Dharmānukathana (Narration of Dharma)

Verse 1

धर्मराज उवाच । देवतायतनं यस्तु कुरुते कारयत्यपि । शिवस्यापि हरेर्वापि तस्य पुण्यफलं शृणु 1. ॥ १ ॥

ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ—ଯେ କେହି ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରେ କିମ୍ବା କରାଏ, ସେ ଶିବଙ୍କର ହେଉ କି ହରି (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କର, ତାହାର ପୁଣ୍ୟଫଳ ଏବେ ଶୁଣ।

Verse 2

मातृतः पितृतश्चैव लक्षकोटिकुलान्वितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे तिष्ठत्येव न संशयः ॥ २ ॥

ମାତୃପକ୍ଷ ଓ ପିତୃପକ୍ଷର ଲକ୍ଷ-କୋଟି କୁଳସହିତ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତିନି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁପଦ (ପରମଧାମ)ରେ ବସେ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 3

मृदैव कुरुते यस्तु देवतायतनं नरः । यावत्पुण्यं भवेत्तस्य तन्मे निगदतः शृणु ॥ ३ ॥

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ମାଟିରେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଆୟତନ (ମନ୍ଦିର) ନିର୍ମାଣ କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଯେତେ ହୁଏ, ମୋ କଥାରୁ ଶୁଣ।

Verse 4

दिव्यदेहधरो भूत्वा विमानवरमास्थितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे तिष्ठत्येव न संशयः ॥ ४ ॥

ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନରେ ଆସୀନ ହୋଇ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତିନି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁପଦରେ ରହେ; ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 5

मृदैव कुरुते यस्तु देवतायतनं नरः । यावत्पुण्यं भवेत्तस्य तन्मे निगदतः शृणु ॥ ५ ॥

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ମାଟିରେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଆୟତନ (ମନ୍ଦିର) ତିଆରି କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଯେତେ, ମୋ ମୁଖରୁ ଶୁଣ।

Verse 6

दिव्यदेहधरो भूत्वा विमानवरमास्थितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे स्थित्वा ब्रह्मपुरं व्रजेत् ॥ ६ ॥

ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନରେ ଆସୀନ ହୋଇ, ତିନି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁପଦରେ ସ୍ଥିତ ରହି, ପରେ ବ୍ରହ୍ମପୁର (ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନଗର)କୁ ଯାଏ।

Verse 7

कल्पद्वयं स्थितस्तत्र पुनः कल्पं वसेद्दिवि । ततस्तु योगिनामेव कुले जातो दयान्वितः ॥ ७ ॥

ସେଠାରେ ଦୁଇ କଳ୍ପ ରହି, ପୁଣି ଆଉ ଗୋଟିଏ କଳ୍ପ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଲେ। ତାପରେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ କୁଳରେ ଦୟାସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

Verse 8

वैष्णवं योगमास्थाय मुक्तिं व्रजति शाश्वतीम् । दारुभिः कुरुते यस्तु तस्य स्याद् द्विगुणं फलम् ॥ ८ ॥

ଯେ ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ସେ ଶାଶ୍ୱତ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଏ। ଯେ ପବିତ୍ର ଦାରୁ (କାଠ) ଦ୍ୱାରା ଏହା କରେ, ତାହାର ଫଳ ଦ୍ୱିଗୁଣ ହୁଏ।

Verse 9

त्रिगुणं चेष्टकाभिस्तु शिलाभिस्तच्चतुर्गुणम् । स्फाटिकाभिः शिलाभिस्तु ज्ञेयं दशगुणोत्तरम् ॥ ९ ॥

ଇଟାରେ କଲେ ଫଳ ତ୍ରିଗୁଣ, ଶିଳାପଟ୍ଟରେ କଲେ ଚତୁର୍ଗୁଣ ହୁଏ। ସ୍ଫଟିକ ଶିଳାରେ କଲେ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ବୋଲି ଜାଣ।

Verse 10

ताम्रीभिस्तच्छतगुणं हेम्ना कोटिगुणं भवेत् । देवालयं तडागं वा ग्रामं वा पालयेत्तु यः ॥ १० ॥

ତାମ୍ରରେ କଲେ ପୁଣ୍ୟ ଶତଗୁଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ କଲେ କୋଟିଗୁଣ ହୁଏ। ଯେ ଦେବାଳୟ, ତଡାଗ (ପୋଖରୀ) କିମ୍ବା ଗ୍ରାମକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ବହୁଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।

Verse 11

कर्तुःशतगुणं तस्य पुण्यं भवति भूपते । देवालयस्य शुश्रूषां लेपसेचनमण्डनैः ॥ ११ ॥

ହେ ଭୂପତେ! ଲେପନ, ସେଚନ (ଜଳ ଛିଟା) ଓ ମଣ୍ଡନ ଦ୍ୱାରା ଯେ ଦେବାଳୟର ଶୁଶ୍ରୂଷା କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ସାଧାରଣ କର୍ତ୍ତାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ହୁଏ।

Verse 12

कुर्याद्यत्सततं भक्त्या तस्य पुण्यमनन्तकम् । वेतनाद्विष्टितो वापि पुण्यकर्मप्रवर्त्तिताः ॥ १२ ॥

ମନୁଷ୍ୟ ଯାହା କିଛି ଭକ୍ତିରେ ସତତ କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଅନନ୍ତ ହୁଏ। ବେତନ ପାଇଁ କିମ୍ବା ବାଧ୍ୟ ସେବାରେ ଲଗାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟକର୍ମରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 13

ते गच्छन्ति धराधाराः शाश्वतं वैष्णवं पदम् । तडागार्द्धफलं राजन्कासारे परिकीर्तितम् ॥ १३ ॥

ଏମନ୍ତି ଧରାଧାର—ଲୋକୋପକାରୀ—ଶାଶ୍ୱତ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ଯାଆନ୍ତି। ହେ ରାଜନ୍, କାସାର (ଛୋଟ ପୋଖରୀ) ତଡାଗ (ବଡ଼ ଜଳାଶୟ) ଫଳର ଅର୍ଧ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।

Verse 14

कूपे पादफलं ज्ञेयं वाप्यां पद्माकरोन्मितम् । वापीशतगुणं प्रोक्तं कुल्यायां भूपतेः फलम् ॥ १४ ॥

କୂପର ଫଳ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ବୋଲି ଜାଣ; ଓ ବାପୀ (ପୋଖରୀ)ର ଫଳ ତାହାରେ ଥିବା ପଦ୍ମାକରର ସଂଖ୍ୟା ଅନୁସାରେ। ବଡ଼ ଜଳାଶୟର ଫଳ ପୋଖରୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; ଏବଂ କୁଲ୍ୟା (ସେଚନାଳା)ର ଫଳ, ହେ ଭୂପତି, ରାଜାଙ୍କର ବୋଲି ଘୋଷିତ।

Verse 15

दृषद्भिस्तु धनी कुर्यान्मृदा निष्किञ्चनो जनः । तयोः फलं समानं स्यादित्याह कमलोद्भवः ॥ १५ ॥

ଧନୀ ଲୋକ ପଥରରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁ, ନିଷ୍କିଞ୍ଚନ ଲୋକ ମାଟିରେ କରୁ; ଉଭୟର ଫଳ ସମାନ—ଏହିପରି କମଲୋଦ୍ଭବ (ବ୍ରହ୍ମା) କହିଛନ୍ତି।

Verse 16

दद्यादाढ्यस्तु नगरं हस्तमात्रमकिञ्चनः । भुवं तयोः समफलं प्राहुर्वेदविदो जनाः ॥ १६ ॥

ଧନୀ ଲୋକ ଏକ ନଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାନ ଦେଉ, ଅକିଞ୍ଚନ ଲୋକ ହାତମାତ୍ର ଦେଉ; ବେଦବିଦ୍ ଲୋକ କହନ୍ତି—ଉଭୟ ଦାନର ଫଳ ସମାନ।

Verse 17

धनाढ्यः कुरुते यस्तु तडागं फलसाधनम् । दरिद्र ः कुरुते कूपं समं पुण्यं प्रकीर्तितम् ॥ १७ ॥

ଧନୀ ଲୋକହିତାର୍ଥେ ଫଳଦାୟକ ତଡାଗ ନିର୍ମାଣ କରେ ଓ ଦରିଦ୍ର କୂପ ଖୋଦେ—ଦୁହେଁର ପୁଣ୍ୟ ସମାନ ବୋଲି କୀର୍ତ୍ତିତ।

