Adhyaya 155

Verse 1

सूत उवाच । तथाऽन्ये तत्र तिष्ठंति वसवोऽष्टौ द्विजोत्तमाः । स्थानमेकं समाश्रित्य सर्वदैव प्रपूजिताः

သုတက ပြော၏။ ထိုနေရာ၌လည်း အခြားသော ဒေဝတားများ နေထိုင်ကြ၏—ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဝသုရှစ်ပါး ဖြစ်ကြသည်။ သန့်ရှင်းသော တည်နေရာတစ်ခုကို အားကိုး၍ အမြဲတမ်း ပူဇော်ခံကြ၏။

Verse 2

एकादश तथा रुद्रा आदित्या द्वादशैव तु । देववैद्यौ तथा चान्यावश्विनौ तत्र संस्थितौ

ထိုနေရာ၌လည်း ရုဒြာ ၁၁ ပါးနှင့် အာဒိတျာ ၁၂ ပါးတို့ တည်ရှိကြ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝဆရာဝန်နှစ်ပါးဖြစ်သော အရှွင်ညီအစ်ကိုတို့လည်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 3

देवतास्तत्र तिष्ठंति कोटिकोटिप्रनायकाः । एकैका ब्राह्मणश्रेष्ठाः कलिकालभयाकुलाः

ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၌ ဒေဝတားတို့ နေထိုင်ကြ၏—ကုဋိကုဋိ များစွာ၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ သူတို့တစ်ပါးချင်းစီသည် ကလိယုဂ၏ အန္တရာယ်ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြ၏။

Verse 4

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यज्ञभागाप्तये सदा । अष्टम्यां शुक्लपक्षे तु मधुमासे व्यवस्थिते

ဟာဋကေရှွရ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ယဇ్ఞပုဏ္ဏ၏ မိမိအခွင့်အရေးကို ရရှိစေရန် အမြဲတမ်း၊ မဓုမాస (နွေဦးကာလ) ရောက်သောအခါ လပြည့်ဘက် (သုက္လပက္ခ) အဋ္ဌမီနေ့၌ ထိုဝတ်ပြုမှုကို သင့်တင့်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 5

यस्तान्वसूञ्छुचिर्भूत्वा स्नात्वा धौतांबरो नरः । तर्पयित्वा द्विजश्रेष्ठान्पश्चात्संपूजयेन्नरः

သန့်ရှင်းလာသော လူသည် ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက်၊ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့အား တర్పဏ (ပူဇော်အပ်နှံ) ဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေကာ၊ ထို့နောက် ဝသုတို့ကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်—ဤသည်ပင် မှန်ကန်သော အကျင့်ဖြစ်၏။

Verse 6

वसवस्त्वा कृण्वन्निति मन्त्रेणानेन भक्तितः । नैवेद्यं च ततो दद्याद्वसवश्छंदसाविति

ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် «Vasavas tvā kṛṇvan…» ဟူသော မန္တရဖြင့် စတင်၍ ထို့နောက် နైవေဒျ (အစာပူဇာ) ကို ဆက်လက်ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် «Vasavaś chandasāv…» ဟူသော စာကြောင်းဖြင့်လည်း ထပ်မံ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 7

ततो धूपं सुगन्धं च यो यच्छति समाहितः । वसवस्त्वां जेतु तथा मन्त्रमेतमुदीरयेत्

ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အနံ့မွှေးသော ဓူပ (မီးခိုးပူဇာ) ကို ပူဇော်သူသည် «Vasavas tvāṃ jetu…» ဟူသော မန္တရကိုလည်း ထပ်မံ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 8

आरार्तिकं ततो भूयो यः करोति द्विजोत्तमाः । वसवस्त्वां जेतु तथा श्रूयतां यत्फलं हि तत्

ထို့နောက် ထပ်မံ၍၊ အမြတ်ဆုံး ဒွိဇတို့အို၊ မည်သူမဆို ārārtika (မီးအလင်းလှည့်ပူဇာ) ကို ပြုလုပ်စဉ် «Vasavas tvāṃ jetu…» ဟူသော မန္တရကိုလည်း ထပ်တူ ရွတ်ဆိုလျှင်—ထိုကံ၏ အကျိုးကို ယခု နားထောင်ကြလော့။

