Adhyaya 40

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेषा भवता प्रोक्ता ब्राह्मी तत्र महाशिला । मोक्षदा सर्वजंतूनां तथा पातकनाशिनी

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “သင်ဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့ ထိုနေရာရှိ ‘ဗြာဟ္မီ’ ဟုခေါ်သော မဟာကျောက်တုံးသည် သတ္တဝါအားလုံးကို မောက္ခပေးနိုင်ခြင်းနှင့် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းသည် မည်သို့နည်း?”

Verse 2

सा कथं स्थापिता तत्र किंप्रभावा च सूतज । एतन्नो ब्रूहि निःशेषं न हि तृप्यामहे वयम्

အို စူတ၏သားရေ၊ ထိုကျောက်တုံးကို အဲဒီမှာ မည်သို့တည်ထားသနည်း၊ ၎င်း၏ အာနုဘော်သည် အဘယ်နည်း။ ကျန်မရှိအောင် အကုန်လုံး ပြောပြပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့ မတိမ်းတိမ်းမိသေးပါ။

Verse 3

सूत उवाच । ब्रह्मलोकनिविष्टस्य ब्रह्मणोऽ व्यक्तजन्मनः । पुराऽभून्महती चिन्ता तीर्थयात्रासमुद्भवा

စူတက ပြောသည်– ရှေးကာလတုန်းက ဗြဟ္မလောက၌ နေထိုင်သော မွေးဖွားရင်းမြစ် မထင်ရှားသည့် ဗြဟ္မာသည် တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ကြီးမားသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလေ၏။

Verse 4

सर्वेषामेव देवानां संति तीर्थानि भूतले । मुक्त्वा मां तन्मया कार्यं तीर्थमेकं धरातले

(သူသည် စဉ်းစား၍) «ဘုရားဒေဝတော်အားလုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာ) များရှိကြသည်။ ငါတစ်ပါးတည်းသာ မရှိသေး။ ထို့ကြောင့် ငါ့အား အပ်နှံထားသော တီရ္ထတစ်ခုကို မြေပြင်ပေါ်၌ တည်ထောင်ရမည်»။

Verse 5

यत्र त्रिकालमासाद्य कर्म संध्यासमुद्भवम् । मर्त्यलोकं समासाद्य करोमि तदनंतरम्

«အချိန်သုံးဆုံ (မနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ) တိုင်း၌ ထိုနေရာသို့ ငါရောက်လာ၍ သန္ဓျာမှ ပေါ်ပေါက်သော ကర్మကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်မည်။ ထို့နောက် လူ့လောကသို့ ဆင်းလာကာ သင့်လျော်သလို ပြုမည်»။

Verse 6

तथान्यदपि यत्किञ्चित्कर्म धर्म्यं हितावहम् । तत्करोमि यथान्येऽपि चक्रुर्देवाः शिवादयः

«ထို့အပြင် တရားသဘောနှင့် ကိုက်ညီ၍ အကျိုးဖြစ်စေသော အခြားကိစ္စကర్మ မည်သည့်အရာမဆို ငါလည်း ဆောင်ရွက်မည်။ ရှိဝ (Śiva) ဦးဆောင်သော ဒေဝတော်တို့ ပြုခဲ့သကဲ့သို့ပင်»။

Verse 7

न स्वर्गेऽस्ति हि कृत्यानामधिकारोऽत्र कश्चन । शुभानां कर्मणामेव केवलं भुज्यते फलम्

«ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကိစ္စကर्मများကို ဆောင်ရွက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိချေ။ ထိုနေရာ၌ ယခင်က ပြုခဲ့သော ကောင်းမြတ်သည့် ကర్మတို့၏ အကျိုးဖလကိုသာ ခံစားရသည်»။

Verse 8

तस्माद्यत्र धरापृष्ठे शिलेयं निपतिष्यति । त्रिसंध्यं तत्र गन्तव्यमनुष्ठानार्थमेव हि

«ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ဤကျောက်တုံး ကျရောက်မည့် နေရာမည်သည့်နေရာမဆို၊ သန္ဓျာသုံးချိန်တိုင်း ထိုနေရာသို့ သွားရမည်။ အနုဋ္ဌာန် (ဘာသာရေးကျင့်စဉ်) အတွက်သာ ဖြစ်သည်»။

Verse 9

एवमुक्त्वा सुविस्तीर्णां शिलां तामा सनोद्भवाम् । प्रचिक्षेप धरापृष्ठं समुद्दिश्य पितामहः

ဤသို့မိန့်တော်မူပြီးနောက် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် စနာမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ကျယ်ပြန့်ပြားသော ကျောက်ပြားကြီးကို မြေမျက်နှာပြင်သို့ မိမိရည်မှန်းရာသို့ ဦးတည်၍ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 10

अथ सा पतिता भूमौ सर्वरत्नमयी शिला । चमत्कारपुरे क्षेत्रे सर्वक्षेत्रमहोदये

ထို့နောက် ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုကျောက်တုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး၊ တီရ္ထကဏ္ဍများအနက် အလင်းရောင်ကြီးမားစွာ ထွန်းတောက်သော ကမတ်ကာရပူရ သန့်ရှင်းရာကွင်း၌ တည်နေရာယူ하였다။

Verse 11

तत आगत्य लोकेशः स्वयमेव धरातलम् । तत्क्षेत्रं वीक्षयामास व्याप्तं तीर्थैः समन्ततः

ထို့နောက် လောကေရှ (အရှင်ဣश्वर) သည် ကိုယ်တိုင် မြေပြင်သို့ ဆင်းလာကာ၊ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် တီရ္ထများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုသန့်ရှင်းရာကွင်းကို ကြည့်ရှုတော်မူ하였다။

Verse 12

ततः पुण्यतमे देशे दृष्ट्वा तां समुपस्थिताम् । शिलामानंदमापन्नः प्रोवाच तदनन्तरम्

ထို့နောက် အလွန်ပုဏ္ဏတမသော ဒေသ၌ ထိုကျောက်တုံး ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်တော်မူသဖြင့် ဝမ်းမြောက်အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ချက်ချင်းပင် ထို့နောက် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 14

सलिलेन विना यस्मान्न क्रिया संप्रवर्तते । तस्मादत्र मया कार्यः शुचितोयो महाह्रदः

ရေမရှိလျှင် ဓမ္မကိစ္စများ မစတင်နိုင်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းသောရေဖြင့် ပြည့်ဝသည့် ရေကန်ကြီးတစ်ကန်ကို ငါ ဖန်တီးရမည်။

Verse 15

ततः संचिंतयामास स्वसुतां च सरस्वतीम् । जन संस्पर्शभीत्या च पातालतलवाहिनीम्

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏သမီး စရஸဝတီကို စိတ်တွင်တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်လေ၏။ လူတို့၏ထိတွေ့မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ပာတားလအလွှာများတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသူမဖြစ်သည်။

Verse 16

अथ भूमितलं भित्त्वा प्रादुर्भूता महानदी । तां शिलाममलैस्तोयैः क्षालयन्ती समंततः

ထို့နောက် မြေမျက်နှာပြင်ကို ခွဲဖောက်၍ မဟာမြစ်ကြီး ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုမြစ်သည် အညစ်အကြေးမရှိသော ရေသန့်ဖြင့် ထိုကျောက်ကို အရပ်ရပ်မှ ဆေးကြောလေ၏။

Verse 18

ब्रह्मोवाच । त्वयात्रैव सदा स्थेयं शिलायां मम संनिधौ । संध्यात्रयेऽपि त्वत्तोयैर्येन कृत्यं करोम्यहम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– «သင်သည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေရမည်၊ ဤကျောက်ပေါ်၌ ငါ၏နီးကပ်သော စန္နိဋ္ဌာန်အတွင်း၌။ သုံးဆန်ဓျာအချိန်တိုင်း၌ပင် ငါသည် သင်၏ရေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ကိစ္စရပ်များကို ဆောင်ရွက်၏»။