Verse 18

आश्रमं कारयेद्यस्तु बहुजन्तूपकारकम् । स याति ब्रह्मभुवनं कुलत्रयसमन्वितः ॥ १८ ॥

ଯେ ବହୁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଆଶ୍ରମ ନିର୍ମାଣ କରାଏ, ସେ କୁଳର ତିନି ପିଢ଼ି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 19

धेनुर्वा ब्राह्मणो वापि यो वा को वापि भूपते । क्षणार्द्धं तस्य छायायां तिष्ठन्स्वर्गं नयत्यमुम् ॥ १९ ॥

ହେ ଭୂପତେ, ଧେନୁ ହେଉ କି ବ୍ରାହ୍ମଣ—କିମ୍ବା ଯେ କେହି—ତାଙ୍କ ଛାୟାରେ ଅର୍ଧକ୍ଷଣ ଠିଆ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁଣ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନୀତ ହୁଏ।

Verse 20

आरामकारका राजन्देवतागृहकारिणः । तडागग्रामकर्त्तारः पूज्यन्ते हरिणा सह ॥ २० ॥

ହେ ରାଜନ୍, ଆରାମ-ଉଦ୍ୟାନ କରୁଥିବା, ଦେବତାଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରୁଥିବା, ତଡାଗ ଓ ଗ୍ରାମ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ—ହରି ସହିତ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 21

सर्वलोकोपकारार्थं पुष्पारामं जनेश्वर । कुर्वते देवतार्थं वा तेषां पुण्यफलं शृणु ॥ २१ ॥

ହେ ଜନେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣାର୍ଥେ ଯେ ପୁଷ୍ପାରାମ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟଫଳ ଶୁଣ।

Verse 22

तत्र यावन्ति पर्णानि कुसुमानि भवन्ति च । तावद्वर्षाणि नाकस्थो मोदते कुलकोटिभिः ॥ २२ ॥

ସେଠାରେ ଯେତେ ପତ୍ର ଓ କୁସୁମ ଅଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବଲୋକରେ ନିଜ କୁଳକୋଟିମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରି ବସେ।

Verse 23

प्राकारकारिणस्तस्य कण्टकावरणप्रदाः । प्रयान्ति ब्रह्मणः स्थानं युगानामेकसप्ततिम् ॥ २३ ॥

ଯେମାନେ ତାହା ପାଇଁ ପ୍ରାକାର (ରକ୍ଷାବାଡ଼) ତିଆରି କରନ୍ତି ଏବଂ କଣ୍ଟକରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆବରଣ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକସପ୍ତତି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

Verse 24

तुलसीरोपणं ये तु कुर्वते मनुजेश्वर । तेषां पुण्यफलं राजन्वदतो मे निशामय ॥ २४ ॥

ହେ ମନୁଜେଶ୍ୱର! ଯେମାନେ ତୁଳସୀ ରୋପଣ କରନ୍ତି, ହେ ରାଜନ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଣ୍ୟଫଳ ମୁଁ କହୁଛି—ଶୁଣ।

Verse 25

सप्तकोटिकुलैर्युक्तो मातृतः पितृतस्तथा । वसेत्कल्पशतं साग्रं नारायणपदे नृप ॥ २५ ॥

ହେ ନୃପ! ମାତୃପକ୍ଷ ଓ ପିତୃପକ୍ଷରୁ ସପ୍ତକୋଟି କୁଳ ସହ ଯୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ନାରାୟଣପଦରେ ଶତକଳ୍ପରୁ ଅଧିକ ସମୟ ବସେ।

Verse 26

ऊर्ध्वपुण्ड्रधरो यस्तु तुलसीमूलमृत्स्नया । गोपिकाचन्दनेनापि चित्रकूटमृदापि वा । गङ्गामृत्तिकया चैव तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ २६ ॥

ଯେ ତୁଳସୀମୂଳର ପବିତ୍ର ମୃତ୍ତିକା, କିମ୍ବା ଗୋପୀଚନ୍ଦନ, କିମ୍ବା ଚିତ୍ରକୂଟ ମୃଦା, ଅଥବା ଗଙ୍ଗାମୃତ୍ତିକାରେ ଊର୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର ଧାରଣ କରେ—ତାହାର ପୁଣ୍ୟଫଳ ଶୁଣ।

Verse 27

विमानवरमारुढो गन्धर्वाप्सरसां गणैः । सङ्गीयमानचरितो मोदते विष्णुमन्दिरे ॥ २७ ॥

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆରୂଢ ହୋଇ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାଗଣ ସହ, ଯାହାଙ୍କ ଚରିତ କୀର୍ତ୍ତନରେ ଗୀତ ହୁଏ—ସେ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିରଧାମରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 28

पत्राणि तुलसीमूलाद्यावन्ति पतितानि वै । तावन्ति ब्रह्महत्यादिपातकानि हतानि च ॥ २८ ॥

ତୁଳସୀର ମୂଳରୁ ଯେତେ ପତ୍ର ପଡ଼ିଛି, ସେତେଇ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଆଦି ପାତକ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

Verse 29

तुलस्यां सेचयेद्यस्तु जलं चुलुकमात्रकम् । क्षीरोदवासिना सार्द्धं वसेदाचन्द्र तारकम् ॥ २९ ॥

ଯେ ତୁଳସୀକୁ ଚୁଳୁକମାତ୍ର ଜଳ ମଧ୍ୟ ସେଚନ କରେ, ସେ କ୍ଷୀରସାଗର-ନିବାସୀ ଭଗବାନଙ୍କ ସହ ଚନ୍ଦ୍ର-ତାରା ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସେ।

Verse 30

ददाति ब्राह्मणानां यः कोमलं तुलसीदलम् । स याति ब्रह्मसदने कुलत्रितयसंयुतः ॥ ३० ॥

ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କୋମଳ ତୁଳସୀପତ୍ର ଦାନ କରେ, ସେ ତିନି ପୁରୁଷକୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା ପୁଣ୍ୟ ସହ ବ୍ରହ୍ମସଦନକୁ ଯାଏ।

Verse 31

शालग्रामेऽपयेद्यस्तु तुलस्यास्तु दलानि च । स वसेद्विष्णुभवने यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ ३१ ॥

ଯେ ଶାଳଗ୍ରାମରେ ତୁଳସୀପତ୍ର ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଭବନରେ ବସେ।

Verse 32

कण्टकावरणं यस्तु प्राकारं वापि कारयेत् । सोऽप्येकविंशतिकुलैर्मोदते विष्णुमन्दिरे ॥ ३२ ॥

ଯେ କେହି କଣ୍ଟକ-ଆବରଣ ବାଡ଼ କିମ୍ବା ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରାକାର ନିର୍ମାଣ କରାଏ, ସେ ଏକୋଇଶ କୁଳ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 33

योऽच्चयेद्धरिपादाब्जं तुलस्याः कोमलैर्दलैः । न तस्य पुनरावृत्तिर्विष्णुलोकान्नरेश्वर ॥ ३३ ॥

ହେ ନରେଶ୍ୱର! ଯେ ତୁଳସୀର କୋମଳ ପତ୍ରଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ପୂଜା କରେ, ତାହାର ବିଷ୍ଣୁଲୋକରୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 34

द्वादश्यां पौर्णमास्यां यः क्षीरेण स्नापयेद्धरिम् । कुलायुतयुतः सोऽपि मोदते वैष्णवे पदे ॥ ३४ ॥

ଦ୍ୱାଦଶୀ ଯେତେବେଳେ ପୌର୍ଣ୍ଣମା ସହ ମିଳେ, ଯେ କେହି କ୍ଷୀରଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ ଦଶହଜାର କୁଳର ପାପଭାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ପଦେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 35

प्रस्थमात्रेण पयसा यः स्नापयति केशवम् । कुलायुतायुतयुतः सोऽपि विष्णुपुरे वसेत् ॥ ३५ ॥

ଯେ କେହି ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ପରିମାଣ ପୟସା ଦ୍ୱାରା କେଶବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ ଅସଂଖ୍ୟ କୁଳର ପୁଣ୍ୟସମୃଦ୍ଧି ସହ ବିଷ୍ଣୁପୁରୀରେ ବସେ।

Verse 36

घृतप्रस्थेन यो विष्णुं द्वादश्यां स्नापयेन्नरः । कुलकोटियुतो राजन्सायुज्यं लभते हरेः ॥ ३६ ॥

ହେ ରାଜନ୍! ଯେ ନର ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଘୃତଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ କୋଟି କୁଳରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ସାୟୁଜ୍ୟ ଲଭେ।

Verse 37

पञ्चामृतेन यः स्नानमेकादश्यां तु कारयेत् । विष्णोः सायुज्यकं तस्य भवेत्कुलशतायुतैः ॥ ३७ ॥

