Skanda

Verse 1

अच्युतोऽस्मि महादेव तव कारुण्यलेशतः । विज्ञानघन एवास्मि शिवोऽस्मि किमतः परम् ॥१॥

ကျွန်ုပ်သည် အချျုတ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်၏၊ အို မဟာဒေဝ၊ သင်၏ကရုဏာ၏ အမှုန်တစ်စိတ်ကြောင့်။ ကျွန်ုပ်သည် သတိဉာဏ်သန့်၏ ထုထည်တစ်ခုတည်း; ကျွန်ုပ်သည် ရှိဝ—ဤထက်လွန်သည် အဘယ်နည်း?

Verse 2

न निजं निजवद्भाति अन्तःकरणजृम्भणात् । अन्तःकरणनाशेन संविन्मात्रस्थितो हरिः ॥२॥

မိမိ၏အတ္တ (အတ္မာ) သည် အန္တဟ္ကရဏ (အတွင်းကိရိယာ) ၏ ပျံ့နှံ့လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မိမိ၏အဖြစ်အတိုင်း မတောက်ပနိုင်။ အန္တဟ္ကရဏ ပျောက်ကွယ်သော် ဟရီသည် သတိဉာဏ်သန့်တစ်ခုတည်းအဖြစ် တည်နေ၏။

Verse 3

संविन्मात्रस्थितश्चाहमजोऽस्मि किमतः परम् । व्यतिरिक्तं जडं सर्वं स्वप्नवच्च विनश्यति ॥३॥

ကျွန်ုပ်လည်း သတိဉာဏ်သန့်တစ်ခုတည်းအဖြစ် တည်နေ၏; ကျွန်ုပ်သည် အဇ (မမွေးဖွား) —ဤထက်လွန်သည် အဘယ်နည်း? သတိဉာဏ်မှ ခွဲထွက်သော အကြမ်းအတည် (ဇဋ) အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်ကဲ့သို့ ပျက်စီးသွား၏။

Verse 4

चिज्जडानां तु यो द्रष्टा सोऽच्युतो ज्ञानविग्रहः । स एव हि महादेवः स एव हि महाहरिः ॥४॥

သတိရှိသောအရာနှင့် အင်အားမရှိသောအရာတို့ကို မြင်သက်သေ (ဒရෂ္ဌာ) ဖြစ်သူသည် အချျုတ၊ မပျက်မယွင်းသူ၊ ဉာဏ်ကိုယ်တော်ဖြစ်သည်။ ထိုသူတည်းဟူသော မဟာဒေဝ; ထိုသူတည်းဟူသော မဟာဟရိ။

Verse 5

स एव हि ज्योतिषां ज्योतिः स एव परमेश्वरः । स एव हि परं ब्रह्म तद्ब्रह्माहं न संशयः ॥५॥

ထိုသူတည်းဟူသော အလင်းတို့၏အလင်း; ထိုသူတည်းဟူသော ပရမေရှ္ဝရ၊ အမြင့်ဆုံးအရှင်။ ထိုသူတည်းဟူသော ပရမဗြဟ္မ; ဗြဟ္မတော်သည် ငါပင်—သံသယမရှိ။

Verse 6

जीवः शिवः शिवो जीवः स जीवः केवलः शिवः । तुषेण बद्धो व्रीहिः स्यात् तुषाभावेन तण्डुलः ॥६॥

ဇီဝသည် ရှိဝ; ရှိဝသည် ဇီဝ; ထိုဇီဝသည် အမှန်တကယ် ရှိဝတော်တည်း။ အခွံဖြင့်ဖုံးကာချည်နှောင်လျှင် ‘စပါး’ ဟုခေါ်၏; အခွံမရှိလျှင် ‘ဆန်စေ့’ ဟုခေါ်၏။

Verse 7

एवं बद्धस्तथा जीवः कर्मनाशे सदाशिवः । पाशबद्धस्तथा जीवः पाशमुक्तः सदाशिवः ॥७॥

ဤသို့ပင် ဇီဝ (တစ်ဦးချင်းအတ္တ) သည် ချည်နှောင်ခြင်း၌ ရှိ၏။ ကမ္မ ပျက်စီးသွားသောအခါ စဒါရှီဝ ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ဇီဝ သည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရ၏။ ပာရှမှ လွတ်မြောက်လျှင် စဒါရှီဝ ဖြစ်၏။

Verse 8

शिवाय विष्णुरूपाय शिवरूपाय विष्णवे । शिवस्य हृदयं विष्णुः विष्णोश्च हृदयं शिवः ॥८॥

ဗိဿနုရုပ်ဖြစ်သော ရှီဝအား နမස්ကာရ၊ ရှီဝရုပ်ဖြစ်သော ဗိဿနုအားလည်း နမස්ကာရ။ ရှီဝ၏ နှလုံးသည် ဗိဿနု ဖြစ်၍၊ ဗိဿနု၏ နှလုံးသည် ရှီဝ ဖြစ်၏။

