Adhyaya 40

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते एकोनचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ३९// वसिष्ठ उवाच सुचन्द्रे पतिते राजन् राजेन्द्राणां शिरोमणौ / तत्पुत्रः पुष्कराक्षस्तु रामं योद्धुमथागतः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், பார்கவசரிதத்தில் முப்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. வசிஷ்டர் கூறினார்— அரசே! அரசர்களின் மணிமகுடமான சுசந்திரன் வீழ்ந்தபின், அவன் மகன் புஷ்கராக்ஷன் ராமனுடன் போரிட வந்தான்.

Verse 2

स रथस्थो महावीर्यः सर्वशस्त्रास्त्रकोविदः / अभिवीक्ष्य रणेत्युग्रं रामं कालातकोपमम्

அவன் ரதத்தில் அமர்ந்த மகாவீரன்; எல்லா ஆயுதங்களிலும் தேர்ந்தவன்; போரில் உக்கிரனும் காலாந்தகனைப் போன்ற பயங்கரனுமான ராமனை நோக்கி.

Verse 3

चकार शरजालं च भार्गवेन्द्रस्य सर्वतः / मुहूर्त्तं जामदग्न्यो ऽपि बाणैः संझदितो ऽभवत्

அவன் பார்கவேந்திரர் (பரசுராமர்) சுற்றிலும் அம்புகளின் வலை விரித்தான்; சிறிது நேரம் ஜாமதக்ன்யரும் அம்புகளால் மூடப்பட்டார்.

Verse 4

ततो निष्कम्य सहसा भार्गवेन्द्रो महाबलः / शरबन्धान्महाराज समुदैक्षत सर्वतः

பின் மகாபலமுடைய பார்கவேந்திரர் (பரசுராமர்) திடீரென வெளியே வந்து, அரசே, அந்த அம்புக் கட்டிலிருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கினார்.

Verse 5

दृष्ट्वा तं पुष्काराक्षं तु सुचन्द्रतनयं तदा / क्रोधमाहारयामास दिधक्षन्निव पावकः

அப்போது சுசந்திரனின் புதல்வன் புஷ்கராக்ஷனை கண்டவுடன், எரிக்கத் துடிக்கும் தீயைப் போல அவன் கோபத்தால் கொந்தளித்தான்।

Verse 6

स क्रोधेन समाविष्टो वारुणं समवासृजत् / ततो मेघाः समुत्पन्ना गर्जन्तो भैरवान्नवान्

அவன் கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு வருணாஸ்திரத்தை எறிந்தான்; உடனே பயங்கரமாக முழங்கும் புதிய மேகங்கள் எழுந்தன।

Verse 7

ववृषुर्जलधाराभिः प्लावयन्तो धरां नृप / पुष्कराक्षो महावीर्यो वायव्यास्त्रुमवासृजत्

அரசே! அவர்கள் நீர்தாரைகளால் பொழிந்து பூமியை வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்தனர்; அப்போது மகாவீரன் புஷ்கராக்ஷன் வாயவ்யாஸ்திரத்தை எறிந்தான்।

Verse 8

तेन ते ऽदर्शनं नीताः सद्य एव बलाहकाः / अथ रामो भृशं क्रुद्धो ब्राह्मं तत्राभिसंदधे

அதனால் அந்த மேகங்கள் உடனே மறைந்தன; பின்னர் ராமன் மிகக் கோபமுற்று அங்கே பிராஹ்மாஸ்திரத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 9

पुष्कराक्षो ऽपि तेनैव विचकर्ष महाबलः / ब्राह्म सो ऽप्याहितं दृष्ट्वा दण्डाहत इवारगः

மகாபலன் புஷ்கராக்ஷனும் அதே சக்தியால் இழுக்கப்பட்டான்; பிராஹ்மாஸ்திரம் ஏவப்பட்டதைப் பார்த்து, கோலால் அடிக்கப்பட்ட பாம்பைப் போல ஆனான்।

Verse 10

घोरं परशुमादाय निःश्वसंस्तमधावत / रामस्याधावतस्तत्र पुष्कराक्षो धनुर्धरः

பயங்கரமான கோடரியை ஏந்தியவாறு, பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே அவர் ஓடினார். ராமர் அவ்வாறு ஓடி வருகையில், வில்லேந்திய புஷ்கராக்ஷன் நின்றான்.

