Adhyaya 65

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति तडागं देवनिर्मितम् । यत्रानर्तो नृपः सिद्धः सुहयो नाम नामतः

စူတက ပြော၏—ထို့အပြင် ထိုနေရာ၌ နတ်တို့က ဖန်ဆင်းထားသော ရေကန်တစ်ကန်လည်း ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ အာနရတ မင်းကြီးသည် (အမည်အားဖြင့် စုဟယ) စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 2

तेनैव भूभुजा तत्र लिंगं संस्थापितं शुभम् । आनर्तेश्वरसंज्ञं च सर्व सिद्धिप्रदं नृणाम्

ထိုဘုရင်တော်ပင် ထိုနေရာ၌ မင်္ဂလာရှိသော လင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ ၎င်းကို “အာနရတေရှွရ” ဟု ခေါ်ကြပြီး လူတို့အား စိဒ္ဓိအလုံးစုံ ပေးသနားတတ်၏။

Verse 3

तत्रांगारकषष्ठ्यां यस्तडागे स्नानमाचरेत् । स प्राप्नोति नरः सिद्धिं यथाऽनर्ताधिपेन च

အင်္ဂါရက-ဆဋ္ဌီနေ့၌ ထိုရေကန်တွင် ရေချိုးသူ မည်သူမဆို ထိုသူသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်—အာနရတ မင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။

Verse 4

ऋषय ऊचुः । कथं सिद्धिस्तु संप्राप्ता आनर्तेन महात्मना । सर्वं कथय तत्सूत सर्वं वेत्सि न संशयः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ မဟာအတ္တမ အာနရတသည် မည်သို့ စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သနည်း။ အို စူတာ၊ အားလုံးကို ပြောပြပါ—သင်သည် အရာအားလုံးကို သိသူဖြစ်၍ သံသယမရှိ။

Verse 5

सूत उवाच । आनर्तः सुहयो नाम पुरासीत्पृथिवीपतिः । सर्वारिभिर्हतो युद्धे पलायनपरायणः । उच्छिष्टो म्लेच्छसंस्पृष्ट एकाकी बहुभिर्वृतः

စူတက ပြောသည်။ အတိတ်ကာလ၌ စုဟယဟု ခေါ်သော အာနရတ အမည်ရှိ မြေကြီး၏ မင်းတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ စစ်ပွဲ၌ ရန်သူအပေါင်းတို့က အနိုင်ယူသဖြင့် ထွက်ပြေးရန်သာ အားထားသူ ဖြစ်လာ၏။ မလေစ္ဆတို့နှင့် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် မသန့်စင်သွားကာ—တစ်ယောက်တည်းဖြစ်သော်လည်း အမျိုးမျိုးသောအန္တရာယ်များက ဝိုင်းရံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 6

अथ तस्य कपालं च कापालिक व्रतान्वितः । जगृहे निजकर्मार्थं ज्ञात्वा तं वीरसंभवम्

ထို့နောက် သူသည် ကာပါလိက ဝရတကို ဆောင်ရွက်ကာ မိမိ၏ ကర్మကိစ္စအတွက် ထို ခေါင်းခွံပန်းကန်ကို ကိုင်ယူ하였다။ ၎င်းသည် သူရဲကောင်းကံကြမ္မာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အိုးခွက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလျက်။

Verse 7

आनर्तेश्वरसांनिध्ये वसमानो वने स्थितः । स रात्रौ तेन तोयेन सर्वदेवमयेन च

အာနရတေရှ္ဝရ၏ နီးကပ်ရာ၌ နေထိုင်ကာ တောအတွင်း တည်ရှိသူဖြစ်၍၊ ညအခါ၌ သူသည် နတ်အားလုံး၏ အာနုဘော်ဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုရေကို အသုံးပြု하였다။

Verse 8

तडागोत्थेन संपूर्णं रात्रौ कृत्वा प्रमुंचति । आसीत्पूर्वं वणिङ्नाम्ना सिद्धसेन इति स्मृतः । धनी भृत्यसमोपेतः सदा पुण्यपरायणः

