Adhyaya 62

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स निश्चयं कृत्वा पार्थिवो द्विजसत्तमाः । नात्यजत्तां तथोक्तोऽपि दैवज्ञैर्विषकन्यकाम् । दीयमानामपि प्रीत्या न च गृह्णाति भूभुजा

စူတ မိန့်ကြားသည်—ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ ဘုရင်သည် နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်တို့က စွန့်ပစ်ရန် ပြောကြားသော်လည်း အဆိပ်ကညာကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။ ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် ပေးအပ်လာသော်လည်း အုပ်စိုးရှင်သည် မလက်ခံခဲ့။

Verse 2

शर्मणष्ठीवनं यस्मात्तया स्वपितुराहितम् । शर्मिष्ठेति सुविख्याता ततः सा ह्यभवद्भुवि

သူမသည် မိမိအဖ၏ သက်သာချမ်းသာမှု (śarma) ပေါ်သို့ တံတွေး (ṭhīvana) တင်ခဲ့သောကြောင့်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် “Śarmiṣṭhā” ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे तस्य शत्रवः पृथिवीपतेः । सर्वतः पीडयामास राष्ट्रं क्रोधसमन्विताः

ထိုအချိန်တွင် မြေရှင်ဘုရင်၏ ရန်သူတို့သည် ဒေါသပြည့်နှက်လျက် နိုင်ငံကို အရပ်ရပ်မှ စတင်နှိပ်စက်ကာ အနှောင့်အယှက်ပြုကြ၏။

Verse 4

अथा सौ पार्थिवः क्रुद्धः स्वसैन्यपरिवारितः । युद्धाय निर्ययौ स्थानान्मृत्युं कृत्वा निवर्तने

ထို့နောက် ထိုမင်းသည် ဒေါသထွက်လျက် မိမိတပ်များဝိုင်းရံကာ စစ်ပွဲသို့ နေရာမှထွက်ခွာ၍ နောက်ဆုတ်ခြင်း၏တန်ဖိုးကို သေခြင်းဖြင့်ပေးမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချခဲ့သည်။

Verse 5

ततः संप्राप्य ताञ्छत्रूंश्चकार स महाहवम् । चतुरंगेन सैन्येन यमराष्ट्रविवर्धनम्

ထို့နောက် ရန်သူတို့ထံရောက်သော် မင်းသည် စစ်တပ်လေးမျိုးပါသော တပ်ဖြင့် မဟာစစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲ၍ ယမမင်း၏နိုင်ငံ၊ သေမင်း၏လောကကို ပိုမိုတိုးပွားစေ하였다။

Verse 6

ततश्च दशमे प्राप्ते शत्रुभिः स महीपतिः । निहतो दिवसे सर्वैर्वेष्टयित्वा समन्ततः

ထို့နောက် ဒသမနေ့ရောက်သော် ရန်သူတို့သည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းရံကာ ထိုမင်းကို ထိုနေ့၌ပင် သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

Verse 7

ततस्तस्य नरेन्द्रस्य हतशेषाश्च ये नराः । भयार्तास्ते द्रुतं जग्मुः स्वपुरं प्रति दुःखिताः

ထို့နောက် ထိုမင်း၏လူတို့အနက် သတ်ဖြတ်မှုမှ လွတ်ကျန်သူများသည် ကြောက်ရွံ့ဝမ်းနည်းလျက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မိမိတို့မြို့သို့ ပြန်ပြေးသွားကြသည်။

Verse 8

तेपि शत्रुगणाः सर्वे संप्रहृष्टा जिगीषवः । तत्पुरं वेष्टयामासुस्तत्पुत्रोच्छेदनाय वै

ရန်သူအုပ်စုများအားလုံးလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ အောင်နိုင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ထိုမြို့ကို ဝိုင်းရံကြပြီး မင်း၏သားကို ဖျက်ဆီးရန်ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे पौराः सर्वे शोकपरायणाः । जगर्हुः परुषैर्वाक्यैर्दुष्टां तां विषकन्यकाम्

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသော မြို့သူမြို့သားအပေါင်းတို့သည် ထိုယုတ်မာသော အဆိပ်မိန်းမပျိုအား ကြမ်းတမ်းသောစကားတို့ဖြင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြလေသည်။

Verse 10

अस्या दोषेण पापाया मृतश्च स महीपतिः । तथा राष्ट्रस्य विध्वंसे भविष्यति पुरः क्षयः

“ဤအပြစ်ရှိသော မိန်းမ၏ အပြစ်ကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံခဲ့ရပြီ။ တိုင်းပြည်ပျက်စီးသည်နှင့်အမျှ ဤမြို့တော်သည်လည်း ကျိန်းသေ ပျက်စီးရလိမ့်မည်။”

Verse 13

तस्मादद्यापि पापैषा वध्यतामाशु कन्यका । निर्यास्यतां पुरादस्माद्यावन्न स्यात्पुरक्षयः

“ထို့ကြောင့် ယနေ့ပင်လျှင် ဤအပြစ်ရှိသော မိန်းမပျိုကို အမြန်ကွပ်မျက်ကြလော့။ မြို့တော်မပျက်စီးမီ ဤမြို့မှ ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ကြလော့။”

Verse 14

सूत उवाच । सापि श्रुत्वा जनोक्तांस्तानपवादान्पृथग्विधान् । वैराग्यं परमं गत्वा निंदां चक्रे तथात्मनः

Sūta က ဆိုသည်– “လူတို့ ပြောဆိုသော ထိုကဲ့သို့သော ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စကား အမျိုးမျိုးကို ကြားရသောအခါ သူမသည် လောကကို အလွန်ငြီးငွေ့သော စိတ်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိပြီး မိမိကိုယ်ကိုလည်း ပြစ်တင်ရှုတ်ချလေသည်။”

