Adhyaya 41

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ मार्कंडेयस्य चाश्रमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मार्कंडेन महात्मना

ပုလတ္စျက ပြောသည်—ထို့နောက် အို မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး၊ မာရ္ကဏ္ဍေယ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ယခင်က မဟာစိတ်ရှိသော မာရ္ကဏ္ဍေယက တပသ (အာစီတပ) ကို ကျင့်ခဲ့၏။

Verse 2

मृकण्डो ब्राह्मणोनाम पुराऽसीच्छंसितव्रतः । अन्ते वयसि संजातस्तस्य पुत्रोऽतिसुन्दरः

ရှေးကာလ၌ မೃကဏ္ဍု ဟူသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ ချီးမွမ်းခံရသော ဝရတ (သစ္စာကတိ) များကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်၏။ အသက်အရွယ် နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ထံ၌ အလွန်လှပသော သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာ하였다။

Verse 3

सर्वलक्षणसंपूर्णः शांतः सूर्यसमप्रभः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमपदे नृप

မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းစုံ ပြည့်စုံ၍ တည်ငြိမ်သက်သာကာ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုအာရှရမ်နေရာ၌ အကြောင်းအရာများ ဖြစ်ပွားလာ၏။

Verse 4

आगतो ब्राह्मणो ज्ञानी कश्चित्सामुद्रविच्छुभः । ततोऽसौ क्रीडमानस्तु बालकः पंचवार्षिकः

ကိုယ်လက္ခဏာဖတ်သိသော သမုဒ္ရိကာပညာကျွမ်းကျင်သည့် ပညာရှိဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်သည် ကစားလျက် ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 5

आनासाग्रशिखाग्राभ्यां चिरं चैवावलोकितः । ततोऽहसत्स सहसा तं मृकण्डो ह्यलक्षयत्

နှာခေါင်းအဖျားမှ ခေါင်းထိပ်အထိ အချိန်ကြာကြာ စူးစမ်းကြည့်ရှု၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်း ရယ်မောသွားရာ မೃကဏ္ဍုက ထိုအရာကို သတိပြုမိ၏။

Verse 6

अथाऽब्रवीच्चिरं दृष्टस्त्वया पुत्रो मम द्विज । ततो हसितवान्भूयः किमिदं कारणं वद

ထို့နောက် သူက ပြော၏— “အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ မင်းက ငါ့သားကို အချိန်ကြာကြာ ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထပ်မံ ရယ်မော၏—ဤအကြောင်းရင်းကို ပြောပါ။”

Verse 7

असकृत्स मृकण्डेन यावत्पृष्टो द्विजोत्तमः । उपरोधवशात्तस्मै यथार्थं संन्यवेदयत्

မೃကဏ္ဍုက ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းသဖြင့်၊ အထူးမြတ်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) သည် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အမှန်တရားကို သူ့အား ဖော်ပြပြောကြားလေ၏။

Verse 8

अस्य बालस्य चिह्नानि यानि काये द्विजोत्तम । अजरश्चामरश्चैव तैर्भवेत्पुरुषः किल

အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ ဤကလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ လက္ခဏာများသည် ထိုလက္ခဏာတို့ကြောင့် လူတစ်ဦးသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ကင်းလွတ်မည်ဟု အမှန်ပင် မျှော်လင့်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 9

षण्मासेनास्य बालस्य नूनं मृत्युर्भविष्यति । एतस्मात्कारणाद्धास्यं मयाऽकारि द्विजोत्तम । अनृतं नोक्तपूर्वं मे वैरिष्वपि कदाचन

ခြောက်လအတွင်း ဤကလေးသည် မလွဲမသွေ သေမည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ ငါ ရယ်မိသည်။ ငါသည် ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ မုသားမပြောဖူး—ရန်သူတို့အပေါ်၌ပင် မဟုတ်။

Verse 10

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु स ज्ञानी उषित्वा तत्र शर्वरीम् । मृकंडेनाभ्यनुज्ञात इष्टं देशं जगाम ह

ပုလတ္စျာ မိန့်တော်မူသည်—ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသော ရသီသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ညနေထိုင်လေ၏။ မೃကဏ္ဍ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် မိမိလိုလားသော အရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 11

