Adhyaya 47

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । महाकालस्य माहात्म्यं विस्तरेण महामते । अस्माकं सूतज ब्रूहि सर्वं वेत्ति यतो भवान्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ မဟာကာလ၏ မဟိမကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ အို စူတ၏ သား၊ အရာအားလုံးကို သိသူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား အကုန်လုံး ရှင်းပြပါ»။

Verse 2

सूत उवाच । आसीत्पूर्वं महीपाल इक्ष्वाकुकुलनन्दनः । रुद्रसेन इति ख्यातः सर्वशत्रुनिषूदनः

စူတက ဆိုသည်– «ရှေးကာလ၌ မြေကြီးကို အုပ်စိုးသော မင်းတစ်ပါး ရှိခဲ့၏။ အိက္ရှဝါကု မျိုးရိုး၏ ဂုဏ်ရည်ဖြစ်၍ ရုဒ္ရစေန ဟု ကျော်ကြားကာ ရန်သူအားလုံးကို ချေမှုန်းသူ ဖြစ်၏»။

Verse 3

समुद्र इव गांभीर्ये सौम्यत्वे शशिसंनिभः । वीर्ये यथा सहस्राक्षो रूपे कन्दर्पसन्निभः

တည်ငြိမ်နက်ရှိုင်းမှု၌ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့၊ သဘောနူးညံ့မှု၌ လကဲ့သို့၊ သတ္တိဗီရိယ၌ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိ အိန္ဒြာကဲ့သို့၊ အလှအပ၌ ကန္ဒရ္ပကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 4

तस्य कांतीति विख्याता पुरी सर्वगुणान्विता । राजधान्यभवच्छ्रेष्ठा प्रोच्चप्राकारतोरणा

သူ၏မြို့တော်သည် «ကာန္တီ» ဟူ၍ ကျော်ကြားကာ အရည်အသွေးကောင်းမြတ်မှု အစုံအလင် ပြည့်စုံ၏။ မြို့တော်များအနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်လာပြီး မြင့်မားသော ကာရံတံတိုင်းနှင့် ခမ်းနားသော တံခါးတော်များ ရှိ၏။

Verse 5

तथैवासीत्प्रिया तस्य भार्या परमसंमता । ख्याता पद्मवतीनाम रूपौदार्य गुणान्विता

ထိုနည်းတူပင် သူ့တွင် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသော မဟာမိဖုရားတစ်ပါး ရှိ၍ အထူးလေးစားခံရ၏။ «ပဒ္မဝတီ» ဟူ၍ ကျော်ကြားကာ အလှအပ၊ စိတ်ဓာတ်ရက်ရောမှုနှင့် မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများ ပြည့်စုံ၏။

Verse 6

स तया सहितो राजा वैशाख्या दिवसे सदा । समभ्येति निजस्थानात्सैन्येनाल्पेन संवृतः

ဘုရင်သည် မိဖုရားနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ဝိုင်ရှာခါ (Vaiśākha) လ၏ တစ်နေ့တွင် မိမိနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ စစ်သည်အနည်းငယ်သာ လိုက်ပါကာ ဝန်းရံလျက် သွားလာ၏။

Verse 7

चमत्कारपुरे क्षेत्रे पीठे तत्र द्विजोत्तमाः । महाकालस्य देवस्य पुरतो रात्रिजागरम् । करोति श्रद्धया युक्तः सभार्यः स महीपतिः

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ကမတ်ကာရပုရ (Camatkārapura) ဟူသော သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ထိုပီဋ္ဌ၌ ဘုရင်သည် မိဖုရားနှင့်အတူ မဟာကာလ (Mahākāla) ဘုရားရှေ့၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါပြည့်ဝစွာ တစ်ညလုံး ဂါရဝပြု၍ ညအိပ်မပျော် စောင့်တော်မူ၏။

Verse 8

उपवासपरो भूत्वा ध्यायमानो महेश्वरम् । गीतवाद्येन हृद्येन नृत्येन द्विजसत्तमाः । धर्माख्यानेन विप्राणां वेदाध्ययनविस्तरैः

ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို ခံယူကာ မဟေရှဝရ (Maheśvara) ကို စိတ်တည်၍ ဓ్యာနပြုလျက်၊ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ (ထိုညအိပ်မပျော်ပူဇော်မှုသည်) သာယာသော သီချင်းနှင့် တူရိယာသံများ၊ အက၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဓမ္မကထာဖတ်ကြားမှု၊ နှင့် ဝေဒများကို ကျယ်ပြန့်စွာ သင်ကြားသံထွက်ရွတ်ဆိုခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့၏။

