Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा हिमाचलो वाक्यं वसिष्ठस्य महात्मनः । चिन्तयामास तत्कार्यं विवरस्य प्रपूरणे

စူတက ပြောသည်— မဟာသတ္တဝါ ဝသိဋ္ဌ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟိမာချလသည် ထိုကိစ္စ၊ အပေါက်ကြီးကို ဖြည့်ပေးရမည့် အလုပ်ကို စဉ်းစားလေ၏။

Verse 2

चिरं विचार्य तमृषिमिदमाह नगोत्तमः । क उपायो नगानां वै तत्र गंतुं वदस्व मे

အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် တောင်တို့အထွတ်အမြတ်သည် ထိုရသီအား ဤသို့မိန့်တော်မူ၏— «တောင်တို့သည် ထိုနေရာသို့ သွားနိုင်ရန် နည်းလမ်းအဘယ်နည်းရှိသနည်း။ ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ»။

Verse 3

पक्षच्छेदस्तु शक्रेण सर्वेषां च पुरा कृतः । तस्मादस्य मुनिश्रेष्ठ कार्यस्य पश्य निश्चयम्

«ရှေးကာလ၌ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် တောင်အားလုံး၏ အတောင်များကို ဖြတ်တောက်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် မုနိအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဤကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေရန် သေချာသော လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစား၍ ဆုံးဖြတ်ပါ»။

Verse 4

वसिष्ठ उवाच । अस्त्युपायो नगानां तु तत्र नेतुं महानग । तवायं तनयस्तत्र विख्यातो नंदिवर्द्धनः

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူ၏— «အို မဟာတောင်ရေ၊ တောင်တို့ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ် အမှန်တကယ်ရှိ၏။ သင်၏သားတော်သည် ထိုနေရာ၌ နန္ဒိဝර්ဓန ဟူ၍ ထင်ရှားပြီး ဤကိစ္စကို ဆောင်ရွက်မည်»။

Verse 5

तस्यार्बुद इति ख्पातो वयस्यः परमं प्रियः । नागः प्राणभृतां श्रेष्ठः खेचरोऽपि च वीर्यवान्

«သူ၌ အရ္ဗုဒ ဟူ၍ ထင်ရှားသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးရှိ၏၊ အလွန်ချစ်ခင်ရသောသူ— နာဂ၊ သက်ရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထို့ပြင် ကောင်းကင်၌ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်သော ခေချရလည်း ဖြစ်၍ သတ္တိဗလကြီးမား၏»။

Verse 6

स वा ऊर्ध्वगतिः क्षिप्रं क्षणान्नेष्यत्यसंशयः । लीलया सर्वकृत्येषु तं विदित्वाऽहमागतः

«သူသည် အထက်သို့ တက်မြန်သူဖြစ်၍ ခဏအတွင်းပင် မသံသယဘဲ ထိုတို့ကို သယ်ဆောင်သွားမည်။ အလုပ်အကိုင်အားလုံး၌ လွယ်ကူသက်သာစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သော သူ၏စွမ်းအားကို သိရှိသဖြင့် ကျွန်ုပ်လာရောက်ခဲ့သည်»။

Verse 7

आदेशो दीयतामस्य दुःखं कर्तुं च नार्हसि । अवश्यं यदि भक्तोऽसि तत्र प्रेषय सत्वरम्

သူ့အား အမိန့်ပေးလော့။ သူ့ကို ဒုက္ခမဖြစ်စေသင့်။ တာဝန်အပေါ် အမှန်တကယ် သစ္စာရှိသူဖြစ်လျှင် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ပို့လော့။

Verse 8

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा हिमवान्पुत्रवत्सलः । दुःखेन महताऽविष्टश्चिंतयामास भूधरः

စူတာက ပြောသည်။ ဝသိဋ္ဌ၏ စကားကို ကြားသော် ဟိမဝန်သည် သားကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၍ ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုက လွှမ်းမိုးကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားလေ၏။

Verse 9

मैनाकस्तनयोऽस्माकं प्रविष्टः सागरे भयात् । ज्येष्ठं तु सर्वथा चाथ वसिष्ठो नेतुमागतः । किं कृत्यमधुनाऽस्माकं कथं श्रेयो भविष्यति

«ကျွန်ုပ်တို့၏ သား မૈနာကသည် ကြောက်ရွံ့၍ သမုဒ္ဒရာထဲ ဝင်သွားပြီ။ ယခု ဝသိဋ္ဌသည် အကြီးဆုံးကို ခေါ်ယူရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ကာ ရောက်လာပြီ။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ မည်သို့ ကောင်းကျိုးရမည်နည်း»