मृकंडोपि सुतं ज्ञात्वा ततः क्षीणायुषं नृप । पंचवार्षिकमप्यार्त्तश्चकारोपनयान्वितम्

အို မင်းကြီး၊ မೃကဏ္ဍလည်း ထိုအချိန်၌ မိမိသား၏ အသက်တာတိုတောင်းကြောင်း သိမြင်သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်လျက်၊ ကလေးသည် ငါးနှစ်သာရှိသော်လည်း ဥပနယန (upanayana) အစပြုသည့် သင်္ကာရကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 12

श्रुताध्ययनसंपन्नं यंयं पश्यसि चाग्रतः । तस्याभिवादनं कार्यं त्वया पुत्रक नित्यशः

သားရေ၊ သင်၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသူတို့ထဲမှ သာသနာတော်၏ သင်ကြားမှုနှင့် လေ့လာမှု ပြည့်စုံသူ မည်သူမဆိုကို သင်က ဂါရဝပြု၍ နမස්ကာရ ဆောင်ရမည်။ ဤအမှုကို နေ့စဉ် မပြတ် ပြုလေ။

Verse 13

ततश्चक्रे ब्रह्मचारी पितुर्वाक्यं विशेषतः

ထို့နောက် ဘြဟ္မစာရီသည် အဖ၏ အမိန့်ကို အထူးဂရုစိုက်၍ လိုက်နာဆောင်ရွက်하였다။

Verse 14

बालं वृद्धं युवानं च यंयं पश्यति चक्षुषा । नमस्करोति तं सर्वं ब्राह्मणं विनयान्वितः

ကလေးဖြစ်စေ၊ အိုမင်းသူဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ—မျက်စိဖြင့် မြင်သမျှ ဘြာဟ္မဏအားလုံးကို သူသည် နှိမ့်ချမှုနှင့်အတူ ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရ ပြု하였다။

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमसमीपतः । सप्तर्षयः समायातास्तीर्थयात्रापरायणाः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုအာရှရမ်အနီးသို့ တီရ္ထယာထရာကို အဓိကထားသော ရှစ်မဟာဣသီမဟုတ်ဘဲ စပ္တဣသီ (ဣသီခုနစ်ပါး) ရောက်လာ하였다။

Verse 16

अथ तान्सत्वरं गत्वा वंदयामास पार्थिव । बालः सविनयोपेतः सर्वांश्चैव यथाक्रमम्

ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ ကလေးသည် အလျင်အမြန် သွားရောက်၍ နှိမ့်ချမှုနှင့်ပြည့်စုံကာ သူတို့အားလုံးကို အစဉ်လိုက် နမಸ್ಕာရပြု၍ ဝတ်ပြု하였다။

Verse 17

दीर्घायुर्भव तैरुक्तः स बालस्तुष्टितत्परैः । आस्थिताश्च यथाभीष्टं देशं बालं विसर्ज्य तम्

သူတို့သည် သူ့ကို နှစ်သက်၍ ကလေးအား «အသက်ရှည်ပါစေ» ဟု မိန့်ကြား하였다။ ထို့နောက် ကလေးကို ပြန်လွှတ်ပြီး မိမိတို့လိုရာ နေရာသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာ하였다။

Verse 18

तेषां मध्येंऽगिरानाम दिव्यज्ञानसमन्वितः । तेनावलोकितो बालः सूक्ष्मदृष्ट्या परंतप

ထိုသူတို့အလယ်၌ အင်္ဂိရာဟု အမည်ရသော မုနိတစ်ပါး ရှိ၍ ဒေဝီယ ဉာဏ်တော်နှင့် ပြည့်စုံ၏။ ထိုမုနိသည် သေးငယ်သိမ်မွေ့သော မြင်ကွင်းဖြင့် ကလေးကို စိစစ်ကြည့်ရှု၏၊ အို ရန်သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေသူ။

Verse 19

अथ तानब्रवीत्सर्वान्मुनीन्किंचित्सविस्मयः । दीर्घायुर्न च बालोऽयं युष्माभिः संप्रकीर्तितः