ညအခါ၌ ရေကန်မှ ရေကို ယူ၍ အပြည့်ဖြည့်ကာ ထို့နောက် ပြန်လောင်းချသည်။ ယခင်က စိဒ္ဓသေန ဟု အမည်ရသော ကုန်သည်တစ်ဦး ရှိခဲ့ကြောင်း ဆိုကြသည်။ သူသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ အစေခံများနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ အမြဲ ကုသိုလ်ကံကို အားထုတ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य पण्यबुद्ध्या द्विजोत्तमाः । प्रस्थितश्चोत्तरां काष्ठां स सार्थेन समन्वितः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ကုန်သွယ်လိုသောစိတ်ဖြင့် သူသည် မြောက်ဘက်သို့ ကာရဝန်အဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 10

अथ प्राप्तः क्रमात्सर्वैः स गच्छन्मरुमंडल म् । वृक्षोदकपरित्यक्तं सर्वसत्त्वविवर्जितम्

ထို့နောက် အဆင့်ဆင့် ခရီးဆက်သွားကြရာ သဲကန္တာရဒေသတစ်ခုသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုနေရာသည် သစ်ပင်နှင့် ရေမရှိ၊ သက်ရှိများလည်း ကင်းမဲ့နေ၏။

Verse 11

तत्र रात्रिं समासाद्य श्रांताः पांथाः समन्ततः । सुप्ताः स्थानानि संसृत्य गता निद्रावशं तथा

ထိုနေရာတွင် ညရောက်လာသောအခါ၊ ခရီးသွားများသည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ နေရာနေရာတွင် လဲလျောင်းကာ အိပ်စက်ခြင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားကြ၏။

Verse 12

ततः प्रत्यूषमासाद्य समुत्थाय च सत्वरम् । प्रस्थिता उत्तरां काष्ठां मुक्त्वैकं शूद्रसेवकम्

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်ရောက်သော် အလျင်အမြန် ထ၍ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာကြပြီး၊ ရှူဒြာ အမှုထမ်းတစ်ဦးကိုသာ နောက်ကျန်ထားခဲ့ကြ၏။

Verse 13

स वै मार्गपरिश्रांतो गत्वा निद्रावशं भृशम् । न जजागार जातेऽपि प्रयाणे बहुशब्दिते

လမ်းခရီးကြောင့် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သဖြင့် သူသည် အိပ်စက်ခြင်း၏ အာဏာအောက်သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျရောက်သွားပြီး၊ ထွက်ခွာချိန်တွင် ဆူညံသံများစွာရှိသော်လည်း မနိုးထနိုင်ခဲ့။

Verse 14

न च तैः स स्मृतः सार्थैर्यैः समं प्रस्थितो गृहात् । न च केनापि संदृष्टः स तु रोधसि संस्थितः

အိမ်မှ သူနှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သော ကာရဝန်လူများသည် သူ့ကို မမှတ်မိကြတော့; မည်သူမျှလည်း မမြင်တွေ့ခဲ့ကြ—သူသည် မြစ်ကမ်း/တံတားကမ်းပေါ်၌သာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

Verse 15

एवं गते ततः सार्थे प्रोद्गते सूर्यमंडले । तीव्रतापपरिस्पृष्टो जजागार ततः परम्

ကာရဝန်သည် ထိုသို့ ဆက်လက်သွားပြီး နေမဏ္ဍလ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ ပြင်းထန်သောအပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ခံစားရ၍ သူသည် ထိုနောက် နိုးထလာ하였다။

Verse 18

एवं तस्य तृषार्तस्य पतितस्य धरातले । धृतप्राणस्य कृच्छ्रेण संयातोऽस्ताचलं रविः

ဤသို့ ရေငတ်ဒဏ်ခံနေရသော ထိုသူသည် မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေပြီး အသက်ကို အခက်အခဲကြီးစွာဖြင့်သာ ထိန်းထားရစဉ်၊ နေသည် နောက်ဆုံးတွင် အနောက်ဘက်တောင်တန်းအနောက်သို့ ဝင်လေ၏။

Verse 19

ततः किंचित्ससंज्ञोऽभून्मंदीभूते दिवाकरे । चिन्तयामास चित्तेन क्वाहं गच्छामि सांप्रतम्

ထို့နောက် နေ၏အလင်းရောင် မျှော့သွားသောအခါ သူသည် သတိအနည်းငယ် ပြန်ရလာပြီး စိတ်ထဲတွင် “ယခု ငါ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း” ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 20

न लक्ष्यते क्वचिन्मार्गो दृश्यते न च मानुषम् । नात्र तोयं न च च्छाया नूनं मे मृत्यु रागतः