Verse 10

इतः शापभयं तीव्रमितो दुःखं च पुत्रजम् । वरं पुत्रवियोगोऽस्तु न शापो द्विजसंभवः

«တစ်ဖက်တွင် ကျိန်စာ၏ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုရှိ၏၊ တစ်ဖက်တွင် သားကြောင့် ဖြစ်သော ဝမ်းနည်းမှုရှိ၏။ သားနှင့် ခွဲရခြင်းက ပိုကောင်း၏၊ ဗြာဟ္မဏမှ ထွက်ပေါ်သော ကျိန်စာကို မခံရစေချင်။»

Verse 11

स एवं निश्चयं कृत्वा नंदिवर्धनमुक्तवान् । गच्छ त्वं पुत्र मे वाक्याद्वसिष्ठस्याश्रमं प्रति

ထို့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် နန္ဒိဝර්ဓနအား ပြောလေ၏—«သားရေ၊ ငါ့စကားအတိုင်း ဝသိဋ္ဌ၏ အာရှရမ်သို့ သွားလော့»။

Verse 12

तत्रास्ति विवरो रौद्रस्तं प्रपूरय सत्वरम् । अर्बुदं नागमादाय मित्रं प्राणभृतां वरम्

အဲဒီနေရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ကြီးသော ချောက်ကွဲတစ်ခု ရှိ၏—အမြန်ဆုံး ဖြည့်စွက်လော့။ ထို့ပြင် သက်ရှိတို့အနက် အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေဖြစ်သော နာဂ အရ္ဗုဒကိုလည်း ခေါ်ယူသွားလော့။

Verse 13

नंदिवर्द्धन उवाच । पापीयान्स विभो देशः फलमूलैर्विवर्जितः । पालाशैः खादिरैराढ्यो धवैः शाल्मलिभिस्तथा

နန္ဒိဝර්ဓနက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ အဲဒီဒေသက အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ သစ်သီးနှင့် အမြစ်တို့ မရှိပါ။ သို့သော် ပလာရှ၊ ခဒိရ သစ်ပင်များ ထူထပ်ပြီး၊ ထို့အပြင် ဓဝနှင့် ရှာလ္မလိ သစ်ပင်များလည်း ရှိပါသည်။”

Verse 14

सुनिष्ठुरैर्नृपशुभिर्भिल्लैश्च विविधैरपि । नद्यो वहंति नो तत्र दुष्टा लोकाश्च वासिनः । नार्होऽहं पर्वतश्रेष्ठ तत्र गंतुं कथंचन

“အဲဒီဒေသမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော လူများ—အောက်တန်းကျသော မင်းများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ဘိလ္လ မျိုးနွယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဲဒီမှာ မြစ်များ မစီးဆင်းကြ၊ နေထိုင်သူများလည်း ဆိုးယုတ်ကြသည်။ အို တောင်တန်းတို့အထွဋ်အမြတ်၊ ငါသည် ဘယ်နည်းနဲ့မှ အဲဒီကို သွားရန် မသင့်တော်ပါ။”

Verse 15

अथोवाच वसिष्ठस्तं संत्रस्तं नंदिवर्द्धनम् । मा भीः कार्या त्वया तत्र देशे दौष्ट्यात्कथंचन

ထို့နောက် ဝသိဋ္ဌက ကြောက်လန့်နေသော နန္ဒိဝර්ဓနအား ပြောသည်—“အဲဒီဒေသ၏ ဆိုးယုတ်မှုကြောင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မကြောက်ပါနှင့်။”

Verse 16

तव मूर्ध्नि सदा वासो मम तत्र भविष्यति । तीर्थानि सरितो देवाः पुण्यान्यायतनानि च

“သင်၏ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ငါ၏ နေရာတည်ရာသည် အစဉ်အမြဲ ထိုနေရာ၌ ရှိလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် အဲဒီမှာ တီရ္ထများ၊ သန့်ရှင်းသော မြစ်များ၊ ဒေဝတားများနှင့် ကုသိုလ်ပေးသော ဘုရားကျောင်းတော်များလည်း ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်။”

Verse 17

वृक्षाश्च विविधाकाराः पत्रपुष्पफलान्विताः । सदा तत्र भविष्यंति मृगाश्च विहगाः शुभाः

အရွက်၊ ပန်း၊ သီးတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံသော သစ်ပင်များသည် ထိုနေရာ၌ အမြဲရှိနေမည်။ မင်္ဂလာရှိသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များလည်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြမည်။