Verse 9

ततः प्रातः समुत्थाय स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । ददौ दानानि विप्रेभ्यस्तपस्विभ्यो विशेषतः

ထို့နောက် မနက်စောစော ထ၍ ရေချိုးကာ အဝတ်အစားသန့်ရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ပြီး စိတ်နှလုံးသန့်စင်လျက် အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏများနှင့် တပသီများအား ဒါနပေးလှူ하였다။

Verse 10

दीनांधकृपणेभ्यश्च तथान्येभ्यः सहस्रशः । वर्षेवर्षे सदैवं स समभ्येत्य महीपतिः । वैशाख्यां जागरं तस्य देवस्य पुरतोऽकरोत्

ထို့ပြင် ဆင်းရဲသူ၊ မျက်မမြင်သူ၊ အကူအညီလိုသူတို့နှင့် အခြားသူများ ထောင်ချီတို့အားလည်း ဒါနပေးလှူ하였다။ ထို့သို့ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ထိုမင်းကြီးသည် လာရောက်၍ ဝိုင်ရှာခ မာသတွင် ထိုဘုရားရှင်၏ ရှေ့၌ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (ညစောင့်) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 11

यथायथा स भूपालः कुरुते रात्रिजागरम् । महाकालाग्रतस्तस्य तथा वृद्धिः प्रजायते

ထိုဘုရင်သည် မဟာကာလ၏ ရှေ့၌ ညစောင့် (ရాత్రိဂျာဂရ) ကို မည်မျှပြုလုပ်သလဲ၊ ထိုမည်မျှအတိုင်းပင် သူ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် တိုးပွားလာသည်။

Verse 12

शत्रवो विलयं यांति लक्ष्मीर्वृद्धिं प्रगच्छति । एकदा स समायातस्तत्र यावन्महीपतिः

သူ၏ ရန်သူတို့သည် ပျက်စီးသွားကြပြီး လက္ရှ္မီ (ကံကောင်းခြင်းနှင့် စည်းစိမ်) သည် တိုးပွားလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမင်းကြီးသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 13

तत्रैव दिवसे तावन्महाकालस्य चाग्रतः । अपश्यद्ब्राह्मणश्रेष्ठान्नानादिग्भ्यः समागतान्

ထိုနေ့တည်းက မဟာကာလ၏ ရှေ့၌ အရပ်ရပ်မှ စုဝေးလာကြသော ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့ကို သူမြင်တွေ့하였다။

Verse 14

वेदाध्ययनसंपन्नान्व्रतनिष्ठापरायणान् । एके तत्र कथाश्चक्रुः सुपुण्या ब्राह्मणोत्तमाः

သူတို့သည် ဝေဒပညာကို ပြည့်စုံစွာ လေ့လာထား၍ ဝရတ (သစ္စာဝန်) စောင့်ထိန်းမှု၌ အမြဲတည်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ကုသိုလ်အလွန်မြင့်သော ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့က သာသနာတရားဆိုင်ရာ ကထာများကို စတင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 15

राजर्षीणां पुराणानां देवर्षीणां तथा परे । तीर्थानां च तथा चान्ये ब्रह्मर्षीणां तथा परे । यज्ञानां सागराणां च द्वीपानां च मनोहराः

အချို့က ရာဇဣသီများနှင့် ပုရာဏများကို ပြောကြပြီး၊ အချို့က ဒေဝဣသီများကို ပြောကြ၏။ အချို့က တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသောဘုရားဖူးနေရာ) များကို ဆွေးနွေးကြပြီး၊ အချို့က ဗြဟ္မဣသီများကို ဆွေးနွေးကြ၏—ထို့ပြင် ယဇ္ဉ (ယဇ္ဉပူဇာ) များ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် ကျွန်းများအကြောင်း စွဲမက်ဖွယ်ကထာများလည်း ပါဝင်၏။

Verse 16

अथ तान्पृथिवीपालः स प्रणम्य यथाक्रमम् । उपविष्टः सभामध्ये तैः सर्वैश्चाभिनंदितः

ထို့နောက် မြေရှင်ဘုရင်သည် အစဉ်အလာအတိုင်း သူတို့အား ဦးချ၍ နမസ്കာရပြုကာ၊ အစည်းအဝေးအလယ်၌ ထိုင်လေ၏။ ထိုသူအားလုံးကလည်း ဂုဏ်ပြု၍ ကြိုဆိုကြ၏။

