Adhyaya 30

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । तदा तेषां सुतीर्थानां क्षेत्राणामभवन्मुदः । गन्तुं द्वारवतीं पुण्यां सर्वेषामपि सर्वशः

ଶ୍ରୀପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—ତେବେ ସେହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସବୁ ପ୍ରକାରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରବତୀ (ଦ୍ୱାରକା)କୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମହାନନ୍ଦ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା।

Verse 2

द्वारकागमने दृष्ट्वा तथा नारदगौतमौ । महोत्सवो महांस्तत्र भविष्यति मनोहरः

ଦ୍ୱାରକାଗମନ ଏବଂ ନାରଦ ଓ ଗୌତମଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେଠାରେ ଏକ ମହାନ୍ ଓ ମନୋହର ମହୋତ୍ସବ ହେବ ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ ହେଲା।

Verse 3

तीर्थानां कृष्णयात्रायां गन्तव्यमित्यवो चतुः । अथ ते ह्यृषयो देवाः सर्वतीर्थसमन्विताः

ସେମାନେ କହିଲେ—“ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ଏହି କୃଷ୍ଣଯାତ୍ରାକୁ ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବା ଉଚିତ।” ତାପରେ ସର୍ବତୀର୍ଥସମର୍ଥ୍ୟରେ ସମନ୍ୱିତ ସେ ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।

Verse 4

गौतमीं तु पुरस्कृत्य ययुर्द्वारवतीं मुदा । तदा सर्वाणि तीर्थानि क्षेत्रारण्यानि कृत्स्नशः । द्वारकागमनं चक्रुः सानन्दा ऋषयः सुराः

ଗୌତମୀକୁ ଅଗ୍ରେ ରଖି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଦ୍ୱାରବତୀକୁ ଗଲେ। ତେବେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର ଓ ଅରଣ୍ୟାଶ୍ରମ—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ—ଦ୍ୱାରକାଗମନ କଲେ; ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ହର୍ଷିତ ହେଲେ।

Verse 5

श्रद्धया परया भक्त्या कृष्णदर्शनलालसाः । वीणानिनादतत्त्वज्ञं नारदं पथि तेऽ ब्रुवन्

ପରମ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ, କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନର ଲାଲସା ନେଇ, ପଥରେ ସେମାନେ ବୀଣାନିନାଦର ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 6

ऋषय ऊचुः । राशयः पुण्यपुञ्जानां कृता वै तपसां तथा । यज्ञदानव्रतानां च तीर्थानां महतां भुवि

ଋଷିମାନେ କହିଲେ—ପୃଥିବୀରେ ପୁଣ୍ୟପୁଞ୍ଜର ରାଶି ଜମା ହୋଇଛି; ସେଗୁଡ଼ିକ ତପସ୍ୟା, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ବ୍ରତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଏଠାରେ ମହାନ୍ ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।

Verse 7

संप्राप्तस्तत्प्रसादोऽयं यद्द्रक्ष्यामः कुशस्थलीम् । पृच्छामहेऽधुना त्वां वै योगिनां परमं गुरुम्

ଏହି କୃପା ଲଭ୍ୟ ହୋଇଛି ଯେ ଆମେ କୁଶସ୍ଥଳୀ (ଦ୍ୱାରକା) ଦର୍ଶନ କରିବୁ। ତେଣୁ ଏବେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ—ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପରମ ଗୁରୁଙ୍କୁ—ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛୁ।

Verse 8

द्वारकायास्तु यात्रायां को विधिः संप्रकीर्तितः । नियमः कोऽत्र कर्त्तव्यो वर्जनीयं च किं मुने

ହେ ମୁନେ! ଦ୍ୱାରକା ଯାତ୍ରାରେ କେଉଁ ବିଧି କଥିତ? ସେଠାରେ କେଉଁ ନିୟମ ପାଳନୀୟ, ଏବଂ କ’ଣ ବର୍ଜନୀୟ?