Verse 18

अहमेवानयिष्यामि तवार्थे च महेश्वरम् । तदा स्थास्यंति वै तत्र सर्वे देवाः सवासवाः

သင်၏အကျိုးအတွက် ငါကိုယ်တိုင် မဟေရှ్వరကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာမည်။ ထိုအခါ ဝါသဝ (အိန္ဒြ) နှင့်အတူ နတ်အားလုံးတို့သည် အမှန်တကယ် ထိုနေရာ၌ တည်နေကြမည်။

Verse 19

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्व संहृष्टो नंदिवर्द्धनः । अर्बुदं नागमासाद्य वाक्यमेतदुवाच ह

စူတက ပြောသည်။ ဝသိဋ္ဌ၏ စကားကို ကြားပြီး နန္ဒိဝර්ဓနသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွား၏။ ထို့နောက် နဂါးမင်း အရ္ဗုဒထံ ချဉ်းကပ်၍ ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 20

तत्र यावोऽद्य भद्रं ते वयस्य विनयान्वित । एतत्कार्यमहं मन्ये सांप्रतं द्विजसंभवम्

ယနေ့ပင် ထိုနေရာသို့ သွားကြစို့—မင်္ဂလာပါစေ၊ စည်းကမ်းရှိသော မိတ်ဆွေတော်။ ဤကိစ္စသည် ယခုအခါ သင့်တော်ချိန်တန်၍ ဗြာဟ္မဏဓမ္မ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှ ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု ငါထင်၏။

Verse 21

अर्बुद उवाच । अहं तत्रागमिष्यामि स्नेहात्ते पर्वतात्मज । तत्रैव च वसिष्यामि त्वया सार्द्धमसंशयम्

အရ္ဗုဒက ပြောသည်။ တောင်မွေးသူရေ၊ သင့်အပေါ် ချစ်ခင်မှုကြောင့် ငါသည် ထိုနေရာသို့ လာမည်။ ထို့ပြင် သင်နှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ပင် မသံသယဘဲ နေထိုင်မည်။

Verse 22

किं त्वहं प्रणयाद्भ्रातर्वक्ष्यामि यद्वचः शृषु । प्रणयान्नान्यथा कार्यं यद्यहं तव संमतः

သို့သော် ညီအစ်ကိုရေ၊ ချစ်ခင်မှုကြောင့် ငါတောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ပြောမည်—ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ မေတ္တာနှောင်ကြိုးကြောင့် ငါသည် သင့်အတွက် သဘောတူလျှင် အခြားနည်းဖြင့် မလုပ်သင့်။

Verse 23

मन्नाम्ना ख्यातिमायातु नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम् । ततः सोऽपि प्रतिज्ञाय आरूढस्तस्य चोपरि । प्रणम्य पितरौ चैव प्रतस्थे मुनिना सह

“ငါ့နာမည်ကြောင့် ကျော်ကြားမှု ဖြစ်ပါစေ; အခြားဘာမျှ မတောင်းဆိုပါ” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် သူလည်း ကတိပြု၍ ထိုသူ၏အပေါ်သို့ တက်စီးလေ၏။ မိဘနှစ်ပါးကိုလည်း ဦးချပြီး မုနိနှင့်အတူ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 24

दिव्यैर्वृक्षैः शुभैः पूर्णैर्नदीनिर्झरसंकुलैः । मधुरैर्विहगैर्युक्तो मृगैः सौम्यैः समन्वितः

ထိုနေရာသည် ကောင်းမြတ်သော ဒိဗ္ဗသစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ မြစ်များနှင့် ရေတံခွန်များစွာဖြင့် စည်ကားကာ၊ သာယာသောအသံရှိ ငှက်များနှင့် နူးညံ့ငြိမ်းချမ်းသော သမင်များဖြင့် တင့်တယ်လှပသော သန့်ရှင်းရာဒေသ ဖြစ်လေ၏။

Verse 25

मुक्तोऽर्बुदेन तत्रैव विवरे मुनिवाक्यतः । समस्तस्तत्रानासाग्रं गतः पर्वतसत्तमः

မုနိ၏စကားအတိုင်း အာဗုဒက ထိုနေရာရှိ ဂူအပေါက်ထဲတွင် သူ့ကို လွှတ်ပေးလေ၏။ ထိုအခါ ထူးမြတ်သော တောင်မြွေကြီးသည် အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာ၍ ထိုလမ်းကြောင်း၏ အပေါက်ဝသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 26

विमुक्तो विवरे तस्मिन्नर्बुदेन महात्मना । परिपूर्णे महारौद्रे संतुष्टो मुनिपुंगवः