Verse 17

कस्मिंश्चिदथ संप्राप्ते कथांते ते मुनीश्वराः । पप्रच्छुर्भूमिपालं तु कौतूहलसमन्विताः

ထို့နောက် ကထာဆွေးနွေးမှုသည် တစ်နေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြည့်ဝသော မုနိအရှင်ကြီးတို့က မြေရှင်ဘုရင်ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 18

वैशाखीदिवसे राजंस्त्वं सदाभ्येत्य दूरतः । वर्षेवर्षेऽस्य देवस्य पुरतो रात्रिजागरम्

“အို မင်းကြီး၊ ဝိုင်သာခီနေ့ရက်တွင် မင်းကြီးသည် အဝေးမှပင် အမြဲလာရောက်တတ်၏။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဤဒေဝတားရှေ့၌ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (ညစောင့်ပူဇာ) ကို ထိန်းသိမ်းပြုလုပ်၏။”

Verse 19

प्रकरोषि प्रयत्नेन त्यक्त्वान्याः सकलाः क्रियाः । स्नानदानादिका याश्च निर्दिष्टाः शास्त्रचिंतकैः

သင်သည် အားထုတ်ကြိုးစား၍ ထိုအမှုကို ပြုလုပ်ကာ အခြားသော ကရိယာအလုံးစုံကို စွန့်လွှတ်သည်။ သာသနာကျမ်းပညာရှင်တို့ သတ်မှတ်ထားသော ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း စသည့်အမှုများပင် ထားလျက်။

Verse 20

न ते यदि रहस्यं स्यात्तदाऽशेषं प्रकीर्तय । नूनं त्वं वेत्सि तत्सर्वं यत्फलं रात्रिजागरे

သင့်အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်လျှင် အကုန်အစင် ကြေညာပါ။ ရాత్రိနိုးစောင့်ခြင်းမှ ရရှိသော အကျိုးဖလကို သင် အပြည့်အစုံ သိနေသည်မှာ မလွဲပါ။

Verse 22

अहमासं वणिग्जात्या पुरा वै वैदिशे पुरे । निर्धनो बंधुभिर्मुक्तः परिभूतः पदेपदे

အတိတ်ကာလ၌ ဝိဒိသာမြို့တွင် ကျွန်ုပ်သည် ကုန်သည်မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ဆင်းရဲ၍ ဆွေမျိုးတို့က စွန့်ပစ်ကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အရှက်ခွဲခံရ၏။

Verse 23

कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवान्पाकशासनः । वैदिशे नाकरोद्वृष्टिं सप्त वर्षाणि पंच च

ထို့နောက် ကာလတစ်ခုတွင် ဘုရားသခင် ပာကသာသန (အိန္ဒြ) သည် ဝိဒိသာ၌ မိုးရွာစေခြင်း မပြုခဲ့ဘဲ ခုနှစ်နှစ်နှင့် ထပ်၍ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 24

ततो वृष्टिनिरोधेन सर्वे लोकाः क्षुधार्द्दिताः । अन्नाभावान्मृताः केचित्केचिद्देशांतरे गताः

မိုးရေတားဆီးထားသဖြင့် လူအပေါင်းတို့သည် ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကြ၏။ အစာမရှိသဖြင့် အချို့သေဆုံးကြပြီး အချို့က တိုင်းပြည်အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 25

ततोऽहं स्वां समादाय पत्नीं क्षुत्क्षामगात्रिकाम् । अश्रुपूर्णमुखीं दीनां प्रस्खलन्तीं पदेपदे

ထို့နောက် ငါသည် မိမိ၏ ဇနီးကို ခေါ်ဆောင်သွား၏—ဆာလောင်မှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ပိန်လှီ၍ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်ပြည့်ကာ သနားဖွယ်ကောင်း၍ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လဲလျားတတ်၏။

Verse 26

सौराष्ट्रं मनसि ध्यात्वा प्रस्थितस्तदनन्तरम् । सुभिक्षं लोकतः श्रुत्वा जीवनाय द्विजोत्तमाः

စော်ရာဋ္ဌရကို စိတ်ထဲတွင် သတိပြု၍ ငါသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာ၏—လူတို့ထံမှ ထိုဒေသတွင် အစာအဟာရ ပေါများကြောင်း ကြားသိသဖြင့် အသက်ရှင်ရန်အတွက်ပင်၊ အို ဒွိဇိုတ္တမတို့။