Verse 16

अथ दृष्टं तया क्षेत्रं हाटकेश्वरजं महत् । तपस्विभिः समाकीर्णं चित्ताह्लादकरं परम्

ထို့နောက် သူမသည် Hāṭakeśvara ၏ ကြီးမြတ်သော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်— ထိုနေရာသည် ရသေ့ရဟန်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်နှလုံးကို ရွှင်လန်းစေသော အလွန်သာယာဖွယ်ကောင်းသော နေရာဖြစ်သည်။

Verse 17

अथ तस्याः स्मृतिर्जाता पूर्वजन्मसमुद्भवा । चंडालत्वे मया पूर्वं गौरेका वितृषीकृता

ထို့နောက် အတိတ်ဘဝမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ရပ်သည် သူမအတွင်း ပေါ်လာ၏။ «အရင်က ကျွန်မသည် စဏ္ဍာလာအဆင့်၌ ရှိစဉ် တစ်ခါတုန်းက အဖြူရောင်နွားတစ်ကောင်၏ ရေငတ်မှုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်» ဟု။

Verse 18

तत्प्रभावादहं जाता सुपुण्ये नृपमंदिरे । क्षेत्रस्यास्य प्रभावेन तस्मादत्रैव मे स्थितिः

«အဲဒီကုသိုလ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်မသည် အလွန်သီလဝါဒရှိသော မင်း၏ နန်းတော်၌ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အာနုဘော်ကြောင့်ပင် ထို့ကြောင့် ကျွန်မ၏ နေရာတည်ရာသည် ဤနေရာ၌ပင် ဖြစ်သည်» ဟု။

Verse 19

सूत उवाच । अन्यदेहांतरे ह्यासीच्चंडाली सा विगर्हिता । बहुप्रसूतिसंयुक्ता दरिद्रेण कदर्थिता

စူတက ပြော၏— «အခြားကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခု၌ သူမသည် အမှန်တကယ် မထီမဲ့မြင်ခံရသော စဏ္ဍာလာမိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကလေးမွေးဖွားမှုများစွာနှင့် တွဲလျက်၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်» ဟု။

Verse 20

अथ सा भ्रममाणाऽत्र क्षेत्रे प्राप्ता तृषार्दिता । मध्यंदिनगतेसूर्ये ज्येष्ठमासे सुदारुणे

ထို့နောက် သူမသည် ဤနေရာ၌ လှည့်လည်သွားလာရင်း သန့်ရှင်းသော က్షेत्रသို့ ရောက်လာကာ ရေငတ်လွန်ကဲနေ၏—နေရောင်သည် မွန်းတည့်အချိန်၌ တောက်လောင်နေပြီး၊ ဂျေဋ္ဌ မာသ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော အပူကာလ၌ ဖြစ်သည်။

Verse 21

अथापश्यत्स्तोकजलां सा तत्र लघुकूपिकाम् । तृषार्तां कपिलां गां वर्तमानां तदां तिके

ထို့နောက် သူမသည် ထိုနေရာ၌ ရေအနည်းငယ်သာရှိသော ကုန်ငယ်တစ်လုံးကို မြင်၏။ ထို့အနီး၌လည်း ရေငတ်လွန်ကဲနေသော ကပိလာရောင် နွားတစ်ကောင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့၏။

Verse 22

ततो दयां समाश्रित्य त्यक्त्वा स्नेहं सुतोद्भवम् । आत्मनश्च तथा प्राणान्गां वितृष्णामथाकरोत्

ထို့နောက် ကရုဏာကို အားကိုး၍ သားသမီးများကြောင့် ဖြစ်သော ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ ကိုယ်၏ အသက်ရှူသက်ကိုပင် မလေးမနက်ထား၍ နွားကို ရေငတ်ခြင်းမှ လွတ်ကင်းစေ하였다။

Verse 23

जलाभावे तथा सा च समस्तैर्बालकैः सह । वैवस्वतगृहं प्राप्ता गोभक्तिधृतमानसा

ရေမရှိတော့သဖြင့် သူမသည် ကလေးအားလုံးနှင့်အတူ ဗైవஸ္ဝတ (ယမ) ၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ခဲ့ပြီး၊ နွားပေါ်သို့ သဒ္ဓါဘက်တိဖြင့် စိတ်အားတည်မြဲနေ하였다။

Verse 24

ततो नृपगृहे जाता तत्प्रभावाद्द्विजोत्तमाः । पूर्वकर्मविपाकेन संजाता विष कन्यका

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထိုကောင်းမှု၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူမသည် မင်းအိမ်တော်၌ မွေးဖွားလာ하였다။ အတိတ်ကံ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့် «ဗိသကနျာ» ဟူသော အဆိပ်ကညာ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 25

ऋषय ऊचुः । केन कर्मविपाकेन संजाता विषकन्यका । स्वकुलोच्छेदनकरी सर्वं सूत ब्रवीहि नः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «ဘယ်ကံ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့် မိမိမျိုးရိုးကို ဖျက်ဆီးမည့် ဗိသကနျာ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ အို စူတ၊ အားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ»။

Verse 26

सूत उवाच । चंडालत्वे तया विप्रा वर्तंत्या भ्रममाणया । देवतायतने दृष्टा गौरी हेममयी शुभा

စူတက ပြောသည်– «အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သူမသည် ချဏ္ဍာလ မိန်းမအဖြစ် နေထိုင်ကာ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ်၊ နတ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၌ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မင်္ဂလာရှိ ဂေါရီကို မြင်တွေ့하였다»။