Verse 9

कन्याभिः कोटिभिर्यच्च पूजिताभिर्भवेत्फलम् । वसूनां चैव तत्सर्वमष्टभिस्तैः प्रपूजितैः

ကန့်ယာ (အပျို) များ ကုဋိပေါင်းများစွာက ပူဇော်ရာမှ ဖြစ်လာမည့် ကုသိုလ်အကျိုးသည်—ဝသု အရှစ်ပါးကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ထိုအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 10

तथा ये द्वादशादित्यास्तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । तान्स्थाप्य पूजयित्वा च सप्तम्यामर्कवासरे । सम्यक्छ्रद्धासमोपेतः पुष्पगन्धानुलेपनैः

ထိုနည်းတူ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ တည်ရှိနေသော အာဒိတျ (Āditya) ဆယ့်နှစ်ပါးကို တည်ထောင်ပြီး၊ သတ္တမီ တိထီ၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် သဒ္ဓာပြည့်ဝစွာ ပန်းများ၊ အနံ့သာများနှင့် လိမ်းသုတ်အနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်လျှင်—ထိုပူဇာသည် မှန်ကန်စွာ ပြည့်စုံသည်။

Verse 11

पश्चात्तत्पुरतस्तेषां समस्तान्येकविंशतिः । आदित्यव्रत संज्ञानि तस्य पुण्यफलं शृणु

ထို့နောက် သူတို့၏ရှေ့မှောက်တွင် အာဒိတျဝရတ ဟုခေါ်သော ဝရတများ စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ် ပါရှိ၏။ ထိုဝရတတို့မှ ထွက်ပေါ်သော သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်အကျိုးကို နားထောင်လော့။

Verse 12

कोटिद्वादशकं यस्तु सूर्याणां पूजयेन्नरः । तत्फलं प्राप्नुयात्कृत्स्नं पूजयन्नात्र संशयः

သို့ရာတွင် နေရောင်ဘုရား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များဖြစ်သော စူရျယ ၁၂ ကောဋိ ကို ပူဇော်သူသည် ဤနေရာ၌ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ထိုအကျိုးကို အပြည့်အဝ ရရှိမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 13

तथैकादशरुद्रा ये तत्र क्षेत्रे द्विजोत्तमाः । एकस्थाने स्थितास्तेषां पूजया श्रूयतां फलम्

ထို့အတူ၊ အို ဒွိဇိုတ္တမ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူ) ရေ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ တစ်နေရာတည်းတွင် အတူတကွ တည်ရှိနေသော ရုဒြ ၁၁ ပါးကို ပူဇော်ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်သော အကျိုးကို ယခု နားထောင်လော့။

Verse 14

यस्तान्पूजयते भक्त्या स्थापयित्वा सुरेश्वरान् । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां जपेच्च शतरुद्रियम्

မည်သူမဆို ထိုနတ်ဘုရားအရှင်တို့ကို သင့်လျော်စွာ တည်ထောင်၍ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ ချိုင်တရ လပြည့်ပိုင်း၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့ (చతుర్దశီ) တွင် «ရှတရုဒြီယ» ကို ဂျပ်ဆိုလျှင်—

Verse 15

एकादशप्रमाणेन कोटयस्तेन पूजिताः । भवंति नात्र संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ထို «တစ်ဆယ့်တစ်» အတိုင်းအတာဖြင့် သူ၏ပူဇော်မှုကြောင့် ကောဋိကောဋိသော ကုသိုလ်အကျိုးများ ရရှိမည်၊ သံသယမရှိ။ ဤသည်ကို ငါ ပြောသော အမှန်တရားဖြစ်၏။

Verse 16

यथा तावश्विनौ तत्र देववैद्यौ व्यवस्थितौ । आश्विने मासि चाश्विन्यां पूर्णिमायां तथा तिथौ

ထိုနည်းတူပင် အရှွင်နှစ်ပါး—ဒေဝဆရာဝန်တို့—သည် ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ထားကြ၏။ ထို့ပြင် အာရှွိန မာသ၌ အရှွိနီ နက္ခတ်နှင့် ကိုက်ညီသော ပုဏ္ဏမီ တိထိနေ့၌—

Verse 17

यस्तौ संपूजयित्वा तु ह्यश्विनीसूक्तमुच्चरेत् । द्विकोटि गुणितं पुण्यं सम्यक्तेन समाप्यते