Verse 19

तथा ये मानवाः स्नानं करिष्यंति जले तव । ते यास्यंति परां सिद्धिं दुर्लभां देवा मानुषैः

«ထို့အတူ သင်၏ရေထဲ၌ ရေချိုးမည့် လူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိကြလိမ့်မည်။ ထိုအရာသည် နတ်တို့နှင့် လူတို့အတွက်ပင် ရှားပါးလှ၏»။

Verse 20

सरस्वत्युवाच । अहं कन्या सुरश्रेष्ठ पातालतलवाहिनी । जनस्पर्शभयाद्भीता नागच्छामि महीतले

စရஸဝတီမိန့်တော်မူသည်– «အို နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောအရှင်၊ ကျွန်မသည် ကညာဖြစ်ပြီး ပာတားလဒေသများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသူဖြစ်ပါသည်။ လူတို့၏ထိတွေ့မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ မတက်လာပါ»။

Verse 21

तवादेशोऽन्यथा नैव मया कार्यः कथंचन । एवं मत्वा सुरश्रेष्ठ यद्युक्तं तत्समाचर

«အရှင်၏ အမိန့်ကို ကျွန်ုပ်သည် မည်သို့မျှ မလွဲမသွေ မပြုလုပ်နိုင်ပါ။ ထိုသို့ သိမြင်၍ အို နတ်တို့အထက်မြတ်သူ၊ သင့်လျော်သမျှကို ဆောင်ရွက်ပါ»။

Verse 22

ब्रह्मोवाच । तवार्थे कल्पयिष्यामि स्थानेऽत्रैव महाह्रदम् । अगम्यं सर्वमर्त्यानां तत्र त्वं स्थातुमर्हसि

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– «သင်၏အကျိုးအတွက် ဤနေရာတည်းတင် မဟာရေကန်တစ်ခုကို ငါဖန်ဆင်းမည်။ လူသားတို့အားလုံး မရောက်နိုင်အောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုနေရာ၌ သင်နေထိုင်သင့်သည်»။

Verse 23

एवमुक्त्वा स देवेशश्चखान च महाह्रदम् । ततः सरस्वती तत्र स्वस्थानमकरो दथ

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် နတ်တို့၏အရှင်သည် မဟာရေကန်ကို တူးဖော်တော်မူ၏။ ထို့နောက် စရஸဝတီသည် ထိုနေရာကို မိမိ၏ နေရာအဖြစ် တည်စေတော်မူ၏။

Verse 24

ततो दृष्टिविषान्सर्पानादिदेश पितामहः । युष्माभिः सर्वदा स्थेयं ह्रदेस्मिञ्छासनान्मम

ထို့နောက် ပိတামဟ (ဘိုးဘွားကြီး) သည် မျက်စိအဆိပ်ရှိသော မြွေတို့အား အမိန့်ပေးတော်မူသည်– «ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း သင်တို့သည် ဤရေကန်၌ အမြဲတမ်း နေရမည်»။

Verse 25

यथा सरस्वतीं मर्त्या न स्पृशंति कथंचन । भवद्भिः सर्वथा कार्यं तथा पन्नगसत्तमाः

«လူသားတို့သည် စရஸဝတီကို မည်သို့မျှ မထိမခိုက်နိုင်စေရန်၊ သင်တို့သည် နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရမည်၊ အို မြွေတို့အထက်မြတ်သူတို့»။

Verse 26

सूत उवाच । एवं ब्रह्मा व्यवस्थाप्य तत्र क्षेत्रे सरस्वतीम् । तां च चित्रशिलां मध्ये ब्रह्मलोकं जगाम ह