ထို့နောက် အနည်းငယ် အံ့ဩလျက် သူသည် မုနိအပေါင်းတို့အား ပြော၏— “ဤကလေးသည် သင်တို့က ချီးမွမ်းကြေညာသကဲ့သို့ အသက်ရှည်သူ မဟုတ်ပါ။”

Verse 20

गमिष्यति कुमारोऽयं निधनं पंचमे दिने । तन्न युक्तं हि नो वाक्यमसत्यं द्विजसत्तमाः

“ဤကလေးငယ်သည် ပဉ္စမနေ့၌ သေဆုံးရာသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ငါတို့၏စကားသည် မမှန်ကန်သဖြစ်မည်—အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ မသင့်တော်လှ။”

Verse 21

यथाऽयं चिरजीवी स्यात्तथा नीतिर्विधीयताम् । अथ ते मुनयो भीता मिथ्या वाक्यस्य पार्थिव

“ဤကလေးသည် အသက်ရှည်သူ ဖြစ်လာစေရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စီမံသတ်မှတ်ပါစေ။” ထိုသို့ မုနိတို့သည် မိမိတို့စကား မမှန်ကန်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့လျက် ပြောကြ၏၊ အို မင်းကြီး။

Verse 22

बालकं तं समादाय ब्रह्मलोकं गतास्तदा । तत्र दृष्ट्वा चतुर्वक्त्रं नमश्चक्रुर्मुनीश्वराः

ထိုအခါ သူတို့သည် ကလေးကို ခေါ်ယူ၍ ဘြဟ္မာလောကသို့ သွားကြ၏။ ထိုနေရာ၌ မျက်နှာလေးပါးရှင်ကို မြင်လျှင် မုနိအရှင်ကြီးတို့သည် ရိုသေစွာ နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 23

तेषामनंतरं तेन बालके नाभिवादितः । दीर्घायुर्भव तेनाऽपि ब्रह्मणोक्तः स बालकः

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ထိုကလေးသည် သူတို့အား ဦးညွှတ်မကန်တော့ခဲ့။ သို့ရာတွင် ဘြဟ္မာသည် ထိုကလေးကိုပင် «အသက်ရှည်ပါစေ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

ततः सप्तर्षयो हृष्टाः स्वचित्ते नृपसत्तम । सुखासीनान्सविश्रांतानब्रवीन्मुनिपुंगवान्

ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ခုနစ်ဋ္ဌရ္ဓိတို့သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကြ၏။ သူတို့သည် သက်သာစွာ ထိုင်၍ အနားယူပြီးနောက် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်က စကားဆို၏။

Verse 25

ब्रह्मोवाच । परिपृच्छत किं कार्यं कुतो यूयमिहागताः

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်— «မေးလော့၊ သင်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အဘယ်နည်း၊ သင်တို့သည် ဤနေရာသို့ မည်သည့်အရပ်မှ လာကြသနည်း»။

Verse 26

ऋषय ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् । अर्बुदं पर्वतं नाम तस्य तीर्थेषु वै गताः

ဋ္ဌရ္ဓိတို့ ပြောကြသည်— «တီရ္ထယာတရာ (ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းဖြင့် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာနေစဉ်၊ အာဘုဒ (Arbuda) ဟုခေါ်သော တောင်သို့ ရောက်လာပြီး၊ ထိုတောင်၏ တီရ္ထများသို့လည်း သွားရောက်ဖူးမြော်ခဲ့ကြသည်»။

Verse 27

अथागत्य द्रुतं दूराद्बालेनानेन वंदिताः । दीर्घायुर्भव संदिष्टस्ततश्चायमनेकधा । पंचमे दिवसेऽस्यापि मृत्युर्देव भविष्यति

«ထို့နောက် အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ လာရောက်သော်လည်း ဤကလေးက ကျွန်ုပ်တို့ကို ကန်တော့ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့က ‘အသက်ရှည်ပါစေ’ ဟု အမိန့်ပေးရာ၊ သူသည် ထိုစကားကို အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြန်လည်ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် အို ဘုရားသခင်၊ သူအတွက်လည်း ပဉ္စမနေ့တွင် သေမင်းရောက်လာမည်»။