ထိုနှစ်ပါးကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ «အရှွိနီ စူက္တ» ကို ရွတ်ဆိုသူသည် ကర్మကို မှန်ကန်စွာ ပြီးမြောက်စေပြီး၊ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာကို နှစ်ကုဋေ ဆတိုးမြှင့်၍ ရရှိ၏။

Verse 19

सूत उवाच । तथाऽन्योऽपि च तत्रास्ति याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठितः । पुष्पादित्य इति ख्यातः सर्वकामप्रदो नृणाम्

စူတက ပြော၏—ထိုနည်းတူပင် ထိုနေရာ၌ ယာဇ္ဉဝလ္က്യက တည်ထောင်ထားသော အခြားတစ်ပါးလည်း ရှိ၏။ «ပုဿပာဒိတျ» ဟု ကျော်ကြားပြီး လူတို့၏ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 20

यो यं काममभिध्याय तं पूजयति मानवः । स तं कृत्स्नमवाप्नोति यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

လူတစ်ဦးသည် မိမိလိုအင်ကို စိတ်၌ ထင်မြင်ကာ ထိုဘုရားကို (ထိုနေရာ၌) ပူဇော်လျှင်၊ အလွန်ခက်ခဲလှသော်လည်း ထိုလိုအင်ကို အပြည့်အဝ ရရှိမည်။

Verse 21

अपुत्रो लभते पुत्रान्धनार्थी धनमाप्नुयात् । बहुवैरोऽरिनाशं च विद्यार्थी शास्त्रविद्भवेत्

သားမရှိသူသည် သားကို ရ၏; ငွေကြေးလိုသူသည် ငွေကြေးကို ရ၏; ရန်သူများစွာနှင့် ပတ်သက်သူသည် ရန်သူပျက်စီးခြင်းကို ရ၏; ပညာသင်သူသည် သာသ္တရများကို သိကျွမ်းသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 22

सप्तम्यामर्कवारेण यस्तं पश्यति मानवः । मुच्येद्दिनोद्भवात्पापान्महतोऽपिद्विजोत्तमाः

သပ္တမီနေ့၌ တနင်္ဂနွေနှင့် တိုက်ဆိုင်သော် လူမည်သူမဆို ထိုဘုရားကို မြင်လျှင် မကောင်းသောနေ့များမှ ပေါ်လာသော အပြစ်ကြီးများပင် အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 23

पूजया हि प्रणश्येत पापं वर्षसमुद्भवम् । नाशं याति न संदेहस्तमः सूर्योदये यथा

အမှန်တကယ်ပင် ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းကြောင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းလာသော အပြစ်သည် ပျက်စီးသွား၏—သံသယမရှိ—နေထွက်ရာ၌ အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့။

Verse 24

अष्टोत्तरशतं चैव यः करोति प्रदक्षिणाम् । फलहस्तः स मुच्येत ह्याजन्ममरणादघात्

အကြိမ်တစ်ရာရှစ်ကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြု၍ လက်၌ သစ်သီးပူဇော်ပစ္စည်းကို ကိုင်ဆောင်သူသည် မွေးဖွားသေဆုံး အကြိမ်ကြိမ်တလျှောက် ကပ်လျက်နေသော အပြစ်မှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်၏။

Verse 25

प्रदक्षिणां प्रकुवाणो यो यं काममभीप्सति । स तमाप्नोत्यसंदिग्धं निष्कामो मोक्षमाप्नुयात्

ပရဒက္ခိဏာ ပြုလုပ်သူသည် မိမိလိုလားသော ဆန္ဒတစ်ရပ်ကို မျှော်မှန်းလျှင် ထိုဆန္ဒကို သံသယမရှိ အမှန်တကယ် ရရှိ၏။ ဆန္ဒကင်းသူမူ မောက္ခကို ရ၏။

Verse 26

संक्रांतौ सूर्यवारेण यः कुर्यात्स्नापनक्रियाम् । अभीष्टं सिध्यते तस्य मेषे वा यदि वा तुले

သင်္ကြာန္တိကာလ၌ တနင်္ဂနွေနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ရေချိုးသန့်စင်ပွဲ (စ్నာပန) ကို ပြုလုပ်လျှင် မိမိအလိုရှိသော ရည်မှန်းချက်သည် ပြည့်စုံ၏—မေဿ (Aries) သို့ ဝင်သော်လည်းကောင်း၊ တုလာ (Libra) သို့ ဝင်သော်လည်းကောင်း။