Verse 11

संदधे पञ्चविशिखान्दीप्तास्यानुरगानिव / एकैकेन च बाणेन हृदि शीर्षे भुजद्वये

எரியும் வாயைக் கொண்ட பாம்புகளைப் போன்ற ஐந்து அம்புகளை அவர் தொடுத்தார். இதயம், தலை மற்றும் இரண்டு கைகளிலும் தலா ஒரு அம்பை எய்தார்.

Verse 12

शिखायां च क्रमाद्भित्त्वा तस्तंभ भृश मातुरम् / स चैवं पीडीतो रामः पुष्कराक्षेण संयुगे

மேலும் குடுமியிலும் வரிசையாகத் துளைத்து, மிகவும் கலங்கிய ராமரை அவர் ஸ்தம்பிக்கச் செய்தார். இவ்விதமாகப் போரில் புஷ்கராக்ஷனால் ராமர் துன்புறுத்தப்பட்டார்.

Verse 13

क्षणं स्थित्वा भृशं धावन्परशुं मूर्ध्न्यपतयात् / शिखामारभ्य पादान्तं पुथ्कराक्षं द्विधाकरोत्

ஒரு கணம் நின்று, வேகமாக ஓடிச் சென்று கோடரியை அவர் தலையில் இறக்கினார். குடுமி முதல் பாதம் வரை புஷ்கராக்ஷனை இரண்டு துண்டுகளாகப் பிளந்தார்.

Verse 14

पतिते शकले भूमौ तत्कालं पश्यता नृणाम् / आश्चर्यं सुमाहज्जातं दिवि चैव दिवौ कसाम्

உடல் துண்டுகள் பூமியில் விழுந்தபோது, அதைப் பார்த்த மனிதர்களுக்கும், வானிலுள்ள தேவர்களுக்கும் பெரும் ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.

Verse 15

विदार्य रामस्तं क्रोधात्पुष्कराक्ष महाबलम् / तत्सैन्यमदहत्क्रुद्धः पावको विपिनं यथा

மகாவீரனான ராமர் கோபத்தில் புஷ்கராக்ஷனைப் பிளந்து, காட்டுத் தீ காட்டை எரிப்பது போல அவனது படையை எரித்தார்.

Verse 16

यतो यतो धावति भार्गवेन्द्रो मनो ऽनिलौजाः प्रहरन्परश्वधम् / ततस्ततो वाजिरथेभमानवा निकृत्तगात्राः शतशो निपेतुः

மனம் மற்றும் காற்றின் வேகத்தைக் கொண்ட பார்கவேந்திரர் எங்கெல்லாம் கோடரியால் தாக்கினாரோ, அங்கெல்லாம் நூற்றுக்கணக்கான குதிரைகள், தேர்கள், யானைகள் மற்றும் மனிதர்கள் வெட்டப்பட்டு விழுந்தனர்.

Verse 17

रामेण तत्रा तिबलेन संगरे निहन्यमानास्तु परश्वधेन / हा तात मातस्त्विति जल्पमांना भस्मीबभूवुः सुविचूर्णितास्तदा

அந்தப் போரில் மிக வலிமையான ராமரால் கோடரியால் கொல்லப்பட்டபோது, 'ஐயோ அப்பா! ஐயோ அம்மா!' என்று அலறியபடியே அவர்கள் நசுங்கிச் சாம்பலாயினர்.

Verse 18

मुहूर्त्तमात्रेण च भार्गवेण तत्पुष्कराक्षस्य बलं समग्रम् / अनेकराजन्यकुलं हतेश्वरं इतं नवाक्षौहिणिकं भृशातुरम्

ஒரு கணப்பொழுதில், பார்கவர் புஷ்கராக்ஷனின் ஒன்பது அக்ஷௌஹிணி படையையும், பல அரச குலங்களையும் தலைவனಿಲ್ಲாததாக்கி, பெரும் துயரத்தில் ஆழ்த்தி அழித்தார்.