သုတက ပြော၏—ဤသို့ ဘြဟ္မာသည် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ သရஸဝတီကို တည်ထောင်စီမံ၍၊ စိတ္တရရှီလာ၏ အလယ်၌ ထားပြီးနောက် ဘြဟ္မာလောကသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 27

अथ मंकणकोनाम महर्षिः संशितव्रतः । क्षेत्रे तत्र समायातो विषविद्याविचक्षणः

ထို့နောက် မင်္ကဏက အမည်ရှိသော မဟာရ္ဓိ သံသယမဲ့ ဝရတသမာဓိရှိ၍ အဆိပ်ဗိဒ္ယာ၌ ကျွမ်းကျင်သော မဟာမုနိသည် ထိုသန့်ရှင်းသော ကṣेत्रသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 28

सक्रमाद्भ्रममाणस्तु तस्मिन्सर्पाभिरक्षिते । तं मुनिं वेष्टयामासुर्बबन्धुश्चैव पाशकैः

သို့ရာတွင် ထိုနေရာသည် မြွေများက ကာကွယ်ထားသဖြင့်၊ သူ ဝင်ရောက်၍ လှည့်လည်သွားလာစဉ် မြွေတို့သည် မုနိကို ဝိုင်းပတ်ကာ ပာရှကဲ့သို့ ကြိုးဖြင့်ချည်သကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ကြ၏။

Verse 29

सोऽपि विद्याबलात्सर्पान्निर्विषांस्तांश्चकारह । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा कृत्वा च पितृतर्पणम् । निष्क्रांतः सलिलात्तस्मात्कृतकृत्यो मुदान्वितः

သူသည်လည်း ဝိဒ္ယာ၏ အင်အားဖြင့် ထိုမြွေတို့ကို အဆိပ်ကင်းစေ၍ အန္တရာယ်မရှိအောင် ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ သန့်စင်ပြီး၊ ပိတೃတို့အား တර්ပဏ ပူဇာကို ဆောင်ရွက်ကာ၊ ထိုရေမှ ထွက်လာသည်—ကိစ္စပြီးမြောက်၍ ဝမ်းမြောက်နှလုံးသားပြည့်ဝလျက်။

Verse 30

ततश्चक्रे मुनिर्यावत्सम्यक्कुशपरिग्रहम् । दर्भाग्रेणास्य हस्ताग्रं पाटितं तावदेव हि

ထို့နောက် မုနိသည် ကုရှမြက်ကို စနစ်တကျ ကိုင်ယူရန် ပြုစဉ်၊ ထိုခဏတည်းမှာပင် ဒರ್ಭမြက်၏ ချွန်ထက်သော အဖျားကြောင့် သူ၏ လက်ဖျားကို ဖြတ်ထိသွား၏။

Verse 31

अथ तस्मात्क्षताज्जातस्तस्य शाकरसो महान् । तं दृष्ट्वा स विशेषेण हर्षितो विस्मयान्वितः

ထို့နောက် ထိုအနာမှ သကြားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အရည်ကြီး တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုကိုမြင်သော် သူသည် အထူးပင် ဝမ်းမြောက်၍ အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်လေ၏။

Verse 32

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय नृत्यं चक्रे ततः परम् । ब्राह्मीं शिलां समारुह्य आनंदाश्रुपरिप्लुतः

«ငါသည် အောင်မြင်မှုကို ရရှိပြီ» ဟု သိမြင်ကာ ထို့နောက် သူသည် ကပြလေ၏။ ဘြဟ္မာနှင့် ဆက်နွယ်သော သန့်ရှင်းသည့် ကျောက်ပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ အာနန္ဒမျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်လေ၏။

Verse 33

अथैवं नृत्यमानस्य मुनेस्तस्य महात्मनः । लास्यं चक्रे ततः सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

ထိုမဟာအတ္ထမုနိသည် ထိုသို့ ကနေစဉ်၊ ထို့နောက် လောကတစ်ခုလုံး—မလှုပ်မရှားသောအရာများနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာများ—အားလုံးကလည်း သူနှင့်အတူ ကလေ၏။