Verse 27

ततस्तां विजने प्राप्य गत्वा देशांतरं मुदा । यावत्करोति खंडानि विक्रयार्थं सुनिंदिता । तावदन्वेषमाणास्तां संप्राप्ता नृपसेवकाः

ထို့နောက် လူသူကင်းမဲ့သောနေရာတွင် တွေ့ရှိပြီးနောက် အပြစ်တင်ခံရသော ထိုအမျိုးသမီးသည် အခြားဒေသတစ်ခုသို့ ပျော်ရွှင်စွာ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ရောင်းချရန် ရွှေရုပ်တုကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်နေစဉ် သူမကို ရှာဖွေနေသော ဘုရင့်အစေခံများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

Verse 28

अथ ते तां समालोक्य भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः । संताड्य लकुटाघातैर्लोष्टघातैश्च मुष्टिभिः

သူမကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အကြိမ်ကြိမ် ဆဲဆိုကြပြီး တုတ်များ၊ မြေခဲများနှင့် လက်သီးများဖြင့် ထိုးနှက် ရိုက်နှက်ကြသည်။

Verse 29

ततः सुवर्णमादाय त्यक्त्वा तां रुधिरप्लुताम् । अवध्यैषेति संचिंत्य स्वपुरं प्रति ते गताः

ထို့နောက် ရွှေကိုယူ၍ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ 'သူမကို မသတ်သင့်ဘူး' ဟု တွေးကာ မိမိတို့မြို့သို့ ပြန်သွားကြသည်။

Verse 30

यत्तया पार्वती स्पृष्टा ततो वै खण्डशः कृता । तेन कर्मविपाकेन संजाता विषकन्यका

သူမသည် ပါဗတီမယ်တော်ကို ထိတွေ့ပြီး ထိုရုပ်တုကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် ထိုလုပ်ရပ်၏ အကျိုးဆက်အဖြစ် အဆိပ်ပြင်းသော မိန်းမပျိုအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

Verse 32

समुद्रप्रतिमं चारु पद्मिनीखंडमंडितम् । मत्स्यकच्छपसंकीर्णं शिशुमारविराजितम्

၎င်းသည် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြာပန်းအစုအဝေးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကာ ငါးများနှင့် လိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရေနေသတ္တဝါများဖြင့် တင့်တယ်လှပသည်။

Verse 33

सेवितं बहुभिर्हंसैर्बकैश्चक्रैः समंततः । अगाधसलिलं पुण्यं सेवितं जलजंतुभिः

ထိုနေရာကို ဟံသာများ၊ ဗကာငှက်များနှင့် စက္ကရဝါကာငှက်များ အများအပြားက အရပ်ရပ်မှ လာရောက်နေထိုင်ကြသည်။ ရေသည် အလွန်နက်ရှိုင်း၍ ပုဏ္ဏိယသန့်ရှင်းကာ ရေသတ္တဝါများလည်း နေထိုင်ကြ၏။

Verse 34

प्रासादं तत्समीपस्थं साधु दृष्टिमनोहरम् । कारयित्वातिसंभक्त्या कैलासशिखरोपमम्

ထိုအနီးတွင် မြင်ရသော် စိတ်ပျော်ရွှင်စေသော အလွန်လှပသည့် ပရသာဒ်ဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင် ရှိ၏။ အလွန်ကြည်ညိုသဒ္ဓာဖြင့် တည်ဆောက်စေကာ ကိုင်လာသတောင်ထိပ်နှင့် ဆင်တူလေ၏။

Verse 35

ततस्तत्र तपस्तेपे गौरीं संस्थाप्य भक्तितः । तदग्रे व्रतमास्थाय यथोक्तं शास्त्र संभवम्

ထို့နောက် ထိုနေရာတွင်ပင် သဒ္ဓာဖြင့် ဂေါရီမယ်တော်၏ ရုပ်တုကို တည်ထောင်ကာ တပသကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထိုမယ်တော်ရှေ့တွင်လည်း သာသနာကျမ်းအတိုင်း အတိအကျ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းခဲ့၏။

Verse 36

प्रातः स्नात्वा तु हेमंते गौरीं संपूज्य भक्तितः । बलिपूजोपहारैश्च विप्रदानादिभिस्तथा

ဟေမန္တရာသီတွင် မနက်အရုဏ်တက်ချိန် ရေချိုးပြီးနောက် ဂေါရီမယ်တော်ကို သဒ္ဓာဖြင့် ပူဇော်하였다။ ထို့ပြင် ဘလိပူဇာ၊ အပဟာရများဖြင့် ဆက်ကပ်ကာ ဗြာဟ္မဏများသို့ ဒါနပေးခြင်း စသည့် ကုသိုလ်များကိုလည်း ပြုလုပ်하였다။

Verse 37

ततश्च शिशिरे प्राप्ते सायं प्रातः समाहिता । एकांतरोपवासैः सा स्नानं चक्रे नृपात्मजा

ထို့နောက် ရာသီအအေး (ရှိရှိရ) ရောက်လာသောအခါ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းထားသော မင်းသမီးသည် ညနေခင်းနှင့် မနက်ခင်း နှစ်ချိန်လုံး ရေချိုးကာ တစ်နေ့ခြား အုပဝါသ (အစာရှောင်) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 38

वसंते नृत्यगीतैश्च तोषयामास पार्वतीम् । षष्ठकालाशना साध्वी सस्यदानपरा यणा

နွေဦးရာသီတွင် သူမသည် အကနှင့် သီချင်းတို့ဖြင့် ပါရဝတီမယ်တော်ကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။ သီလရှင်မကောင်းမြတ်သူမသည် အချိန်ခြောက်ကြိမ်မြောက်တွင်သာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာ စားသောက်ပြီး သီးနှံစပါးကို ဒါနပြုရန် အမြဲအပ်နှံနေ하였다။