Verse 19

पतिते पुष्कराक्षे तु कार्त्तवीर्यार्जुनः स्वयम् / आजगाम महावीर्यः सुवर्णरथमास्थितः

புஷ்கராக்ஷன் வீழ்ந்ததும், மாவீரனான கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன் தானே தங்கத் தேரில் அமர்ந்து அங்கு வந்தான்.

Verse 20

नानाशस्त्रसमाकीर्णं नानारत्नपरिच्छदम् / दशनल्वप्रमाणं च शतवाजियुतं नृपः

அந்நரசன் பலவகை ஆயுதங்களால் சூழப்பட்டவனாய், பலவகை ரத்தின அலங்காரங்களால் விளங்கினான்; அவன் ரதம் தசநால்வ-அளவுடையதும் நூறு குதிரைகள் இணைந்ததுமாய் இருந்தது.

Verse 21

युते बाहुसहस्रेण नानायुधधरेण च / बभौ स्वर्लोकमारोक्ष्यन्देहति सुकृती यथा

ஆயிரம் கரங்களுடனும் பலவகை ஆயுதம் தாங்கியவர்களுடனும் இணைந்து அவன் ஒளிர்ந்தான்; புண்ணியவன் உடலை விட்டு ஸ்வர்கலோகத்தை ஏறுவது போல.

Verse 22

पुत्रास्तस्य महावीर्याः शतं युद्धविशारदाः / सेनाः संव्यूह्य संतस्थुः संग्रामे पितुराज्ञया

அவனுடைய மகாவீரியமிக்க, போர் நிபுணரான நூறு புதல்வர்கள் சேனைகளை வியூகமாக அமைத்து, தந்தையின் ஆணையால் போர்க்களத்தில் நிலை கொண்டனர்.

Verse 23

कार्त्तवीर्यस्तु बलवान्रामं दृष्ट्वा रणाजिरे / कालान्तकयमप्रख्यं योद्धुं समुपचक्रमे

வலிமைமிக்க கார்த்தவீர்யன் போர்க்களத்தில் ராமனைப் பார்த்து—காலாந்தக யமனைப் போல் தோன்றிய அவனை—எதிர்த்து போரிடத் தொடங்கினான்.

Verse 24

दक्षे पञ्चशतं बाणान्वामे पञ्चशतं धनुः / जग्रा ह भार्गवेन्द्रस्य समरे जेतुमुद्यतः

போரில் பார்கவேந்திரனை வெல்லத் துணிந்து, அவன் வலக்கையில் ஐந்நூறு அம்புகளையும் இடக்கையில் ஐந்நூறு வில்லுகளையும் எடுத்தான்.

Verse 25

बाणवर्षं चकाराथ रामस्योपरि भूपते / यथा बलाहको वीर पर्वतोपरि वर्षति

ஓ பூபதே, அப்போது அவன் ராமன் மேல் அம்புமழை பொழிந்தான்; வீரா, மேகம் மலைமேல் மழை பொழிவதுபோல்।

Verse 26

बाणवर्षेण नेनाजौ सत्कृतो भृगुनन्दनः / जग्राह स्वघनुर्दिव्यं बाणवर्षं तथाकरोत्

இந்த அம்புமழையால் போரில் மதிக்கப்பட்ட ப்ருகுநந்தனன் தன் தெய்வீக வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, அதுபோலவே அம்புமழை பொழிந்தான்।

Verse 27

तावुभौरणसंदृप्तौ तदा भार्गवहैहयौ / चक्रतुर्यद्धमतुलं तुमुलं लोमहर्षणम्

அப்போது போர்மதம் கொண்ட அந்த இருவரும்—பார்கவனும் ஹைஹயனும்—ஒப்பற்ற, கொடுமையான, மெய்சிலிர்க்கும் போரை நிகழ்த்தினர்।