Verse 34

चमत्कारपुरं कृत्स्नं भग्नं नष्टा द्विजोत्तमाः । प्रासादैर्ध्वंसितैस्तत्र हाहाकारो महानभूत्

Camatkārapura မြို့တစ်မြို့လုံး ပျက်စီးကွဲပြားသွား၍၊ ဒွိဇောတ္တမများ (အမြင့်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏများ) လည်း ပျောက်ကွယ်သေဆုံးကြ၏။ နန်းတော်များ ပြိုကျသဖြင့် ထိုနေရာ၌ ငိုကြွေးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

Verse 35

ततो देवगणाः सर्वे तद्दृष्ट्वा तस्य चेष्टितम् । लास्यस्य वारणार्थाय प्रोचुर्वृषभवाहनम्

ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည် သူ၏ အပြုအမူကို မြင်၍၊ နွားတံဆိပ်တော်ရှင် (Vṛṣabhavāhana) ထံသို့ သွားရောက်ပြောကြားကာ ထိုကခုန်မှုကို တားဆီးရန် တောင်းပန်လေ၏။

Verse 36

अनेन नृत्यमानेन जगत्स्थावरजंगमम् । नृत्यं करोति देवेश तस्माद्गत्वा निवारय

ဤသူက ကန့်ကွက်မဲ့ကာ ကခုန်နေသဖြင့် လောကတစ်လောကလုံး—မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါအားလုံး—ကခုန်လာပြီ။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့၏အရှင်၊ သွား၍ တားဆီးပါ။

Verse 37

नान्यः शक्तः सुरश्रेष्ठ मुनिमेनं कथंचन । निषेधयितुमीशान ततः कुरु जगद्धितम्

ဤမုနိကို မည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်သူ အခြားမရှိပါ၊ ဒေဝတို့အထက်မြတ်သူရေ။ ထို့ကြောင့် အီရှာနာ၊ လောကအကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ပါ။

Verse 38

अथ तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । कृत्वा रूपं द्विजेंद्रस्य तत्सकाशमुपाद्रवत्

သူတို့၏စကားကို ကြားသော်၊ နွားတံခွန်ကို ဆောင်သော ဘုရားရှင်သည် အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏ၏ ရုပ်ကို ဆောင်ယူကာ ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 39

अब्रवीच्च मुने कस्मात्त्वयैतन्नृत्यतेऽधुना । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं हि नः

ထို့နောက် သူက ပြောလေ၏—“အို မုနိ၊ ယခုအခါ မင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ကခုန်နေသနည်း။ အကြောင်းရင်းကို အလျင်အမြန် ပြောပါ; အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန် စိတ်ဝင်စားလျက်ရှိ၏။”

Verse 40

एवमुक्तः स विप्रेंद्रः शंकरेण द्विजोत्तमाः । हस्तं संदर्शयामास तस्य शाकरसान्वितम्

ရှင်ကရာ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားရသော်၊ အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် မိမိလက်ကို ပြသလေ၏—အံ့ဖွယ် “ရှာကရသ” ဖြင့် ပြည့်စုံသော လက်ဖြစ်၏။

Verse 41

किं नपश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकरसो महान् । संजातः क्षतवक्त्रेण तस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

အို ဗြာဟ္မဏ၊ မမြင်ဘူးလား။ ငါ့လက်မှ အလွန်ကြီးမားသော သကြားရည် ပေါ်ထွက်လာသည်—ပါးစပ်အနာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၍ ထို့ကြောင့် စိဒ္ဓိ (ထူးကဲသော အောင်မြင်မှု) သည် ငါ့ထံ ရောက်လာသည်။

Verse 42

एतस्मात्कारणाद्विप्र नृत्यमेतत्करोम्यहम् । आनंदं परमं प्राप्य सिद्धिजं सिद्धसत्तम

