால் புத்திரன் இருந்தால் தந்தை இரு உலகங்களிலும் நிலை பெறுவான், அவன் பிதாமகர்கள் ஸ்வர்லோகத்தை அடைவர்।

Verse 26

जेष्यन्ति किल सत्पुत्रे जाते वंशद्वये ऽपि च / अनपत्यतयाहं तु पुत्रिणां या भवेद्गतिः

சத்புத்திரன் பிறந்தால் இரு வம்சங்களிலும் வெற்றி உண்டாகும்; ஆனால் நான் சந்ததியில்லாததால் புத்திரமற்றோர்க்கு உரிய கதியே எனக்காகும்।

Verse 27

न तां प्राप्क्यामि वै नूनं सुदुर्लभतरा हि सा / पदादैन्द्रात्किलाभिन्नमृद्धं राज्यमखण्डितम्

அந்த கதியை நான் நிச்சயமாக அடையமாட்டேன்; அது மிக அரிது. இந்திரப் பதவியினும் வேறல்லாத செழுமைமிக்க, துண்டுபடாத அரசாட்சியும் அதற்குச் சமமே என்கிறார்கள்।

Verse 28

मम यत्तदपुण्यस्य याति निष्फलतामिह / इदं मत्पूर्वजैरेव सिंहासनमधिष्ठितम्

என் அபுண்ணியக் கர்மத்தின் பயன் இங்கே வீணாகிறது; இந்த சிங்காசனத்தை என் முன்னோர்களே அமர்ந்து ஆட்சி செய்தனர்।

Verse 29

अपुत्रत्वेन राज्यं च पराधीनत्वमेष्यति / तस्मादौर्वाश्रममहं गत्वा तं मुनिपुङ्गवम्

புத்திரமின்மையால் அரசும் பிறர்க்கு அடிமையாய் போகும்; ஆகவே நான் ஔர்வ முனிவரின் ஆசிரமம் சென்று அந்த மாமுனியை அணைவேன்।

Verse 30

प्रसादयिष्ये पुत्रार्थं भार्याभ्यां सहितो ऽधुना / गत्वा तस्मै त्वपुत्रत्वं विनिवेद्य महात्मने

இப்போது நான் இரு மனைவியருடன் சேர்ந்து புத்திரப் பெறுதற்காக அவரை அருள்புரியச் செய்வேன்; அங்கே சென்று அந்த மகாத்மாவிடம் என் புத்திரமின்மையை விண்ணப்பிப்பேன்।

Verse 31

स यद्वक्ष्यति तत्सर्वं करिष्ये नात्र संशयः / इति सञ्चिन्त्य मनसा सगरोराजसत्तमः

அரசர்களில் சிறந்த சகரன் மனத்தில் எண்ணினான்—“அவர் சொல்வதெல்லாம் நான் செய்வேன்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 32

इत्येष कृत्यविद्राजन्गन्तुमौर्वाश्रमं प्रति / स मन्त्रिप्रवरे राज्यं प्रतिष्ठाप्य ततो वनम्

அரசே, கடமை அறிந்த இவ்வரசன் அவுர்வ முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்தான். சிறந்த அமைச்சரிடம் அரசை நிலைநிறுத்தி, பின்னர் வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 33

प्रययौ रथमारुह्य भार्याभ्यां सहितो मुदा / जगाम रथघोषेण मेघनादातिशङ्किभिः

மகிழ்ச்சியுடன் அவன் ரதத்தில் ஏறி, இரு மனைவியருடன் புறப்பட்டான். ரதத்தின் முழக்கம் மேக இடியெனத் தோன்றி, மக்கள் அச்சமுற்றனர்.

Verse 34

स्तब्धेक्षणैर्लक्ष्यमाणो मार्गोपान्ते शिखण्डिभिः / प्रियाभ्यां दर्शयन्राजन्सारङ्गांस्तिमितेक्षणान्

பாதையோரம் மயில்கள் உறைந்த பார்வையால் அவனை நோக்கின. அரசே, அவன் தன் அன்பினருக்கு நிலைத்த கண்களையுடைய சாரங்க மான்களை காட்டிக்கொண்டு சென்றான்.