ଯେ ଏକାଦଶୀ ଦିନ ପଞ୍ଚାମୃତରେ ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଏ; ଏବଂ ନିଜ କୁଳର ଲକ୍ଷଲକ୍ଷ ଲୋକ ସହିତ ସେହି ଫଳରେ ଧନ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 38

एकादश्यां पौर्णमास्यां द्वादश्यां वा नृपोत्तम । नालिकेरोदकैर्विष्णुं स्नापयेत्तत्फलं शृणु ॥ ३८ ॥

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ଏକାଦଶୀ, ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ନାଡ଼ିଆ ପାଣିରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଅ; ତାହାର ଫଳ ଶୁଣ।

Verse 39

दशजन्मार्जितैः पापैर्विमुक्तो नृपसत्तम । शतद्वयकुलैर्युक्तो मोदते विष्णुना सह ॥ ३९ ॥

ହେ ନୃପସତ୍ତମ! ସେ ଦଶ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ବଂଶର ଦୁଇଶେ କୁଳ ସହିତ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 40

इक्षुत्येन देवेशं यः स्नापयति भूपते । केशवं लक्षपितृभिः सार्द्धं विष्णुपदं व्रजेत् ॥ ४० ॥

ହେ ଭୂପତେ! ଯେ ଇଖୁରସରେ ଦେବେଶ କେଶବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ ଲକ୍ଷ ପିତୃମାନଙ୍କ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁପଦକୁ ଯାଏ।

Verse 41

पुष्पोदकेन गोविन्दं तथा गन्धोदकेन च । स्नापयित्वा हरिं भक्त्या वैष्णवं पदमाप्नुयात् ॥ ४१ ॥

ପୁଷ୍ପମିଶ୍ରିତ ଜଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ଗୋବିନ୍ଦ-ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ ମନୁଷ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ପଦ—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମ—ପାଏ।

Verse 42

जलेन वस्त्रपूतेन यः स्नापयति माधवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुना सह मोदते ॥ ४२ ॥

ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ବସ୍ତ୍ରରେ ଛାଣିଥିବା ପବିତ୍ର ଜଳରେ ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 43

क्षीराद्यैः स्नापयेद्यस्तु रविसङ्क्रमणे हरिम् । स वसेद्विष्णुसदने त्रिसप्तपुरुषैः सह ॥ ४३ ॥

ରବି-ସଂକ୍ରମଣ ସମୟରେ କ୍ଷୀର ଆଦି ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଏ ଯେ, ସେ ନିଜ ବଂଶର ଏକୋଇଶ ପୁରୁଷ ସହ ବିଷ୍ଣୁଧାମରେ ବସେ।

Verse 44

शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यामष्टम्यां पूर्णिमादिने ॥ ४४ ॥

ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ—ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ (ଏହାମାନେ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟକାଳ)।

Verse 45

एकादश्यां भानुवारे द्वादश्यां पञ्चमीतिथौ । सोमसूर्योपरागे च मन्वादिषु युगादिषु ॥ ४५ ॥

ରବିବାର ପଡ଼ୁଥିବା ଏକାଦଶୀ, ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିଯୁକ୍ତ ଦ୍ୱାଦଶୀ, ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ ଓ ସୂର୍ୟଗ୍ରହଣ ସମୟ, ଏବଂ ମନ୍ୱନ୍ତର ଓ ଯୁଗର ଆରମ୍ଭ—(ଏହାମାନେ ବିଶେଷ ପବିତ୍ର କାଳ)।

Verse 46

अर्द्धोदये च सूर्यस्य पुष्यार्के रोहिणीबुधे । तथैव शनिरोहिण्यां भौमाश्विन्यां तथैव च ॥ ४६ ॥

ସୂର୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧୋଦୟ ସମୟରେ, ସୂର୍ୟ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲେ, ବୁଧ ରୋହିଣୀରେ ଥିଲେ, ଶନି ରୋହିଣୀରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଅଶ୍ୱିନୀରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ (ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ବିଶେଷ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ)।

Verse 47

शन्यां भृगुमृगे चैव भृगुरेवतिसङ्गमे । तथा बुधानुराधायां श्रवणार्के तथैव च ॥ ४७ ॥

ଯେପରି ଶନି ମୃଗଶୀର୍ଷା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥାଏ ଏବଂ ଶୁକ୍ର ମଧ୍ୟ ମୃଗଶୀର୍ଷାରେ ଥାଏ; ଶୁକ୍ର ରେବତୀ ସଂଯୋଗରେ ଥାଏ; ବୁଧ ଅନୁରାଧାରେ ଥାଏ; ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରବଣାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ସେଇ ଶୁଭଫଳ ମିଳେ।

Verse 48

तथा च सोमश्रवणे हस्तयुक्ते बृहस्पतौ । बुधाष्टम्यां बुधाषाढे पुण्ये चान्ये दिने तथा ॥ ४८ ॥

ଏହିପରି, ସୋମବାରେ ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ର ହେଲେ, ଗୁରୁବାରେ ହସ୍ତ ନକ୍ଷତ୍ର-ଯୋଗ ହେଲେ; ବୁଧବାରେ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି ପଡ଼ିଲେ; ପୁଣ୍ୟମୟ ଆଷାଢ଼ କାଳରେ—ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଦିନରେ ମଧ୍ୟ—ସେଇ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 49

स्नापयेत्पयसा विष्णुं शान्तिमान् वाग्यतः शुचिः । घृतेन मधुना वापि दध्ना वा तत्फलं शृणु ॥ ४९ ॥

ମନେ ଶାନ୍ତ, ବାଣୀରେ ସଂଯମୀ ଓ ଶୁଚି ହୋଇ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କ୍ଷୀରରେ ସ୍ନାନ କରାଅ; କିମ୍ବା ଘିଅ, ମଧୁ, ଦହିରେ ମଧ୍ୟ। ଏବେ ସେହି ବିଧିର ଫଳ ଶୁଣ।

Verse 50

सर्वयज्ञफलं प्राप्य सर्वपापविवर्जितः । वसेद्विष्णुपुरे सार्द्धं त्रिसप्तपुरुषैर्नृप ॥ ५० ॥

ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହେ ରାଜନ! ସେ ଏକୋଇଶ ପୁରୁଷ (ପିଢ଼ି) ସହିତ ବିଷ୍ଣୁପୁରୀରେ ବାସ କରେ।

Verse 51

तत्रैव ज्ञानमासाद्य योगिनामपि दुर्लभम् । मोक्षमाप्नोति नृपते पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ५१ ॥

ସେଠାରେ ହିଁ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ପାଇ, ହେ ନୃପତେ! ସେ ପୁନରାବୃତ୍ତି (ପୁନର୍ଜନ୍ମ) ଅସମ୍ଭବ ମୋକ୍ଷକୁ ଲାଭ କରେ।

Verse 52

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां सोमवारे च भूपते । शिवं संस्नाप्य दुग्धेन शिवसायुज्यमाप्नुयात् ॥ ५२ ॥

ହେ ଭୂପତେ! କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଯଦି ସୋମବାର ହୁଏ, ଭକ୍ତିସହ ଦୁଧରେ ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ ଶିବସାୟୁଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 53

नालिकेरोदकेनापि शिवं संस्नाप्य भक्तितः । अष्टम्यामिन्दुवारे वा शिवसायुज्यमश्नुते ॥ ५३ ॥

ନଡ଼ିଆ ପାଣିରେ ମଧ୍ୟ ଯେ ଭକ୍ତିସହ ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରେ, ସେ ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନେ କିମ୍ବା ସୋମବାରେ ଶିବସାୟୁଜ୍ୟ ପାଏ।

Verse 54

शुक्लपक्षे चतुर्दश्यामष्टम्यां वापि भूपते । घृतेन मधुना स्नाप्य शिवं तत्साम्यतां व्रजेत् ॥ ५४ ॥

ହେ ଭୂପତେ! ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନେ ଘିଅ ଓ ମଧୁରେ ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ ଶିବସାମ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 55

तिलतैलेन संस्नाप्य विष्णुं वा शिवमेव च । स याति तत्तत्सारूप्यं पितृभिः सह सप्तभिः ॥ ५५ ॥

ତିଳତେଲରେ ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ସେ ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ସାରୂପ୍ୟ ପାଏ ଏବଂ ସାତ ପିତୃଙ୍କ ସହିତ ଫଳ ପାଏ।

Verse 56

शिवमिक्षुरसेनापि यः स्नापयति भक्तितः । शिवलोके वसेत्कल्पं स सप्तपुरुषैः सह ॥ ५६ ॥