ဘယ်နေရာမှ လမ်းကြောင်း မမြင်ရ၊ လူတစ်ယောက်မျှလည်း မတွေ့ရ။ ဒီမှာ ရေမရှိ၊ အရိပ်တောင် မရှိ—အမှန်ပင် သေခြင်းသည် ငါ့ထံ ရောက်လာပြီ။

Verse 21

एवं चिन्ताप्रपन्नस्य तस्य शूद्रस्य निर्जने । मरौ तस्मिन्समायाता शर्वरी तदनन्तरम्

ထိုရှုဒ္ဒရသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော အတွေးများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ လူမရှိသော သဲကန္တာရ၌ တစ်ယောက်တည်းနေစဉ်၊ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ညအမှောင်ကျရောက်လာ하였다။

Verse 22

अथ क्षणेन शुश्राव स गीतं मधुरध्वनि । पठतां नन्दिवृद्धानां तथा शब्दं मनोहरम्

ထို့နောက် ခဏအတွင်းပင် သာယာချိုမြိန်သော သီချင်းသံကို ကြားရပြီး၊ နန္ဒိဝృద్ధတို့ ရွတ်ဖတ်သကဲ့သို့ စိတ်နှလုံးကို ဆွဲဆောင်သော အသံကိုလည်း ကြားရ하였다။

Verse 23

अथापश्यत्क्षणेनैव प्रेतसंघैः सभावृतम् । प्रेतमेकं च सर्वेषामाधिपत्ये व्यव स्थितम्

ထို့နောက် ခဏချင်းပင် ပရေတအုပ်စုများက ဝိုင်းရံထားသော စည်းဝေးပွဲတစ်ခုကို မြင်ရပြီး၊ ထိုအားလုံးအပေါ် အာဏာတည်ထားသော ပရေတတစ်ဦးကိုလည်း တွေ့မြင်하였다။

Verse 24

ततस्ते पार्श्वगाः प्रेता एके नृत्यं प्रचक्रिरे । तत्पुरो गीतमन्ये तु स्तुतिं चैव तथा परे

ထို့နောက် အနား၌ ရပ်နေသော ပရေတများထဲမှ အချို့က ကပြကြပြီး၊ အချို့က သူ့ရှေ့တွင် သီချင်းဆိုကြကာ၊ အခြားအချို့က ချီးမွမ်းသံ (စတုတိ) ကိုလည်း ပူဇော်ကြ하였다။

Verse 25

अथासौ प्राह तं शूद्रमतिथे कुरु भोजनम् । स्वेच्छया पिब तोयं च श्रेयो येन भवेन्मम

ထို့နောက် သူက ရှုဒ္ဒရအား «ဧည့်သည်ရေ၊ အစာကို ပြင်ဆင်လော့။ စိတ်ကြိုက် ရေကိုလည်း သောက်လော့—ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ငါ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်စေမည်» ဟု ပြော하였다။

Verse 26

ततः स भोजनं चक्रे क्षुधार्तश्च पपौ जलम् । भयं त्यक्त्वा सुविश्रब्धः प्रेतराजस्य शासनात्

ထို့နောက် သူသည် အစာကို ပြင်ဆင်၍ ဆာလောင်နာကျင်သဖြင့် ရေကို သောက်하였다။ ပရေတမင်း၏ အမိန့်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်ကာ စိတ်အေးချမ်း၍ ယုံကြည်သွား하였다။

Verse 27

ततः प्रेताश्च ते सर्वे प्रेतत्वेन समन्विताः । यथाज्येष्ठं यथान्यायं प्रचक्रुर्भोजनक्रियाम्

ထို့နောက် ပရေတသဘောတရားနှင့် ပြည့်စုံသော ပရေတတို့အားလုံးသည် အကြီးအငယ်အလိုက်၊ ဓမ္မနည်းအတိုင်း အစာစားသောက်ပွဲအခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ကြ하였다။

Verse 28

एवं तेषां समस्तानां विलासैः पार्थिवोचितैः । अतिक्रान्ता निशा सर्वा क्रीडतां द्विजसत्तमाः

ဤသို့ သူတို့အားလုံးသည် မင်းတော်တို့နှင့် သင့်လျော်သော ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ၊ ကစားနည်းများဖြင့် ရွှင်လန်းနေစဉ်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ညတစ်ညလုံး ကုန်လွန်သွား하였다။

Verse 29

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले । यावत्पश्यति शूद्रः स तावत्तत्र न किञ्चन