ထို့ကြောင့်ပင် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ဤအကကို ကပြသည်။ စိဒ္ဓိမှ ပေါက်ဖွားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိပြီးနောက်၊ အောင်မြင်သူတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ။

Verse 43

एवं तु वदतस्तस्य भगवान्वृषभध्वजः । अंगुष्ठं ताडयामास स्वांगुल्यग्रेण तत्क्षणात्

သူက ထိုသို့ ပြောနေစဉ်၊ နွားတံဆိပ်တော်ကို ဆောင်သော ဘုရားသခင် (ဝೃಷဘဓွဇ) သည် ထိုခဏတည်းက မိမိလက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် မိမိလက်မကို တို့ထိ/ထိုးထိလိုက်သည်။

Verse 44

निश्चक्राम ततो भस्म हिमस्फटिकसंनिभम् । क्षताग्रात्सहसा तस्य महाविस्मयकारकम्

ထို့နောက် ထိုအနာအဖျားထိပ်မှ ချက်ချင်းပင် ရေခဲကြည်လင်သော စဖတ်တစ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပြာမှုန် ထွက်ပေါ်လာ၍ သူ့အား အလွန်အံ့ဩစေ하였다။

Verse 45

ततः प्रोवाच तं विप्रं स देवो द्विजसत्तमाः । यस्यांगुष्ठाग्रतो मह्यं निष्क्रांतं भस्म पांडुरम्

ထို့နောက် ထိုဘုရားသည် ဗြာဟ္မဏအား မိန့်တော်မူသည်—“အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါ့လက်မထိပ်မှ ဖြူဖျော့သော ပြာမှုန် ထွက်ပေါ်လာပြီ” ဟု။

Verse 46

तथाप्यहं मुनिश्रेष्ठ न नृत्यं कर्तुमुत्सहे । त्वं पुनर्नृत्यसे कस्मादपि शाकरसेक्षणात्

သို့ပင်ဖြစ်သော်လည်း အမြတ်ဆုံး မုနိရေ၊ ငါသည် ကရန်အလိုမရှိ။ သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် śākarasa ကိုမြင်ရုံဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ကနေသနည်း။

Verse 47

विरामं कुरु तस्मात्त्वं नृत्यादस्माद्विगर्हितात् । तपः क्षरति विप्रेन्द्र नृत्यगीताद्द्विजन्मनः

ထို့ကြောင့် ဤအပြစ်တင်ခံရသော အကကို ရပ်တန့်လော့။ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ဒွိဇ၏ တပစ် (tapas) သည် ကခြင်းနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းကြောင့် လျော့နည်းသွားသည်။

Verse 49

अब्रवीत्त्वामहं मन्ये नान्यं देवान्महेश्वरात् । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा न स्यात्तपःक्षतिः

သူကဆိုသည်– “မဟေရှ္ဝရ (Maheśvara) ထက် မြင့်မြတ်သော ဘုရားမရှိဟု ငါယုံကြည်သည်။ ထို့ကြောင့် ငါ့အား ကရုဏာတော်ပြုပါ၊ ငါ့တပစ် မလျော့မနည်း မထိခိုက်စေရန်။”

Verse 50

श्रीभगवानुवाच । तपस्ते मत्प्रसादेन वृद्धिं शस्यति नित्यशः । स्थानेऽत्र भवता सार्धमहं स्थास्यामि सर्वदा

ဘုရားမြတ်က မိန့်တော်မူသည်– “ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် သင်၏တပစ်သည် အမြဲတမ်း တိုးပွား၍ အကျိုးဖြစ်မည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ သင်နှင့်အတူ ငါသည် အစဉ်အမြဲ တည်နေမည်။”

Verse 51

आनन्दितेन भवता प्रार्थितोऽहं यतो मुने । आनन्देश्वरसंज्ञस्तु ख्यातिं यास्यामि भूतले । एतत्पुरं च मे नाम्ना आनन्दाख्यं भविष्यति