ଯେ ଭକ୍ତିସହ ଆଖୁ ରସରେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରେ, ସେ ସାତ ପୁରୁଷ (ସାତ ପିଢ଼ି) ସହିତ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବଲୋକରେ ବସେ।

Verse 57

घृतेन स्नापयेल्लिङ्गमुत्थाने द्वादशीदिने । क्षीरेण वा महाभाग तत्फलं शृणु मद्गिरा ॥ ५७ ॥

ହେ ମହାଭାଗ! ଉତ୍ଥାନ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘିଅରେ କିମ୍ବା ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଅ। ତାହାର ଫଳ ମୋ ବାଣୀରୁ ଶୁଣ।

Verse 58

जन्मायुतार्जितैः पापैर्विमुक्तो मनुजो नृप । कोटिसङ्ख्यं समुद्धृत्य स्वकुलं शिवतां व्रजेत् ॥ ५८ ॥

ହେ ନୃପ! ମନୁଷ୍ୟ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏବଂ କୋଟିସଂଖ୍ୟକ ନିଜ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଶୁଭ ‘ଶିବତା’କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 59

सम्पूज्य गन्धकुसुमैर्विष्णुं विष्णुतिथौ नृप । जन्मायुतार्जितैः पापैर्मुक्तो व्रजति तत्पदम् ॥ ५९ ॥

ହେ ନୃପ! ବିଷ୍ଣୁ-ତିଥିରେ ଗନ୍ଧ ଓ ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରୁଥିବା ଲୋକ, ଅନେକ ଜନ୍ମର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ଯାଏ।

Verse 60

पद्मपुष्पेण यो विष्णुं शिवं वा पूजयन्नेरः । स याति विष्णुभवनं कुलकोटिसमन्वितः ॥ ६० ॥

ଯେ ଲୋକ ଅପ୍ରମାଦରେ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ କୋଟିସଂଖ୍ୟକ କୁଳସହିତ ବିଷ୍ଣୁଭବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 61

हरिं च केतकीपुष्पैः शिवं धत्तूरजैर्निशि । सम्पूज्य पापनिर्मुक्तो वसेद्विष्णुपुरे युगम् ॥ ६१ ॥

ରାତିରେ କେତକୀ ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ଏବଂ ଧତ୍ତୂର ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ୟକ୍ ପୂଜା କରି, ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁପୁରୀରେ ଏକ ଯୁଗ ବସେ।

Verse 62

हरिं तु चाम्पकैः पुष्पैरर्कपुष्पैश्च शङ्करम् । समभ्यर्च्य महाराज तत्तत्सालोक्यमाप्नुयात् ॥ ६२ ॥

ହେ ମହାରାଜ! ଯେ ଭକ୍ତ ଚମ୍ପକ ପୁଷ୍ପରେ ହରିଙ୍କୁ ଏବଂ ଅର୍କ ପୁଷ୍ପରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ସେ ସେହି ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସସାମ୍ୟ—ସାଲୋକ୍ୟ—ଲାଭ କରେ।

Verse 63

शङ्करस्याथवा विष्णोर्घृतयुक्तं च गुग्गुलुम् । दत्त्वा धूपे नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ६३ ॥

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଶଙ୍କର କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଘୃତମିଶ୍ରିତ ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ ଧୂପ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 64

तिलतैलान्वितं दीपं विष्णोर्वा शङ्करस्य वा । दत्त्वा नरः सर्वकामान्संप्राप्नोति नृपोत्तम ॥ ६४ ॥

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତିଳତେଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମନା ସିଦ୍ଧି ପାଏ।

Verse 65

घृतेन दीपं यो दद्याच्छङ्करायाथ विष्णवे । स मुक्तः सर्वपापेभ्यो गङ्गास्नानफलं लभेत् ॥ ६५ ॥

ଯେ ଘୃତଦୀପ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ସମାନ ପୁଣ୍ୟଫଳ ପାଏ।

Verse 66

ग्राम्येण वापि तैलेन राजन्नन्येन वा पुनः । दीपं दत्त्वा महाविष्णोः शिवस्यापि फलं शृणु ॥ ६६ ॥

ହେ ରାଜନ୍! ସାଧାରଣ ତେଲରେ କିମ୍ବା ପୁନଃ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତେଲରେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରି—ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ଶୁଣ।

Verse 67

सर्वपापविनिर्मुक्तः सर्वैश्वर्यसमन्वितः । तत्तत्सालोक्यमाप्नोति त्रिःसप्तपुरुषान्वितः ॥ ६७ ॥

ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ସମନ୍ୱିତ ହୋଇ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାଲୋକ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଏକୋଇଶ ପୁରୁଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପେ।

Verse 68

यद्यदिष्टतमं भोज्यं तत्तदीशाय विष्णवे । दत्वा तत्तत्पदं याति चत्वारिंशत्कुलान्वितः ॥ ६८ ॥

ଯେ ଭୋଜ୍ୟ ତାହାର ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ, ସେହିଟିକୁ ମାତ୍ର ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ସେ ତଦନୁରୂପ ଦିବ୍ୟ ପଦ ପାଏ; ତାଙ୍କ କୁଳର ଚାଳିଶ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ କଲ୍ୟାଣ ପାଆନ୍ତି।

Verse 69

यद्यदिष्टतमं वस्तु तत्तद्विप्राय दापयेत् । स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ६९ ॥

ଯେ ବସ୍ତୁ ତାହାର ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ, ସେହିଟିକୁ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରାଯାଉ; ତାହାଦ୍ୱାରା ସେ ବିଷ୍ଣୁଭବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ।

Verse 70

भ्रूणहा स्वर्णदानेन शुद्धो भवति भूपते । अन्नतोयसमं दानं न भूतं न भविष्यति ॥ ७० ॥

ହେ ଭୂପତେ, ଭ୍ରୂଣହନ୍ତା ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଦାନରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ନ ଓ ଜଳଦାନ ସମାନ ଦାନ ନ ପୂର୍ବେ ଥିଲା, ନ ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବ।

Verse 71

अन्नदः प्राणदः प्रोक्तः प्राणदश्चापि सर्वदः । सर्वदानफलं यस्मादन्नदस्य नृपोत्तम ॥ ७१ ॥

ଅନ୍ନଦାତାକୁ ପ୍ରାଣଦାତା ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; ପ୍ରାଣଦାତା ହେଉଛି ସତ୍ୟରେ ସର୍ବଦାତା। ତେଣୁ, ହେ ନୃପୋତ୍ତମ, ଅନ୍ନଦାତା ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ପାଏ।

Verse 72

अन्नदो ब्रह्मसदनं याति वंशायुतान्वितः । न तस्य पुनरावृत्तिरिति शास्त्रेषु निश्चितम् ॥ ७२ ॥

ଅନ୍ନଦାତା ଅୟୁତ ବଂଶଜ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମସଦନକୁ ଯାଏ; ତାହାର ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ଫେରା ନାହିଁ—ଏହି କଥା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚିତ।

Verse 73

सद्यस्तुष्टिकरं ज्ञेयं जलदानं यतोऽधिकम् । अन्नदानान्नृपश्रेष्ठ निर्दिष्टं ब्रह्मवादिभिः ॥ ७३ ॥

ଜଳଦାନ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତୃପ୍ତିକର—ଏହା ଜାଣ; ତଥାପି, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମବାଦୀମାନେ ଅନ୍ନଦାନକୁ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।

Verse 74

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । जलदो मुच्यते तेभ्य इत्याह कमलोद्भवः ॥ ७४ ॥

ମହାପାତକରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ କି ଉପପାତକରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ—ଜଳଦାତା ସେହି ଦୋଷମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି କମଲୋଦ୍ଭବ (ବ୍ରହ୍ମା) କହିଛନ୍ତି।

Verse 75

शरीरमन्नजं प्राहुः प्राणानप्यन्नजान्विदुः । तस्मादन्नप्रदो ज्ञेयः प्राणदः पृथिवीपते ॥ ७५ ॥

ଶରୀର ଅନ୍ନଜ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ପ୍ରାଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ନଜ ବୋଲି ଜଣା। ତେଣୁ, ହେ ପୃଥିବୀପତେ, ଅନ୍ନଦାତାକୁ ପ୍ରାଣଦାତା ବୋଲି ଜାଣ।

Verse 76

यद्यत्तुष्टिकरं दानं सर्वकामफलप्रदम् । तस्मादन्नसमं दानं नास्ति भूपाल भूतले ॥ ७६ ॥

