Jaabaal
Jābāla Upanishad သည် Śukla-Yajurveda ဆိုင်ရာ အုပ်စုတွင် ပါဝင်ပြီး အရွယ်အစားသေးငယ်သော်လည်း သံန്യാസ (လောကစွန့်ခြင်း)၊ တီရ္ထ (ဘုရားဖူးခရီး) နှင့် အတ္တမသိ (Self-knowledge) အကြောင်း Vedānta ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်များတွင် အလွန်သက်ရောက်မှုရှိသော စာတမ်းဖြစ်သည်။ ဗေဒအာဏာကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ယဇ్ఞ စသည့် ပြင်ပကర్మများကို အတွင်းပိုင်း အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ပြန်လည်ဖတ်ရှုကာ အဆုံးစွန် ရည်မှန်းချက်ကို Brahmavidyā ဟု သတ်မှတ်သည်။ အဓိကအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ Kāśī/Avimukta သဘောတရားဖြစ်သည်။ ‘Avimukta’ ကို တစ်ဖက်တွင် Vārāṇasī အဖြစ် သန့်ရှင်းသော နေရာတစ်ခု၊ တစ်ဖက်တွင် စိတ်အတွင်းရှိ Brahman ၏ တည်မြဲသော တည်ရှိမှု “မစွန့်လွှတ်သော” အလယ်ဗဟိုအဖြစ် နှစ်မျိုးလုံးနားလည်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားဖူးခရီး၏ တန်ဖိုးကို လက်ခံသော်လည်း အဆုံးတွင် အတွင်းဘက်ခရီး—အတ္တမသိ—သို့ ဦးတည်စေသည်။ အဓိကသင်ခန်းစာမှာ သံန്യാസသည် လူမှုရေးအဆင့်တစ်ခုသာမက विवेक နှင့် vairāgya အပေါ် အခြေခံသော လွတ်မြောက်ရေးလမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး မောက္ခ၏ အဆုံးအဖြတ်ကိရိယာမှာ အတ္တ-ဂျဉာန် ဖြစ်သည်။ ပြင်ပအကျင့်များသည် Ātman–Brahman ဧကత్వကို သိမြင်ရာသို့ ဦးတည်စေသည့်အခါမှသာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။
Start ReadingKey Teachings
Saṃnyāsa as a legitimate Vedic path grounded in discernment (viveka) and dispassion (vairāgya)
Interiorization of sacrifice: true “fire” and “altar” are knowledge and contemplative discipline
Avimukta/Kāśī as both sacred geography and an inner locus of ever-present Brahman
Primacy of jñāna (Self-knowledge) over mere ritual formalism for mokṣa
Non-dual orientation: Ātman-realization as the decisive means to liberation
Renunciation as re-identification with the witnessing Self rather than social status alone
Pilgrimage and holy places as pedagogical symbols pointing to the omnipresent Self
Verses of the Jaabaal
6 verses with Sanskrit text, transliteration, and translation.
Verse 1
ॐ बृहस्पतिरुवाच—याज्ञवल्क्यं यदनु कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। अविमुक्तं वै कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। तस्माद्यत्र क्वचन गच्छति तदेव मन्ये...