Verse 10

श्रोतव्यं कीर्तितव्यं च स्मर्तव्यं किं च वै पथि । उत्सवाश्चात्र के प्रोक्ता द्वारकायाश्च तत्पथि । एकैकश्च महाभाग भक्तानन्दविवर्द्धनम् । एतत्सर्वं महाभाग कृपया संप्रकीर्त्यताम्

ପଥରେ କ’ଣ ଶ୍ରବଣୀୟ, କ’ଣ କୀର୍ତ୍ତନୀୟ, ଏବଂ କ’ଣ ସ୍ମରଣୀୟ? ଦ୍ୱାରକା ପଥରେ କେଉଁ କେଉଁ ଉତ୍ସବ କଥିତ? ହେ ମହାଭାଗ! ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଭକ୍ତାନନ୍ଦ ବଢ଼ାଏ—କୃପାକରି ସବୁ କହନ୍ତୁ।

Verse 11

श्रीनारद उवाच । कृताभ्यंगस्तु पूर्वेद्युः संपूज्य श्रद्धया हरिम् । भोजयेद्वैष्णवान्विप्रान्स्वशक्त्या संप्रहर्षितः

ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ—ପୂର୍ବଦିନ ଅଭ୍ୟଙ୍ଗସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବ। ପରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବ।

Verse 12

अनुज्ञातो महाविष्णोः प्रसादमुपयुज्य वै । शयीत भुवि सुप्रीतो द्वारकां कृष्णमानसः

ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଶୟନ କରିବ; ମନକୁ କୃଷ୍ଣରେ ନିଶ୍ଚଳ କରି ଦ୍ୱାରକାଗମନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିବ।

Verse 14

ततस्तु तदनुज्ञातो गीतवादित्रसंस्तवैः । यात्रारंभं प्रकुर्वीत द्वारकायां प्रहर्षितः

ତାହାର ଅନୁମତି ପାଇ, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତିସ୍ତୋତ୍ର ସହ ହର୍ଷିତଚିତ୍ତେ ଦ୍ୱାରକା ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 15

द्वारकां गच्छमानस्तु शान्तो दांतः शुचिः सदा । ब्रह्मचर्यमधः शय्यां कुर्वीत नियतेन्द्रियः

ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଶାନ୍ତ, ଦାନ୍ତ ଓ ସଦା ଶୁଚି ରହିବା ଉଚିତ; ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ-ନିଗ୍ରହ ସହ ଭୂମିରେ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 16

सहस्रनामपठनं पुराणपठनं तथा । कर्त्तव्यं सकृपं चित्तं सतां शुश्रूषणं तथा

ସହସ୍ରନାମ ପାଠ ଓ ପୁରାଣ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ; କୃପାମୟ ଚିତ୍ତ ଧାରଣ କରି ସତ୍ଜନଙ୍କ ଶୁଶ୍ରୂଷା-ସେବା ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 17

अन्नदानादिकं सर्वं विभवे सति मानवः । अपि स्वल्पं स्वशक्त्या वै कृतं कोटिगुणं भवेत्

ସାମର୍ଥ୍ୟ ଥିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ନଦାନ ଆଦି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟକର୍ମ କରିବା ଉଚିତ; ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ କରା ଅଳ୍ପମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ କୋଟିଗୁଣ ଫଳ ହୁଏ।

Verse 18

पथि कृष्णस्य यो भक्त्या ग्रासमेकं प्रयच्छति । द्वीपांता तेन दत्ता भूः पुण्यस्यान्तो न विद्यते

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଥରେ ଯେ କେହି ଭକ୍ତିରେ ଏକ ଗ୍ରାସ ମାତ୍ର ଦାନ କରେ, ସେ ଦ୍ୱୀପାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କଲା ପରି ହୁଏ; ସେହି ପୁଣ୍ୟର ଅନ୍ତ ନାହିଁ।

Verse 19

किं पुनर्द्वारकाक्षेत्रे कृष्णस्य च समीपतः । कलावेकेकसिक्थे च राजसूयायुतं फलम्

ତେବେ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରକାକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ କେତେ ଅଧିକ! ସେଠାରେ ତିଳକଣମାତ୍ର ଅର୍ପଣ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦିଏ।

Verse 20

गयाश्राद्धसहस्राणि कृतानि शतसंख्यया । अन्नदानं कृतं यैस्तु द्वारकापथि मानवैः

ଦ୍ୱାରକା ପଥରେ ଯେ ମାନବମାନେ ଅନ୍ନଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ହଜାର ଗୟା-ଶ୍ରାଦ୍ଧ—ଶତଶଃ ଗଣନୀୟ—କରିଥିବା ସମାନ।

Verse 21

औषधं चान्नपानीयं पादुके कंबलं तथा । वासांस्युपानहौ चैव वित्तं च विभवे सति । वर्जयेत्संकरं विद्वान्यूथालापांस्तथैव च

ଔଷଧ, ଅନ୍ନ-ପାନୀୟ, ପାଦୁକା ଓ କମ୍ବଳ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ପାଦତ୍ରାଣ, ଏବଂ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଧନ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ଭିଡ଼ରେ ଅର୍ଥହୀନ କଥା ତ୍ୟାଗ କରିବେ।