Verse 28

यथा वयं त्वया सार्द्धमसत्या न चतुर्मुख । भवामोऽस्य कृते देव तथा किंचिद्विधीयताम्

အို မျက်နှာလေးပါးရှင် ဘြဟ္မာတော်၊ ထိုသူကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်နှင့်အတူ မုသာစကားပြောသူ မဖြစ်စေရန် အရှင်က တစ်စုံတစ်ရာ စီမံပေးတော်မူပါ။

Verse 29

अथ ब्रह्मा प्रहृष्टात्मा दृष्ट्वा तं मुनिदारकम् । मत्प्रसादादयं बालो भावी कल्पायुरब्रवीत्

ထို့နောက် ဘြဟ္မာတော်သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် ထိုမုနိ၏သားငယ်ကို မြင်ပြီး «ငါ၏ကရုဏာကြောင့် ဤကလေးသည် ကလ္ပတစ်ခေတ်တိုင်အောင် အသက်ရှည်မည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 30

ततस्ते मुनयो हृष्टास्तमादाय गृहं प्रति । प्रस्थिता ब्रह्मलोकात्तु नमस्कृत्वा चतुर्मुखम्

ထို့နောက် မုနိတို့သည် ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုကလေးကို ခေါ်ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏။ ဘြဟ္မလောကမှ ထွက်ခွာရာတွင် မျက်နှာလေးပါးရှင်ကို ဦးချကန်တော့ပြီး ဆက်လက်သွားကြ၏။

Verse 31

अथ तस्य पिता तत्र मृकंडो मुनिसत्तमः । ततो भार्यासमायुक्तो विललाप सुदुःखितः

ထိုနေရာ၌ သူ၏ဖခင် မೃကဏ္ဍု မုနိမြတ်သည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ အလွန်ဝမ်းနည်းကာ ငိုကြွေးလျက် ရင်နာစွာ ညည်းတွားနေ၏။

Verse 32

हा पुत्रपुत्र करुणं रुदित्वा धर्मवत्सलः । अनामंत्र्य च मां कस्माद्दीर्घं पंथानमाश्रितः

«အို သားရေ၊ သားရေ!» ဟု ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသူက ကရုဏာဖြင့် ငိုကြွေး၏။ «ငါ့ကို မနှုတ်ဆက်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် အဝေးကြီးသော လမ်းကို လိုက်သွားရသနည်း?»

Verse 33

अकृत्वापि क्रियाः कार्याः कथं मृत्युवशं गतः । सोऽहं त्वया विना पुत्र न जीवामि कथंचन

«လုပ်သင့်သော အခမ်းအနားကိစ္စများကို မလုပ်ရသေးဘဲ၊ မင်းဘယ်လို သေမင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားသနည်း။ သားရေ၊ မင်းမရှိလျှင် ငါသည် မည်သို့မျှ မအသက်ရှင်နိုင်»။

Verse 34

एवं विलपतस्तस्य बहुधा नृपसत्तम । बालश्चाभ्यागतस्तत्र यत्र देशे पुरा स्थितः

ထိုသူသည် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ငိုကြွေးနေစဉ်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ကလေးသည် ယခင်က နေထိုင်ခဲ့သော နေရာတည်းဟူသော ထိုဒေသသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။

Verse 35

अथासौ प्रययौ बालः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तं दृष्ट्वा पथि तातश्च संप्रहृष्टो बभूव ह

ထို့နောက် ကလေးသည် အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ခရီးဆက်သွား၏။ လမ်းပေါ်တွင် သူ့ကိုမြင်သောအခါ ဖခင်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်လာ၏။

Verse 36

पप्रच्छांकं समारोप्य चिरागमन कारणम् । ततः स कथयामास सर्वं मुनिविचेष्टितम् । दर्शनं ब्रह्मलोकस्य पद्मयोनेर्वरं तथा