ဗြဟ္စပတိက ပြောသည်—“ယာဇ္ဉဝလ္က്യာရေ၊ ကုရုက္ခေတ္တရဟု ခေါ်သော အရပ်သည် ဒေဝတို့၏ ယဇ္ဉပူဇာပြုရာနေရာဖြစ်၍ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ဗြဟ္မန်၏ နေရာတည်ရာလည်း ဖြစ်သည်။ အမှန်အားဖြင့် အဝိမုက္တဟူသည် ကုရုက္ခေတ္တရပင်—ဒေဝတို့၏ ယဇ္ဉနေရာ၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ဗြဟ္မန်၏ အိမ်တော်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသော်လည်း ထိုနေရာကိုပင် အဝိမုက္တဟု သဘောထားရမည်; ထိုသည်ပင် အဝိမုက္တအမှန် ဖြစ်သည်။ ဤသည်ပင် ကုရုက္ခေတ္တရ—ဒေဝတို့၏ ယဇ္ဉနေရာ၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ဗြဟ္မန်၏ နေရာတည်ရာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သတ္တဝါ၏ ပရာဏများ ထွက်ခွာသည့်အခါ ရုဒြက ‘တာရက’ ဗြဟ္မန်ကို ဟောကြားပေးသဖြင့် ထိုသူသည် အမတဖြစ်ကာ မောက္ခကို ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အဝိမုက္တကိုသာ အားကိုးနေထိုင်ရမည်၊ အဝိမုက္တကို မစွန့်ပစ်ရ—ဤသို့ပင် ယာဇ္ဉဝလ္က്യာ၏ ဆိုချက် ဖြစ်သည်။”
Mokṣa through tāraka-brahma-upadeśa; Avimukta as Brahman-abode (kṣetra as inner locus)Verse 2
अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा तं कथमहं विजानीयामिति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—सोऽविमुक्त उपास्यो य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा सोऽविमुक्ते प्रतिष्ठित इति॥ सोऽविमुक्तः कस्मिन्प्रतिष...
ထို့နောက် အတြိက ယာဇ္ဉဝလ္က്യာကို မေးလေသည်—“အနန္တ၍ မထင်ရှားသော အာတ္မာတော်ကို ကျွန်ုပ် မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း?” ယာဇ္ဉဝလ္က്യာက ပြောသည်—“အဝိမုက္တကိုပင် ဥပာသနာ/သမาธိပြုရမည်; ဤအနန္တ မထင်ရှားသော အာတ္မာတော်သည် အဝိမုက္တ၌ တည်ရှိသည်”။ (အတြိမေးသည်:) “အဝိမုက္တသည် အဘယ်အပေါ် တည်ရှိသနည်း?” (ဖြေသည်:) “ဝရဏာနှင့် နာသီ၏ အကြား၌ တည်ရှိသည်”။ (အတြိမေးသည်:) “ဝရဏာဟူသည် အဘယ်နည်း၊ နာသီဟူသည် အဘယ်နည်း?” (ဖြေသည်:) “အင်ဒြိယတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်အနာအဆာတို့ကို တားဆီးသောကြောင့် ဝရဏာဟု ခေါ်သည်; အင်ဒြိယတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်ဒုစရိုက်တို့ကို ဖျက်ဆီးသောကြောင့် နာသီဟု ခေါ်သည်”။ (အတြိမေးသည်:) “ထို၏ တည်နေရာသည် အဘယ်နည်း?” (ဖြေသည်:) “မျက်ခုံးနှစ်ဖက်နှင့် နှာခေါင်းကြား ဆုံချက်—ထိုသည် ကောင်းကင်လောကနှင့် အလွန်လောက၏ ဆုံချက် ဖြစ်သည်”။ ဤဆုံချက်ကိုပင် ‘စန္ဓိ’ ဟူ၍ ‘စန္ဓျာ’ ဟူ၍ ဗြဟ္မဝိဒ်တို့ သမาธိပြုကြသည်။ အဝိမုက္တကိုပင် ဥပာသနာပြုရမည်။ ထို့ကြောင့် အဝိမုက္တ၏ ဉာဏ်ကို သင်ကြားသည်—ဤသို့ သိသူသည် (သိပြီးသား) ဖြစ်သည်။
Ātman as ananta/avyakta; inner Avimukta as sandhi (liminal point) and upāsanā leading to jñānaVerse 3
अथ हैनं ब्रह्मचारिण ऊचुः—किं जप्येनामृतत्वं ब्रूहीति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—शतरुद्रियेण इति; एतान्येव ह वा अमृतस्य नामानि। एतैर्ह वा अमृतो भवतीति—एवमेवैतद्याज्ञवल्क्यः॥३॥
ထို့နောက် ဗြဟ္မစာရိန်တို့က သူ့အား မေးလေသည်—“အမတဖြစ်ခြင်းကို ရရန် မည်သည့် ဇပ (japa) ကို ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆိုရမည်နည်း?” ယာဇ္ဉဝလ္က്യာက ဖြေသည်—“ရှတရုဒြိယ (Śatarudriya) ကို ဇပပြုခြင်းဖြင့်”။ ဤတို့သည် အမတ၏ နာမတော်များပင် ဖြစ်ကြသည်; ဤနာမတော်များဖြင့်ပင် လူသည် အမတဖြစ်လာသည်—ဤသို့ပင် (ယာဇ္ဉဝလ္က്യာဆိုသည်)။
Amṛtatva through nāma-upāsanā/japa of Rudra as the Immortal (Brahman)Verse 4
अथ हैनं जनको वैदेहो याज्ञवल्क्यमुपसमेत्योवाच—भगवन्, संन्यासं ब्रूहीति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—ब्रह्मचर्यं परिसमाप्य गृही भवेत् । गृही भूत्वा वनी भवेत् । वनी भूत्वा प्रव्रजेत् । यदि वेतरथा ब्रह्मचर्यादे...