Verse 39

पञ्चाग्निसाधका ग्रीष्मे फलाहारं तपस्विनी । चकार श्रद्धयोपेता वृकभूमिपतेः सुता

နွေရာသီတွင် တပသ္ဝီနီဖြစ်သော သူမသည် “မီးငါးပါး” တပသကို ကျင့်ပြီး သစ်သီးသာ စားသောက်နေ하였다။ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ဝೃကဘူမိ၏ အုပ်ချုပ်သူ၏ သမီးသည် ဤအကျင့်တရားများကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 40

वर्षासु च जलाहारा भूत्वा सा विष कन्यका । आकाशे शयनं चक्रे परित्यक्तकुटीरका

မိုးရာသီတွင် သူမသည် ရေတစ်မျိုးတည်းဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သည်။ ထိုကညာသည် တဲအိမ်ကို စွန့်ပစ်ကာ ကောင်းကင်အောက်တွင် ပွင့်လင်းစွာ အိပ်စက်하였다။

Verse 42

एवमाराधयंत्याश्च तस्या देवीं गिरेः सुताम् । जगाम सुमहान्कालो न लेभे फलमीहितम्

ဤသို့ပင် တောင်၏ သမီးဖြစ်သော ဒေဝီကို နမော်နမတ်ဖြင့် အမြဲပူဇော်နေစဉ် အချိန်အလွန်ရှည်လျားစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူမလိုလားသော အကျိုးဖလကို မရခဲ့။

Verse 43

मुखं वलिभिराक्रान्तं पलितैरंकितं शिरः । कन्याभावेपि वर्तंत्या न च तुष्टा हरप्रिया

သူမ၏ မျက်နှာသည် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ပေါ်ထွက်လာ하였다။ ကညာအဖြစ်ပင် နေထိုင်နေသော်လည်း ဟရ၏ ချစ်သူ ပါရဝတီမယ်တော်သည် မနှစ်သက်သေး။

Verse 44

कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्परीक्षार्थमेव सा । शक्राणीरूपमास्थाय ततः सन्दर्शनं गता

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါတွင် သူမကို စမ်းသပ်ရန်သာ ရည်ရွယ်၍ သကရာဏီ (အိန္ဒြာဏီ) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်ကာ သူမရှေ့သို့ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 45

सुधावदातं सूर्याभं कैलासशिखरोपमम् । सुप्रलंबकरं मत्तं चतुर्दंतं महागजम्

အမృతကဲ့သို့ ဖြူစင်၍ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ ကైలាសတောင်ထိပ်ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော မဟာဆင်တစ်ကောင်—နှာမောင်းရှည်လျားလွန်စွာ၊ မုဿ်တဖြစ်နေ၍၊ ဆင်စွယ်လေးချောင်းပါရှိ၏။

Verse 46

समास्थाय वृता स्त्रीभिर्देवानां सर्वतो दिशम् । दधती मुकुटं मूर्ध्नि हारकेयूरभूषिता

သူမသည် ရပ်တည်ပေါ်ထွန်း၍ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဒေဝီမိန်းမများက ဝိုင်းရံလျက်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် မကူဋ်တင်ကာ လည်ဆွဲနှင့် လက်မောင်းအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 47

पांडुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । सेव्यमानाऽप्सरोभिश्च स्तूयमाना च किन्नरैः

ခေါင်းပေါ်တွင် ဖြူဖျော့သော ထီးတော်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အပ္စရာတို့က စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုကာ၊ ကိန္နရာတို့က သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းနေကြသည်။

Verse 48

गन्धर्वैर्गीयमानासीत्ततः प्रोवाच सादरम् । वरं यच्छामि ते पुत्रि प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

ဂန္ဓဗ္ဗတို့က သီဆိုချီးမွမ်းနေစဉ် သူမသည် ချစ်ခင်စွာ ပြော하였다—“သမီးရေ၊ ငါသည် သင့်အား ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်၊ သင်လိုချင်သမျှကို တောင်းလော့။”

Verse 49

अनेन तपसा तुष्टा पुष्कलेन तवाधुना । अहं भार्या सुरेन्द्रस्य शचीति परिकीर्तिता । त्रैलोक्येऽपि स्वयं प्राप्ता दयां कृत्वा तवोपरि

သင်၏အလွန်ပြည့်ဝသော တပသ္ (အာစေတနာ) ကြောင့် ယခု ငါသည် ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ ငါသည် ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာ၏ မဟာမိဖုရား “ရှချီ” ဟု ချီးမွမ်းခေါ်ဝေါ်ခံရသူ ဖြစ်၏။ သင့်အပေါ် ကရုဏာဖြင့် သုံးလောကကိုပင် ဖြတ်ကျော်ကာ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ခဲ့၏။

Verse 50

त्वया महत्तपस्तप्तं ध्यायंत्या हरवल्लभाम् । तपसा तुष्टिमायाता भवानी न सुनिष्ठुरा

သင်သည် ဟရ (ရှီဝ) ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ မဟာဒေဝီကို စိတ်တည်၍ မဟာတပသ္ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ ထိုတပသ္ကြောင့် ဘဝာနီသည် ကျေနပ်နှစ်သက်လာပြီ—သူမသည် သဒ္ဓါရှိသူတို့အပေါ် မကြမ်းတမ်းသူ မဟုတ်။