Verse 27

क्रमेण गच्छमानोऽथ भिक्षान्नकृतभोजनः । आनर्तविषयं प्राप्तश्चमत्कारपुरांतिके

ထို့နောက် ငါသည် တဖြည်းဖြည်း ခရီးဆက်၍ တောင်းစားရသော အစာဖြင့်သာ အသက်မွေးကာ အာနရတဒေသသို့ ရောက်လာပြီး “စမတ်ကာရ” ဟု ခေါ်သော မြို့အနီးသို့ တိုင်တိုင်ရောက်၏။

Verse 28

तत्र रम्यं मया दृष्टं पद्मिनीखण्डमंडितम् । सरः स्वच्छोदकापूर्णं जलपक्षिभिरावृतम्

ထိုနေရာ၌ ငါသည် ကြည်နူးဖွယ် ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်၏—ကြာပင်အစုအဝေးတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ရေကြည်လင်ပြည့်ဝကာ ရေငှက်တို့ဖြင့် ဝန်းရံဖုံးလွှမ်းနေ၏။

Verse 29

ततोऽहं तत्समासाद्य स्नातः शीतेन वारिणा । क्षुधार्तश्च तृषार्तश्च श्रमार्तश्च विशेषतः

ထိုရေကန်သို့ ရောက်သော် ငါသည် အေးမြသော ရေဖြင့် ရေချိုး၏—ဆာလောင်မှုကြောင့် နာကျင်၍ ရေငတ်၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက အထူးပြင်းထန်နေသော်လည်း။

Verse 30

अथाहं भार्यया प्रोक्तो गृहाणेश जलाशयात् । जलजानि क्रयार्थाय येन स्यादद्य भोजनम्

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ပြောသည်— «အရှင်ရေ၊ ဒီရေကန်ထဲက ရေမွေးပန်းကြာတွေကို စုယူပါ။ ယနေ့ အစာရရန် ရောင်းချနိုင်အောင်»။

Verse 32

ततो मया गृहीतानि पद्मानि द्विजसत्तमाः । विक्रयार्थं प्रभूतानि वाच्छमानेन भोजनम्

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ပန်းကြာများကို များစွာ စုယူခဲ့သည်၊ အို ဒွိဇတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ရောင်းချ၍ အစာရလိုသော ဆန္ဒဖြင့်။

Verse 33

चमत्कारपुरं प्राप्य ततोऽहं द्विजसत्तमाः । भ्रांतस्त्रिकेषु सर्वेषु चत्वरेषु गृहेषु च

Camatkārapura ဟုခေါ်သော မြို့သို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် လမ်းဆုံများ၊ စတုရန်းကွက်များနှင့် အိမ်အိမ်တံခါးတံခါးတို့တွင် အနှံ့အပြား လှည့်လည်နေခဲ့သည်။

Verse 34

न कश्चित्प्रतिगृह्णाति तानि पद्मानि मानवः । मम भाग्यवशाल्लोको जातः क्रयपराङ्मुखः

မည်သူမျှ ထိုပန်းကြာများကို လက်ခံမယူကြ။ ကျွန်ုပ်၏ ကံဆိုးမှုကြောင့် လူတို့သည် ဝယ်ယူရန် မျက်နှာလွှဲသွားကြသည်။

Verse 35

अथ क्षुत्क्षामकण्ठस्य श्रांतस्य मम भास्करः । अस्ताचलमनुप्राप्तः संध्याकालस्ततोऽभवत्

ထို့နောက် ဆာလောင်၍ ပင်ပန်းကာ လည်ချောင်းခြောက်သွားသော ကျွန်ုပ်သည် မောပန်းလျက်ရှိစဉ်၊ နေမင်းသည် အနောက်တောင်တန်းသို့ ဆင်းရောက်၍ ဆည်းဆာအချိန် ဖြစ်လာသည်။

Verse 36

ततो वैराग्यमापन्नः सुप्तोऽहं भग्नमंदिरे । तानि पद्मानि भूपृष्ठे निधाय सह भार्यया

ထို့နောက် ဝိရာဂျ္ယ (လောကရေးကင်းခြင်း) ဝင်ရောက်လာ၍ ငါသည် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းအတွင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး၊ ကြာပန်းတို့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဇနီးနှင့်အတူ ထားခဲ့၏။

Verse 37

अथार्धरात्रे संप्राप्ते श्रुतो गीतध्वनिर्मया । ततश्च चिंतितं चित्ते जागरोऽयमसंशयम्