ထို့နောက် ဝိဒေဟနိုင်ငံ၏ ဇနကမင်းသည် ယာဇ္ဉဝလ္က്യထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ “အရှင်ဘဂဝန်၊ သံန്യാസ (လောကစွန့်ခြင်း) ကို မိန့်ကြားပေးပါ” ဟု လျှောက်၏။ ယာဇ္ဉဝလ္က്യက “ဗြဟ္မစရိယ (ကျောင်းသားဘဝ) ကို ပြီးစီးပြီးလျှင် ဂృဟသ္ထ (အိမ်ထောင်ရှင်) ဖြစ်နိုင်သည်။ ဂృဟသ္ထ ဖြစ်ပြီးလျှင် ဝါနပရස්ထ (တောနေ) ဖြစ်နိုင်သည်။ ဝါနပရස්ထ ဖြစ်ပြီးလျှင် ပရဝ္ရဇ္ယာ (လှည့်လည်သံဃာ) အဖြစ် ထွက်ခွာနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ဗြဟ္မစရိယမှတည်းက၊ အိမ်မှတည်းက၊ တောမှတည်းက တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဝတ္တမရှိသူဖြစ်စေ ဝတ္တရှိသူဖြစ်စေ၊ စနာတက (အဆုံးသတ်ရေချိုးပွဲ) ပြုသူဖြစ်စေ မပြုသူဖြစ်စေ၊ မီးပူဇော်မီးများ ပျက်ကွက်သွားသူဖြစ်စေ—ဝိရာဂျ (ကပ်လျက်မှုကင်းခြင်း) ပေါ်လာသည့်နေ့၌ပင် ထွက်ခွာသင့်သည်။ အချို့က ပရာဇာပတိ ပူဇော်ပွဲတစ်မျိုးတည်းကိုသာ လုပ်ကြသော်လည်း ထိုသို့မလုပ်သင့်၊ အဂ္နိပူဇော်ပွဲကို လုပ်သင့်သည်။ အဂ္နိသည် အမှန်တကယ် ပရာဏ (အသက်ရှူသက်) ဖြစ်သောကြောင့် ပရာဏကိုပင် တည်မြဲစေခြင်း ဖြစ်သည်။ သုံးဓာတ်ပူဇော် (Traidhātavīya) ကို လုပ်သင့်ပြီး ၎င်းဖြင့် သတ္တဝ၊ ရဇတ်၊ တမတ် ဟူသော ဂုဏ်သုံးပါးကို သင်္ကေတပြုသည်။ “ဤသည်မှာ သင်တို့၏ မွေးရာအိမ် (ယိုးနိ) ဖြစ်၏၊ ရ္တဝိဇ်တို့၊ ထိုမှ သင်တို့ မွေးဖွားကြ၏။ ပရာဏမှ သင်တို့ ထွန်းလင်းကြ၏။ ပရာဏကို သိမြင်၍ အဂ္နိရေ၊ မြင့်တက်လော့၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စည်းစိမ်ကို တိုးပွားစေ” ဟူသော မန္တရဖြင့် မီးကို အနံ့ရှူရမည်။ ပရာဏသည် အဂ္နိ၏ မွေးရာအိမ် ဖြစ်၏။ “ပရာဏသို့ သွားပါစေ၊ စွဝါဟာ” ဟူသကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်ကို ပြောသည်။ ရွာမှ မီးကို ယူလာပြီး မီးဟောင်းကို “အနံ့ခံ” စေသင့်သည်။ မီးမတွေ့လျှင် ရေထဲသို့ ပူဇော်ရမည်၊ ရေသည် တန်ခိုးရှင်အားလုံး ဖြစ်သောကြောင့်။ “တန်ခိုးရှင်အားလုံးထံ ပူဇော်ပါ၏၊ စွဝါဟာ” ဟု ပူဇော်ပြီး ထိုရေကို ယူ၍ သောက်ရမည်။ ဤ ဂျီ (နွားနို့ဆီ) အာဟုတိကို “မောက္ခမန်တရ” နှင့် “သုံးဝေဒ” ဟု ခေါ်ကြသည်—ဤသို့ ဆိုရမည်။ ဤသည်ပင် ဗြဟ္မန် ဖြစ်၏; ဤကိုပင် ဥပာသနာ (စိတ်တည်) ပြုရမည်။ “အရှင်ဘဂဝန်၊ အမှန်ပင် ထိုသို့ပါ” ဟု ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ဆို၏။