Verse 51

सूत उवाच । सा तस्या वचनं श्रुत्वा शक्राण्या विषकन्यका । नमस्कृत्वाऽथ तामूचे कृतांजलिपुटा स्थिता

စူတက ပြော၏။ ရှကရာဏီ၏ စကားကို ကြားသော် အဆိပ်ကညာသည် ထိုမဟာဒေဝီအား ဦးချ၍ နမസ്കာရပြု၏။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေကာ ပြောလေ၏။

Verse 52

विषकन्योवाच । नाहं त्वत्तो वरं देवि प्रार्थयामि कथञ्चन । तथान्यासामपींद्राणि देवतानामसंशयम्

အဆိပ်ကညာက ပြော၏။ ဒေဝီမယ်တော်၊ ငါသည် သင်ထံမှ မည်သည့်ကောင်းချီး (ဝရ) ကိုမျှ မတောင်းဆိုပါ။ ထို့အပြင် အခြားဒေဝတာတို့ထံမှလည်း—အိန္ဒြာထံမှပင်—မတောင်းဆိုကြောင်း သံသယမရှိပါ။

Verse 53

अप्यहं नरकं रौद्रं प्रगच्छामींद्रवल्लभे । हरकांता समादेशान्न स्वर्गेऽपि तवाज्ञया

အိန္ဒြာ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ မယ်တော်၊ ငါသည် ကြမ်းတမ်းသော နရကသို့ သွားရမည်ဆိုလည်း သွားမည်။ ဟရ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ မဟာဒေဝီ၏ အမိန့်အရ၊ သင်၏အမိန့်ကြောင့်သာဖြစ်စေကာမူ ကောင်းကင်ဘုံ၌ပင် မနေပါ။

Verse 54

अनादिमध्यपर्य्यन्ता ज्ञानैश्वर्यसम न्विता । या देवी पूज्यते देवैर्वरं तस्या वृणोम्यहम्

အစမရှိ အလယ်မရှိ အဆုံးမရှိ၍ ဉာဏ်ပညာနှင့် အာဏာတော်ပြည့်စုံသော၊ နတ်တို့ပင် ပူဇော်ကြသည့် ထိုဒေဝီထံမှ ငါသည် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးယူ၏။

Verse 55

यामाराधयते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रश्च वासवः । वांछितार्थं सदा देवीं वरं तस्या वृणो म्यहम्

ဗိဿနု၊ ဘြဟ္မာ၊ ရုဒ္ရနှင့် ဝာသဝ (အိန္ဒြ) တို့က အမြဲပူဇော်ကြသည့်၊ လိုအင်ဆန္ဒကို အစဉ်အမြဲ ပြည့်စုံစေသော ထိုဒေဝီထံမှ ငါသည် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးယူ၏။

Verse 56

यया व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । स्त्रीरूपैर्विविधैर्देव्या वरं तस्या वृणोम्यहम्

ဒေဝီသည် မိန်းမရုပ်အမျိုးမျိုးဖြင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော သုံးလောကလုံးကို ပြည့်နှံ့စွာ လွှမ်းမိုးထား၏။ ထိုဒေဝီထံမှ ငါသည် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးယူ၏။

Verse 57

श्रीदेव्युवाच । अहं भार्या सुरेन्द्रस्य प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । ममाज्ञां पालयन्ति स्म देवदानवपन्नगाः

ကောင်းမြတ်သော ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်— «ငါသည် နတ်အရှင် အိန္ဒြ (သုရိန္ဒြ) ၏ ဇနီးဖြစ်၍ အသက်ထက်ပင် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးခံရသူ ဖြစ်၏။ နတ်များ၊ ဒာနဝများနှင့် နဂါးများသည် ငါ၏ အမိန့်ကို ရှေးကတည်းက လိုက်နာခဲ့ကြ၏»။

Verse 58

किंनरा गुह्का यक्षाः किं पुनर्मर्त्यधर्मिणः । तस्मात्त्वं किं न गृह्णासि वरं मत्तः कुतापसि

ကိန္နရာ၊ ဂုဟျကာ၊ ယက္ခတို့တောင် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ကြသည်—လူ့လောကဓမ္မကို လိုက်နာသူတို့ဆိုလျှင် ပို၍ မဖြစ်မနေ မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် အို မကောင်းသော တပသီရေ၊ ငါထံမှ ကောင်းချီးကို အဘယ်ကြောင့် မခံယူသနည်း။

Verse 59

तन्नूनं वज्रघातेन चूर्णयिष्यामि ते शिरः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तापस्यथ ततो द्विजाः

«ဒါဆို အမှန်တကယ် ဗဇ္ဇရ (မိုးကြိုးတံ) တစ်ချက်နဲ့ မင်းရဲ့ခေါင်းကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမယ်!» ဟု သူမ၏စကားကို ကြားသော်၊ အို ဒွိဇာတို့၊ ထိုတပသီသည် ထို့နောက်…

Verse 60

धैर्यमालंब्य तां प्राह भूय एव सुरेश्वरीम् । स्वामिनी त्वं हि देवानां सत्यमेतदसंशयम्

ရဲရင့်ခြင်းကို အားထားကာ သူသည် နတ်တို့၏မယ်တော် စုရေးရှွရီအား ထပ်မံလျှောက်၏—«သင်သည် ဒေဝတို့၏ အရှင်မ ဖြစ်သည်၊ ဤသည်မှာ အမှန်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 61

यस्याः प्राप्तं त्वयैश्वर्यं परा तां तोषयाम्यहम् । स्वल्पमप्यपराधं ते न करोमि सुरेश्वरि