အလယ်ညဉ့်ရောက်လာသောအခါ သီချင်းသံကို ကြားရ၏။ ထို့နောက် စိတ်ထဲတွင် “ဤသည်မှာ မသံသယဘဲ ညလုံးနိုးပူဇော်ခြင်း (ဇာဂရ) ဖြစ်သည်” ဟု စဉ်းစား၏။

Verse 38

तस्माद्गच्छामि चेत्कश्चित्पद्मान्येतानि मे नरः । मूल्येन प्रतिगृह्णाति भोजनं जायते ततः

ထို့ကြောင့် ငါသွားမည်။ ငါ့ထံမှ ဤကြာပန်းတို့ကို တန်ဖိုးဖြင့် လက်ခံယူမည့် လူတစ်ယောက်ရှိလျှင် ထိုမှ အစားအစာ ရလာမည်။

Verse 39

एवं विनिश्चयं कृत्वा पद्मान्यादाय सत्वरम् । सभार्यः प्रस्थितस्तत्र यत्र गीतस्य निःस्वनः

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ကြာပန်းတို့ကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်ကာ ဇနီးနှင့်အတူ သီချင်းသံ ထွက်ပေါ်ရာသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 40

ततश्चायतने तस्मिन्प्राप्तोऽहं मुनिपुंगवाः । अपश्यं देवदेवेशं महाकालं प्रपूजितम् । अग्रस्थितैर्द्विजश्रेष्ठैर्जपगीतपरायणैः

ထို့နောက် အို မုနိတို့အထွတ်အမြတ်ရေ၊ ထိုဘုရားသန့်ရှင်းရာသို့ ငါရောက်သော် မဟာကာလ—ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်—ကို စနစ်တကျ ပူဇော်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ အရှေ့ဘက်တွင် ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့က မန္တရဇပ် (japa) နှင့် ဘုရားသီချင်းတို့၌ အာရုံစိုက်၍ ရပ်နေကြ၏။

Verse 41

एके नृत्यं प्रकुर्वंति गीतमन्ये जपं परे । अन्ये होमं द्विजश्रेष्ठा धर्माख्यानमथापरे

အချို့က ကပြကြ၏၊ အချို့က သီချင်းသီဆိုကြ၏၊ အချို့က မန္တရဇပ (japa) ပြုကြ၏။ ထို့ပြင် အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ အချို့က ဟောမပူဇာ ပြုကြပြီး အချို့က ဓမ္မသင်ခန်းစာနှင့် ဓမ္မဇာတ်တော်များကို ရွတ်ဖတ်ကြ၏။

Verse 42

ततः कश्चिन्मया पृष्टः क्रियते जागरोऽत्र किम् । क एते जागरासक्ता लोकाः कीर्तय मे द्रुतम्

ထို့နောက် ငါသည် တစ်ယောက်ကို မေးလေ၏—“ဤနေရာ၌ ညလုံးနိုးကြားပူဇာ (jāgara) ကို အဘယ်ကြောင့် ပြုသနည်း။ ဤနိုးကြားပူဇာကို စွဲလမ်းသူ လူတို့ကား မည်သူနည်း။ မြန်မြန် ပြောပြပါ” ဟု။

Verse 43

तेनोक्तमेष देवस्य महाकालस्य जागरः । क्रियते ब्राह्मणैर्भक्त्या उपवासपरायणैः

သူက ပြောလေ၏—“ဤသည်မှာ ဘုရား မဟာကာလ၏ ညလုံးနိုးကြားပူဇာ ဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏတို့က သဒ္ဓါဖြင့်၊ အစာရှောင်ခြင်းကို အဓိကထားကာ ပြုလုပ်ကြသည်” ဟု။

Verse 44

अद्य पुण्यतिथिर्नाम वैशाखी पुण्यदा परा । यस्यामस्य पुरो भक्त्या नरः कुर्यात्प्रजागरम् । महाकालस्य देवस्य सौख्यं प्राप्नोत्यसंशयम्

“ယနေ့သည် ဝိုင်ရှာခီ (Vaiśākhī) ဟူသော အလွန်ပုဏ္ဏတိထိ ဖြစ်၏၊ ကုသိုလ်ကို အထူးပေးတတ်၏။ ဤနေ့၌ ဤ မဟာကာလ ဘုရားရှေ့တွင် သဒ္ဓါဖြင့် ညလုံးနိုးကြားနေပါက၊ သုခချမ်းသာနှင့် ဘုရားကရုဏာကို မသံသယဘဲ ရရှိမည်” ဟု။

