Adhyaya 270

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र प्राची सरस्वती । तत्र स्थाने स्थितं लिंगं मंकीश्वरमिति श्रुतम्

ဣရှွရက ပြောသည်— «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ဆရஸဝတီ မြစ်သည် အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းရာ အရပ်သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ “မံကီဣရှွရ” ဟု ကျော်ကြားသော လိင်္ဂတော် တည်ရှိသည်»။

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि सर्वपातकनाशिनीम् । शृणु देवि महाभागे ह्याश्चर्यं यदभूत्पुरा

အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော ထိုသမိုင်းတရား၏ အစပျိုးကို ငါ ပြောကြားမည်။ ကံကောင်းမြတ်နိုးသော ဒေဝီရေ၊ ရှေးကာလ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အံ့ဩဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်လော့။

Verse 3

ऋषिर्मंकणको नाम स तेपे परमं तपः । प्राचीमेत्य यताहारो नित्यं स्वाध्यायतत्परः

မံကဏက ဟူသော ရှင်ရသေ့တစ်ပါး ရှိ၏။ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။ အရှေ့ဘက်သို့ သွားရောက်ကာ အစာအဟာရကို ထိန်းချုပ်၍ နေ့စဉ် ဆွာဓျာယ—သင်ယူဖတ်ရှုခြင်းနှင့် မန္တန်ရွတ်ဆိုခြင်း—၌ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေ하였다။

Verse 4

बहुवर्षसहस्राणि तस्यातीतानि भामिनि । कस्यचित्त्वथ कालस्य विद्धादस्य वरानने

အလင်းရောင်တောက်ပသော မိဖုရားရေ၊ သူ့အတွက် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကာလကြာမြင့်စွာ လွန်ကဲသွား하였다။ ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါတွင် မျက်နှာလှသော ဒေဝီရေ၊ ကုရှမြက်၏ အဖျားကြောင့် သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ထိုးဖောက်ခံရသည်။

Verse 5

कराच्छाकरसो जातः कुशाग्रेणेति नः श्रुतम् । स तं दृष्ट्वा महाश्चर्यं विस्मयं परमं गतः

ကူရှမြက်အဖျားဖြင့် ထိုးမိသော် လက်မှ ချိုမြိန်သောရည် ထွက်လာသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားရသည်။ ထိုအံ့ဖွယ်ကြီးကို မြင်သော် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားလေ၏။

Verse 6

मेने सिद्धिं परां प्राप्तो हर्षान्नृत्यमथाकरोत् । तस्मिन्संनृत्यमाने च जगत्स्थावरजंगमम्

သူသည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီဟု ထင်ကာ ဝမ်းမြောက်လှ၍ ကခုန်လေ၏။ သူကခုန်နေစဉ်တွင် လောကတစ်ခုလုံး—မလှုပ်မရှားနှင့် လှုပ်ရှားသမျှ—ထိခိုက်လှုပ်ရှားလာ၏။

Verse 7

अनर्त्तत वरारोहे प्रभावात्तस्य वै मुनेः । ततो देवा महेंद्राद्या ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः । ऊचुस्त्रिपुरहंतारं नायं नृत्येत्तथा कुरु

ခါးလှသော မိန်းမရေ၊ ထိုမုနိ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သတ္တဝါအားလုံး ကခုန်လာကြ၏။ ထို့နောက် မဟာဣန္ဒြာတို့အစ၊ ဗြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့က တ్రိပုရဟန္တာ ရှိဝသခင်ထံ «ဤသူ မကခုန်စေပါနှင့်၊ တားဆီးရန် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုပါ» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 8

चलिताः पर्वताः स्थानात्क्षुभितो मकरालयः । धरणी खण्डशो देव वृक्षाश्च निधनं गताः

တောင်တန်းများသည် မိမိနေရာမှ လှုပ်ရှားယိမ်းယိုင်ကြ၏။ မကရတို့ နေထိုင်ရာ သမုဒ္ဒရာသည်လည်း လှိုင်းထန်ကာ ကလိကလိဖြစ်၏။ အို သခင်၊ မြေကြီးသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကာ သစ်ပင်တို့လည်း ပျက်စီးသွားကြ၏။

Verse 9

उत्पथाश्च महानद्यो ग्रहा उन्मार्गसंस्थिताः । त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं यावत्प्राप्नोति संक्षयम्

မြစ်ကြီးများသည် မိမိလမ်းကြောင်းမှ လွဲချော်စီးဆင်းကြပြီး ဂြိုဟ်များလည်း သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းမှ ရွေ့လျားသွားကြ၏။ သုံးလောကလုံး ဝေဒနာနှင့် ရှုပ်ထွေးကာ ပျက်စီးခြင်းသို့ နီးကပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 10