အို မုနိရေ၊ သင်သည် ဝိညာဉ်ရေး အာနန္ဒဖြင့် ငါ့ကို ဆုတောင်းတောင်းပန်ခဲ့သောကြောင့်၊ ငါသည် မြေပြင်ပေါ်၌ “Ānandeśvara” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားမည်။ ထို့ပြင် ဤမြို့သည်လည်း ငါ့နာမကြောင့် “Ānandā” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြမည်။

Verse 52

एवमुक्त्वा महादेवो गतश्चादर्शनं ततः । सोऽपि मंकणकस्तत्र तपस्तेपे मुनीश्वरः

ဤသို့ မဟာဒေဝက မိန့်ကြားပြီးနောက် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မုနိရှင် မင်္ကဏကလည်း တပဿာကို ဆက်လက်ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 54

तस्मात्कुरु प्रसादं नो यथा स्याद्दारुणं विषम् । नो चेद्वयं गमिष्यामः सर्वलोक पराभवम्

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ကရုဏာတော်ပြုပါ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်ဆိုး မပေါ်ပေါက်စေရန်။ မဟုတ်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် လောကအားလုံးရှေ့တွင် ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 55

मंकणक उवाच । अनृतं न मया प्रोक्तं स्वैरेणापि कदाचन । तस्मादेवंविधाः सर्वे जलसर्पा भविष्यथ

မင်္ကဏကက မိန့်သည်– “လွတ်လပ်စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ ပေါ့လျော့စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ မည်သည့်အခါမျှ မုသာကို ငါမပြောခဲ့။ ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံးသည် ဤသဘောတူ ရေမြွေများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 56

सूत उवाच । ततःप्रभृति संजाता जलसर्पा महीतले । तद्वद्रूपा द्विजिह्वाश्च केवलं विषवर्जिताः

စူတက မိန့်သည်– “ထိုအချိန်မှစ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေမြွေများ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။ ထိုပုံသဏ္ဌာန်တူ၍ လျှာနှစ်ခွရှိသော်လည်း အဆိပ်ကင်းစင်ကြသည်။”

Verse 57

अथ तस्मिन्ह्रदे मर्त्याः स्नात्वा सारस्वते शुभे । स्पृष्ट्वा चित्रशिलां तां च प्रयांति परमां गतिम्

ထို့နောက် ထိုရေကန်၌ လူသားတို့သည် မင်္ဂလာရှိသော စာရသွတ ရေတွင် ရေချိုးကာ စိတ္တရရှီလာ ကျောက်တုံးကို ထိတွေ့လျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 58

अथ भीतः सहस्राक्षो गत्वा देवं पितामहम् । यमेन सहितस्तूर्णं प्रोवाचेदं वचस्तदा

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့သွားသော သဟသ္ရက္ရှ (အိန္ဒြာ) သည် အလျင်အမြန် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ သွားကာ ယမနှင့်အတူ ထိုစကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 59

त्वत्प्रसादात्समुद्वीक्ष्य गच्छंति मनुजा दिवम् । पितामह महातीर्थं यत्त्वया विहितं क्षितौ । सारस्वतं नरास्तत्र स्नात्वा यांति त्रिविष्टपम्

“သင်၏ကရုဏာကြောင့် လူသားတို့သည် ထိုကို မြင်လျှင် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ကြသည်။ အို ပိတామဟ၊ သင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ထောင်ထားသော မဟာတီရ္ထ၊ စာရස්ဝတၱ—ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူတို့သည် တြိဝိṣ္ṭပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြသည်။”

Verse 60

अपि पापसमाचाराः सर्वधर्मबहिष्कृताः । तत्र स्नात्वा शिलां स्पृष्ट्वा तदैवायांति सद्गतिम्

အပြစ်ပြုကျင့်ကြံသူများ၊ ဓမ္မအားလုံးမှ ပယ်ချခံရသူများပင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းသော ကျောက်တုံးကို ထိတွေ့လျှင် ချက်ချင်းပင် ကောင်းမြတ်သော လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 61