ထို့နောက် သန့်ရှင်းကြည်လင်သော မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် နေမင်းဝိုင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ ထိုရှုဒ္ဒရသည် ကြည့်ရှုသမျှအတိုင်း အဲဒီနေရာတွင် ဘာမျှမတွေ့ခဲ့။

Verse 30

ततश्च चिन्तयामास किमेतत्स्वप्नदर्शनम् । चित्तभ्रमोऽथवाऽस्माकमिन्द्रजालमथापि वा

ထို့နောက် သူသည် စဉ်းစားမိသည်— “ဤအရာသည် အိပ်မက်မြင်ကွင်းလား။ သို့မဟုတ် ငါတို့စိတ်၏ လွဲမှားမှုလား။ သို့မဟုတ် မာယာအင်္ဒြဇာလ်တစ်မျိုးလား” ဟု။

Verse 32

एवं चिन्तयमानस्य भास्करो गगनांगणम् । समारुरोह तापेन तापयन्धरणीतलम्

ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ် နေမင်းသည် ကောင်းကင်ပြင်သို့ တက်ရောက်လာ၍ အပူတန်ခိုးဖြင့် မြေပြင်ကို လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပူလောင်စေ၏။

Verse 33

ततः कंचित्समाश्रित्य स्वल्पच्छायं महीरुहम् । प्राप्तवान्दिवसस्यांतं क्षुत्पिपासाप्रपीडितः

ထို့နောက် အရိပ်နည်းနည်းသာရှိသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အားကိုးကာ ချမ်းသာမရှိသည့် အစာငတ်ရေငတ်ဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် နေ့ကုန်အထိ ခံတော်မူ၏။

Verse 34

ततो निशामुखे प्राप्ते भूयोऽपि प्रेतराजकम् । प्रेतैस्तैश्चसमोपेतं तथारूपं व्यलोकयत्

ထို့နောက် ညချမ်းဝင်လာသော် ပရေတမင်းကို ထပ်မံမြင်ရပြီး၊ ထိုပရေတတို့နှင့်အတူ ယခင်ကဲ့သို့ပင် အလားတူရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို တွေ့မြင်၏။

Verse 35

तथैव भोजनं चक्रे तस्यातिथ्यसमुद्भवम् । भयेन रहितः शूद्रो हर्षेण महतान्वितः

ထိုနည်းတူပင် ထိုဧည့်ဝတ်ပြုမှုမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အစာကို စားသောက်၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော ရှုဒ္ဒရသည် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်၏။

Verse 36

एवं तस्य निशावक्त्रे नित्यमेव स भूपतिः । आतिथ्यं प्रकरोत्येव समागत्य तथैव च

ဤသို့ ညချမ်းရောက်တိုင်း ထိုဘုရင်သည် အမြဲတမ်း လာရောက်ကာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 37

ततोऽन्यदिवसे प्राप्ते तेन शूद्रेण भूपतिः । पृष्टः किमेतदाश्चर्यं दृश्यते रजनीमुखे

နောက်တစ်နေ့ရောက်လာသောအခါ ထိုရှုဒ္ဒရက မင်းကို မေးလေ၏— «ညဦးအချိန်၌ မြင်ရသော ဤအံ့ဩဖွယ်သည် အဘယ်နည်း?»

Verse 38

विभवस्ते महाभाग प्रणश्यति निशाक्षये । एतत्कीर्तय मे गुह्यं न चेत्प्रेतप संस्थितम् । अत्र कौतूहलं जातं दृष्ट्वेदं सुविचेष्टितम्

«အို မဟာဘဂါ၊ ညကုန်သွားသော် သင်၏တောက်ပမှု ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဤလျှို့ဝှက်ကို ငါ့အား ပြောပြပါ—မဟုတ်လျှင် သင်သည် ပရေတာတို့၏ အရှင်အဖြစ် တည်ရှိသူဟု ထင်ရ၏။ ဤစနစ်တကျ အံ့ဩဖွယ်ကို မြင်၍ ငါ၌ စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းထန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာ၏»

Verse 39

प्रेत उवाच । अस्ति पुण्यं महाक्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । गंगा च यमुना चैव स्थिते तत्र च संगमे

ပရေတာက ပြောလေ၏— «ဟာဋကေရှ္ဝရ ဟု ခေါ်သော အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော မဟာက்ஷೇತ್ರ တစ်ခု ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ဆုံရာ၌ ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာ တို့ တည်ရှိကြ၏»