Verse 9

यथा शिवमयो विष्णुरेवं विष्णुमयः शिवः । यथान्तरं न पश्यामि तथा मे स्वस्तिरायुषि ॥९॥

ဗိဿနု သည် ရှီဝဖြင့် ပြည့်ဝသကဲ့သို့၊ ရှီဝလည်း ဗိဿနုဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ ထိုနှစ်ပါးအကြား ကွာခြားမှုကို မမြင်သဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်၏ အသက်တာအတွင်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 10

यथान्तरं न भेदाः स्युः शिवकेशवयोस्तथा । देहो देवालयः प्रोक्तः स जीवः केवलः शिवः ॥१०॥

ရှီဝနှင့် ကေရှဝအတွင်း၌ ကွဲပြားမှုမရှိသကဲ့သို့၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုလည်း ဘုရား၏တေဝါလယ (ဘုရားကျောင်း) ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို ဇီဝ (ပုဂ္ဂိုလ်အတ္တ) သည် ရှီဝတစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။

Verse 11

त्यजेदज्ञाननिर्माल्यं सोऽहंभावेन पूजयेत् । अभेददर्शनं ज्ञानं ध्यानं निर्विषयं मनः । स्नानं मनोमलत्यागः शौचमिन्द्रियनिग्रहः ॥११॥

အဝိဇ္ဇာမှ ဖြစ်သော ပူဇော်ပန်းမောင်းအကျန်ကို စွန့်ပစ်၍ “ဆို’ဟမ်” (ငါသည် ထိုအရှင်) ဟူသော ဘာဝဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ မခွဲခြားမြင်ခြင်းသည် ဉာဏ်; သမาธိသည် အရာဝတ္ထုမကပ်သော စိတ်; ရေချိုးခြင်းသည် စိတ်အညစ်အကြေးကို စွန့်ခြင်း; သန့်ရှင်းမှုသည် အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 12

ब्रह्मामृतं पिबेद्भैक्ष्यमाचरेद्देहरक्षणे । वसेदेकान्तिको भूत्वा चैकान्ते द्वैतवर्जिते । इत्येवमाचरेद्धीमान्स एवं मुक्तिमाप्नुयात् ॥१२॥

ဗြဟ္မန်၏ အမృతကို သောက်သုံးရမည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဘိက္ခာ (အလှူအတန်း) ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ကျင့်သုံးရမည်။ တစ်ကိုယ်တည်းနေသူဖြစ်လာပြီးနောက် ဒွైతကင်းသော တိတ်ဆိတ်သည့် ဧကန္တ၌ နေထိုင်ရမည်။ ဉာဏ်ရှိသူသည် ဤသို့ ကျင့်ကြံလျှင် ဤနည်းဖြင့် မုတ္တိကို ရောက်မည်။

Verse 13

श्रीपरमधाम्ने स्वस्ति चिरायुष्योन्नम इति । विरिञ्चिनारायणशङ्करात्मकं नृसिंह देवेश तव प्रसादतः । अचिन्त्यमव्यक्तमनन्तमव्ययं वेदात्मकं ब्रह्म निजं विजानते ॥१३॥

သီရိ၏ အမြင့်ဆုံးအာသရမ (ပရမဓာမ) သို့ နမස්ကာရ—“ကောင်းကျိုးရှိပါစေ၊ အသက်ရှည်စေ၊ တိုးတက်ချမ်းသာစေ” ဟူ၍။ အို နရစിംဟ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဗိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ)၊ နာရာယဏ၊ သင်္ကရ တို့၏ သဘောတရားတည်းဟူသော သင်၏ ကရုဏာကြောင့်၊ မစဉ်းစားနိုင်သော၊ မထင်ရှားသော၊ အနန္တ၊ မပျက်မယွင်း၊ ဝေဒကို အနှစ်သာရထားသော ဗြဟ္မန်ကို မိမိ၏ သဘာဝအဖြစ် သိမြင်ကြသည်။

Verse 14

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुराततम् ॥१४॥

သုရီ (ပညာရှိ ရှင်မြတ်) တို့သည် ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး အနေအထား (ပရမပဒ) ကို အမြဲတမ်း မြင်တတ်ကြသည်—ကောင်းကင်၌ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ကျက်နေသော မျက်စိတစ်လုံးကဲ့သို့။

Verse 15

तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते । विष्णोर्यत्परमं पदम् । इत्येतन्निर्वाणानुशासनमिति वेदानुशासनमिति वेदानुशासनमित्युपनिषत् ॥१५॥

ထို (ပရမပဒ) သို့ ဗိပရ (အလင်းရသော ကဗျာရှင်) များ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သူများ၊ နိုးကြားသူများသည် (အတွင်းမီးကို) တောက်လောင်စေ၍ မျက်နှာမူကြသည်—အဲဒါသည် ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ နိဗ္ဗာနအကြောင်း အညွှန်းတော်; ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ ဝေဒ၏ အညွှန်းတော်; ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ ဝေဒ၏ အညွှန်းတော်—ဤသည်ပင် ဥပနိသဒ် ဖြစ်သည်။