Verse 27

तस्मिन्सर्वप्रयत्नेन वांछद्भिरीप्सितं फलम् । स देवो वीक्षणीयश्च पूजनीयो विशेषतः

ထို့ကြောင့် မိမိလိုလားသော အကျိုးဖလကို ရှာဖွေသူတို့သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ထိုဘုရားကို မြင်တော်မူရမည်၊ အထူးသဖြင့် လေးမြတ်敬虔စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 28

यद्देवैः सकलैर्दृष्टैश्चमत्कारपुरोद्भवैः । फलमाप्नोति तद्दृष्टौ तेन तत्फलमाप्नुयात्

အံ့ဖွယ်မြို့တော်၌ ထိုဘုရားကို မြင်တော်မူခဲ့သော နတ်တော်အပေါင်းတို့ ရရှိသည့် အကျိုးဖလ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ထိုနေရာ၌ ထိုဘုရားကို မြင်သူလည်း ထိုအကျိုးဖလကိုပင် ရရှိမည်။

Verse 29

।ऋषय ऊचुः । याज्ञवल्क्येन देवोऽसौ यदि तावत्प्रतिष्ठितः । पुष्पादित्यः कथं प्रोक्त एतन्नो वक्तुमर्हसि

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “ထိုဘုရားကို ယာဇ္ဉဝလ္က്യက တကယ်ပင် တည်ထောင်ပူဇော်ထားသည်ဆိုလျှင်၊ ‘ပုဿပာဒိတျယ’ ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆိုသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းလင်းပြောကြားပေးပါ။”

Verse 31

अस्त्यत्र मेदिनीपृष्ठे सुपुरं वैदिशं महत् । नानासौध समाकीर्णं वरप्राकारशोभितम्

ဤမြေပြင်ပေါ်၌ ‘ဝိုင်ဒိသာ’ ဟု ခေါ်သော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိ၏။ အဆောင်အဦး မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထူးမြတ်သော ကာရံတံတိုင်းများဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 32

उद्यानशतसंकीर्णं तडागैरुपशोभितम् । तत्रासीत्पार्थिवश्रेष्ठश्चित्रवर्मेति विश्रुतः

ထိုမြို့သည် ဥယျာဉ်ရာချီဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ရေကန်၊ အိုင်များဖြင့် ပိုမို လှပတင့်တယ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ‘စိတ္တရဝර්မ’ ဟု ကျော်ကြားသော မင်းမြတ်တစ်ပါး အုပ်စိုးနေ၏။

Verse 33

न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्न च चौरकृतं भयम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे सततं धर्मवत्सले

ဓမ္မကိုသိ၍ ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသော မင်းကြီးအုပ်ချုပ်နေစဉ် အစာခေါင်းပါးမှုမရှိ၊ ရောဂါမရှိ၊ သူခိုးကြောင့်ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုလည်းမရှိခဲ့။

Verse 34

तत्पुरे क्षत्रियो जात्या मणिभद्र इति स्मृतः । स वै धनेन संयुक्तः पितृपैतामहेन च

ထိုမြို့၌ မွေးရာဇာတိအားဖြင့် က္ෂတ္တရိယတစ်ဦးရှိ၍ “မဏိဘဒ္ဒရ” ဟုအမှတ်ရကြသည်။ သူသည် အဖေ၊ အဘိုးဘွားတို့မှ ဆက်ခံလာသော ဥစ္စာဓနနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်သည်။

Verse 35

तत्पुरं सकलं चैव स राजा मंत्रिभिः सह । कुसीदाहृतवित्तेन वर्तते कार्य उत्थिते

ထိုမြို့တစ်မြို့လုံးနှင့် မင်းကြီးသည် မန္တရိများနှင့်အတူ ပေါ်ပေါက်လာသော အမှုကိစ္စများကို အတိုးစားခြင်းမှ ရရှိသော ငွေကြေးဖြင့် ဆောင်ရွက်နေကြသည်။

Verse 36

स च कायेन कुब्जः स्याज्जराव्याप्तस्तथैव च । वलीपलितगात्रश्च ह्यत्यंतं च विरूपधृक्