Verse 40

ताभ्यामतिसमीपस्थं शिवस्यायतनं शुभम् । महाव्रतधरस्तत्र तपस्यति सुनैष्ठिकः

«ထိုမြစ်နှစ်စင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်ရာ၌ သီဝ၏ မင်္ဂလာအာယတန တစ်ခု ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာဝရတကို ကိုင်ဆောင်သော တည်ကြည်သည့် တပသီက တပသျာ ပြုလေ၏»

Verse 41

स सदा रात्रिशौचार्थं कपालं जलपूरितम् । मदीयं शयने चक्रे तत्र कृत्वा निजां क्रियाम्

«သူသည် ညအချိန် သန့်စင်ရေးအတွက် အမြဲတမ်း ကပာလ (ခေါင်းခွံခွက်) ကို ရေဖြည့်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ ဝရတကိစ္စ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ငါ၏ အိပ်ရာအနီး၌ ထားလေ၏»

Verse 42

तत्प्रभावान्ममेयं हि विभूतिर्जायते निशि । दिवा रिक्ते कृते याति भूय एव महामते

ထိုအကျင့်သီလ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့် ညအခါ၌ ဤပြာသည် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ နေ့အခါ၌ ကုန်ခန်းသွားပြီးလျှင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်၏ အို ပညာရှိ။

Verse 43

तस्मात्कुरु प्रसादं मे तत्र गत्वा कपालकम् । चूर्णं कृत्वा मदीयं तत्तस्मिंस्तोये विनिक्षिप

ထို့ကြောင့် ငါ့အား သနားကြင်နာတော်မူပါ။ ထိုအရပ်သို့သွား၍ ငါ၏ ဦးခေါင်းခွံကိုယူပြီး အမှုန့်ကြိတ်ကာ ထိုရေထဲသို့ ပစ်ချပေးတော်မူပါ။

Verse 44

येन मे जायते मोक्षः प्रेतभावात्सुदारुणात्

သို့မှသာလျှင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိတ္တာဘဝမှ ငါ့အား လွတ်မြောက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

Verse 45

तथा तत्रास्ति पूर्वस्यां दिशि तत्तीर्थमुत्तमम् । गयाशिर इति ख्यातं प्रेतत्वान्मुक्तिदा यकम्

ထို့ပြင် ထိုနေရာ၏ အရှေ့ဘက်အရပ်၌ ဂယာသီရ ဟုကျော်ကြားသော မြင့်မြတ်သော ရေဆိပ်ရှိ၏။ ထိုနေရာသည် ပြိတ္တာဘဝမှ လွတ်မြောက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်၏။

Verse 46

तत्र गत्वा कुरु श्राद्धं सर्वेषां त्वं महामते । दृश्यते तव पार्श्वस्था भद्र संपुटिका शुभाम्

အို ပညာရှိ ထိုအရပ်သို့သွား၍ ကွယ်လွန်သူအပေါင်းတို့အား ရည်စူး၍ ဆွမ်းသွတ်အမျှဝေခြင်းကို ပြုလုပ်လော့။ အို သူတော်ကောင်း သင်၏ ဘေးနား၌ မင်္ဂလာရှိသော သေတ္တာတစ်လုံး ရှိသည်ကို ရှုလော့။

Verse 47

अस्यां नामानि सर्वेषां यथाज्येष्ठं समालिख । ततः श्राद्धं कुरुष्वाशु दयां कृत्वा गरीयसीम्

ဤနေရာ၌ ကွယ်လွန်သူအားလုံး၏ အမည်များကို အကြီးအငယ် အစဉ်အတိုင်း ရေးမှတ်လော့။ ထို့နောက် မဟာကရုဏာဖြင့် မြန်မြန် သြာဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်လော့။

Verse 48

वयं त्वां तत्र नेष्यामः सुखोपायेन भद्रक । निधिं च दर्शयिष्यामः श्राद्धार्थं सुमहत्तरम्

အို လူကောင်းရေ၊ ငါတို့သည် သင်ကို အလွယ်တကူသော နည်းလမ်းဖြင့် ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်မည်။ ထို့ပြင် သြာဒ္ဓ (śrāddha) အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ဘဏ္ဍာကိုလည်း ပြသမည်။

Verse 49

तथेति समनुज्ञाते तेन शूद्रेण सत्वरम् । निन्युस्तं स्कन्धमारोप्य शूद्रं क्षेत्रे यथोदितम्