तावन्निवारयस्वैनं नान्यः शक्तो निवारणे

ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် သူ့ကို တားဆီးလော့—အခြားသူမည်သူမျှ တားနိုင်သော အင်အားမရှိ။

Verse 11

स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा तस्य समीपतः । द्विजरूपं समास्थाय तमृषिं वाक्यमब्रवीत्

သူက “အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟု သဘောတူကတိပြု၍ ထိုရိရှိအနီးသို့ သွားလေ၏။ ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ဆောင်ယူကာ ထိုရိရှိအား စကားဆိုလေ၏။

Verse 12

को हर्षविषयः कस्मात्त्वयैतन्नृत्यते द्विज । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं द्विजः

“သင်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ကခုန်နေသနည်း၊ ဒွိဇာ? ထို့ကြောင့် အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်း ပြောလော့—ငါသည် အလွန် စူးစမ်းလိုသောကြောင့်ပင်၊ ဗြာဟ္မဏာ။”

Verse 13

ऋषिरुवाच । किं न पश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकर सं च्युतम् । अत एव हि मे नृत्यं सिद्धोऽहं नात्र संशयः

ရိရှိက ပြောသည်—“ဗြာဟ္မဏာ၊ ငါ့လက်မှ ကျသွားသော သကြားတုံးကို မမြင်သလော။ ထိုကြောင့်ပင် ငါကခုန်၏—သံသယမရှိဘဲ ငါသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီးပြီ။”

Verse 14

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः । अंगुष्ठं ताडयामास अंगुल्यग्रेण भामिनि

ဣශ්ဝရက မိန့်သည်—“ထိုစကားကို ကြားသော် ဘဂဝန် တြိပုရာန္တကသည်၊ အလှတရားရှိသူမ၊ မိမိလက်မကို လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် တိုက်ခတ်လေ၏။”

Verse 15

ततो विनिर्गतं भस्म तत्क्षणाद्धिमपांडुरम् । अथाब्रवीत्प्रहस्यैनं भगवान्भूतभावनः

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နှင်းခဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပြာမှုန် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သတ္တဝါအပေါင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်သော ဘုရားသခင်သည် ပြုံးလျက် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 16

पश्य मेंऽगुष्ठतो ब्रह्मन्भूरि भस्म विनिर्गतम् । न नृत्येऽहं न मे हर्षस्तथापि मुनिसत्तम

“ကြည့်ပါ၊ ဗြာဟ္မဏာ—ကျွန်ုပ်၏ လက်မမှ ပြာမှုန် အလွန်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ် မကခုန်၊ မပျော်ရွှင်လွန်ကဲပါ၊ မုနိအမြတ်ဆုံးရေ။”

Verse 17

तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विस्मयं परमं गतः । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा हर्षगद्गदया गिरा

ထိုအလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ်ကို မြင်၍ အမြင့်ဆုံးသော အံ့အားသင့်ခြင်း၌ လွှမ်းမိုးခံရ၏။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီကာ ဝမ်းမြောက်လှုပ်ရှားသံဖြင့် ပြောလေ၏။

Verse 18

नान्यं देवमहं मन्ये त्वां मुक्त्वा वृषभध्वजम् । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी धरणीतले

“နွားတံခွန်ဆောင်သော အရှင်တော်ရေ၊ သင့်ကို မလွဲ၍ အခြားဘုရားကို ကျွန်ုပ် မထင်မြင်ပါ။ ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် ဤသို့သော အင်အားကို အခြားသူ မပိုင်ဆိုင်ပါ။”

Verse 19

भगवानुवाच । ज्ञातोऽस्मि मुनिशार्दूल त्वया वेदविदां वर । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူ၏—“မုနိတို့အတွင်း ကျားသဖွယ်သူရေ၊ ဝေဒပညာရှင်တို့အမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်သည် ငါ့ကို သိမြင်လေပြီ။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိစေ—သင်၏နှလုံးသားက အမြဲလိုလားသမျှ ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့။”

Verse 20

ऋषिरुवाच । प्रसादाद्देवदेवस्य नृत्येन महता विभो । यथा न स्यात्तपोहानिस्तथा नीतिर्विधीयताम्

ရသီက ပြောသည်။ «အို အင်အားကြီးသောအရှင်၊ ဒေဝဒေဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ကြီးမြတ်စွာ ကပြခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်၏ တပဿ (tapas) မလျော့နည်းစေရန် သင့်တော်သော နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စီမံခန့်ခွဲပေးပါ»။