ଯେଉଁ ଦାନ ତୃପ୍ତିକର ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମନାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ତଥାପି, ହେ ଭୂପାଳ, ଏହି ଭୂତଳରେ ଅନ୍ନଦାନ ସମାନ ଦାନ ନାହିଁ।

Verse 77

अन्नदस्य कुले जाता आसहस्रं नृपोत्तम । नरकं ते न पश्यन्ति तस्मादन्नप्रदो वरः ॥ ७७ ॥

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ଅନ୍ନଦାତାଙ୍କ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ହଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକ ନରକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ତେଣୁ ଅନ୍ନପ୍ରଦାତା ଦାନମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

Verse 78

पादाभ्यङ्गं भक्तियुक्तो योऽतिथेः कुरुतेनरः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु गङ्गास्नानपुरःसरम् ॥ ७८ ॥

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ ଅତିଥିଙ୍କ ପାଦାଭ୍ୟଙ୍ଗ କରେ, ସେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନକୁ ଅଗ୍ରେ ରଖି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ବୋଲି ଗଣ୍ୟ।

Verse 79

तैलाभ्यङ्गं महाराज ब्राह्मणानां करोति यः । स स्नातोऽष्टशतं साग्रं गङ्गायां नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

ହେ ମହାରାଜ! ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ତୈଲାଭ୍ୟଙ୍ଗ କରାଏ, ସେ ଗଙ୍ଗାରେ ଆଠଶେରୁ ଅଧିକଥର ସ୍ନାନ କରିଥିବା ବୋଲି ଗଣ୍ୟ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 80

रोगितान्ब्राह्मणान्यस्तु प्रेम्णा रक्षति रक्षकः । स कोटिकुलसंयुक्तो वसेद् ब्रह्मपुरे युगम् ॥ ८० ॥

ଯେ ରକ୍ଷକ ପ୍ରେମପୂର୍ବକ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ କୋଟି କୁଳର ପୁଣ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମପୁରେ ଏକ ଯୁଗ ବସେ।

Verse 81

यो रक्षेत्पृथिवीपाल रङ्कं वा रोगिणं नरम् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा सर्वान्कामान्प्रयच्छति ॥ ८१ ॥

ହେ ପୃଥିବୀପାଳ! ଯେ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରୋଗୀ ମନୁଷ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ତାହାପ୍ରତି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନଚିତ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ କାମନା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 82

मनसा कर्मणा वाचा यो रक्षेदामयान्वितम् । सर्वान्कामानवाप्नोति सर्वपापविवर्जितः ॥ ८२ ॥

ଯେ ମନ, କର୍ମ ଓ ବାଣୀଦ୍ୱାରା ରୋଗପୀଡିତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ସେବା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପାଏ ଏବଂ ସର୍ବ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 83

यो ददाति महीपाल निवासं ब्राह्मणाय वै । तस्य प्रसन्नो देवेशः स्वलोकं सम्प्रयच्छति ॥ ८३ ॥

ହେ ମହୀପାଳ! ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିବାସସ୍ଥାନ ଦାନ କରେ, ତାହାପ୍ରତି ଦେବେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜ ଲୋକ ଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 84

ब्राह्मणाय ब्रह्मविदे यो दद्याद्गां पयस्विनीम् । स याति ब्रह्मसदनमन्येषामतिदुर्लभम् ॥ ८४ ॥

ଯେ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୟସ୍ୱିନୀ ଗାଈ ଦାନ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତିଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରହ୍ମସଦନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 85

अन्येभ्यः प्रतिगृह्यापि यो दद्याद्गां पयस्विनीम् । तस्य पुण्यफलं वक्तुं नाहं शक्तोऽस्मि पण्डित ॥ ८५ ॥

ହେ ପଣ୍ଡିତ! ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେ ପୟସ୍ୱିନୀ ଗାଈ ଦାନ କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟଫଳ କହିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।

Verse 86

कपिलां वेदविदुषे यो ददाति पयस्विनीम् । स एव रुद्रो भूपाल सर्वपापविवर्जितः ॥ ८६ ॥

ହେ ଭୂପାଳ! ଯେ ବେଦବିଦଙ୍କୁ କପିଳା, ପୟସ୍ୱିନୀ ଗାଈ ଦାନ କରେ, ସେ ସର୍ବ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରୁଦ୍ର ସମାନ ହୁଏ।

Verse 87

विप्राय वेदविदुषे दद्यादुभयतोमुखीम् । यस्तस्य पुण्यं सङ्ख्यातुं न शक्तोऽब्दशतैरपि ॥ ८७ ॥

ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ‘ଉଭୟତୋମୁଖୀ’ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ସେହି ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଶତଶତ ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଗଣିପାରେ ନାହିଁ।

Verse 88

तस्य पुण्यफलं राजञ्श्छृणु वक्ष्यामि तत्त्वतः । एकतः क्रतवः सर्वे समग्रवरदक्षिणाः ॥ ८८ ॥

ହେ ରାଜନ୍, ତାହାର ପୁଣ୍ୟଫଳ ତତ୍ତ୍ୱତଃ ଶୁଣ; ଏକ ପକ୍ଷରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷିଣାସହ ସମସ୍ତ କ୍ରତୁ ଏକତ୍ର କରି କରାଯାଇଥିବା ଫଳ ସମାନ।

Verse 89

एकतो भयभीतस्य प्राणिनः प्राणरक्षणम् । संरक्षति महीपाल यो विप्रं भयविह्वलम् ॥ ८९ ॥

ଏକ ପକ୍ଷରେ ଏହା ଭୟଭୀତ ପ୍ରାଣୀର ପ୍ରାଣରକ୍ଷା ସମାନ; ତେଣୁ ଭୟବିହ୍ୱଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯେ ମହୀପାଳ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ପ୍ରାଣକୁ ହିଁ ରକ୍ଷା କରେ।

Verse 90

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः । वस्त्रदो रुद्र भवनं कन्यादो ब्रह्मणः पदम् ॥ ९० ॥

ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ପରି ଗଣ୍ୟ। ବସ୍ତ୍ରଦାତା ରୁଦ୍ରଧାମକୁ ଯାଏ, କନ୍ୟାଦାତା ବ୍ରହ୍ମପଦ ପାଏ।

Verse 91

हेमदो विष्णुभवनं प्रयाति स्वकुलान्वितः । यस्तु कन्यामलङ्कृत्य ददात्यध्यात्मवेदिने ॥ ९१ ॥

ସ୍ୱକୁଳସହିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଧାମକୁ ଯାଏ। ଯେ କନ୍ୟାକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରି ଅଧ୍ୟାତ୍ମବେଦିଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପରମ ପଦ ପାଏ।

Verse 92

शतवंशसमायुक्तः स व्रजेद् ब्रह्मणः पदम् । कार्तिक्यां पौर्णमास्यां वा आषाढ्यां वापि भूपते ॥ ९२ ॥

ହେ ଭୂପତେ! ଯେ ଶତବଂଶସମାୟୁକ୍ତ (ପୁଣ୍ୟବାନ ସନ୍ତତିସମ୍ପନ୍ନ) ହୁଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ କିମ୍ବା ଆଷାଢ଼ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ।

Verse 93

वृषभं शिवतुष्ट्यर्थमुत्सृजेत्तत्फलं शृणु । सप्तजन्मार्जितैः पापैर्विमुक्तो रुद्र रूपभाक् ॥ ९३ ॥

ଶିବଙ୍କ ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ବୃଷଭକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ—ତାହାର ଫଳ ଶୁଣ: ସାତ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ରୁଦ୍ରସଦୃଶ ରୂପ ପାଏ।

Verse 94

कुलसप्ततिसंयुक्तो रुद्रे ण सह मोदते । शिवलिङ्गाङ्कितं कृत्वा महिषं यः समुत्सृजेत् ॥ ९४ ॥

ଶିବଲିଙ୍ଗର ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କିତ କରି ଯେ ମହିଷକୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ସେ ନିଜ କୁଳର ସତରି ପୁରୁଷ ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 95

न तस्य यातनालोको भवेन्नृपतिसत्तम । ताम्बूलदानं यः कुर्याच्छक्तितो नृपसत्तम ॥ ९५ ॥

ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଯେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ତାମ୍ବୂଳଦାନ କରେ, ତାହା ପାଇଁ ଯାତନାଲୋକ ନଥାଏ।

Verse 96

तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा ददात्यायुर्यशः श्रियम् । क्षीदो घृतदश्चैव मधुदो दधिदस्तथा ॥ ९६ ॥

ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତି ବିଷ୍ଣୁ ଅନ୍ତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆୟୁ, ଯଶ ଓ ଶ୍ରୀ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି କ୍ଷୀର, ଘୃତ, ମଧୁ ଓ ଦଧି ଦାନକାରୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ପାଏ।

Verse 97

दिव्याब्दायुतपर्यन्तं स्वर्गलोके महीयते । प्रयाति ब्रह्मसदनमिक्षुदाता नृपोत्तम ॥ ९७ ॥

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ଯେ ଇକ୍ଷୁ (ଆଖୁ) ଦାନ କରେ, ସେ ଦଶହଜାର ଦିବ୍ୟବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ; ପରେ ବ୍ରହ୍ମସଦନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 98

गन्धदः पुण्यफलदः प्रयाति ब्रह्मणः पदम् । गुडेक्षुरसदश्चैव प्रयाति क्षीरसागरम् ॥ ९८ ॥

ସୁଗନ୍ଧ ଦାନ ପୁଣ୍ୟଫଳଦାୟକ ହୋଇ ଦାତାକୁ ବ୍ରହ୍ମପଦକୁ ନେଇଯାଏ; ଗୁଡ଼ ଓ ଇକ୍ଷୁରସ ଦାନକାରୀ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 99

भटानां जलदो याति सूर्यलोकमनुत्तमम् । विद्यादानेन सायुज्यं माधवस्य व्रजेन्नरः ॥ ९९ ॥

ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଜଳଦାନ କଲେ ଦାତା ଅନୁତ୍ତମ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ବିଦ୍ୟାଦାନ କଲେ ମାଧବ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କ ସାୟୁଜ୍ୟ ମିଳେ।

Verse 100

विद्यादानं महीदानं गोदानं चोत्तमोत्तमम् । नरकादुद्धरन्त्येव जपवाहनदोहनात् ॥ १०० ॥

ବିଦ୍ୟାଦାନ, ଭୂମିଦାନ ଏବଂ—ସର୍ବୋତ୍ତମ—ଗୋଦାନ; ଜପ-ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହାର, ବାହନରୂପ ସେବା ଓ ଦୋହନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦାନ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

Verse 101

सर्वेषामपि दानानां विद्यादानं विशिष्यते । विद्यादानेन सायुज्यं विष्णोर्याति नृपोत्तम ॥ १०१ ॥

ସମସ୍ତ ଦାନମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟାଦାନ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ବିଦ୍ୟାଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଏ।

Verse 102

नरस्त्विन्धनदानेन मुच्यते ह्युपपातकैः । शालग्रामशिलादानं महादानं प्रकीर्तितम् ॥ १०२ ॥

ଇନ୍ଧନ ଦାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଉପପାତକ (ଛୋଟ ପାପ) ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଶାଳଗ୍ରାମ-ଶିଳାଦାନକୁ ମହାଦାନ ବୋଲି ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତ କରାଯାଇଛି।

Verse 103

यद् दत्वा मोक्षमाप्नोति लिङ्गदानं तथा स्मृतम् । ब्रह्माण्डकोटिदानेन यत्फलं लभते नरः ॥ १०३ ॥

ଯେ ଦାନ ଦେଲେ ମୋକ୍ଷ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଲିଙ୍ଗଦାନ ବୋଲି ସ୍ମୃତି କହେ। ଏହାର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ ଯେପରି ମିଳେ, ସେହିପରି।

Verse 104

तत्फलं समवाप्नोति लिङ्गदानान्न संशयः । शालग्रामशिलादाने ततोऽपि द्विगुणं फलम् ॥ १०४ ॥

ଲିଙ୍ଗଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ମିଳେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଶାଳଗ୍ରାମ-ଶିଳାଦାନରେ ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ।

Verse 105

शालग्रामशिलारूपी विष्णुरेवेति विश्रुतः । यो ददाति नरो दानं गृहेषु महतां प्रभो ॥ १०५ ॥

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶାଳଗ୍ରାମ-ଶିଳାରୂପେ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ ଅଛନ୍ତି—ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ମହାନ୍ମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଏହି ଦାନ କରେ, ସେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲଭେ।

Verse 106

गङ्गास्नानफलं तस्य निश्चितं नृप जायते । रत्नान्वितसुवर्णस्य प्रदानेन नृपोत्तम ॥ १०६ ॥

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ, ରତ୍ନଯୁକ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କଲେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଶ୍ଚୟ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ପାଏ, ହେ ରାଜନ।

Verse 107

भुक्तिमुक्तिमवाप्नोति महादानं यतः स्मृतम् । नरो माणिक्यदानेन परं मोक्षमवाप्नुयात् ॥ १०७ ॥

ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଉଭୟ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ଯାହା ‘ମହାଦାନ’ ଭାବେ ସ୍ମୃତ, ସେହି ମାଣିକ୍ୟଦାନରେ ନର ପରମ ମୋକ୍ଷପଦ ପାଏ।

Verse 108

ध्रुवलोकमवाप्नोति वज्रदानेन मानवः । स्वर्गं विद्रुमदानेन रुद्र लोकमवाप्नुयात् ॥ १०८ ॥

ବଜ୍ର (ହୀରା) ଦାନରେ ମାନବ ଧ୍ରୁବଲୋକ ପାଏ; ଏବଂ ବିଦ୍ରୁମ (ମୁଙ୍ଗା) ଦାନରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 109

प्रयाति यानदानेन मुक्तादानेन चैन्दवम् । वैडूर्यदो रुद्र लोकं पुष्परागप्रदस्तथा ॥ १०९ ॥

ୟାନଦାନରେ ଦିବ୍ୟଯାନମାର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ମୁକ୍ତା (ମୋତି) ଦାନରେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ମିଳେ। ବୈଡୂର୍ୟ (ଲହସୁନିଆ) ଦାତା ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଏ; ପୁଷ୍ପରାଗ (ପୁଖରାଜ) ଦାତା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଉତ୍ତମ ପଦ ପାଏ।

Verse 110

पुष्परागप्रदानेन सर्वत्र सुखमश्नुते । अश्वदो ह्यश्वसान्निध्यं चिरं व्रजति भूमिप ॥ ११० ॥

ପୁଷ୍ପରାଗ (ପୁଖରାଜ) ଦାନରେ ସର୍ବତ୍ର ସୁଖ ଭୋଗ କରେ। ହେ ଭୂମିପ, ଅଶ୍ୱଦାନରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଅଶ୍ୱସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଏ।

Verse 111

गजदानेन महता सर्वान्कामानवाप्नुयात् । प्रयाति यानदानेन स्वर्गं स्वर्यानमास्थितः ॥ १११ ॥

ମହାନ ଗଜଦାନରେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମନା ପାଏ। ଏବଂ ଯାନଦାନରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଯାନରେ ଆସୀନ ହୋଇ।

Verse 112

महिषीदो जयत्येव ह्यपमृत्युं न संशयः । गवां तृणप्रदानेन रुद्र लोकमवाप्नुयात् ॥ ११२ ॥

ମହିଷୀ-ଗୋ ଦାନକାରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରେ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଗାଈମାନଙ୍କୁ ତୃଣ-ଚାରା ଦାନ କଲେ ରୁଦ୍ରଲୋକ (ଶିବଧାମ) ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 113

वारुणं लोकमाप्नोति महीश लवणप्रदः । स्वाश्रमाचारनिरता सर्वभूतहिते रताः ॥ ११३ ॥

ହେ ରାଜନ୍, ଲବଣ (ନମକ) ଦାନକାରୀ ବରୁଣଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ନିଜ ନିଜ ଆଶ୍ରମଧର୍ମାଚରଣରେ ନିରତ ଓ ସର୍ବଭୂତହିତରେ ରତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭଗତି ପାଆନ୍ତି।

Verse 114

अदाम्भिका गतासूयाः प्रयान्ति ब्रह्मणः पदम् । परोपदेशनिरता वीतरागा विमत्सरा ॥ ११४ ॥

ଯେମାନେ ଦମ୍ଭହୀନ, ଅସୂୟାହୀନ, ପରୋପଦେଶରେ ନିରତ, ବିରକ୍ତ ଓ ମତ୍ସରହୀନ—ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

Verse 115

हरिपादार्चनरताः प्रयान्ति सदनं हरेः । सत्सङ्गाह्लादनिरताः सत्कर्मसु सदोद्यताः ॥ ११५ ॥

ହରିଙ୍କ ପାଦାର୍ଚ୍ଚନରେ ରତ ଲୋକ ହରିଙ୍କ ସଦନକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସତ୍ସଙ୍ଗର ଆନନ୍ଦରେ ନିରତ ହୋଇ ସେମାନେ ସଦା ସତ୍କର୍ମରେ ଉଦ୍ୟତ ରହନ୍ତି।