Verse 22

परनिन्दां च पैशुन्यं परस्य परिवञ्चनम् । परान्नं परपाकं च सति वित्ते त्यजेद्बुधः

ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଧନ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପରନିନ୍ଦା, ପୈଶୁନ୍ୟ (ଚୁଗୁଲି), ପରକୁ ଠକେଇବା, ଏବଂ ପରର ଅନ୍ନ କିମ୍ବା ପରର ପାକ ଉପରେ ନିର୍ଭରତା—ଏସବୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 23

न दोषो हीनवित्तस्य तावन्मात्रपरिग्रहे । श्रोतव्या सत्कथा विष्णोर्नामसंकीर्त्तनामृतम्

ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ମାତ୍ରା ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ଦୋଷ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସତ୍କଥା—ତାଙ୍କ ନାମସଂକୀର୍ତ୍ତନର ଅମୃତ—ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 24

द्वारकापथिगच्छद्भिरन्योन्यं भक्तिवर्द्धनम् । जप्तव्यं वैदिकं जाप्यं स्तोत्रमागमिकं तथा

ଦ୍ୱାରକା ପଥରେ ଯାଉଥିବା ଯାତ୍ରୀମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କ ଭକ୍ତି ବଢ଼ାଉନ୍ତୁ। ସେମାନେ ବୈଦିକ ଜପ କରୁନ୍ତୁ ଏବଂ ଆଗମିକ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ ମଧ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ।

Verse 25

यात्रायां यत्फलं प्रोक्तं श्रीकृष्णस्य च वै कलौ । न शक्यते मया वक्तुं वदनैर्युगसंख्यया

କଳିଯୁଗରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ଯେ ଫଳ କୁହାଯାଇଛି, ତାହାକୁ ମୁଁ ଯୁଗସଂଖ୍ୟା ପରି ମୁଖ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିପାରିବି ନାହିଁ।

Verse 26

इत्येतत्कथितं सर्वं यत्पृष्टं तु द्विजोत्तमाः । यतध्वं तत्प्रयत्नेन विष्णुप्राप्तौ च सत्वरम्

ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେ ସବୁ କୁହାଗଲା। ଏବେ ପ୍ରୟତ୍ନ ସହିତ ତାହାରେ ଲାଗି ପଡ଼, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ବିଷ୍ଣୁପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହୁଅ।

Verse 27

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवं ते नारदेनोक्ता मुनयो हृष्टमानसाः । चक्रुस्ते सहिताः सर्वे कृष्णदेवस्य तत्पथि

ଶ୍ରୀପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—ନାରଦଙ୍କ ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ମୁନିମାନେ ହୃଷ୍ଟମନ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଦେବଙ୍କ ସେହି ପଥରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 28

केचिच्छृण्वन्ति ता विष्णोः सत्कथा लोकविश्रुताः । यासां संश्रवणादेव भगवान्विशते हृदि

କେହି କେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକବିଶ୍ରୁତ ପବିତ୍ର କଥାମାନେ ଶୁଣନ୍ତି; ସେଗୁଡ଼ିକର କେବଳ ଶ୍ରବଣମାତ୍ରରେ ଭଗବାନ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

Verse 29

कीर्त्यमानानि नामानि महापुण्यप्रदानि वै । पावनानि सदा लोके कलौ विप्रा विशेषतः

କୀର୍ତ୍ତିତ ନାମଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚୟ ମହାପୁଣ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଲୋକେ ସଦା ପାବନକାରୀ—ବିଶେଷତଃ କଳିଯୁଗରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।

Verse 30

पुराणसंहिता दिव्या मुनिभिः परिकीर्तिताः । प्रकाशयंति या विष्णोर्महिमानं सुमंगलम्

ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିକୀର୍ତ୍ତିତ ପୁରାଣସଂହିତାଗୁଡ଼ିକ ଦିବ୍ୟ; ସେଗୁଡ଼ିକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ସୁମଙ୍ଗଳ ମହିମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।

Verse 31

सद्गुणाः कर्मवीर्य्याणि कृतानि विष्णुना पुरा । लीलावताररूपैस्तु शृण्वन्ति परया मुदा

ସେମାନେ ପରମ ମୁଦାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସଦ୍‌ଗୁଣ ଓ ପୂର୍ବକାଳରେ କୃତ ବୀରକର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ—ତାଙ୍କର ଲୀଳାବତାରରୂପେ ପ୍ରକଟିତ—ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି।

