Adhyaya 44

Verse 1

। मेनकोवाच । नूनं हि कामधर्मे त्वं न प्रवीणो महाद्युते । तेन मामीदृशैर्वाक्यैर्निवारयसि रागिणीम्

မေနကာက ပြောသည်—အို အလွန်တောက်ပသူရေ၊ သင်သည် ချစ်ခြင်း၏ လမ်းစဉ်နှင့် ဓမ္မကို ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ရာဂဖြင့် ပြည့်နေသော ငါ့ကို ဤသို့သော စကားများဖြင့် တားဆီးနေသည်။

Verse 2

सूत उवाच । एवमुक्तस्ततो भूयो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् । कोपेन महता युक्तो निःस्पृहस्तत्परिग्रहे

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဗိශ්ဝာမိတ္တရသည် ထပ်မံ၍ ပြန်လည်ဆို၏။ အလွန်ကြီးမားသော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူမကို လက်ခံယူရန် မလိုလားမက်မော ဖြစ်နေ၏။

Verse 3

विश्वामित्र उवाच । त्वं जीव गच्छ वा मृत्युं नाहं कर्तास्मि ते वचः । व्रतनाशात्तु यत्पापमधिकं स्त्रीवधाद्भवेत्

ဗိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ “သင် အသက်ရှင်၍ သွားလော့—သို့မဟုတ် သေခြင်းသို့ သွားလော့; ငါသည် သင်၏စကားအတိုင်း မလုပ်နိုင်။ ဝရတ (သစ္စာကတိ) ကို ဖျက်စီးခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်သည် မိန်းမကို သတ်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်ထက် ပိုကြီးသည်ဟု ဆိုကြ၏။”

Verse 4

प्रायश्चित्तं बुधैरुक्तं व्रतिनां स्त्रीवधे कृते । न संगात्तु पुनस्तासां तस्मात्त्वं गन्तुमर्हसि

ပညာရှိတို့က ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူများအတွက် မိန်းမကို သတ်မိသော်လည်း ပြစ်ဖြေ (ပရာယရှ္စိတ္တ) ရှိကြောင်း ဆိုကြသည်။ သို့သော် သူမတို့နှင့် ထပ်မံ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းအတွက်တော့ ကုစားနည်း မရှိသဖြင့် သင် သွားသင့်၏။

Verse 5

न केवलं व्रतोपेताः स्त्रीसंगात्पापमाप्नुयुः । व्रतबाह्या अपि नराः सक्ताः स्त्रीषु पतंत्यधः

ဝရတရှိသူများသာ မိန်းမနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် အပြစ်ရကြသည် မဟုတ်။ ဝရတမရှိသူ ယောက်ျားများပင် မိန်းမတို့၌ စွဲလမ်းကပ်ငြိလျှင် အောက်သို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 6

संसारभ्रमणं नारी प्रथमेपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणा व्याजन्यायेनैव प्रदर्शयेत्

ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း၌ပင် မိန်းမသည် လောကသံသရာ လှည့်လည်မှု၏ ဘီးကို လှုပ်ရှားစေတတ်၏။ မီးကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်သည်ဟု အကြောင်းပြကာ လှည့်ပတ်စေသကဲ့သို့ပင်။

Verse 7

तस्मात्स्त्रीभिः समं प्राज्ञः संभाषामपि वर्जयेत् । आस्तां तावत्समासंगं य इच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် မိန်းမတို့နှင့် စကားပြောခြင်းတောင် ရှောင်ကြဉ်သင့်၏။ မပြောမနေနှင့်၊ ရေရှည်ပေါင်းသင်းကပ်လှမ်းခြင်းကိုလည်း—မိမိ၏ အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူအတွက်။

Verse 8

अंगार सदृशा नारी घृतकुंभसमः पुमान् । अस्पर्शाद्दृढतामेति तत्संपर्काद्विलीयते

မိန်းမသည် မီးခဲကဲ့သို့၊ ယောကျ်ားသည် ဂျီ (ဃృత) အိုးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မထိမတွေ့လျှင် တည်ကြည်ခိုင်မာလာ၏; ထိတွေ့လျှင် ပျော်လျှောကာ လျော့ပါးသွား၏။

Verse 9

स्त्रियो मूलमनर्थानां सर्वेषां प्राणिनां भुवि । तस्मात्त्याज्या सुदूरेण ताः स्वर्गस्य निरोधकाः

မိန်းမတို့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အန္တရာယ်နှင့် ကပ်ဘေးတို့၏ အမြစ်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် အလွန်ဝေးဝေးကနေ ရှောင်ကြဉ်သင့်၏၊ အကြောင်းမူကား ကောင်းကင်သုခ (သွဂ္ဂ) ကို တားဆီးသူဟု ဖော်ပြထားကြသည်။

Verse 10

कुलीना वित्तवत्यश्च नाथवत्योऽपि योषितः । एकस्मिन्नंतरे रागं कुर्वंत्येताः सुचञ्चलाः