Verse 21

शंभुरुवाच । तपस्ते वर्द्धतां विप्र मत्प्रसादात्सहस्रधा । प्राचीमन्विह वत्स्यामि त्वया सार्द्धमहं सदा

ရှမ္ဘု (ရှီဝ) က ပြောသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါ၏ ကရုဏာကြောင့် သင်၏ တပဿသည် ထောင်ဆတိုးပွားပါစေ။ ငါသည် အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ ဤနေရာ၌ သင်နှင့်အတူ အမြဲတမ်း နေထိုင်မည်»။

Verse 22

सरस्वती महापुण्या क्षेत्रे चास्मिन्विशेषतः । सरस्वत्युत्तरे तीरे यस्त्यजेदात्मनस्तनुम्

ဆရஸဝတီ သည် အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော ဒေဝီဖြစ်ပြီး ဤက்ஷೇತ್ರ၌ အထူးသဖြင့် ပိုမိုမြတ်သည်။ ဆရஸဝတီမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူသည် ဤနေရာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထူးကဲသော သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို ရရှိသည်။

Verse 23

प्राचीने ह्यृषिशार्दूल न चेहागच्छते पुनः । आप्लुतो वाजिमेधस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

အို ရသီတို့အနက် ကျားကဲ့သို့ ထက်မြက်သူ၊ ဤနေရာ၌ ရေချိုးသူသည် အရှေ့ဘက်သို့ (လောကီလှည့်လည်မှုသို့) ပြန်မသွားတော့။ ရေထဲ၌ နှစ်မြုပ်ပြီးနောက် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးနှင့် တူညီသော အလွန်ပေါများသည့် ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 24

नियमैश्चोप वासैश्च शोषयन्देहमात्मनः । जलाहारा वायुभक्षाः पर्णाहाराश्च तापसाः । तथा च स्थंडिलशया ये चान्ये नियताः पृथक्

နိယမများနှင့် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) များဖြင့် တပသီတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေကြသည်—အချို့သည် ရေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူ၍၊ အချို့သည် လေကိုသာ ‘စား’ သကဲ့သို့၊ အချို့သည် ရွက်ကိုသာ စား၍။ ထို့အတူ မြေပြင်ဗလာပေါ်တွင် အိပ်သူများနှင့် အခြားသီးခြားစည်းကမ်းများကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် လိုက်နာသူများလည်း ရှိသည်။

Verse 25

ये स्नानमाचरिष्यंति तीर्थेऽस्मिन्नियमान्विताः । ते यांति परमां सिद्धिं ब्रह्मणः परमं पदम्

ဤတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းဝတ်ပြုမှုတို့နှင့်အတူ ရေချိုးကာ ကျင့်သုံးသူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိ၍ ဗြဟ္မ၏ အမြတ်ဆုံးသော အဘိုဒ်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 26

अस्मिंस्तीर्थे तु यो दानं त्रुटिमात्रं च कांचनम् । ददाति द्विजमुख्याय मेरुतुल्यं भवेत्फलम्

ဤတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူထံသို့ ရွှေကို အနည်းငယ်မျှပင် လှူဒါန်းလျှင် အကျိုးဖလသည် မေရုတောင်ကဲ့သို့ မဟာကြီးမားလာသည်။

Verse 27

अस्मिंस्तीर्थे तु ये श्राद्धं करिष्यंतीह मानवाः । एकविंशत्कुलोपेताः स्वर्गं यास्यंति ते ध्रुवम्

ဤတီရ္ထ၌ လူတို့က ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်ကြလျှင် မိမိတို့၏ မျိုးဆက် ၂၁ ဆက်နှင့်အတူ သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 28

पितॄणां वल्लभं तीर्थं पिंडेनैकेन तर्पिताः । ब्रह्मलोकं गमिष्यंति सुपुत्रेणेह तारिताः

ဤတီရ္ထသည် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) တစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် သူတို့ ကျေနပ်ကြ၍ ဤနေရာ၌ သားကောင်းတစ်ဦးကြောင့် ကယ်တင်ခံကာ ဗြဟ္မလောက (Brahmaloka) သို့ သွားရောက်ကြမည်။

Verse 29

भूयश्चान्नं प्रयच्छंति मोक्षमार्गं व्रजंति ते

ထို့ပြင် အစာအဟာရကို လှူဒါန်းသူတို့သည် မောက္ခမဂ္ဂ (လွတ်မြောက်ရာလမ်း) သို့ ချီတက်ကြသည်။

Verse 30

अत्र ये शुभ कर्माणः प्रभासस्थां सरस्वतीम् । पश्यंति तेपि यास्यंति स्वर्गलोकं द्विजोत्तमाः