ဖခင်သည် သူ့ကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ အချိန်ကြာကြာ မလာရခြင်း၏ အကြောင်းကို မေးမြန်း၏။ ထို့နောက် ကလေးသည် အရာအားလုံးကို ပြောပြ၏—မုနိတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ၊ ဘြဟ္မလောကကို မြင်တွေ့ခြင်းနှင့် ပဒ္မယောနိ ဘြဟ္မာ၏ မြတ်သော အပေးအကူ (ဗရ) ကိုပါ။

Verse 37

बालक उवाच । अजरश्चामरश्चाहं कृतस्तात स्वयंभुवा । तस्मात्सत्यं मदर्थे ते व्येत्वसौ मानसो ज्वरः

ကလေးက ပြောသည်—«အဖေရေ၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာ (Svayambhū) သည် ငါ့ကို အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငါ့အတွက် စိတ်ချပါ—စိတ်၏ အဖျား (ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု) သည် ယခု ပျောက်ကွယ်ပါစေ»။

Verse 38

सोऽहमाराधयिष्यामि तथैव चतुराननम् । कृत्वाऽश्रमपदं रम्यमर्बुदे पर्वतोत्तमे

ငါသည် မျက်နှာလေးပါးရှိသော အရှင် ဘြဟ္မာကို ထိုနည်းတူပင် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုမည်။ တောင်များအနက် အမြတ်ဆုံး အာဘုဒတောင်ပေါ်၌ သာယာလှပသော အာရှရမ်တည်ဆောက်ကာ သူ၏ ပူဇော်မှု၌ ကိုယ်ကို အပ်နှံမည်။

Verse 39

अमृतस्रावि तद्वाक्यं श्रुत्वा पुत्रस्य स द्विजः । मृकंडो हर्षसंयुक्तो वाचमित्यब्रवीच्च तम्

သား၏ စကား—အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ နှစ်ကြိမ်မွေးသော ရှင်မုနိ မೃကဏ္ဍု သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူ့အား ပြန်လည် မိန့်ကြား하였다။

Verse 40

मार्क्कंडोऽपि द्रुतं गत्वा रम्य मर्बुदपर्वतम् । तपस्तेपे सुविस्तीर्णं ध्यायन्देवं पितामहम्

မာရ္ကဏ္ဍေယလည်း အလျင်အမြန် သာယာလှပသော အာဘုဒတောင်သို့ သွားရောက်၍ ထိုနေရာ၌ ကျယ်ပြန့်ရှည်လျားသော တပသ်ကို ဆောင်ရွက်ကာ၊ ဒေဝပိတာမဟ ဘြဟ္မာကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သမาธိပြု၍ အာရုံစိုက်နေ하였다။

Verse 41

तस्याश्रमपदे पुण्ये श्रावणे मासि पार्थिव । पौर्णमास्यां विशेषेण यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । पितृमेधफलं तस्य सकलं स्यादसंशयम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုရသီ၏ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်နေရာ၌—အထူးသဖြင့် ရှရဝဏ မာသ၏ လပြည့်နေ့တွင်—မည်သူမဆို ဘိုးဘွားပိတೃတို့အား ရေဖြင့် တർပဏ (pitṛ-tarpaṇa) ပြုလျှင်၊ ပိတೃမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလ အပြည့်အစုံကို သံသယမရှိဘဲ ရရှိမည်။

Verse 42

ऋषियोगेन यस्तत्र तर्पयेद्ब्राह्मणोत्तमान् । ब्रह्मलोके चिरं वासस्तस्य संजायते नृप

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရှင်ဋ္ဌာန (ṛṣi-yoga) အစဉ်အလာအတိုင်း ဘြာဟ္မဏအမြတ်တို့အား တർပဏဖြင့် ကျေနပ်စေသူသည် ဘြဟ္မလောက၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခွင့် ရရှိမည်။

Verse 43

यः स्नानं कुरुते तत्र सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । नाल्पमृत्युभयं तस्य कुले क्वापि प्रजायते

ထိုနေရာ၌ ယုံကြည်ခြင်းမှန်ကန်စွာဖြင့် ရေချိုးသူ၏ မျိုးရိုးအတွင်း မအချိန်မီ သေဆုံးရမည့် ကြောက်ရွံ့မှု မည်သည့်နေရာ၌မျှ မပေါ်ပေါက်။