မဟာသတ္တိရှိသော အာဗုဒက ထိုဂူအတွင်း၌ သူ့ကို လွှတ်ပေးသောအခါ—နေရာသည် ကျယ်ဝန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း—မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်သည် စိတ်ကျေနပ်လေ၏။

Verse 27

ब्रवीच्चार्बुदं नागं वरं वरय सुव्रत । परितुष्टोऽस्मि ते भद्र कर्मणानेन पन्नग

ထိုအခါ ရှင်မုနိသည် အာဗုဒ နာဂအား မိန့်တော်မူသည်— «သုဝရတ၊ အလိုရှိသော ကောင်းချီးကို ရွေးချယ်လော့။ သာယာမြတ်သော မြွေတော်၊ ဤကောင်းမှုကြောင့် ငါသည် သင်ကို ကျေနပ်၏»။

Verse 28

अर्बुद उवाच । एष एव वरोऽस्माकं यत्त्वं तुष्टो महामुने । अवश्यं यदि दातव्यं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम

အာဗုဒက ပြောသည်— «မဟာမုနိ၊ သင် ကျေနပ်ခြင်းပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းချီးဖြစ်၏။ သို့သော် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို မဖြစ်မနေ ပေးရမည်ဆိုလျှင်၊ ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်၊ နားထောင်ပါ»။

Verse 29

यच्चैतच्छिखरे ह्यस्मिन्निर्झरं निर्मलोदकम् । नागतीर्थमिति ख्यातिं भूतले यातु सर्वतः

«ဤတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော စမ်းရေကို ‘နာဂတီရ္ထ’ ဟူ၍ မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျော်ကြားစေပါစေ»။

Verse 30

अत्रैवाहं वसिष्यामि मित्रस्नेहात्सदा मुने । तत्र स्नात्वा दिवं यातु मानवस्त्वत्प्रसादतः

«မုနိရေ၊ မိတ်သဟာယနှင့် ချစ်ခင်မှုကြောင့် ငါသည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်မည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသူသည် သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ပါစေ»။

Verse 31

अपि वंध्या च या नारी स्नानमात्रं समाचरेत् । सा स्यात्पुत्रवती विप्र सुखसौभाग्यसंयुता

«ကလေးမရနိုင်သော မိန်းမတစ်ဦးပင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသာ ပြုလုပ်လျှင်၊ ဗြာဟ္မဏရေ၊ သားရသူ ဖြစ်လာပြီး ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့ ပြည့်စုံမည်»။

Verse 32

वसिष्ठ उवाच । या वंध्यास्मिञ्जले पूर्णे स्नानमात्रं करिष्यति । सापि पुत्रमवाप्नोति सर्वलक्षणलक्षितम्

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်။ သန့်ရှင်းမြတ်သော ဤရေ၌ ရေချိုးခြင်းသာ ပြုလုပ်သော မီးမဖွားနိုင်သည့် မိန်းမတောင်လည်း မင်္ဂလာလက္ခဏာပြည့်စုံသော သားတော်ကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 33

नभसः शुक्लपंचम्यां फलैः पूजां करोति च । अपि वर्षशता नारी सा भविष्यति पुत्रिणी

ထို့ပြင် နဘသ လ၏ လင်းလက်သော ပဉ္စမီနေ့၌ သစ်သီးများဖြင့် ပူဇော်ပွဲ ပြုလျှင်၊ နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် မီးမဖွားနိုင်ခဲ့သော မိန်းမတောင်လည်း သားသမီးရရှိသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

Verse 34

येऽत्र स्नानं करिष्यंति ह्यस्मिंस्तीर्थे च भक्तितः । यास्यंति ते परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ဤတီရ္ထ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရေချိုးကြသူတို့သည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 35

श्राद्धं चात्र करिष्यंति पंचम्यां ये समाहिताः । मासे नभसि तीर्थस्य फलं तेषां भविष्यति

နဘသ လ၏ ပဉ္စမီနေ့၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဤနေရာတွင် ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်ကြသူတို့သည် ဤတီရ္ထ၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 36

सूत उवाच । एवं दत्त्वा वरं तस्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । नंदिवर्द्धनमभ्येत्य वाक्यमेतदुवाच ह

စူတက ပြောသည်။ ထိုသို့ သူ့အား အပေးအယူကောင်းချီး ပေးပြီးနောက်၊ မြတ်သော မုနိ ဝသိဋ္ဌသည် နန္ဒိဝර්ဓန ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဤစကားတို့ကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 37

वरं च व्रियतां वत्स परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । विनयात्सौहृदात्सर्वं दास्यामि यत्सुदुर्ल्लभम्