Saṃnyāsa as a direct means to mokṣa; internalization of yajña into prāṇa and guṇa-transcendenceVerse 5
अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—पृच्छामि त्वा याज्ञवल्क्य, अयज्ञोपवीती कथं ब्राह्मण इति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—इदमेवास्य तद्यज्ञोपवीतं य आत्मा । अपः प्राश्याचम्य—अयं विधिः परिव्राजकानाम् । वीराध्वान...
ထို့နောက် အတြိက ယာဇ္ဉဝလ္က്യကို မေးလျှောက်သည်—“ယာဇ္ဉဝလ္က្យရေ၊ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) မရှိဘဲ ဘရာဟ္မဏ ဖြစ်နိုင်ပုံကို မေးလိုပါသည်” ဟု။ ယာဇ္ဉဝလ္က്യက “သူ၏ ယဇ္ဉောပဝီတ သည် ဤအရာတည်း—အာတ္မန် (ကိုယ်တော်အမှန်) ဖြစ်သည်။ ရေသောက်၍ အာစမနာ (ရေစုပ်သန့်စင်) ပြုခြင်း—ဤသည်မှာ ပရိဝ္ရာဇက (လှည့်လည်သံဃာ) များ၏ စည်းကမ်းဖြစ်သည်။ ဗီရာဓွာန (ရဲရင့်ခရီး) တွင်ဖြစ်စေ၊ အနာရှက (အစာမစား၍ သေဆုံးခြင်း) တွင်ဖြစ်စေ၊ ရေထဲဝင်ခြင်း၊ မီးထဲဝင်ခြင်း၊ မဟာပရස්ထာန (အကြီးမားဆုံး ထွက်ခွာခြင်း) တွင်ဖြစ်စေ။ ထို့နောက် ပရိဝ္ရာဇကသည် အရောင်မဲမဲဝတ်စုံဝတ်၍ ခေါင်းရိတ်ကာ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိ၊ သန့်ရှင်း၍ မထိခိုက်စေ၊ ဆွမ်းခံဖြင့် အသက်မွေးကာ ဗြဟ္မန်ဘဝသို့ သင့်တော်လာသည်။ မကျန်းမာသူဖြစ်လျှင် စိတ်နှင့် စကားဖြင့် သံန്യാസ ပြုရမည်။ ဤလမ်းကြောင်းသည် ဗြဟ္မာထံမှ ဆက်ခံသိရှိလာသော လမ်းဖြစ်၍ ၎င်းလမ်းဖြင့် သံန്യാസီသည် ဗြဟ္မန်ကို သိမြင်သူအဖြစ် ထွက်ခွာသည်—ဟူ၍ အရှင်ယာဇ္ဉဝလ္က്യက မိန့်၏။
Ātman as the true yajñopavīta; saṃnyāsa-dharma; inner renunciation beyond external symbolsVerse 6
तत्र परमहंसानामसंवर्तक-कारुणि-श्वेतकेतु-दुर्वास-ऋभु-निदाघ-जड-भरत-दत्तात्रेय-रैवतक-प्रभृतयोऽव्यक्तलिङ्गा अव्यक्ताचारा अनुन्मत्ता उन्मत्तवदाचरन्तः त्रिदण्डं कमण्डलुं शिक्यं पात्रं जलपवित्रं शिखां यज्ञोप...