ဤနေရာ၌ ကုသိုလ်ကောင်းပြုသူတို့သည် ပရဘာသာ၌ တည်နေသော သရஸဝတီဒေဝီကို မြင်လျှင်—အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ထိုသူတို့ပင်လည်း ကောင်းကင်လောကသို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 31

ये पुनस्तत्र भावेन नराः स्नानपरायणाः । ब्रह्मलोकं समासाद्य ते रमिष्यंति सर्वदा

သို့ရာတွင် ထိုနေရာ၌ စိတ်နှလုံးဖြင့် ယုံကြည်သဒ္ဓာထားကာ ရေချိုးခြင်းကို အထူးအလေးထားသူ လူတို့သည်—ဗြဟ္မာလောကသို့ ရောက်ပြီး အစဉ်အမြဲ ပျော်ရွှင်ကြမည်။

Verse 32

दधि प्रदद्याद्योऽपीह ब्राह्मणाय मनोरमम् । सोऽप्यग्निलोकमासाद्य भुंक्ते भोगान्सुशोभनान्

ဤပရဘာသာ၌ မည်သူမဆို ဘရာဟ္မဏတစ်ဦးအား နှစ်သက်ဖွယ် ဒဓိ (နို့ချဉ်) ကို လှူဒါန်းလျှင်—ထိုသူလည်း အဂ္နိလောကသို့ ရောက်ကာ တင့်တယ်မင်္ဂလာသော အပျော်အပါးများကို ခံစားရမည်။

Verse 33

ऊर्णाप्रावरणं योऽपि भक्त्या दद्याद्द्विजोत्तमे । सोऽपि याति परां सिद्धिं मर्त्यैरन्यैः सुदुर्लभाम्

မည်သူမဆို သဒ္ဓာဖြင့် အထူးကောင်းမြတ်သော ဘရာဟ္မဏအား သိုးမွှေးအဖုံးအကာကို လှူဒါန်းလျှင်—ထိုသူလည်း အခြားမရဏလူတို့အတွက် အလွန်ရှားပါးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရောက်မည်။

Verse 34

ये चात्र मलनाशाय विशेयुर्मानवा जलम् । गोप्रदानफलं तेषां सुखेन फलमादिशेत्

ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ အညစ်အကြေးပျောက်ကင်းစေရန် ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သူ လူတို့အတွက်—နွားလှူဒါန်းခြင်း၏ အကျိုးကို လွယ်ကူစွာ ရရှိကြသည်ဟု ကြေညာသင့်သည်။

Verse 35

भावेन हि नरः कश्चित्तत्र स्नानं समाचरेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते

အမှန်တကယ်ပင်၊ မည်သူမဆို အတွင်းစိတ်သဒ္ဓါဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ ကျင့်ဆောင်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ဗိဿနု၏ လောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 36

तर्पणात्पिंडदानाच्च नरकेष्वपि संस्थिताः । स्वर्गं प्रयांति पितरः सुपुत्रेणेह तारिताः

တర్పဏ ရေကန့်ကွက်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းကြောင့်၊ နరక၌တည်နေသော ဘိုးဘွားများပင် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ကြ၏—ဤလောက၌ သားကောင်းသားမြတ်က ကယ်တင်ပေးသကဲ့သို့။

Verse 37

ते लभंतेऽक्षयांल्लोका न्ब्रह्मविष्ण्वीशशब्दितान् । भूयस्त्वन्नं प्रयच्छन्ति मोक्षमार्गं लभंति ते

သူတို့သည် ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ဣဿ (Īśa) ဟု ခေါ်သော မကုန်ခန်းသော လောကများကို ရရှိကြ၏။ ထို့ပြင် ထပ်မံ၍ အစာအဟာရကို များပြားစွာ ပေးကမ်းကြပြီး—ထိုသို့ဖြင့် မောက္ခလမ်းကို ရရှိကြ၏။

Verse 38

स्वर्गनिश्रेणिसंभूता प्रभासे तु सरस्वती । नापुण्यवद्भिः संप्राप्तुं पुंभिः शक्या महानदी

ပရဘာသ (Prabhāsa) တွင် မဟာနဒီ သရஸဝတီသည် ကောင်းကင်သို့တက်ရာ လှေကားမှ ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကုသိုလ်မရှိသူတို့အတွက် ထိုမဟာမြစ်ကို ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်။

Verse 39

प्राची सरस्वती चैव अन्यत्रैव तु दुर्लभा । विशेषेण कुरुक्षेत्रे प्रभासे पुष्करे तथा