Verse 28

ब्रह्मास्त्रं च सभूपालः संदधे रणमूर्द्धनि / वधाय भार्गवेन्द्रस्य सर्वशस्त्रास्त्रधृगबली

எல்லா ஆயுதங்களிலும் வல்லமை கொண்ட அந்த வலிமைமிகு அரசன், போரின் உச்சத்தில் பார்கவேந்திரனை வதைக்க பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவினான்।

Verse 29

रामो ऽपि वार्युपस्पृश्य ब्रह्मं ब्राह्मय संदधे / ततो व्योम्नि सदा सक्ते द्वे चाप्य स्त्रे नराधिप

நராதிபா, ராமனும் நீரைத் தொட்டு பிராஹ்ம (பிரம்ம) அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அப்போது வானில் அந்த இரு அஸ்திரங்களும் நிலைத்து நின்றன।

Verse 30

ववृधाते जगत्प्रान्ते तेजसा ज्वलनार्कवत् / त्रयो लोकाः सपाताला दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम्

உலகத்தின் எல்லையில் அது தீச்சூரியன் போல் ஒளியால் பெருகியது. பாதாளம் உட்பட மூன்று உலகங்களும் அந்த மகா அதிசயத்தை கண்டன.

Verse 31

ज्वलदस्त्रयुगं तप्ता मेनिरे ऽस्योपसंयमम् / रामस्तदा वीक्ष्य जगत्प्रणाशं जगन्निवासोक्तमथास्मरत्तदा

எரியும் அஸ்திர இரட்டையால் துன்புற்றோர் அதன் அடக்கத்தை நாடினர். அப்போது ராமன் உலக அழிவைக் கண்டு, ஜகந்நிவாசன் கூறிய வாக்கை நினைத்தான்.

Verse 32

रक्षा विधेयाद्य मयास्य संयमो निवारणीयः परमांशधारिणा / इति व्यवस्य प्रभुरुग्रतेजा नेत्रद्वयेनाथ तदस्त्रयुगमम्

‘இன்று நான் காக்க வேண்டும்; பரமாம்சம் தாங்கியவன் இதை அடக்கி நிறுத்த வேண்டும்’ என்று தீர்மானித்து, உக்ரதேஜஸுடைய ஆண்டவன் இரு கண்களால் அந்த அஸ்திர இரட்டையைத் தடுத்தான்.

Verse 33

पीत्वातिरामं जगदाकलय्य तस्थौ क्षणं ध्यानगतो महात्मा / ध्यानप्रभावेण ततस्तु तस्य ब्रह्मास्त्रयुग्मं विगतप्रभावम्

அதிராமத்தை உறிஞ்சி, உலகத்தைச் சுருக்கி, அந்த மகாத்மா ஒரு கணம் தியானத்தில் நின்றான். தியானத்தின் வலிமையால் அவனுடைய பிரம்மாஸ்திர இரட்டை ஒளி இழந்தது.

Verse 34

पपात भूमौ सहसाथ तत्क्षणं सर्वं जगत्स्वास्थ्यमुपाजगाम / स जामदग्न्यो महातां महीयान्स्रष्टुं तथा पालयितुं निहन्तुम्

அந்தக் கணமே அது திடீரென பூமியில் விழுந்தது; முழு உலகமும் நலமடைந்தது. அந்த ஜாமதக்ன்யன் மகாத்மர்களிலும் மகத்தானவன்—படைக்கவும், காக்கவும், அழிக்கவும் வல்லவன்.

Verse 35

विभुस्तथापीह निजंप्रभावं गोपायितुं लोकविधिं चकार / धनुर्द्धरः शूरतमो महस्वान्सदग्रणीः संसदि तथ्यवक्ता

அவன் அனைத்தையும் ஆளும் வல்லவன் ஆயினும், இங்கு தன் சொந்த மகிமையை மறைக்க உலகமரியாதையை நிறுவினான். அவன் வில்லாளர், மிகச் சூரன், பெருந்தேஜஸ்வி, சத்புருஷர்களின் முன்னணி, சபையில் உண்மை பேசுவான்.