ချစ်သားရေ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင့်အပေါ် ငါ စိတ်ကျေနပ်၏။ သင်၏ နှိမ့်ချမှုနှင့် မေတ္တာသဘောကြောင့် ရယူရန် အလွန်ခက်ခဲသော အရာတောင် ငါ ပေးမည်။

Verse 38

नंदिवर्द्धन उवाच । तवास्तु वचनं सत्यं पूर्वोक्तं मुनिसत्तम । सांनिध्यं जायतामत्र अवश्यं तव सर्वदा

နန္ဒိဝဍ္ဍနက ပြောသည်—အမြတ်ဆုံး မုနိရေ၊ ယခင်က မိန့်ကြားခဲ့သော စကားသည် အမှန်တရား ဖြစ်ပါစေ။ ဤနေရာ၌ သင်၏ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေမှု ပေါ်ထွန်းပါစေ—မလွဲမသွေ အစဉ်အမြဲ။

Verse 39

यथाहमर्बुदेत्येवं ख्यातिं गच्छामि भूतले । प्रसादाच्चैव ते भूयादेतन्मे मनसि स्थितम्

ထို့ပြင် သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ‘အရ္ဗုဒ’ ဟူသော နာမဖြင့်ပင် ကျော်ကြားပါစေ—ဤအရာသည် ငါ့စိတ်၌ တည်မြဲနေ၏။

Verse 40

सूत उवाच । एवमस्त्विति तं प्रोच्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । चक्रे स्वमाश्रमं तत्र तस्य वाक्येन नोदितः

စူတက ပြောသည်—“ဤသို့ ဖြစ်စေ” ဟု သူ့အား မိန့်ပြီးနောက်၊ ဘုရားသဘောရှိသော မုနိ ဝသိဋ္ဌသည် သူ၏ တောရိပ်အာရှရမ်ကို ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ခဲ့သည်၊ သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 41

पनसैश्चंपकैराम्रैः प्रियंगुबिल्वदाडिमैः । नानापक्षिसमायुक्तो देवगन्धर्वसेवितः

ထိုနေရာသည် ပနသ (ဂျက်ဖရု)၊ စံပက၊ သရက်၊ ပရိယင်ဂု၊ ဘိလွ၊ သလဲပင်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ ငှက်မျိုးစုံ ပြည့်နှက်ကာ ဒေဝတားနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့ လာရောက် ဆည်းကပ်လေ့ရှိသည်။

Verse 42

तस्थौ तत्र मुनिश्रेष्ठो ह्यरुंधत्या समन्वितः । गोमतीमानयामास तपसा मुनिसत्तमः

ထိုနေရာ၌ မုနိအထွတ်အမြတ်သည် အရုန္ဓတီနှင့်အတူ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် တပဿာ၏အာနုဘော်ဖြင့် မုနိမြတ်သည် ဂိုမတီမြစ်ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာစေ하였다။

Verse 43

यस्यां स्नात्वा दिवं यांति अतिपापकृतो नराः । माघमासे विशेषेण मकरस्थे दिवाकरे

ဂိုမတီမြစ်၌ ရေချိုးလျှင် အပြစ်ကြီးမားသော လူတို့ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်နိုင်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် မာဃလ၌ နေမင်းသည် မကရ (Capricorn) တွင် တည်သောအခါ ဖြစ်၏။

Verse 44

येत्र स्नानं करिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम्

ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ရေချိုးပူဇော်ကို ပြုလုပ်သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိ (အဆုံးစွန်သောအခြေအနေ) သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 45

माघमासे विशेषेण तिलदानं करोति यः । तिलसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः

မာဃလ၌ အထူးသဖြင့် နှမ်းကို ဒါနပြုသူသည်၊ ပေးလှူသော နှမ်းစေ့အရေအတွက်နှင့် တူညီသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 46

बहुना किमिहोक्तेन स्तानमात्रं समाचरेत्

ဤနေရာ၌ စကားများစွာ ပြောရန် အဘယ်လိုအကျိုးရှိမည်နည်း။ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်ကိုသာ ကျင့်ဆောင်လော့၊ ထိုတစ်ခုတည်းပင် လုံလောက်၏။

Verse 47

वसिष्ठस्य मुखं दृष्ट्वा पुनर्जन्म न विद्यते । अरुंधती पूजनीया पूजनीया विशेषतः

ဝသိဋ္ဌ၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ရပြီးနောက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။ အရုန္ဓတီကို ပူဇော်ထိုက်၏—အထူးသဖြင့် ပူဇော်ထိုက်လှ၏။