«သင်သည် ဤအာဏာကို ရရှိစေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်မကို ငါပူဇော်ကာ ပျော်ရွှင်စေမည်။ အို စုရေးရှွရီ၊ သင့်အပေါ် ငါသည် အနည်းငယ်မျှ မပြစ်မှားပါ»။

Verse 62

तथापि वधयोग्यां मां मन्यसे विक्षिपायुधम् । अन्यच्चापि वचो मह्यं शक्राणि शृणु सादरम्

«သို့ရာတွင် သင်သည် ငါ့ကို သတ်သင့်သူဟု ထင်ကာ လက်နက်ကို ပစ်လွှတ်သည်။ ထို့ပြင် အို ရှက္ကရာဏီ၊ ငါ့စကားတစ်ခွန်းကိုလည်း လေးစားစွာ နားထောင်ပါ»။

Verse 63

तच्छुत्वा कुरु यच्छ्रेयो विचिन्त्य मनसा ततः । न त्वं न ते पतिः शक्रो न चान्येपि सुरासुराः । मां निषूदयितुं शक्ताः पार्वत्यां शरणं गताम्

«ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ဖြင့် စဉ်းစားကာ အကောင်းဆုံးကို ပြုလော့။ သင်လည်းမဟုတ်၊ သင့်ခင်ပွန်း ရှက္ကရလည်းမဟုတ်၊ အခြား ဒေဝာ အသူရာ မည်သူမျှ မာ ပာရဝတီထံ သရဏံဂတ ဖြစ်သော ငါ့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိကြ»။

Verse 64

तस्माद्द्रुतं दिवं गच्छ मा त्वं कोपं वृथा कुरु । सन्मार्गे वर्तमानायां मम सर्वसुरेश्वरि

ထို့ကြောင့် မြန်မြန်ကောင်းကင်သို့ သွားလော့၊ အကျိုးမဲ့သော ဒေါသကို မပြုလော့။ အို နတ်တို့၏ အရှင်မ၊ ငါသည် သမ္မာလမ်း၌ တည်နေသူ ဖြစ်၏။

Verse 65

सूत उवाच । एवं सा तां शचीमुक्त्वा दुःखिता विषकन्यका । चिन्तयामास तदिदं मरणे कृतनिश्चया

စူတက ပြော၏—ဤသို့ ရှချီအား ပြောပြီးနောက်၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အဆိပ်ကနျာသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကာ သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 66

न प्रसीदति मे देवी यस्मात्पर्वतनंदिनी । तस्मान्मां यदि शक्राणी नैषा व्यापादयिष्यति

တောင်၏ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြစ်သော ဒေဝီ ပါရဝတီသည် ငါ့အား မေတ္တာကရုဏာ မပြသသေးသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ရှကရာဏီ (အိန္ဒြာဏီ) က ငါ့ကို ဆန့်ကျင်လျှင်ပင် ငါ့ကို မဖျက်ဆီးနိုင်။

Verse 67

तन्नूनं ज्वलनं दीप्तं सेवयिष्यामि सत्वरम् । अथापश्यत्क्षणेनैव तं चैरावणवारणम्

အမှန်ပင် တောက်လောင်တောက်ပသော မီးကို ငါ ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်မည်။ ထိုခဏတည်းကပင် အဲရာဝတ ဆင်တော်ကို သူမ မြင်လေ၏။

Verse 68

दुग्धकुंदेन्दुसंकाशं संजातं सहसा वृषम् । तस्योपरि स्थितां देवीं शंभुना सह पार्वतीम्

နို့၊ ကုန္ဒပန်းနှင့် လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော နွားထီးတစ်ကောင်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုနွားပေါ်တွင် သမ္ဘု (ရှီဝ) နှင့်အတူ ဒေဝီ ပါရဝတီ တည်နေ၏။

Verse 69

चतुर्भुजां प्रसन्नास्यां दिव्यरूपसमन्विताम् । शुक्लमाल्यांबरधरां चन्द्रार्धकृतमस्तकाम्

သူမသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ မျက်နှာတည်ငြိမ်သန့်ရှင်းကာ ကရုဏာပြည့်ဝသည်။ ဒေဝီရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြင့် တင့်တယ်၍ အဖြူရောင်ပန်းကုံးနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းပေါ်တွင် လဆန်းတစ်စိတ်ကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 70

ततः सम्यक्समालोक्य ज्ञात्वा तां पर्वतात्मजाम् । विषकन्या स्तुतिं चक्रे प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် သေချာစွာ ကြည့်ရှု၍ သူမကို တောင်၏သမီးတော်ဟု သိမြင်သွားသောအခါ အဆိပ်သမီးသည် မကြာခဏ ဦးညွှတ်ပျပ်ဝပ်ကာ ချီးမွမ်းသီချင်းကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 71

नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते सर्ववासिनि । सर्वकामप्रदे सत्ये जरामरणवर्जिते

ဒေဝတော်တို့၏ အရှင်မဟာဒေဝီတော်၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ အရာအားလုံးအတွင်း နေထိုင်တော်မူသော မိခင်တော်၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ တရားမျှတသော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတော်မူသော သစ္စာတရားတော်၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော မဟာဒေဝီတော်။

Verse 72

शक्रादयोऽपि देवास्ते परमार्थेन नो विदुः । स्वरूपवर्णनं कर्तुं किं पुनर्देवि मानुषी

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) စသည့် ဒေဝတော်များတောင် သင့်၏ အဆုံးစွန်သော အတ္ထသဘောကို အမှန်တကယ် မသိကြပါ။ ထို့ကြောင့် ဒေဝီတော်၊ လူသားတစ်ယောက်က သင့်၏ မူလရုပ်သဘောကို ဘယ်လို ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။