Verse 116

परापवादविमुखाः प्रयान्ति हरिमन्दिरम् । नित्यं हितकरा ये तु ब्राह्मणेषु च गोषु च ॥ ११६ ॥

ଯେମାନେ ପରନିନ୍ଦା/ପରାପବାଦରୁ ବିମୁଖ, ସେମାନେ ହରିମନ୍ଦିର (ହରିଧାମ) ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୋମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିତ୍ୟ ହିତକର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଗତି ପାଆନ୍ତି।

Verse 117

परस्त्रीसङ्गविमुखा न पश्यन्ति यमालयम् । जितेन्द्रि या जिताहारा गोषु क्षान्ताः सुशीलिनः ॥ ११७ ॥

ଯେମାନେ ପରସ୍ତ୍ରୀ-ସଙ୍ଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମାଳୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ମିତାହାରୀ, ଗୋମାତା ପ୍ରତି କ୍ଷମାଶୀଳ ଓ ସୁଶୀଳ—ଏମାନେ ଦଣ୍ଡଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 118

ब्राह्मणेषु क्षमाशीलाः प्रयान्ति भवनं हरेः । अग्निशुश्रूषवश्चैव गुरुशुश्रूषकास्तथा ॥ ११८ ॥

ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କ୍ଷମାଶୀଳ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଭବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଅଗ୍ନି-ଶୁଶ୍ରୂଷାରତ ଓ ଗୁରୁ-ଶୁଶ୍ରୂଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପଦକୁ ପାଆନ୍ତି।

Verse 119

पतिशुश्रूषणरता न वै संसृतिभागिनः । सदा देवार्चनरता हरिनामपरायणाः ॥ ११९ ॥

ପତି-ଶୁଶ୍ରୂଷାରେ ରତା ନାରୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ସଂସାର-ପରିଭ୍ରମଣର ଭାଗୀ ନୁହନ୍ତି। ଯେମାନେ ସଦା ଦେବାର୍ଚ୍ଚନାରେ ରତ ଓ ହରିନାମରେ ପରାୟଣ, ସେମାନେ ସଂସାରବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 120

प्रतिग्रहनिवृत्ताश्च प्रयान्ति परमं पदम् । अनाथं विप्रकुणपं ये दहेयुर्नृपोत्तम ॥ १२० ॥

ଯେମାନେ ପ୍ରତିଗ୍ରହ (ଅଧର୍ମକାରୀ ଦାନ ଗ୍ରହଣ) ରୁ ନିବୃତ୍ତ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ନୃପୋତ୍ତମ, ଯେମାନେ ଅନାଥ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶବକୁ ଦହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଗତି ପାଆନ୍ତି।

Verse 121

अश्वमेधसहस्राणां फलमश्नुवते सदा । पत्रैः पुष्पैः फलैर्वापि जलैर्वा मनुजेश्वर ॥ १२१ ॥

ହେ ମନୁଜେଶ୍ୱର, ଯେ ନିତ୍ୟ ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଦ୍ୱାରା (ଭଗବାନଙ୍କ) ପୂଜା କରେ, ସେ ସଦା ସହସ୍ର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ସମ ଫଳ ପାଏ।

Verse 122

पूजया रहितं लिङ्गमचर्येत्तत्फलं शृणु । अप्सरोगणगन्धर्वैः स्तूयमानो विमानगः ॥ १२२ ॥

ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା ବିନା ଲିଙ୍ଗକୁ ଯେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ତାହାର ଫଳ ଶୁଣ—ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆରୋହଣ କରି ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୁଏ।

Verse 123

प्रयाति शिवसान्निध्यमित्याह कमलोद्भवः । चुलुकोदकमात्रेण लिङ्गं संस्नाप्य भूमिप ॥ १२३ ॥

କମଲୋଦ୍ଭବ (ବ୍ରହ୍ମା) କହିଲେ—‘ସେ ଶିବସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ,’ ହେ ରାଜନ; କେବଳ ଏକ ଚୁଲୁକ ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।

Verse 124

लक्षाश्वमेधजं पुण्यं संप्राप्नोति न संशयः । पूजया रहितं लिङ्गं कुसुमैर्योऽचयेत्सुधीः ॥ १२४ ॥

କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ପୂଜାବିଧି ବିନା ମଧ୍ୟ ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ଲିଙ୍ଗରେ କୁସୁମ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଲକ୍ଷ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞଜନିତ ପୁଣ୍ୟ ପାଏ।

Verse 125

अश्वमेधायुतफलं भवेत्तस्य जनेश्वर । भक्ष्यैर्भोज्यैः फलैर्वापि शून्यं लिङ्गं प्रपूज्य च ॥ १२५ ॥

ହେ ଜନେଶ୍ୱର, ଭକ୍ଷ୍ୟ-ଭୋଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ (ନିରାକାର) ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଦଶସହସ୍ର ଅଶ୍ୱମେଧ ସମ ଫଳ ପାଏ।

Verse 126

शिवसायुज्यमाप्नोति पुनरावृत्तिवर्जितम् । पूजया रहितं विष्णुं योऽचयेदर्कवंशज ॥ १२६ ॥

ହେ ଅର୍କବଂଶଜ, ପୂଜାବିଧି ବିନା ମଧ୍ୟ ଯେ ଭକ୍ତିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ସେ ପୁନରାବୃତ୍ତିହୀନ ଶିବସାୟୁଜ୍ୟ (ଶିବ ସହ ଏକତ୍ୱ) ପାଏ।

Verse 127

जलेनापि स सालोक्यं विष्णोर्याति नरोत्तम । देवतायतने यस्तु कुर्यात्सम्मार्जनं सुधीः ॥ १२७ ॥

ହେ ନରୋତ୍ତମ! ଯେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବାଳୟରେ ଝାଡ଼ୁ ଦେଇ ସମ୍ମାର୍ଜନ କରି ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି କରେ, ସେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଲୋକ୍ୟ ପାଏ।

Verse 128

यावत्पांसु युगावासं वैष्णवे मन्दिरे लभेत् । शीर्णं स्फटिकलिङ्गं तु यः संदध्यान्नृपोत्तम ॥ १२८ ॥

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ଦିରରେ କ୍ଷଣମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ବାସ-ସେବା ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଦେଏ, ଜୀର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଫଟିକ-ଲିଙ୍ଗକୁ ସଂଧାନ କରି ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସେତେ ପୁଣ୍ୟ ପାଏ।

Verse 129

शतजन्मार्जितैः पापैर्मुच्यते स तु मानवः । यस्तु देवालये राजन्नपि गोचर्ममात्रकम् ॥ १२९ ॥

ହେ ରାଜନ୍! ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଦେବାଳୟରେ ଗୋଚର୍ମମାତ୍ର ଭୂମି-ପରିମାଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦାନ/ସମର୍ପଣ ଆଦି ପୁଣ୍ୟକର୍ମ କରେ, ସେ ଶତଜନ୍ମ ସଞ୍ଚିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 130

जलेन सिञ्चेद् भूभागं सोऽपि स्वर्गं लभेन्नरः । गन्धोदकेन यः सिञ्चेद्देवतायतने भुवम् ॥ १३० ॥

ଯେ ଜଳରେ ଭୂମିଭାଗକୁ ସିଞ୍ଚନ କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ; ଏବଂ ଯେ ଦେବାଳୟରେ ଗନ୍ଧୋଦକରେ ଭୂମିକୁ ସିଞ୍ଚନ କରେ, ସେ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।

Verse 131

यावत्कणानुकल्पं तु तिष्ठेत देवसन्निधौ । मृदा धातुविकारैर्वा यो लिम्पेद्देवतागृहम् ॥ १३१ ॥

ଦେବସନ୍ନିଧିରେ କଣାନୁକଳ୍ପ କ୍ଷଣମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ରହିବା, କିମ୍ବା ମାଟି ଅଥବା ଧାତୁ-ମିଶ୍ରଣରେ ଦେବଗୃହକୁ ଲିପି ମରାମତି କରିବା—ଏହା ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ।

Verse 132

स कोटिकुलमुद्धृत्य याति साम्यं मधुद्विषः । शिलाचूर्णेन यो मर्त्यो देवागारं तु लेपयेत् ॥ १३२ ॥

ଯେ ମର୍ତ୍ୟ ଶିଳାଚୂର୍ଣ୍ଣରେ ଦେବାଳୟକୁ ଲେପନ କରେ, ସେ କୋଟି କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ମଧୁଦ୍ୱିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ୟ (ସାନ୍ନିଧ୍ୟ) ପାଏ।