Verse 36

कलाकलापेषु कृतप्रयत्नो विद्यासु शास्त्रेषु बुधो विधिज्ञः / एवं नृलोके प्रथयन्स्वभावं सर्वाणि कल्यानि करोति नित्यम्

அவன் கலைகளின் தொகுப்பில் முயற்சி செய்தவன்; கல்விகளிலும் சாஸ்திரங்களிலும் ஞானி, விதிநியமங்களை அறிந்தவன். இவ்வாறு மனிதலோகத்தில் தன் இயல்பை வெளிப்படுத்தி, எப்போதும் எல்லா மங்களங்களையும் செய்கிறான்.

Verse 37

सर्वे तु लोका विजितास्तु तेन रामेण राजन्यनिषूदनेन / एवं स रामः प्रथितप्रभावः प्रशामयित्वा तु तदस्त्रयुग्मम्

அரசகுலத்தை அழித்த அந்த ராமன் எல்லா உலகங்களையும் வென்றான். இவ்வாறு புகழ்பெற்ற வல்லமை உடைய ராமன் அந்த இரு அஸ்திரங்களையும் அமைதிப்படுத்தி அடக்கினான்.

Verse 38

पुनः प्रवृत्तो निधनं प्रकर्तुं रणागणे हैहयवंशकेतोः / तुणीरतः पत्रियुगं गृहीत्वा पुङ्खे निधायाथ धनुर्ज्यकायाम्

மீண்டும் போர்க்களத்தில் ஹைஹய வம்சத்தின் கொடியாகிய வீரனை அழிக்க அவன் முனைந்தான். அம்புக்கூட்டிலிருந்து இரண்டு அம்புகளை எடுத்து, இறகுகளுடன் வில்லின் நாணில் பொருத்தினான்.

Verse 39

आलक्ष्य लक्ष्यं नृपकर्णयुग्मं चकर्त्त चूडामणिहर्तुकामः / स कृत्तकर्णो नृपतिर्महात्मा विनिर्जिताशेषजगत्प्रवीरः

இலக்கை நோக்கி அரசனின் இரு காதுகளையும் குறிவைத்து, சூடாமணியைப் பறிக்க விரும்பி அவற்றை வெட்டினான். காதுகள் வெட்டப்பட்டபோதும், உலகின் எல்லா வீரர்களையும் வென்ற அந்த மகாத்ம அரசன் (தளராது) நின்றான்.

Verse 40

मेने निजं वीर्यमिह प्रणष्टं रामेण भूमीशतिरस्कृतात्मा / क्षणं धराधीशतनुर्विवर्णा गतानुभावा नृपतेर्बभूव

ராமனால் இகழப்பட்ட அந்த அரசன், இங்கே என் வீரியம் அழிந்தது என எண்ணினான். கணநேரத்தில் பூமியரசனின் உடல் நிறமழிந்து, முன் அனுபவப் பெருமை மங்கியது.

Verse 41

लेख्येव सच्चित्रकरप्रयुक्ता सुदीनचित्तस्य विलक्ष्यते ऽग / ततः स राजा निजवीर्यवैभवं समस्तलोकाधिकतां प्रयातम्

மிகத் துயருற்ற மனத்தையுடைய அந்த அரசனின் நிலை, திறமையான ஓவியன் வரைந்த ஓவியம் போலத் தெளிவாகப் புலப்பட்டது. பின்னர் அவன் தன் வீர வைபவம் எல்லா உலகங்களையும் மீறி உயர்ந்ததெனக் கண்டான்.

Verse 42

विचिन्त्य पौलस्त्यजयादिलब्धं शोचन्निवासीत्स जयाभिकाङ्क्षीं / दध्यौ पुनर्मीलितलोचनो नृपौ दत्तं तमात्रेयकुलप्रदीपम्

பௌலஸ்த்ய வெற்றி முதலியவற்றால் பெற்றதை நினைத்து, வெற்றியை நாடிய அந்த அரசன் துயருற்றவனாய் அமர்ந்திருந்தான். பின்னர் கண்களை மூடி, ஆத்திரேய குலத்தின் விளக்கான மகான் தத்தரைத் தியானித்தான்.