Verse 73

यस्याः सर्वं महीव्योमजलाग्निपवनात्मकम् । ब्रह्मांडमंगसंभूतं सदेवासुरमानुषम्

သူမ၏ ကိုယ်တော်မှပင် မြေ၊ ကောင်းကင်၊ ရေ၊ မီး၊ လေ အဖြစ်တည်သော စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤ ဘြဟ္မာဏ္ဍ (brahmāṇḍa) သည် ဒေဝ၊ အဆုရ နှင့် လူသားတို့နှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 74

न तस्या जन्मनि ब्रह्मा न नाशाय महेश्वरः । पालनाय न गोविंदस्तां त्वां स्तोष्याम्यहं कथम्

သူမအတွက် မွေးဖွားစေမည့် ဗြဟ္မာမရှိ၊ ဖျက်ဆီးစေမည့် မဟေရှ္ဝရမရှိ၊ ထိန်းသိမ်းစေမည့် ဂိုဝိန္ဒမရှိ။ ထိုအမှန်တရားတည်းဟူသော သင်ကို ငါ ဘယ်လို ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 75

तथाष्टगुणमैश्वर्यं यस्याः स्वाभाविकं परम् । निरस्तातिशयं लोके स्पृहणीयतमं सदा

ထို့ပြင် သူမ၏ အဋ္ဌဂုဏ်အိုင်ශ්ဝရ്യ—အရှစ်ပါးသော အထူးကောင်းမြတ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသည့် အမြင့်ဆုံး အာဏာတော်သည် သဘာဝအလျောက်ပင် ဖြစ်၏။ လောက၌ မည်သည့်အရာမျှ မလွန်ကဲနိုင်ဘဲ အမြဲတမ်း ဆန္ဒတောင့်တရဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 76

यस्या रूपाण्यनेकानि सम्यग्ध्यानपरायणाः । ध्यायंति मुनयो भक्त्या प्राप्नुवंति च वांछितम्

သူမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့ များစွာရှိ၏။ မှန်ကန်သော ဓ്യာန၌ အာရုံစိုက်နေသော မုနိတို့သည် ဘက္တိဖြင့် သူမကို ဓ്യာနပြုကြ၍ မိမိတို့ လိုလားသည့် အကျိုးတရားကို ရရှိကြ၏။

Verse 77

हृदि संकल्प्य यद्रूपं ध्यानेनार्चंति योगिनः । सम्यग्भावात्मकैः पुष्पैर्मोक्षाय कृत निश्चयाः

ယောဂီတို့သည် နှလုံးအတွင်း၌ မိမိရွေးချယ်သည့် ဒေဝီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စိတ်ကူးတည်ဆောက်ကာ ဓ്യာနဖြင့် ပူဇော်ကြသည်။ မှန်ကန်သော အတွင်းစိတ်ခံစားမှု၏ ပန်းများကို ဆက်ကပ်၍ မောက္ခကို ရည်မှန်းဆုံးဖြတ်ထားကြ၏။

Verse 78

तां देवीं मानुषी भूत्वा कथं स्तौमि महेश्वरीम्

ငါသည် လူသားမိန်းမသာ ဖြစ်လာပြီးနောက် မဟေရှ္ဝရီ ဒေဝီကို ငါ ဘယ်လို ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 79

देव्युवाच । परितुष्टास्मि ते पुत्रि वरं प्रार्थय सुव्रते । असंदिग्धं प्रदास्यामि यत्ते हृदि सदा स्थितम्

ဒေဝီမိခင်က မိန့်တော်မူသည်— «သမီးရေ၊ သင်၏သီလဝရတကောင်းမြတ်မှုကြောင့် ငါနှစ်သက်ပြီ။ ဆုတောင်းတစ်ပါး တောင်းလော့; သင်၏နှလုံး၌ အမြဲတည်နေသမျှကို သံသယမရှိဘဲ ငါပေးမည်»။

Verse 80

विषकन्योवाच । भर्तुरर्थे मया देवि कृतोऽयं तपौद्यमः । तत्किं तेन करिष्यामि सांप्रतं जरयावृता

ဗိသကန်ညာက ပြောသည်— «အို ဒေဝီမိခင်၊ ကျွန်မသည် ခင်ပွန်းအတွက် ဤတပဿာကို စတင်ကျင့်ခဲ့ပါသည်။ ယခု အိုမင်းခြင်းက ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဤအရာကို ဘာလုပ်ရမည်နည်း»။

Verse 81

तस्मादत्राऽश्रमे साकं त्वया स्थेयं सदैव तु । हिताय सर्वनारीणां वचनान्मम पार्वति

«ထို့ကြောင့် ဤအာရှရမ်၌ ငါနှင့်အတူ အမြဲတမ်း နေထိုင်လော့—အမျိုးသမီးအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဖြစ်စေရန်။ ဤသည်မှာ ငါ၏စကားတော်ပင်၊ အို ပါရဝတီ»။

Verse 82

श्रीदेव्युवाच । अद्यप्रभृत्यहं भद्रे श्रेष्ठेऽस्मिन्नाश्रमे शुभे । स्वमाश्रमं करिष्यामि यत्ते हृदि समाश्रितम्

သရီဒေဝီ မိန့်တော်မူသည်— «ယနေ့မှစ၍ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ဤကောင်းမြတ်သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်အထူး၌ ငါသည် ငါ့အိမ်ရာအဖြစ် တည်စေမည်—သင်၏နှလုံး၌ အားကိုးတည်နေသကဲ့သို့»။