Verse 35

क्षममूर्ध्वमुखान्सद्यः पलायनपरान्पुनः / वृक्षान्पुष्पफलोपेतान्विलोक्य मुदितो ऽभवत्

தலையை உயர்த்தி நிலத்தில் நின்று, உடனே ஓடத் தயாரான உயிர்களை மீண்டும் பார்த்தும், மலரும் கனியும் நிறைந்த மரங்களை நோக்கியும் அவன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 36

अम्लानकुसुमैः स्वादुफलैः शाद्वलभूमिकैः / सुस्निग्धपल्लवच्छायैरभितः संभृतं नगैः

அவ்வனம் வாடாத மலர்களாலும் இனிய கனிகளாலும் பசுமைத் தரையாலும் நிறைந்தது; மென்மையான இலைத் தழைகளின் நிழலால் சூழ்ந்த மலைகள் அதைச் சுற்றி அமைந்திருந்தன।

Verse 37

चूताग्रपल्लवास्वादस्निग्धकण्ठपिकारवैः / श्रोत्राभिरामजनकैस्संघुष्टं सर्वतोदिशम्

மாமரக் கிளைகளின் முன்தழைகளைச் சுவைக்கும், மென்மையான குரலில் கூவும் குயில்களின் இனிய ஒலி—காதுக்கு இன்பம் தருவது—எல்லாத் திசைகளிலும் முழங்கியது।

Verse 38

सर्वर्तुकुसुमोपेतं भ्रमद्भ्रमरमण्डितम् / प्रसूनस्तबकानम्रबल्लरीवेल्लितद्रुमम्

அவ்வனம் எல்லா பருவங்களின் மலர்களாலும் நிறைந்து, சுற்றிச் சுழலும் வண்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மலர்க் கொத்துகளின் பாரத்தால் தாழ்ந்த கொடிகள் மரங்களைச் சுற்றி வளைந்து விளங்கின।

Verse 39

कपियूथसमाक्रान्तव नस्पतिशतावृतम् / उन्मत्तशिखिसारङ्गकूजत्पक्षिगणान्वितम्

அவ்வனம் குரங்குக் கூட்டங்களால் நிரம்பி, நூற்றுக்கணக்கான தாவரங்களால் மூடப்பட்டு; மயில்களின் உற்சாக நடனமும் சாரங்க மான்களும் கீச்சிடும் பறவைக் கூட்டங்களும் நிறைந்திருந்தன।

Verse 40

गायद्विद्याधरवधूगीतिकासुमनोहरम् / संचरत्किन्नरीद्वन्द्वविराजद्वनगह्वरम्

அவ்வனக் குகை பாடும் வித்யாதரப் பெண்களின் பாடல்களால் மிக இனிமை பெற்றது; அங்கு உலாவும் கின்னரிப் ஜோடிகளின் ஒளியால் மேலும் விளங்கியது।

Verse 41

हंससारसचक्राह्वकारण्डवशुकादिभिः / सुस्वरैरावृतोपान्तैः सरोभिः परिवारितम्

அன்னம், சாரசம், சக்கிராவகம், காரண்டவம், கிளி முதலிய இனிய குரல் பறவைகள் கரைகளை நிறைத்த; அத்தகைய குளங்களால் அது சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 42

सरः स्वंबुज कह्लारकुमुदोत्पलराशिषु / शनैः परिवहन्मन्दमारुतापूर्णदिङ्मुखम्

அக்குளம் தன் தாமரை, கஹ்லார, குமுத, உத்பலக் கூட்டங்களின் மேல் மென்மையான காற்றை மெதுவாகச் செலுத்தி, எல்லாத் திசைகளையும் நிறைத்தது।

Verse 43

एवंविधगुणोपेतमधिगाह्य तपोवनम् / गच्छन्रथेनाथ नृपः प्रहर्षं परमं ययौ

இத்தகைய சிறப்புகள் நிறைந்த தவவனத்தில் நுழைந்து, ரதத்தில் முன்னே சென்ற அரசன் பேரானந்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 44

उपशान्ताशयः सो ऽथ संप्राप्याश्रममण्डलम् / भार्याभ्यां सहितः श्रीमान्वाहादवरुरोह वै

மனம் அமைந்த அந்தச் செல்வன், ஆசிரம வளாகத்தை அடைந்து, இரு மனைவியருடன் வாகனத்திலிருந்து இறங்கினான்।

Verse 45

धुर्यान्विश्रामयेत्युक्त्वा यन्तारमवनीपतिः / आससादाश्रमोपान्तं महर्षेर्भावितात्मनः

‘யோகத்தில் இழுக்கும் விலங்குகளுக்கு ஓய்வு கொடு’ என்று தேரோட்டியிடம் கூறி, பூமிபதி அந்தப் பாவிதாத்ம மகரிஷியின் ஆசிரமத்தருகே சென்றான்।

Verse 46

स श्रुत्वा मुनिशिष्येभ्यः कृतनित्यक्रियादरम् / मुनिं द्रष्टुं विनीतात्मा प्रविवेशाश्रमं तदा

முனி சீடர்களிடமிருந்து நித்தியக் கிரியைகளின் பக்தியை கேட்டுத், பணிவான உள்ளத்துடன் மునியை தரிசிக்க அப்போது ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 47