မျိုးရိုးမြင့်မား၍ ငွေကြေးရှိသည့် မိန်းမတို့၊ ထို့ပြင် ခင်ပွန်းက ကာကွယ်ထားသော်လည်း—အလွန်လှုပ်ရှားလွယ် မတည်ငြိမ်သဖြင့်—ခဏအတွင်း အခြားနေရာ၌ ချစ်ခင်စွဲလမ်းမှုကို ဖြစ်စေတတ်ကြ၏။

Verse 12

न स्त्रीभ्यः किंचिदन्यद्धि पापाय विद्यते भुवि । यासां संगसमासाद्य संसारे भ्रमते जनः । नीचोऽपि कुरुते सेवां यस्तासां विजनेष्वथ । विरूपं वापि नीचं वा तं सेवन्ते हि ताः स्त्रियः

မြေပြင်ပေါ်တွင် မိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကဲ့သို့ အပြစ်သို့ ဦးတည်စေသော အရာ မရှိဟု ကြေညာထား၏။ သူတို့၏ အဖော်အပေါင်းသို့ ရောက်လျှင် လူသည် သံသရာ၌ လှည့်လည်ပျံ့နှံ့ရ၏။ ထို့ပြင် အောက်တန်းကျသူတောင် တိတ်ဆိတ်ရာနေရာများတွင် သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှု ပြုတတ်၏။ မိန်းမတို့သည်လည်း အရုပ်ဆိုးသော်လည်းကောင်း အောက်တန်းကျသော်လည်းကောင်း ထိုသူနှင့်ပင် ဆက်ဆံပေါင်းသင်းကြ၏။

Verse 13

अनर्थत्वान्मनुष्याणां भयात्परिजनस्य च । मर्यादायाममर्यादाः स्त्रियस्तिष्ठन्ति भर्तृषु

ယောက်ျားတို့အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော အကျိုးဆက်များကြောင့်လည်းကောင်း၊ မိသားစုဝင်တို့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော မိန်းမတို့သည် မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းတို့နှင့်အတူ သင့်တော်ရာ စည်းကမ်းအတွင်း၌ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 14

सूत उवाच । एवं संभर्त्सिता तेन मेनका कोपसंयुता । शशाप तं मुनिश्रेष्ठं स्फुरमाणोष्ठसंपुटा

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ သူ့ထံမှ ပြစ်တင်ခံရသဖြင့် မေနကာသည် ဒေါသပြည့်ဝကာ နှုတ်ခမ်းတုန်ယင်လျက် မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော ရှင်တော်ကို ကျိန်စာချလိုက်သည်။

Verse 15

यस्मात्त्वया परित्यक्ता सकामाहं सुदुर्मते । त्यजता कामजं धर्मं तस्माच्छापं गृहाण मे

“ကာမဆန္ဒမပျောက်သေးသော ငါကို သင် စွန့်ပစ်ခဲ့သည်၊ အကြံဆိုးသူရေ၊ ကာမမှ ပေါက်ဖွားသော ဓမ္မကို စွန့်လွှတ်သူရေ—ထို့ကြောင့် ငါ၏ ကျိန်စာကို လက်ခံလော့!”

Verse 16

अद्यैव भव दुबुर्द्धे वलीपलितसंयुतः । जराजर्ज्जरितांगश्च तुच्छदृष्टिर्विरंगितः

“ဒီနေ့တင်ပဲ၊ ဉာဏ်မဲ့သူရေ၊ အရေးအကြောင်းနှင့် ဆံပင်ဖြူရောင် ပေါ်လာစေ; အိုမင်းခြင်းကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ပျက်စီးစေ; မြင်နိုင်စွမ်း လျော့နည်း၍ အရောင်အသား ပျော့ဖျော့သွားစေ!”

Verse 17

सूत उवाच । उक्तमात्रे तु वचने तत्क्षणान्मुनिसत्तमः । बभूव तादृशः सद्यस्तया यादृक्प्रकीर्तितः

စူတက ပြောသည်—စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးချင်းပင် အချိန်တစ်ခဏအတွင်း မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော ရှင်တော်သည် သူမ ကြေညာခဲ့သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဖြစ်သွားလေသည်။

Verse 18

ततः कोपपरीतात्मा सोऽपि तां शप्तुमुद्यतः । कमण्डलोर्जलं गृह्य संतापाद्रक्तलोचनः

ထို့နောက် ဒေါသကြီးစွာ စိတ်လွှမ်းမိုးသဖြင့် သူလည်း သူမကို ကျိန်စာချရန် ပြင်ဆင်ကာ ကမဏ္ဍလုမှ ရေကိုယူ၍ ပူလောင်သောဝေဒနာကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာ၏။

Verse 19

निर्दोषोऽपि त्वया यस्माच्छप्तोऽहं गणिकाधमे । तस्माद्भव त्वमप्याशु जराजर्जरितांगिका

အပြစ်မရှိသော်လည်း သင်က ငါ့ကို ကျိန်စာချခဲ့သည်၊ အနိမ့်ဆုံးသော ပြည့်တန်ဆာမ၊ ထို့ကြောင့် သင်လည်း မကြာမီ အိုမင်းခြင်းကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်ယွင်းသွားစေ။