ထိုနေရာ၌ ပရမဟံသများ—အဆံဝတ္တက၊ ကာရုဏိ၊ ရွွေတကေတု၊ ဒုရဝါသ၊ ဣဘု၊ နိဒါဃ၊ ဇဋ၊ ဘရတ၊ ဒတ္တာတြေယ၊ ရိုင်ဝတက စသည်တို့—သည် အပြင်လက္ခဏာမထင်ရှား၊ အကျင့်အကြံမထင်ရှားသူများဖြစ်ကြပြီး မရူးသော်လည်း ရူးသူကဲ့သို့ ပြုမူကြသည်။ “ဘူḥ စွဝါဟာ” ဟု ဆိုကာ တြိဒဏ္ဍ (တံတောင်သုံးချောင်း) ကမဏ္ဍလု (ရေအိုး) ရွှိက్య (အိတ်) ပാത്ര (ခွက်) ရေစစ် (jalapavitra) ဆံထုံး (śikhā) နှင့် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) တို့ကို ရေထဲသို့ စွန့်ပစ်ပြီး အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ အာတ္မန်ကို ရှာဖွေရမည်။ ရွှေကို ဆောင်ထားသော်လည်း ချည်ကပ်မှုကင်း၍ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိသကဲ့သို့—ဗြဟ္မန်သို့ သွားရာလမ်း၌ ပြည့်စုံစွာ ပြီးမြောက်ကာ စိတ်သန့်ရှင်းသူဖြစ်သည်။ အသက်ရှူသက် (ပရာဏ) ကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သည့်အချိန်တွင်သာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်၍ ဆွမ်းခံကျင့်သုံးကာ ဝမ်းကိုပင် အိုးအဖြစ်ထား၍ အမြတ်/အရှုံး (ရရှိ/မရရှိ) တွင် တူညီစိတ်ထားပြီး အိမ်မဲ့နေထိုင်သည်—အိမ်လွတ်များ၊ ဘုရားကျောင်း/ဒေဝဂೃಹ၊ မြက်တောင်၊ ပုရွက်ဆိတ်တောင်၊ သစ်ပင်အမြစ်အောက်၊ အိုးလုပ်ရုံ၊ ယဇ္ဉအိမ်၊ မြစ်ကမ်း၊ တောင်ဂူ၊ အကွာအဝေးရိုင်းဂူ၊ ပေါက်ကွဲအပေါက်များ၊ ရေတံခွန်နား၊ မြေပြင်လွတ်များတွင် နေထိုင်သည်။ ကြိုးစားအားထုတ်၍ “ငါ့ဟာ” ဟူသော မမစိတ်ကင်းကာ သန့်ရှင်းသော ဓျာနတွင် အာရုံစိုက်၍ အဓျာတ္မ၌ တည်မြဲကာ မကောင်းသော ကမ္မကို အမြစ်မှ ဖယ်ရှားရန် အားထုတ်သည်။ ထိုသူသည် သံန്യാസဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်၏; ထိုသူကို “ပရမဟံသ” ဟု ခေါ်ကြသည်၊ “ပရမဟံသ” ဟု ခေါ်ကြသည်။
Paramahaṃsa-saṃnyāsa; nirahaṅkāra/nirmamatva; ātma-anveṣaṇa (seeking the Self) as the sole markAsk anything about the Jaabaal Upanishad
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Upanishads in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.