Verse 43

यस्य प्रभावानुगृहीत ओजसा तिरश्चकारा खिललोकपालकान् / यदास्य हृद्येष महानुभावो दत्तः प्रयातो न हि दर्शनं तदा

யாருடைய பிரபாவத்தால் அருள்பெற்ற ஒளியால் தத்தர் எல்லா லோகபாலர்களையும் தாழ்த்தினார்; அந்த மகானான தத்தர் அவன் இதயத்திலிருந்து விலகிச் சென்றபோது, அப்போது தரிசனம் இல்லை.

Verse 44

खिन्नो ऽतिमात्रं धरणीपतिस्तदा पुनः पुनर्ध्यानपथं जगाम / स ध्यायमानो ऽपि न चाजगाम दत्तो मनोगोचरमस्य राजन्

அப்போது அந்த பூமியரசன் மிகுந்த சோர்வுடன் மீண்டும் மீண்டும் தியானப் பாதையில் சென்றான். அரசே, தியானித்தாலும் தத்தர் அவன் மனக்கண்ணில் தோன்றவில்லை.

Verse 45

तपस्विनो दान्ततमस्य साधोरनागसो दुष्कृतिकारिणो विभुः / एवं यदात्रेस्तनयो महात्मा दृष्टो न च ध्यानपथे नृपेण

தவசி, இంద్రியநிக்ரஹம் கொண்ட நிர்மல சாதுவும், தீவினை செய்பவர்கள்மீதும் ஆற்றல் கொண்ட பரம்பொருளும் ஆகிய அத்திரியின் மகன் மகாத்மாவை அரசன் கண்டான்; ஆனால் தியானப் பாதையில் காணவில்லை।

Verse 46

तदातिदुः खेन विदूयमानः शोकेन मोहेन युतो बभूव / तं शोकमग्नं नृपतिं महात्मा रामो जगादाखिलचित्तदर्शी

அப்போது அவர் மிகுந்த துயரால் நெஞ்சம் பிளந்து, சோகமும் மயக்கமும் கொண்டவரானார். சோகத்தில் மூழ்கிய அந்த அரசனிடம் அனைத்துச் சித்தங்களையும் அறியும் மகாத்மா ராமன் உரைத்தான்।

Verse 47

मा शोकभावं नृपते प्रयाहि नैवानुशोचन्ति महानुभावाः / यस्ते वरायाभवमादिसर्गे स एव चाहं तंव सादनाय

அரசே, சோகநிலைக்கு இடம் கொடுக்காதே; மகானுபாவர்கள் புலம்புவதில்லை. ஆதிசிருஷ்டியில் உனக்கு வரம் அளிக்க வெளிப்பட்டவன் யாரோ, அவனே நான்—உன் காரியம் நிறைவேறச் செய்ய.

Verse 48

समागतस्त्वं भवधीरचित्तः संग्रामकाले न विषादचर्चा / सर्वो हि लोकः स्वकृतं भुनक्ति शुभाशुभं दैवकृतं विपाके

நீ இங்கு வந்துள்ளாய்; மனத்தில் திடமாய் இரு—போர்காலத்தில் மனச்சோர்வு பேசுதல் வேண்டாம். உலகமெல்லாம் தன் செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறது; நல்வினை-தீவினை பலன் தெய்வ விதியால் பரிபாகமாகிறது।

Verse 49

अन्योनको ऽप्यस्य शुभाशुभस्य विपर्ययं कर्तुमलं नरेश / यत्ते सुपुण्यं बहुजन्मसंचितं तेनेह दत्तस्य वरार्हपात्रम्