ရှူဒ္ဒရ (Śūdra) သည် “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ခွင့်ပြုသဖြင့်၊ သူတို့သည် အလျင်အမြန် သူ့ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ (kṣetra) ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

Verse 50

दर्शयामासुरेवास्य निधानं भूरिवित्तजम् । तदादाय गतस्तत्र यत्रासौ नैष्ठिकः स्थितः

ထို့နောက် သူတို့သည် သူ့၏ မြေမြှုပ်ထားသော ဘဏ္ဍာ—အလွန်ပေါများသော ငွေကြေး—ကို ပြသကြသည်။ ထိုဘဏ္ဍာကို ယူဆောင်ပြီးနောက်၊ နိဋ္ဌိက (naiṣṭhika) တပသီ တည်နေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 51

ततः प्रणम्य तं भक्त्या कथ यामास विस्तरात् । तस्य भूतपतेः सर्वं वृत्तांतं विनयान्वितः

ထို့နောက် သူသည် ဘက်တိ (bhakti) ဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချစွာဖြင့် ဘူတပတိ (bhūtapati) အကြောင်း အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြလေ၏။

Verse 52

ततो लब्ध्वा कपालं तच्चूर्णयित्वा समाहितः । गंगायमुनयोर्मध्ये प्रचिक्षेप मुदान्वितः

ထို့နောက် ကပာလ (kapāla) ကိုရယူပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ကာ၊ ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာ တို့ကြား ရေထဲသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 53

एतस्मिन्नंतरे प्रेतो दिव्यरूपवपुर्धरः । विमानस्थोऽब्रवीद्वाक्यं शूद्रं तं हर्षसंयुतः

ထိုအချိန်တွင်ပင် ပရေတာသည် တောက်ပသော ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထား၍ ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ၊ ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုရှုဒြာအား စကားဆို하였다။

Verse 54

प्रसादात्तव मुक्तोऽहं प्रेतत्वाद्दारुणादितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

«သင်၏ကျေးဇူးကြောင့် ငါသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ပရေတာဘဝမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ; ယခု ငါသည် တိရ္ဒိဝ (နတ်ဘုံ) အိမ်ရာသို့ ထွက်ခွာမည်» ဟုဆို၏။

Verse 55

एतेषामेव सर्वेषामिदानीं श्राद्धमाचर । गत्वा गयाशिरः पुण्यं येन मुक्तिः प्रजायते

«ယခု ဤသူတို့အားလုံးအတွက် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ဆောင်ရွက်လော့။ ထို့နောက် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ဖြစ်ပေါ်စေသော သန့်ရှင်းသည့် ဂယာရှီရ (Gayāśiras) သို့ သွားလော့» ဟုဆို၏။

Verse 56

ततः स विस्मयाविष्टस्तेषामेव पृथक्पृथक् । श्राद्धं चक्रे च भूतानां नित्यमेव समाहितः

ထို့နောက် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ အမြဲ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ထိုကွယ်လွန်သူတို့အတွက် တစ်ဦးချင်းစီ သီးသန့် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 57

तेऽपि सर्वे गताः स्वर्गं प्रेतास्तस्य प्रभावतः । ददुश्च दर्शनं तस्य स्वप्रे हर्षसमन्विताः

ထိုပရေတတို့လည်း အားလုံးပင် သူ၏ကောင်းမှုအာနုဘော်ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြ၏။ ဝမ်းမြောက်လျက် သူ၏အိပ်မက်အတွင်း မိမိတို့ကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးကြ၏။

Verse 58

ततः शूद्रः स विज्ञाय तत्क्षेत्रं पुण्यवर्ध नम् । न जगाम गृहं भूयस्तत्रैव तपसि स्थितः

ထို့နောက် ထိုရှုဒြာသည် ထိုကွင်းမြေသန့်ရှင်းသည် ကုသိုလ်တိုးပွားစေကြောင်း သိမြင်၍ အိမ်သို့ မပြန်တော့ဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် တပသ်ကျင့်စဉ်၌ တည်နေ၏။

Verse 59

गंगायमुनयोः पार्श्वे शूद्रकेश्वरसंज्ञितम् । लिगं संस्थापितं तेन सर्वपातकनाशनम्

ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာ မြစ်ကမ်းဘေး၌ သူသည် “ရှုဒြကေရှဝရ” ဟု အမည်ရသော လင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ ထိုသည် ရှိဝ၏ သင်္ကေတဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို မကျန်မလပ် ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 60