Verse 32

अपरे वासुदेवस्य चरितानि सुमंगलाः । वदंति परया भक्त्या सानन्दाः साश्रुलोचनाः

ଅନ୍ୟେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଶ୍ରୁଭରା ନୟନ ସହ, ପରମ ଭକ୍ତିରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପରମ ସୁମଙ୍ଗଳ ଚରିତଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।

Verse 33

अन्ये स्मरंति देवेशमनादिनिधनं विभुम् । केचिज्जपंति मुनयः स्तोत्राणि परया मुदा

କେହି ଦେବେଶ—ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଭୁଙ୍କୁ—ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଆଉ କେହି ମୁନି ପରମ ମୁଦାରେ ସ୍ତୋତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଜପ କରନ୍ତି।

Verse 34

केचित्तु शतनामानि जपन्ति मुनयः पथि । अन्ये सहस्रनामानि लक्षनाम तथाऽपरे

କେତେକ ମୁନି ପଥରେ ଶତନାମ ଜପ କରନ୍ତି; ଅନ୍ୟେ ସହସ୍ରନାମ, ଆଉ କେହି ଲକ୍ଷନାମ ଜପ କରନ୍ତି।

Verse 35

केचिल्लौकिकगीतानि हरिनामानि हर्षिताः । उत्सवैश्च व्रजंत्यन्ये पताकादिविभूषिताः

କେତେକ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ହରିନାମଯୁକ୍ତ ଲୌକିକ ଗୀତ ଗାନ୍ତି; ଅନ୍ୟେ ପତାକା-ଧ୍ୱଜ ଆଦିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଉତ୍ସବଯାତ୍ରାରେ ଯାଆନ୍ତି।

Verse 36

गीतवादित्रघोषेण करतालस्वनेन च । नास्ति धन्यतमस्तस्मात्त्रिषु लोकेषु कश्चन

ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ଘୋଷ, କରତାଳର ଧ୍ୱନି ସହିତ ଏମିତି ଭକ୍ତମାନଙ୍କଠାରୁ ତ୍ରିଲୋକରେ ଅଧିକ ଧନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।

Verse 37

दर्शनं यस्य संजातं वैष्णवानामनुत्तमम् । तथैव जाह्नवी पुण्या यमुना च सरस्वती

ଯାହାର ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଅନୁତ୍ତମ ଦର୍ଶନ ହୋଇଛି, ତାହା ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟମୟୀ ଜାହ୍ନବୀ (ଗଙ୍ଗା), ଯମୁନା ଓ ସରସ୍ୱତୀର ଫଳ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ମିଳେ।

Verse 38

रेवाद्याः सरितः सर्वाः प्रचक्रुर्गीतनर्त्तनम् । प्रयागादीनि तीर्थानि सागराः पर्वतोत्तमाः

ରେବା ଆଦି ସମସ୍ତ ନଦୀ ଗୀତ-ନୃତ୍ୟରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲେ; ପ୍ରୟାଗ ଆଦି ତୀର୍ଥ, ସମୁଦ୍ରମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ (ଉତ୍ସବରେ) ଯୋଗ ଦେଲେ।

Verse 39

वाराणसी कुरुक्षेत्रं पुण्यान्यन्यानि कृत्स्नशः । त्रैलोक्ये यानि तीर्थानि क्षेत्राणि देवनायकाः । चक्रुर्गीतं च नृत्यं च द्वारकायाश्च सत्पथि

ବାରାଣସୀ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥାନ—ତ୍ରିଲୋକରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ସେମାନେ ଦେବନାୟକମାନଙ୍କ ସହ—ଦ୍ୱାରକାର ସତ୍ପଥରେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

Verse 40

एकैकस्मिन्पदे दत्ते द्वारकापथि गच्छताम् । पुण्यं क्रतुसहस्राणां तत्पादरजसंख्यया

ଦ୍ୱାରକାପଥରେ ଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକେକ ପଦକ୍ଷେପରେ—ପାଦରଜକଣାର ସଂଖ୍ୟା ଅନୁସାରେ—ସହସ୍ର କ୍ରତୁ (ଯଜ୍ଞ) ସମ ପୁଣ୍ୟ ଜନ୍ମେ।

Verse 41

अथ ते मुनयः सर्वे तीर्थक्षेत्रादिसंयुताः । श्रीमत्कृष्णालयं दूराद्ददृशुर्नारदादयः

ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ମୁନି—ତୀର୍ଥ, କ୍ଷେତ୍ର ଆଦିର ଶକ୍ତି ସହିତ—ନାରଦ ଆଦିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦୂରରୁ ହିଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଆଳୟକୁ ଦେଖିଲେ।