அரசே, இந்த நல்வினை-தீவினையின் மாற்றத்தை யாராலும் செய்ய இயலாது. பல பிறவிகளில் சேர்த்த உன் மாபெரும் புண்ணியத்தாலேயே இங்கு அளிக்கப்பட்ட வரத்தை ஏற்கத் தகுதியான பாத்திரம் நீ ஆனாய்।

Verse 50

जातो भवानद्य तु दुष्कृतस्य फलं प्रभुङ्क्ष्व त्वमिहार्जितस्य / गुरुर्विमत्यापकृतस्त्वया मे यतस्ततः कर्णनिकृन्तनं ते

நீ பிறந்தாய், ஆனால் இன்று நீ ஈட்டிய தீவினையின் பயனை அனுபவிப்பாயாக. என் குருவை (தந்தையை) அவமரியாதை செய்து தீங்கு இழைத்ததால், நான் உன் காதுகளை அறுப்பேன்.

Verse 51

कृतं मया पश्य हरन्तमोजसा चूडामणिं मामपत्दृत्य ते यशः / इत्येवमुक्त्वा स भृगुर्महात्मा नियोज्य बाणं च विकृष्य चापम्

என் செயலைப் பார், நான் வலிமையுடன் உன் சூடாமணியைக் கவர்ந்து உன் புகழை அழிக்கிறேன். இவ்வாறு கூறி, அந்த பிருகு குலத் தோன்றல் அம்பைப் பூட்டி வில்லை வளைத்தார்.

Verse 52

चिक्षेप राज्ञः स तु लाघवेन च्छित्त्वा मणिं रामममुपाजगाम / तद्वीक्ष्य कर्मास्य मुनेः सुतस्य स चार्जुनो हैहयवंशधर्त्ता

அவர் அரசன் மீது அம்பை எய்தார்; அது லாவகமாக மணியை அறுத்துவிட்டு ராமரிடம் திரும்பியது. முனிவரின் மகனான இவரின் அந்தச் செயலைக் கண்டு, ஹைஹய வம்சத்தைத் தாங்கும் அர்ஜுனன்...

Verse 53

समुद्यतो ऽभूत्पुनरप्युदायुधस्तं हन्तुमाजौ द्विजमात्मशत्रुम् / शूलशक्तिगदाचक्रखढ्गपट्टिशतोमरैः

...போரில் தன் எதிரியான அந்தப் பிராமணனைக் கொல்ல மீண்டும் ஆயுதங்களை ஏந்தித் தயாரானான். சூலம், சக்தி, கதை, சக்கரம், வாள், பட்டயம் மற்றும் தோமரம்...

Verse 54

नानाप्रहरणैश्चान्यैराजघान द्विजात्मजम् / स रामो लाघवेनैव संप्रक्षिप्तान्यनेन च

...மற்றும் பல்வேறு ஆயுதங்களால் அவர் அந்தப் பிராமண மகனைத் தாக்கினார். அந்த ராமர், மிகுந்த லாவகத்துடன் அவரால் வீசப்பட்ட ஆயுதங்களை...

Verse 55

शूलादीनि चकर्त्ताशु मध्य एव निजाशुगैः / स राजा वार्युपस्पृश्य ससर्जाग्नेयमुत्तमम्

அரசன் தன் வேகமான அம்புகளால் நடுவிலேயே சூலமுதலியவற்றை விரைவில் வெட்டினான். பின்னர் நீரைத் தொட்டு, சிறந்த ஆக்னேய அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்தான்.

Verse 56

अस्त्रं रामो वारुणेन शमयामास सत्वरम् / गान्धर्वं विदधे राजा वायव्येनाहनद्विभुम्

ராமன் வாருண அஸ்திரத்தால் அந்த அஸ்திரத்தை உடனே அடக்கினான். பின்னர் அரசன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தால் காந்தர்வ அஸ்திரத்தை அமைத்து அந்த வல்லவனைத் தாக்கினான்.

Verse 57

नागास्त्रं गारुडेनापि रामश्चिच्छेद भूपते / दत्तेन दत्तं यच्छूलमव्यर्थं मन्त्रपूर्वकम्

ஓ மன்னனே! ராமன் காருட அஸ்திரத்தால் நாகாஸ்திரத்தையும் வெட்டினான். தத்தன் மந்திரமுன்னிட்டு அளித்த அந்த சூலம் ஒருபோதும் வீணாகாது.