ထို့ပြင် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကျောကွေးလာ၍ အိုမင်းခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများတွင် အရေးအကြောင်းနှင့် ဆံပင်ဖြူများပေါ်လာကာ အလွန်အမင်း ရုပ်ပျက်သွားသည်။

Verse 37

तथा चैव कुकीनाशः प्रभूतेऽपि धने सति । न ददाति स पापात्मा कस्यचित्किञ्चिदेव हि । न भक्षयति तृष्णार्तः स्वयमेव कथंचन

ထို့ကြောင့် ဥစ္စာဓနများစွာရှိသော်လည်း သူသည် အလုံးစုံပျက်စီးသွားသည်။ အပြစ်စိတ်ရှိသောသူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အနည်းငယ်တောင် မပေးလှူ။ လောဘတဏှာကြောင့် ပူပန်နေ၍ ကိုယ်တိုင်တောင် အစာကို မည်သို့မျှ မခံစားမစားသောက်နိုင်။

Verse 38

एवंविधोऽपि सोऽतीवविरूपोऽपि सुदुर्मतिः । प्रार्थयामास वै कन्यां स्वजात्यां वीक्ष्य सुंदरीम्

ထိုသူသည် ထိုသို့ပင်ဖြစ်သော်လည်း—အလွန်ရုပ်ဆိုး၍ စိတ်မကောင်းသူဖြစ်သော်လည်း—သူမ၏အလှကိုမြင်ပြီး မိမိအမျိုးအနွယ်တူ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုလေ၏။

Verse 39

बिंबोष्ठीं चारुदेहां च मुष्टिग्राह्यकृशोदरीम् । पद्मपत्रविशालाक्षीं गूढगुल्फां सुकेशिकाम्

သူမ၏နှုတ်ခမ်းသည် ဘിംဗာသီးကဲ့သို့နီမြန်း၍ ကိုယ်အင်္ဂါလှပကာ ခါးသေးသိမ်၍ လက်မုဋ္ဌိဖြင့်ပင် ဝိုင်းဖက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မျက်လုံးကြီးသည် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့၊ ခြေခလယ်အလှတင့်၍ ဆံပင်လည်း လှပသန့်ရှင်း၏။

Verse 40

रक्तां सप्तसु गात्रेषु त्रिगंभीरां तथा पुनः । सर्वलक्षणसंपूर्णां जातीयां सुमनोरमाम्

သူမသည် ကိုယ်အင်္ဂါ ခုနစ်နေရာ၌ နီမြန်းတောက်ပ၍ သုံးပါးသော အလှအနက် (သုံးဂံဘီရ) ကို ပိုင်ဆိုင်ကာ၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင် ပြည့်စုံသဖြင့် မိမိအမျိုးအနွယ်တူသော အလွန်ချစ်ဖွယ်ကောင်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 41

क्षत्रियाद्द्विजशार्दूला दरिद्रेण च पीडितात् । तेन तत्सकलं वृत्तं भार्यायै संनिवेदितम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် ကျားသဖွယ်မြတ်သူတို့၊ ဆင်းရဲမှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော ထိုခတ္တရိယသည် ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မိမိဇနီးအား ပြောကြားတင်ပြလေ၏။

Verse 42

तच्छ्रुत्वा सा च दुःखेन मूर्च्छिता संबभूव ह । संबोधिता ततस्तेन वाक्यैर्दृष्टांतसंभवैः

ထိုအကြောင်းကို ကြားသော် သူမသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မူးလဲသွား၏။ ထို့နောက် သူသည် ဥပမာအကြောင်းအရာများဖြင့် ထောက်ကူထားသော စကားများဖြင့် သူမကို ပြန်လည်သတိပေး၍ နိုးထစေလေ၏။

Verse 43

क्षत्रिय उवाच । न सा विद्या न तच्छिल्पं न तत्कार्यं न सा कला । अर्थार्थिभिर्न तज्ज्ञानं धनिनां यन्न दीयते

ခတ္တရိယက ပြော၏။ ပညာမရှိ၊ လက်မှုမရှိ၊ လုပ်ငန်းမရှိ၊ အနုပညာမရှိ၊ ငွေကြေးကို ရှာဖွေသူတို့ လိုအပ်သော ဗဟုသုတတစ်စုံတစ်ရာမျှ ချမ်းသာသူတို့ မပေးမထားသောအရာ မရှိ။