Verse 20

सापि तद्वचनात्सद्यस्तादृग्रूपा व्यजायत । यादृशोऽसौ मुनिश्रेष्ठो वलीपलितगात्रभृत्

သူ၏စကားတော်ကြောင့် သူမလည်း ချက်ချင်း ထိုသို့သောရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်လာ၍ အရေးအကြောင်းနှင့် ဆံပင်ဖြူပါသော မုနိမြတ်တော်ကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆောင်လာ၏။

Verse 21

अथ तादृक्स्वरूपेण स्नाता तत्र जला शये । भूयोऽपि तादृशी जाता यादृशी संस्थिता पुरा

ထို့နောက် ထိုသို့ပြောင်းလဲသောရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့်ပင် ထိုကန်ရေထဲ၌ ရေချိုးရာမှ နောက်တစ်ဖန် အရင်ကရှိသကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်လာ၏။

Verse 22

तद्दृष्ट्वा परमाश्चर्यमतीव त्वरयान्वितः । सोऽपि तत्राकरोत्स्नानं संजातश्च यथा पुरा

ထိုအလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာကို မြင်သဖြင့် သူလည်း အလွန်အမြန်နှုန်းဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ အရင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်လာ၏။

Verse 23

ततस्तौ तीर्थमाहात्म्याद्रूपौदार्यगुणान्वितौ । मिथ आमंत्र्य संहृष्टौ गतौ देशं यथेप्सितम्

ထို့နောက် ထိုတီရ္ထ၏ မဟိမကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အလှအပ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သီလဂုဏ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံလာကြ၏။ ထို့ပြင် ဝမ်းမြောက်စွာ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကာ မိမိတို့လိုရာ နေရာသို့ သွားကြ၏။

Verse 24

एवं तीर्थस्य माहात्म्यं विज्ञाय भगवानृषिः । लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः

ဤသို့ တီရ္ထ၏ မဟိမကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ အရှင်ရသီသည် ဒေဝဒေဝဖြစ်သော ရှူလင် (သီဝ) အတွက် လင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 25

तपश्चकार सुमहत्तस्मिंस्तीर्थवरे तदा । कुशस्तम्बेन कृतवांस्तत्सरो विपुलं विभुः

ထို့နောက် ထိုအထူးမြတ်သော တီရ္ထ၌ သူသည် အလွန်ကြီးမားသော တပသ (အကျင့်တရား) ကို ပြုလုပ်လေ၏။ ထိုအင်အားကြီးသူသည် ကုရှမြက်အစုတစ်စုဖြင့် ထိုနေရာ၌ ကျယ်ဝန်းသော ရေကန်တစ်ကန်ကို ဖန်ဆင်းလေ၏။

Verse 26

तत्र स्नात्वा नरो यस्तु पूजयेल्लिंगमुत्तमम् । विश्वामित्रेश्वरं ख्यातं स गच्छेच्छिवमंदिरम्

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ထိုအထွတ်အမြတ် လင်္ဂကို—“ဝိශ්ဝာမိတ္ရေရှ္ဝရ” ဟု ထင်ရှားသော—ပူဇော်သူသည် သီဝ၏ မန္ဒိရ (အိမ်တော်) သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 27

अद्यापि दृश्यते तत्र गंगोदकसमं जलम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वकामप्रदायकम्

ယနေ့တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ ဂင်္ဂါရေကဲ့သို့သော ရေကို မြင်ရသေး၏။ ထိုရေသည် သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးကာ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်း၏။

Verse 28

यस्तत्र कुरुते स्नानं श्रद्धापूतेन चेतसा । स देवलोकमासाद्य पितृभिः सह मोदते

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စိတ်ကို သန့်စင်ထားကာ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူသည် ဒေဝလောကသို့ ရောက်ပြီး ဘိုးဘွားပိတೃတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မြူးတူး၏။

Verse 29

ततःप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं महीतले । पाताले स्वर्गलोके च रूपौदार्यप्रदं नृणाम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီර්ထသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်သာမက ပာတාලနှင့် ကောင်းကင်လောကတွင်ပါ နာမည်ကြီးလာ၍ လူတို့အား အလှအပနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 30

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । विश्वामित्रेश माहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ သင်တို့မေးမြန်းသမျှကို ငါ အပြည့်အစုံ ပြောပြီးပြီ—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော ဝိශ්ဝာမိတ္ရေရှ၏ မဟာတန်ခိုးကိုပင်။

Verse 44

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे श्रीहाटकेवरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रकुण्डोत्पत्ति विश्वामित्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စကန္ဒမဟာပုရာဏ၌၊ ရှစ်သောင်းတစ်ထောင် စ္လောကပါဝင်သော သံဟိတာတွင်၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် နာဂရခဏ္ဍ၌၊ သီရိဟာဋကေဝရ က్షೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో «ဝိශ්ဝာမိတ္ရကுண္ဍ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ဝိශ්ဝာမိတ္ရေရှ್ವರ မဟာတ္မ్య ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၄၄ ပြီးဆုံး၏။