यस्तयोर्विधिवत्स्नानं कृत्वा पूजयते नरः । शूद्रकेश्वरसंज्ञं च लिंगं श्रद्धासमन्वितः

ထိုသန့်ရှင်းသော ရေတို့၌ ဓမ္မနည်းတကျ ရေချိုးပြီး ယုံကြည် श्रद्धာဖြင့် “ရှုဒြကေရှဝရ” ဟု ခေါ်သော လင်္ဂကို ပူဇော်သူ မည်သူမဆို—

Verse 61

स सर्वैः पातकैर्मुक्तः प्रयाति शिव मंदिरम् । स्तूयमानश्च गंधर्वैर्विमानवरमाश्रितः

—သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ရှိဝ၏ နိဗ္ဗာန်တော်သို့ သွားရောက်၏။ ဂန္ဓဗ္ဗတို့ ချီးမွမ်းလျက် အလှပဆုံး ကောင်းကင်ယာဉ်ကို စီးနင်းရ၏။

Verse 62

यस्तत्र त्यजति प्राणान्कृत्वा प्रायोपवेशनम् । न च भूयोऽत्र संसारे स जन्माप्नोति ।मानवः

ထိုနေရာ၌ «ပရာယောပဝေသန» (အသက်ဆုံးအထိ အစာရှောင်ခြင်း) ကိုကျင့်၍ အသက်ကိုစွန့်လွှတ်သူသည် ဤသံသရာလောက၌ ထပ်မံမွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 63

गंडूषमपि तोयस्य यस्तस्य निवसन्पिबेत् । सोऽपि संमुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက် ထိုရေကို ပါးစပ်တစ်ခွက်လောက်သာ သောက်သူတောင် ပ罪မှ လွတ်မြောက်သည်—မွေးဖွားခြင်းမှ သေဆုံးခြင်းအထိ ကပ်လျက်ရှိသော အပြစ်ဘေးမှပင်။

Verse 64

यस्तत्र ब्राह्मणेंद्राणां संप्रयच्छति भोजनम् । पितरस्तस्य तृप्यंति यावत्कल्पशतत्रयम्

ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့အား အစာအဟာရ ပူဇော်ပေးသူ၏ ဘိုးဘွားပိတရတို့သည် ကလ္ပ သုံးရာတိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်တော်မူကြသည်။

Verse 65

त्रुटिमात्रं च यो दद्यात्तत्र स्वर्णं समाहितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

ထို့ပြင် စိတ်တည်ငြိမ်စူးစိုက်၍ ထိုနေရာ၌ ရွှေကို အနည်းငယ်မျှပင် လှူဒါန်းသူသည် ရာဇသူယနှင့် အရှွမေဓ ယဇ్ఞတို့၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 66

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्तीर्थवरमाश्रयेत् । य इच्छेच्छाश्वतं स्वर्गं सदैव मनुजो द्विजाः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုမြတ်သော တီရ္ထကို အားကိုးသင့်၏။ အမြဲတည်သော ကောင်းကင်ဘုံကို မျှော်လင့်သူ မည်သူမဆို လူဘဝ၌ရှိစဉ်—အို ဗြာဟ္မဏတို့။

Verse 67

अत्र गाथा पुरा गीता गौतमेन महर्षिणा । गंगायमुनयोस्तं च प्रभावं वीक्ष्य विस्मयात्

ဤနေရာ၌ ရှေးကာလတုန်းက မဟာရိရှိ ဂေါတမသည် ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာတို့၏ အံ့ဖွယ်အာနုဘော်ကို မြင်၍ အံ့အားသင့်ကာ ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုခဲ့သည်။

Verse 68

गंगायमुनयोः संगे नरः स्नात्वा समाहितः । शूद्रेश्वरं समालोक्य सद्यः स्वर्गमवाप्नुयात्

ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာတို့ ဆုံရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရေချိုးပြီး Śūdreśvara ကို ဖူးမြင်သူသည် ချက်ချင်းပင် သုဂတိ(ကောင်းကင်)ကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 69

एतद्वः सर्वमाख्यातं गंगायमुनयोर्मया । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာတို့၏ မဟာတန်ခိုးကို ငါသည် အကုန်အစင် ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော ပုဏ္ဏားမဟာတန်ခိုးတော် ဖြစ်၏။