Verse 133

स्वस्तिकादीनि वा कुर्यात्तस्य पुण्यमनन्तकम् । यः कुर्याद्दीपरचनां देवतायतने नृप ॥ १३३ ॥

ଅଥବା ଯେ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଆଦି ମଙ୍ଗଳଚିହ୍ନ କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଅନନ୍ତ ହୁଏ। ହେ ନୃପ! ଯେ ଦେବାଳୟରେ ଦୀପରଚନା/ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ, ସେ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ପାଏ।

Verse 134

तस्य पुण्यं प्रसङ्ख्यातुं नोत्सहेऽब्दशतैरपि । अखण्डदीपं यः कुर्याद्विष्णोर्वा शङ्करस्य च ॥ १३४ ॥

ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଗଣନା କରିବାକୁ ମୁଁ ଶତଶତ ବର୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ—ଯେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଇଁ ଅଖଣ୍ଡ ଦୀପ ସ୍ଥାପନ କରେ।

Verse 135

क्षणे क्षणेऽश्वमेधस्य फलं तस्य न दुर्लभम् । अर्चितं शङ्करं दृष्ट्वा विष्णुं वापि नमेत्तु यः ॥ १३५ ॥

ତାହା ପାଇଁ କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ—ଯେ ପୂଜିତ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରେ।

Verse 136

स विष्णुभवनं प्राप्य मोदते च युगायुतम् । देव्याः प्रदक्षिणामेकां सप्त सूर्यस्य भूमिप ॥ १३६ ॥

ସେ ବିଷ୍ଣୁଭବନକୁ ପାଇ ଦଶହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରେ। ହେ ଭୂମିପ! ଦେବୀଙ୍କ ଏକ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସାତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ସମାନ ଫଳଦାୟିନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Verse 137

तिस्रो विनायकस्यापि चतस्रो विष्णुमन्दिरे । कृत्वा तत्तद्गृहं प्राप्य मोदते युगलक्षकम् ॥ १३७ ॥

ବିନାୟକଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିରରେ ଚାରିଟି ଏପରି ଦେଉଳ ନିର୍ମାଣ କରି, ସେ ନିଜ-ନିଜ ଧାମକୁ ପାଇ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଯୁଗ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 138

यो विष्णोर्भक्तिभावेन तथैव गोद्विजस्य च । प्रदक्षिणां चरेत्तस्य ह्यश्वमेधः पदे पदे ॥ १३८ ॥

ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରେ, ତାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।

Verse 139

काश्यां माहेश्वरं लिङ्गं संपूज्य प्रणमेत्तु यः । न तस्य विद्यते कृत्यं संसृतिर्नैव जायते ॥ १३९ ॥

ଯେ କାଶୀରେ ମାହେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରି ପ୍ରଣାମ କରେ, ତାହାର କୌଣସି ଅବଶିଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ରହେ ନାହିଁ; ତାହାର ସଂସାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 140

शिवं प्रदक्षिणं कृत्वा सव्येनैव विधानतः । नरो न च्यवते स्वर्गाच्छङ्करस्य प्रसादतः ॥ १४० ॥

ବିଧିଅନୁସାରେ ଶିବଙ୍କୁ ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ରଖି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 141

स्तुत्वा स्तोत्रैर्जगन्नाथं नारायणमनामयम् । सर्वान्कामानवाप्नोति मनसा यद्यदिच्छति ॥ १४१ ॥

ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ୱାରା ଜଗନ୍ନାଥ—ନିରାମୟ ନାରାୟଣ—ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ମନରେ ଯାହା ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 142

देवतायतने यस्तु भक्तियुक्तः प्रनृत्यति । गायते वा स भूपाल रुद्र लोके च मुक्तिभाक् ॥ १४२ ॥

ହେ ଭୂପାଳ! ଯେ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଦେବାଳୟରେ ନୃତ୍ୟ କରେ କିମ୍ବା ଗାଏ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଭାଗୀ ହୋଇ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 143

ये तु वाद्यं प्रकुर्वन्ति देवतायतने नराः । ते हंसयानमारूढा व्रजन्ति ब्रह्मणः पदम् ॥ १४३ ॥

ଯେ ଲୋକେ ଦେବାଳୟରେ ବାଦ୍ୟ ବଜାନ୍ତି, ସେମାନେ ହଂସଯାନରେ ଆରୂଢ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦ (ଲୋକ) କୁ ଯାଆନ୍ତି।

Verse 144

करतालं प्रकुर्वन्ति देवतायतने तु ये । ते सर्वपापनिर्मुक्ता विमानस्था युगायुतम् ॥ १४४ ॥

ଯେମାନେ ଦେବାଳୟରେ କରତାଳ (ତାଳି) କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିମାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହି ଦଶହଜାର ଯୁଗ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସନ୍ତି।

Verse 145

देवतायतने ये तु घण्टानादं प्रकुर्वते । तेषां पुण्यं निगदितुं न समर्थः शिवः स्वयम् ॥ १४५ ॥

ଯେମାନେ ଦେବାଳୟରେ ଘଣ୍ଟାନାଦ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପୁଣ୍ୟକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ସ୍ୱୟଂ ଶିବ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।

Verse 146

भेरीमृदङ्गपटहमुरजैश्च सडिण्डिमैः । संप्रीणयन्ति देवेशं तेषां पुण्यफलं शृणु ॥ १४६ ॥

ଭେରୀ, ମୃଦଙ୍ଗ, ପଟହ, ମୁରଜ ଓ ଡିଣ୍ଡିମ ଆଦି ବାଦ୍ୟରେ ସେମାନେ ଦେବେଶଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପୁଣ୍ୟଫଳ ଏବେ ଶୁଣ।

Verse 147

देवस्त्रीगणसंयुक्ताः सर्वकामैः समर्चिताः । स्वर्गलोकमनुप्राप्य मोदन्ते कल्पपञ्चकम् ॥ १४७ ॥

ଦେବାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କ ଗଣ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟଭୋଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।

Verse 148

देवतामन्दिरे कुर्वन्नरः शङ्खं नृप । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुना सह मोदते ॥ १४८ ॥

ହେ ନୃପ! ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଶଙ୍ଖ ନିର୍ମାଣ କିମ୍ବା ସ୍ଥାପନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 149

तालकांस्यादिनिनदं कुर्वन् विष्णुगृहे नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकमवाप्नुयात् ॥ १४९ ॥

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହ-ମନ୍ଦିରରେ ତାଳ, ଘଣ୍ଟା, କାଂସ୍ୟ ଆଦିର ନାଦ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 150

यो देवः सर्वदृग्विष्णुर्ज्ञानरूपी निरञ्जनः । सर्वधर्मफलं पूर्णं संतुष्टः प्रददाति च ॥ १५० ॥

ଯେ ଦେବ—ବିଷ୍ଣୁ—ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ ଓ ନିରଞ୍ଜନ, ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 151

यस्य स्मरणमात्रेण देवदेवस्य चक्रिणः । सफलानि भवन्त्येव सर्वकर्माणि भूपते ॥ १५१ ॥

ହେ ଭୂପତେ! ଦେବଦେବ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମାତ୍ରେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ନିଶ୍ଚୟ ଫଳବତୀ ହୁଏ।

Verse 152

परमात्मा जगन्नाथः सर्वकर्म्मफलप्रदः । सत्कर्मकर्तृभिर्नित्यं स्मृतः सर्वार्तिनाशनः । तमुद्दिश्य कृतं यच्च तदानन्त्याय कल्पते ॥ १५२ ॥

ପରମାତ୍ମା ଜଗନ୍ନାଥ ସମସ୍ତ କର୍ମର ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ସତ୍କର୍ମକର୍ତ୍ତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଆର୍ତ୍ତି-ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 153

धर्माणि विष्णुश्च फलानि विष्णुः कर्माणि विष्णुश्च फलानि भोक्ता । कार्यं च विष्णुः करणानि विष्णुरस्मान्न किञ्चिद्व्यतिरिक्तमस्ति ॥ १५३ ॥

ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ, ଫଳ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ; କର୍ମ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ, ଫଳଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ। କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ, କରଣ (ସାଧନ) ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ—ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କିଛି ନାହିଁ।

Verse 154

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे धर्मानुकथनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः ॥ १३ ॥

ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବୃହନ୍ନାରଦୀୟ ପୁରାଣର ପୂର୍ବଭାଗର ପ୍ରଥମ ପାଦରେ ‘ଧର୍ମାନୁକଥନ’ ନାମକ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।