Verse 45

संति पद्मानि मे यच्छ मूल्यमादाय भद्रक । भोजनार्थमहं दद्मि कलधौतपलत्रयम्

“ငါ့မှာ ကြာပန်းများ ရှိသည်။ အို လူကောင်း၊ ငါ့အား ပေးပါ၊ တန်ဖိုးကို ယူသွားလော့။ အစာအတွက် ငါသည် ရွှေ သုံးပလ (pala) ပေးမည်” ဟု။

Verse 46

ततोऽवधारितं चित्ते मया ब्राह्मणसत्तमाः । पूजयामि महाकालं पद्मैरेतैः सुरेश्वरम्

ထို့နောက် အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ငါသည် စိတ်ထဲ၌ ဆုံးဖြတ်လေ၏— «ဤကြာပန်းတို့ဖြင့် ဒေဝတို့၏ အရှင် မဟာကာလကို ပူဇော်မည်» ဟု။

Verse 47

न मया सुकृतं किंचिदन्यदेहांतरे कृतम् । नियतं तेन संभूत इत्थंभूतोऽस्मि दुर्गतः

«အတိတ်ဘဝအခြားခန္ဓာ၌ ငါက ကုသိုလ်ကောင်းတစ်စုံတစ်ရာ မပြုခဲ့။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤသို့ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ငါသည် ကံဆိုးဒုက္ခထဲသို့ ကျရောက်နေသည်» ဟု။

Verse 48

परं क्षुत्क्षामकंठेयं भार्या मे प्रियवादिनी । अन्नाभावान्न संदेहः प्रातर्यास्यति संक्षयम्

«ထို့ထက်ဆိုးသည်မှာ စကားချိုမြိန်သော ဇနီးသည်၏ လည်ချောင်းသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် ခြောက်သွေ့၍ အားနည်းနေသည်။ အစာမရှိသဖြင့် မနက်မိုးလင်းသော် အားလျော့ပျက်စီးသွားမည်ဟု သံသယမရှိ» ဟု။

Verse 49

एवं चिंतयमानस्य मम सा दयिता ततः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं विनयावनता स्थिता

ဤသို့ ငါစဉ်းစားနေစဉ်၊ ငါ့ချစ်သူသည် ထိုနောက် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းငုံ့ရပ်လျက် ချိုမြိန်သောစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 50

मा नाथ कुरु पद्मानां विक्रयं धनलोभतः । कुरुष्व च हितं वाक्यं यत्ते वक्ष्यामि सांप्रतम्

«အရှင်ရေ၊ ငွေလောဘကြောင့် ကြာပန်းတို့ကို မရောင်းပါနှင့်။ အကျိုးရှိသောအရာကို ပြုပါ—ယခု ငါပြောမည့်စကားကို နားထောင်ပါ» ဟု။

Verse 51

उपवासो बलाज्जातः सस्याभावादसंशयम् । अस्माकं जागरं चापि भविष्यति बुभुक्षया

စပါးမရှိသောကြောင့် သံသယမရှိဘဲ အတင်းအကျပ် အစာရှောင်ခြင်းသည် ငါတို့အပေါ် ကျရောက်လာ၏။ ထို့ပြင် ငါတို့၏ ညအိပ်မပျော်၍ စောင့်နေရခြင်းလည်း ဆာလောင်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 52

तत्रोभाभ्यां कृतं स्नानं दिवा सरसि शोभने । घर्मार्त्ताभ्यां श्रमार्त्ताभ्यां कृतदेवार्चनं तथा

ထိုနေရာ၌ သူတို့နှစ်ဦးသည် နေ့ခင်းအချိန် လှပသော ရေကန်၌ ရေချိုးကြ၏။ အပူဒဏ်နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ခံစားနေရသော်လည်း ထိုနည်းတူပင် နတ်ဘုရားအား ပူဇော်ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 53

तस्माद्देवं महाकालं पूजयामोऽधुना वयम् । पद्मैरेतैः परं श्रेय आवयोर्येन जायते

ထို့ကြောင့် ယခု ငါတို့သည် မဟာကာလ နတ်ဘုရားကို ပူဇော်ကြစို့။ ဤကြာပန်းများကို ဆက်ကပ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ငါတို့နှစ်ဦးအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုးနှင့် မင်္ဂလာသည် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

Verse 54

राजोवाच । उभाभ्यामथ हृष्टाभ्यां पूजितोऽयं महेश्वरः । तैः पद्मैः सत्त्वमास्थाय कृत्वा पूजां द्विजोत्तमाः