အရှေ့သို့ စီးဆင်းသော (ပရာချီ) သရஸဝတီသည် အခြားနေရာများတွင် ရှားပါး၏။ အထူးသဖြင့် ကုရုက္ခေတ္တရ (Kurukṣetra)၊ ပရဘာသ (Prabhāsa) နှင့် ပုရှ္ကရ (Puṣkara) တို့တွင် တွေ့ရ၏။

Verse 40

प्राचीं सरस्वतीं प्राप्य योन्यत्तीर्थं हि मार्गते । स करस्थं समुत्सृज्य कूर्परेण समाचरेत्

အရှေ့ဘက် ပရာချီ သရသွတီမြစ်သို့ ရောက်လျှင် ယောနျတ်-တီရ္ထကို ရှာဖွေရမည်။ ထိုနေရာ၌ လက်ထဲက ကိုင်ထားသမျှကို ချထားပြီး ကူရ္ပရ (လက်မောင်းခေါက်) နည်းဖြင့် ကర్మကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 41

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां स्नानं च विहितं सदा । पिण्याकेंगुदकेनापि पिंडं तत्र ददाति यः । पितॄणामक्षयं भूयात्पितृलोकं स गच्छति

ကృష్ణပက္ခ၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် ရေချိုးခြင်းကို အမြဲတမ်း ညွှန်ကြားထားသည်။ ထိုနေရာ၌ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ကို ဆီကိတ်အမှုန့် (piṇyāka) ရောထားသော ရေနှင့်ပင် ပူဇော်သူသည် ဘိုးဘွားတို့အတွက် မကုန်ခန်းသော အကျိုးကို ဖြစ်စေပြီး ပိတೃလောက (Pitṛloka) သို့ သွားရောက်သည်။

Verse 42

सरस्वतीवाससमा कुतो रतिः सरस्वतीवाससमाः कुतो गुणाः । सरस्वतीं प्राप्य गता दिवं नराः पुनः स्मरिष्यंति नदीं सरस्वतीम्

သရသွတီနားတွင် နေထိုင်ခြင်းနှင့် တူညီသော ပျော်ရွှင်မှု ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ သရသွတီ၏ အဝန်းအဝိုင်း၌ နေခြင်းနှင့် တူညီသော ဂုဏ်သတ္တိ ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ သရသွတီကို ရောက်ရှိပြီး လူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ သွားကြသော်လည်း သရသွတီမြစ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရနေကြသည်။

Verse 43

ईश्वर उवाच । उक्त्वैवं भगवान्देवस्तत्रैवांतरधीयत । सांनिध्यमकरोत्तत्र ततःप्रभृति शंकरः

ဣရှ္ဝရက ပြောသည်။ ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိသော သာနိဓ္ဓိ (အနီးကပ်တည်ရှိမှု) ကို ထူထောင်하였다။

Verse 44

अत्र गाथा पुरा गीता विष्णुना प्रभविष्णुना । स्नेहार्द्रेण च चित्तेन धर्मपुत्रं प्रति प्रिये

ဤနေရာ၌ ရှေးကာလက ဗိဿ္ဏု—အင်အားကြီး၍ အရာအားလုံး၏ မူလဖြစ်သော ဗိဿ္ဏု—က သီဆိုခဲ့သော ဂါထာတစ်ပုဒ် ရှိသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် နူးညံ့သွားသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ဓမ္မ၏ သား (Dharmaputra) ထံသို့ မိန့်ကြားခဲ့သည်၊ အချစ်ရေ။

Verse 45

मा गंगां व्रज कौंतेय मा प्रयागं च पुष्करम् । तत्र गच्छ कुरुश्रेष्ठ यत्र प्राची सरस्वती

ကွန်တီ၏သားတော်၊ ဂင်္ဂါမြစ်သို့ မသွားလော့၊ ပရယာဂ သို့မဟုတ် ပုရှ္ကရ သို့လည်း မသွားလော့။ ကုရုတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ပရာချီ စရಸ್ವတီ ရှိရာသို့ သွားလော့။

Verse 46

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । माहात्म्यं च सरस्वत्या भूयः किं श्रोतुमिच्छसि

သင်က မေးမြန်းသမျှအပေါ် မူတည်၍ ဤအရာအားလုံးကို ငါ ရှင်းပြပြီးပြီ။ စရस्वတီ၏ မဟာတန်ခိုးလည်း ပြောပြီးပြီ—နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း။

Verse 270

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्राचीसरस्वतीमंकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ပုဒ်စု စံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ်ရ မာဟာတ္မယ၌၊ «ပရာချီ စရस्वတီနှင့် မင်္ကီဣရှ္ဝရ၏ မဟာတန်ခိုး ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၂၇၀ ပြီးဆုံး၏။