Verse 44

इह लोके च धनिनां परोऽपि स्वजनायते । स्वजनोऽपि दरिद्राणां कार्यार्थे दुर्जनायते

ဤလောက၌ ချမ်းသာသူတို့အတွက် အပြင်လူတောင် မိမိ၏ဆွေမျိုးကဲ့သို့ ဖြစ်လာတတ်၏။ သို့ရာတွင် ဆင်းရဲသူတို့အတွက် မိမိဆွေမျိုးပင် လုပ်ငန်းကိစ္စလိုလာသော် ရန်သူကဲ့သို့ ဖြစ်လာတတ်၏။

Verse 45

अर्थेभ्यो हि विवृद्धेभ्यः संभृतेभ्यस्ततस्ततः । प्रवर्तंते क्रियाः सर्वाः पर्वतेभ्यो यथापगाः

အကြောင်းမှာ ငွေကြေးသည် တိုးပွား၍ နေရာနေရာမှ စုဆောင်းလာသောအခါ လုပ်ငန်းကိစ္စ အားလုံးသည် လှုပ်ရှားစတင်ကြ၏၊ တောင်တန်းမှ မြစ်ရေများ စီးဆင်းထွက်သကဲ့သို့။

Verse 46

पूज्यते यदपूज्योऽपि यदगम्योऽपि गम्यते । वंद्यते यदवन्द्योऽपि ह्यनुबंधो धनस्य सः

မထိုက်တန်သူတောင် ပူဇော်ခံရ၏၊ မသင့်တော်သည့်နေရာတောင် ချဉ်းကပ်သွားရ၏၊ မလေးစားသင့်သူတောင် ဦးညွှတ်ရ၏—ဤသည်ကား ငွေကြေး၏ ချည်နှောင်သည့် အာနုဘော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 47

अशनादिंद्रिया णीव स्युः कार्याण्यखिलानिह । सर्वस्मात्कारणाद्वित्तं सर्वसाधनमुच्यते

စားသောက်ခြင်းစသည်တို့ကြောင့် အင်္ဒြိယများ လှုပ်ရှားသကဲ့သို့၊ ဤလောကရှိ လုပ်ငန်းကိစ္စ အားလုံးသည်လည်း အထောက်အကူပစ္စည်းတို့ကြောင့် လှုပ်ရှား၏။ ထို့ကြောင့် ငွေကြေးကို အရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေသော ကိရိယာဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 48

अर्थार्थी जीवलोकोऽयं श्मशानमपि सेवते । जनितारमपि त्यक्त्वा निःस्वः संयाति दूरतः

ဤလောက၏အသက်ရှိသူတို့သည် ငွေကြေးကိုလိုလားလွန်း၍ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာမြေတောင် သွားရောက်ကပ်လှူတတ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ဆင်းရဲကင်းမဲ့သွားလျှင် မိမိကိုမွေးဖွားသူကိုတောင် စွန့်ပစ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 155

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पादि त्यमाहालये मणिभद्रवृत्तांते मणिभद्राय कन्याप्रदानार्थं क्षत्रियकृतनिजभार्यासंबोधनवर्णनंनाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိစကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်တစ်ထောင်ကျော် (၈၁,၀၀၀) ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ သန့်ရှင်းဒေသ မာဟာတ္မ្យ၌၊ မဏိဘဒြ ဝတ္ထုအကြောင်းအရာတွင် «မဏိဘဒြအား ကန్యာပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်၍ က္ଷတ္ရိယက မိမိဇနီးအား ခေါ်ဆိုပြောကြားသည့် ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၅၅ ပြီးဆုံး၏။

Verse 198

एतद्वः सर्वमाख्यातं माहात्म्यं वसुसंभवम् । आदित्यानां च रुद्राणामश्विनोर्द्विजसत्तमाः

ဤဝသုတို့မှ ပေါက်ဖွားသော မာဟာတ္မ្យအလုံးစုံကို သင်တို့အား အကုန်အစင် ပြောကြားပြီးပြီ၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့။ ထို့ပြင် အာဒိတျများ၊ ရုဒြများနှင့် အရှွင်နှစ်ပါးတို့နှင့်လည်း ဆက်နွယ်၏။