ဘုရင်က ပြော၏— “အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်နေသော သူတို့နှစ်ဦးက ဤမဟေရှ್ವರကို ပူဇော်ကြ၏။ ထိုကြာပန်းများဖြင့် သန့်ရှင်းမှုနှင့် တည်ကြည်မှုကို ခံယူကာ ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။”

Verse 55

क्षुत्पीडया समायाता नैव निद्रा कथंचन । स्वल्पापि मंदिरे चात्र स्थितयोर्हरसन्निधौ

ဆာလောင်မှုဒဏ်ကြောင့် ငါတို့ထံ အိပ်စက်ခြင်းသည် မည်သို့မျှ မလာခဲ့—အနည်းငယ်တောင် မလာခဲ့—ဤဘုရားကျောင်း၌ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့မှောက်၌ နေထိုင်နေစဉ်။

Verse 56

ततः प्रभातसमये प्रोद्गते रविमंडले । मृतोऽहं क्षुधयाविष्टः स्थानेऽत्रैव द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် နေရောင်ဝိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ငါသည် ဤနေရာတည်းမှာပင် ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်ပင်နှိပ်စက်ကာ သေဆုံးခဲ့၏—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့။

Verse 57

अथ सा दयिता मह्यं तदादाय कलेवरम् । हर्षेण महताविष्टा प्रविष्टा हव्यवाहनम्

ထို့နောက် ငါ့ချစ်သူသည် ငါ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ယူဆောင်ကာ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ယဇ္ဈမီး (ဟဗျဝါဟန) ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 58

तत्प्रभावादहं जातः कांतीनाथो महीपतिः । दशार्णाधिपतेः कन्या सापि जातिस्मरा सती

ထိုအာနုဘော်ကြောင့် ငါသည် ကာံတီနာထဟူသော မြေကြီးအုပ်စိုးရှင်အဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။ နာမည်ကြီး ဒသာဏာအုပ်စိုးရှင်၏ သမီးလည်း သီလရှိ၍ အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိသော (ဇာတိသ္မရာ) အဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။

Verse 59

ततः स्वयंवरं प्राप्ता मां विज्ञाय निजं पतिम् । मयापि सैव विज्ञाय पूर्वपत्नी समाहृता

ထို့နောက် နာမည်ကြီး စွယံဝရပွဲသို့ ရောက်လာသောအခါ နာင်းသည် ငါကို မိမိ၏ခင်ပွန်းဟု သိမြင်ကာ ရွေးချယ်ခဲ့၏။ ငါလည်း နာင်းကို အတိတ်ဘဝမှ ဇနီးဟု သိမြင်၍ မဟာမိဖုရားအဖြစ် လက်ခံယူဆောင်ခဲ့၏။

Verse 60

एतस्मात्कारणादस्य महाकालस्य जागरम् । वर्षेवर्षे च वैशाख्यां करोमि द्विजसत्तमाः

ထို့ကြောင့်—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့—ငါသည် ဗိုင်းသာခါလတွင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မဟာကာလအတွက် ညလုံးပေါက် စောင့်နိုးပူဇော်ခြင်း (ဇာဂရ) ကို ပြုလုပ်၏။

Verse 61

अनया प्रियया सार्धं पुष्पधूपानुलेपनैः । पूजयित्वा महाकालं सत्यमेतन्मयोदितम्

ဤချစ်သူနှင့်အတူ ပန်း၊ နံ့သာ၊ လိမ်းဆီအနံ့တို့ဖြင့် မဟာကာလကို ပူဇော်ပြီး၊ ဤအရာကို အမှန်တရားဟု ငါကြေညာ၏။

Verse 62

कृतो विप्रा मया त्वेष स तदा रात्रिजागरः । यथाप्येतत्फलं जातं देवस्यास्य प्रभावतः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုအခါ ငါသည် ညလုံးနိုးကာ ဂါရဝပြုခြင်းကို အမှန်တကယ် ပြုခဲ့၏။ ဤအကျိုးသည်လည်း ဤဘုရား၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဖြစ်လာ၏။

Verse 63

अधुना श्रद्धया युक्तो यथोक्तविधिना ततः । यत्करोमि न जानामि किं मे संयच्छते फलम्

ယခု ငါသည် သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်စုံကာ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်နေသော်လည်း၊ ငါ့အား မည်သို့သော အကျိုးကို ပေးမည်ကို မသိပါ။

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं मया सत्यं द्विजोत्तमाः । येन सत्येन तेनैष महाकालः प्रसीदतु

အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ဤအရာအားလုံးကို ငါသည် အမှန်တရားဖြင့် သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုအမှန်တရား၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဤမဟာကာလသည် ပီတိဖြစ်ပါစေ။

Verse 65

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा द्विजश्रेष्ठा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । प्रचक्रुर्जपतेस्तस्य साधुवादाननेकशः

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ ကြားသော် ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့သည် အံ့ဩ၍ မျက်လုံးပြူးလျက်၊ ဂါထာရွတ်ဆိုသူ ထိုမင်းအား ချီးမွမ်းစကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောကြားကြ၏။

Verse 66

ब्राह्मणा ऊचुः । सत्यमुक्तं महीपाल त्वयैतदखिलं वचः । महाकालप्रसादेन न किंचिद्दुर्लभं भुवि

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်။ အို မဟီပါလ မင်းကြီး၊ သင်သည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို စစ်မှန်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။ မဟာကာလ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်၌ မရနိုင်သောအရာ မရှိပါ။

Verse 67

तस्माद्विशेषतः सर्वे वर्षेवर्षे वयं नृप । करिष्यामोऽस्य देवस्य श्रद्धया रात्रिजागरम्

ထို့ကြောင့် မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် အထူးသဖြင့် ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ဤဒေဝတားအတွက် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ညလုံးပေါက် ဂျာဂရ (ညကင်း) ကို ပြုလုပ်မည်။

Verse 68

ततः स पार्थिवस्ते च सर्व एव द्विजातयः । प्रचक्रुर्जागरं तस्य महाकालस्य संनिधौ

ထို့နောက် မင်းကြီးနှင့် ထိုဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အားလုံးသည် မဟာကာလ၏ အနီးကပ်တော်မူရာ၌ ညကင်းကို အမှန်တကယ် ထိန်းသိမ်းပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 69

विशेषाद्धर्षसंयुक्ता विविधैर्गीतवादनैः । धर्माख्यानैश्च नृत्यैश्च वेदोच्चारैः पृथग्विधैः । तदारभ्य नृपाः सर्वे प्रचक्रुर्विस्मयान्विताः

အထူးပျော်ရွှင်မှုဖြင့် သီချင်းမျိုးစုံ၊ တီးဝိုင်းမျိုးစုံတို့နှင့်လည်းကောင်း၊ ဓမ္မအကြောင်းအရာများကို ပြောကြားခြင်းနှင့်လည်းကောင်း၊ အကများနှင့်လည်းကောင်း၊ ဝေဒများကို မျိုးစုံရွတ်ဆိုခြင်းနှင့်လည်းကောင်း ပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းတို့အားလုံးသည် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုပူဇော်ပွဲကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 70

ततः प्रभाते विमले समुत्थाय स भूपतिः । पूजयित्वा महाकालं तांश्च सर्वान्द्विजोत्तमान् । अनुज्ञाप्य ययौ हृष्टः ससैन्यः स्वपुरं प्रति

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မနက်ခင်းတွင် မင်းကြီးသည် ထ၍ မဟာကာလကို ပူဇော်ကာ ထိုဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့အားလုံးကိုလည်း ဂုဏ်ပြုလျက်၊ ခွင့်တောင်းပြီးနောက် စစ်တပ်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ မိမိမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 71

ततः कालेन संप्राप्य देहान्तं स महीपतिः । संप्राप्तः परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ထို့နောက် အချိန်ကာလအလိုက် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အဆုံးသို့ ရောက်သော် ထိုမင်းသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်အဘိဓမ္မနေရာသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 72

एतद्वः सर्वमाख्यातं महाकालसमुद्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मण श्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ဤအရာအားလုံးကို မဟာကာလမှ ပေါ်ထွန်းသော မာဟာတ္မယကို အပြည့်အစုံ သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ၊ အကောင်းဆုံးသော ဗြာဟ္မဏတို့ရေ—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော ဂုဏ်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 210

राजोवाच । रहस्यं परमं चैव यत्पृष्टोऽहं द्विजोत्तमाः । युष्माभिः कीर्तयिष्यामि तथाप्यखिलमेव हि

မင်းကြီးက ပြောသည်—“အမြတ်ဆုံးသော ဒွိဇတို့ရေ၊ သင်တို့က ဤအမြင့်မြတ်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကို မေးမြန်းသဖြင့်၊ ငါသည် သင်တို့အတွက် ကြေညာမည်၊ အမှန်တကယ် အကုန်အစင်ကိုပင် ပြောပြမည်။”