यम उवाच । अप्रमाणं विभो कर्म संप्रयातं ममोचितम् । शुभाशुभपरिज्ञानं सर्वेषामेव देहिनाम्

ယမက ပြောသည်—“အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်က များလွန်း၍ မတည်ငြိမ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပါပြီ။ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ အားလုံး၏ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို ခွဲခြားသိမြင်ရပါသည်။”

Verse 62

तस्मात्त्यज त्वं मां देव यद्वा तत्तीर्थमुत्तमम् । यत्प्रभावाज्जनैर्हीनाः संजाता नरका मम

“ထို့ကြောင့် အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်ပါ—မဟုတ်လျှင် ထိုအထွတ်အမြတ် တီရ္ထကို ဖယ်ရှားပါ။ ၎င်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ နရကများသည် လူမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပါပြီ။”

Verse 63

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यमस्य प्रपितामहः । प्राह पार्श्वस्थितं शक्रं तत्तीर्थं नय संक्षयम्

ယမမင်း၏စကားကိုကြားသော်၊ သူ၏အဘိုးကြီးသည် အနီးတွင်ရပ်နေသော သက္ကရာ(အိန္ဒြာ)အား မိန့်တော်မူသည်—«ထိုတီရ္ထကို ပျက်စီးအဆုံးသို့ ဆောင်ယူလော့»။

Verse 64

ततः शक्रो ह्रदं गत्वा पूरयामास पांसुभिः । ह्रदं सारस्वतं तं च तां च चित्रशिलां द्विजाः

ထို့နောက် သက္ကရာသည် ရေကန်သို့သွား၍ မြေမှုန့်ဖြင့် ဖြည့်တင်းလေ၏—စಾರಸ್ವတ ရေကန်တစ်ခုလုံးနှင့် အံ့ဖွယ် စိတ္တရရှီလာကိုပါ၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့။

Verse 65

अद्यापि मनुजः सम्यक्त स्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । यः करोति तपश्चर्यां स शीघं सिद्धिमाप्नुयात्

ယနေ့တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ သင့်တော်စွာ တည်နေ၍ တပသ္ယာ (အာစီတရား) ကို ကျင့်သူသည် အလျင်အမြန် စိဒ္ဓိ—ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 66

सोऽपि मंकणकस्तत्र सार्द्धं देवेन शंभुना । तिष्ठत्यद्यापि विप्रेंद्र पूरितं चैव पांसुभिः

ထို မင်္ကဏကလည်း ယနေ့တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ ဒေဝတား သမ္ဘု (ရှီဝ) နှင့်အတူ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ထိုနေရာသည်လည်း မြေမှုန့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့။

Verse 67

लिंगं मंकणकन्यस्तं तत्रास्ति सुमहोदयम् । तत्स्पृष्ट्वा मानवाः पापैर्मुच्यंते द्विजसत्तमाः

ထိုနေရာ၌ မင်္ကဏက တည်ထောင်ထားသော လင်္ဂသည် အလွန်ကြီးမြတ်သော မဟိမရှိ၏။ ထိုလင်္ဂကို ထိတွေ့လျှင် လူတို့သည် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ကြ၏၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့။

Verse 68

माघ शुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स पापैरपि संयुक्तः शिवलोके महीयते

မာဃလ၏ လင်းလက်သော ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် ထိုလိင်္ဂကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်များနှင့်ပင် ဆက်နွယ်နေသော်လည်း ရှိဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 93

अथ ते पन्नगाः प्रोचुः प्रणिपत्य मुनीश्वरम् । भगवन्निर्विषाः सर्वे वयं हि भवता कृताः

ထို့နောက် ထိုမြွေများသည် မုနိရှင်ကို ဦးညွှတ်ပျပ်ဝပ်ကာ ပြောကြသည်– “အရှင်မြတ်ဘုရား၊ အရှင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အဆိပ်ကင်းစင်လာပါပြီ။”