मुनिमध्ये समासीनमृषिवृन्दैः समन्वितम् / ननाम शिरसा राजा भार्याभ्यां सहितो मुदा

ரிஷிகள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, முனிகளின் நடுவே அமர்ந்திருந்த மुनியைப் பார்த்த அரசன், இரு மனைவியருடன் மகிழ்ந்து தலைவணங்கி வணங்கினான்।

Verse 48

कृतप्रणामं नृपतिमृषिरौर्वः प्रतापवान् / उपविशेति प्रेम्णा वै सह ताभ्यां समादिशत्

வணங்கி நிற்கும் அரசனைப் பார்த்து, வீரத்துடன் விளங்கிய ஔர்வ ரிஷி, அவன் இரு மனைவியருடனும் ‘அமருங்கள்’ என்று அன்புடன் கூறினார்।

Verse 49

अर्घ्यपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयित्वा महामुनिः / आतिथ्येन च वन्येन सभार्यं तमतोषयत्

மகாமுனி அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜித்து, காடில் கிடைக்கும் விருந்தோம்பலால் அரசனை அவன் மனைவியருடன் திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 50

अथातिथ्योपविश्रान्तं प्रणम्या सीनमग्रतः / राजानमब्रवीदौर्वः शनैर्मृद्वक्षरं वचः

விருந்தோம்பலால் ஓய்வடைந்த அரசனை வணங்கி, அவன் முன் அமர்ந்து, ஔர்வர் மெதுவாக இனிய சொற்களால் உரைத்தார்।

Verse 51

कुशलं ननु ते राज्ये बाह्येष्वाभ्यन्तरेषु च / अपिधर्मेण सकलाः प्रजास्त्वं परिरक्षसि

உன் அரசில் வெளிப்புறமும் உள்புறமும் எல்லாம் நலமா? மேலும் நீ தர்மப்படி எல்லாப் பிரஜைகளையும் காக்கிறாயா?

Verse 52

अपि जेतुं त्रिवर्गं त्वमुपायैः सम्यगीहसे / फलन्ति हि गुणास्तुभ्यं त्वया सम्यक्प्रचोदिताः

நீ சரியான வழிமுறைகளால் திரிவர்கம்—தர்மம், அர்த்தம், காமம்—என மூன்றையும் வெல்ல முயல்கிறாயா? உன் குணங்கள் நீ முறையாகத் தூண்டினால் நிச்சயம் பலன் தரும்.

Verse 53

दिष्ट्यात्वया जिताः सर्वे रिपवो नृपसत्तम / दिष्ट्या च सकलं राज्यं त्वया धर्मेण रक्ष्यते

அரசர்களில் சிறந்தவனே! தெய்வ அருளால் நீ எல்லா பகைவரையும் வென்றாய்; மேலும் தெய்வ அருளால் உன் முழு அரசு தர்மத்தால் காக்கப்படுகிறது.

Verse 54

धर्म एव स्थितिर्येषां तेषां नास्त्यत्रविप्लवः / न तं रक्षति किं धर्मः स्वयं येनाभिरक्षितः

தர்மமே நிலையாக உள்ளவர்களுக்கு இங்கே எந்தக் கலக்கமும் இல்லை. தர்மம் தானே காக்கும் ஒருவனை வேறு யார் காக்க முடியும்?

Verse 55

पूर्वमेवाहमश्रौषं विजित्य सकलां महीम् / सबलोनगरीं प्राप्तः कृतदारो भवानिति

நான் முன்பே கேட்டேன்: நீ முழு பூமியையும் வென்று, படையுடன் நகரை அடைந்து, திருமணமும் செய்து கொண்டாய் என்று.

Verse 56

राज्ञां तु प्रवरो धर्मो यत्प्रजापरिपालनम् / भवन्ति सुखिनो नूनं तेनैवेह परत्र च

அரசர்களின் உயர்ந்த தர்மம் குடிகளைப் பாதுகாத்து ஆளுதலே; அதனால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மக்கள் நிச்சயமாக இன்புறுவர்।

Verse 57

स भवान्राज्य भरणं परित्यज्य मदन्तिकम् / भार्याभ्यां सहितो राजन्समायातो ऽसि मे वद

அரசே, நீ அரசுப் பாரத்தை விட்டுவிட்டு உன் இரு மனைவியருடன் என் அருகே வந்துள்ளாய்; காரணத்தை எனக்குச் சொல்।

Verse 58

जैमिनिरुवाच एवमुक्तस्तु मुनिना सगरो राजसत्तमः / कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्राह तं मधुरं वचः

ஜைமினி கூறினார்—முனிவர் இவ்வாறு சொன்னதும், அரசர்களில் சிறந்த சகரன் கைகூப்பி இனிய சொற்களை அவரிடம் உரைத்தான்।