Verse 58

जग्राह समरे राजा भार्गवस्य वधाय च / तच्छूलं शतसूर्याभमनिवार्यं सुरासुरैः

போரில் அரசன் பார்கவனை வதைக்க அந்த சூலத்தை எடுத்தான். அது நூறு சூரியரைப் போல ஒளிர்ந்து, தேவரும் அசுரரும் தடுக்க இயலாதது.

Verse 59

चिक्षेप राममुद्दिश्य समग्रेण बलेन सः / मूर्ध्नि तद्भार्गवस्याथ निपपात महीपते

அவன் முழு வலிமையுடன் ராமனை நோக்கி அதை எறிந்தான். ஓ மன்னனே! அது அப்போது பார்கவனின் தலைமேல் விழுந்தது.

Verse 60

तेन शूलप्रहारेण व्यथितो भार्गवस्तदा / मूर्च्छामवाप राजेन्द्र पपात च हरिं स्मरन्

அந்த சூலப் பிரஹாரத்தால் வேதனைப்பட்ட பார்கவன் அப்போது மயக்கமடைந்தான், அரசே; ஹரியை நினைத்தவாறே தரையில் விழுந்தான்.

Verse 61

पतिते भार्गवे तत्र सर्वे देवा भयाकुलाः / समाजग्मुः पुरस्कृत्य ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान्

அங்கே பார்கவன் விழுந்தவுடன் எல்லா தேவர்களும் அச்சத்தால் கலங்கினர்; பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரரை முன்னிறுத்தி ஒன்றுகூடினர்.

Verse 62

शङ्करस्तु महाज्ञानी साक्षान्मृत्युञ्जयः प्रभुः / भार्गवं जीवयामास संजीवन्या स विद्यया

மகாஜ்ஞானியான சங்கரர், நேரே மிருத்யுஞ்ஜயப் பிரபு, அந்த ஸஞ்ஜீவனி வித்யையால் பார்கவனை உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 63

रामस्तु चेतनां प्राप्य ददर्श पुरतः सुरान् / प्रणनाम च राजेन्द्र भक्त्या ब्रह्मादिकांस्तु तान्

ராமன் சுயநினைவு பெற்றதும் முன்னால் தேவர்களை கண்டான்; அரசே, பிரம்மா முதலிய அவர்களனைவருக்கும் பக்தியுடன் வணங்கினான்.

Verse 64

ते स्तुता भार्गवेन्द्रेण सद्यो ऽदर्शनमागताः / स रामो वार्युस्पृश्य जजाप कवचं तु तत्

பார்கவேந்திரன் புகழ்ந்தவுடன் அவர்கள் உடனே மறைந்தனர்; அப்போது ராமன் நீரைத் தொட்டு ஆச்சமனம் செய்து அந்த கவச மந்திரத்தை ஜபித்தான்.

Verse 65

उत्थितश्च सुसंरब्धो निर्दहन्निव चक्षुषा / स्मृत्वा पाशुपतं चास्त्रं शिवदत्तं स भार्गवः

அப்போது பார்கவன் கடும் சினத்துடன் எழுந்தான்; கண்களாலேயே எரித்துவிடுவான் போல. சிவன் அருளிய பாசுபத அஸ்திரத்தை நினைத்தான்.

Verse 66

सद्यः संहृतवांस्तत्तु कार्त्तवीर्यं महाबलम् / स राजा दत्तभक्तस्तु विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम् / प्रविष्टो भस्मसाज्जातं शरीरं बाहुनन्दन

உடனே அவன் மகாபலன் கார்த்தவீர்யனை அழித்தான். தத்தனைப் பக்தியுடன் வழிபட்ட அந்த அரசன், விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரத்தால் எரிந்து சாம்பலானான்—ஓ பாஹுநந்தனே!