Verse 83

माघशुक्लतृतीयायां या ऽत्र स्नानं करिष्यति । नारी सा मत्प्रसादेन लप्स्यते वांछितं फलम्

မాఃဂလ၏ လပြည့်ဘက် တတိယတိထီနေ့တွင် ဤနေရာ၌ ရေချိုးသော မိန်းမမည်သူမဆို ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် မိမိလိုလားသည့် အကျိုးफलကို ရရှိမည်။

Verse 84

अपि कृत्वा महापापं नारी वा पुरुषोऽथवा । यत्र स्नात्वा प्रसादान्मे विपाप्मा संभविष्यति

မဟာအပြစ်ကြီးကို ကျူးလွန်ခဲ့သော်လည်း မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ ဤနေရာ၌ ရေချိုးလျှင် ငါ၏ကရုဏာကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်လာမည်။

Verse 85

अत्र ये फलदानं च प्रकरिष्यंति मानवाः । सफलाः सकलास्तेषामाशाः स्युर्नात्र संशयः

ဤနေရာ၌ အသီးအနှံကို ဒါနအဖြစ် ပူဇော်လှူဒါန်းသူတို့၏ ဆန္ဒအလုံးစုံသည် ပြည့်စုံမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 86

अपि हत्वा स्त्रियं मर्त्यो योऽत्र स्नानं करिष्यति । माघशुक्लतृतीयायां विपाप्मा स भविष्यति

မိန်းမတစ်ဦးကို သတ်ခဲ့သော်လည်း ဤနေရာ၌ မာဃလ၏ လင်းပတ် တတိယနေ့တွင် ရေချိုးသူသည် အပြစ်ကင်းစင်လာမည်။

Verse 87

या तत्र कन्यका भद्रे स्नानं भक्त्या करि ष्यति । तस्मिन्दिने पतिश्रेष्ठं लप्स्यते नात्र संशयः

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ထိုနေရာ၌ သဒ္ဓါဖြင့် ရေချိုးသော ကညာမည်သူမဆို ထိုနေ့တင်ပင် အကောင်းဆုံးသော ခင်ပွန်းကို ရမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 88

सूत उवाच । एवमुक्त्वा ततो गौरी तां च पस्पर्श पाणिना । ततश्च तत्क्षणाज्जाता दिव्यरूपवपुर्द्धरा

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဂေါရီသည် လက်ဖြင့် သူမကို ထိလိုက်သည်။ ထိုခဏချင်းပင် သူမသည် ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိလာ하였다။

Verse 89

वृद्धत्वेन परित्यक्ता दिव्यमाल्यानुलेपना । पीनोन्नतकुचाभोगा प्रमत्तगजगामिनी

အိုမင်းရင့်၍ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသူမသည် ယခုတွင် နတ်ဘုရားပန်းကုံးနှင့် သန့်ရှင်းသော လိမ်းဆေးတို့ကို ဆင်မြန်းကာ ရင်သားပြည့်ဝ မြင့်မား၍ မာနကြီးသော ဆင်၏လျှောက်လှမ်းသကဲ့သို့ သာယာလှပစွာ လျှောက်လှမ်း၏။

Verse 90

ततस्तां सा समादाय विधाय निजकिंकरीम् । कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम हरसंयुता

ထို့နောက် သူမသည် ထိုသူမကို ခေါ်ယူ၍ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှုထမ်းမိန်းကလေးအဖြစ် ခန့်ထားကာ၊ ဟရ (ရှီဝ) နှင့်အတူ တောင်တန်းအထွဋ်အမြတ် ကိုင်လာသသို့ သွားရောက်၏။

Verse 91

ततःप्रभृति तत्तीर्थं शर्मिष्ठातीर्थमुच्यते । प्रख्यातं त्रिषु लोकेषु सर्वपातकनाशनम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် “ရှർമိဋ္ဌာတီရ္ထ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြားကာ အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူဟု သိကြ၏။

Verse 92

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । माघशुक्लतृतीयायां यथावद्द्विजसत्तमाः

ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ မာဃလ၏ ရွှင်ပက္ခ တတိယနေ့တွင် ထိုနေရာ၌ စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးခြင်းကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 93

एतत्पवित्रमायुष्यं सर्व पातकनाशनम् । स्त्रीतीर्थसंभवं नॄणां माहात्म्यं यन्मयोदितम्

ဤအကြောင်းအရာကို ငါပြောကြားခဲ့သည်—သန့်စင်ပေး၍ အသက်ရှည်စေကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော မဟာတန်ခိုး၊ “မိန်းမတို့၏ တီရ္ထ” မှ ပေါ်ပေါက်လာသည့် ဂုဏ်သတင်းကို လူတို့အကျိုးအတွက် ကြေညာထားခြင်းဖြစ်၏။

Verse 94

यश्चैतत्प्रातरुत्थाय सदा पठति मानवः । स सर्वांल्लभते कामान्मनसा वांछितान्सदा

မနက်အိပ်ရာထပြီး ဤဂါထာကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဖတ်သူသည် စိတ်ထဲက ဆန္ဒထားသမျှကို အစဉ်မပြတ် ရရှိလေသည်။

Verse 95

तथा पर्वणि संप्राप्ते यश्चैतत्पठते नरः । शृणोति चाशु भक्त्या यः स याति शिवमंदिरम्

ထို့အတူ ပွဲတော်နေ့ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသောနေ့ ရောက်လာသော် ဤဂါထာကို ရွတ်ဖတ်သူ၊ သို့မဟုတ် ဘက်တိဖြင့် အလျင်အမြန် နားထောင်သူသည် ရှိဝ၏ နန်းတော်သို့ ရောက်လေသည်။