Adhyaya 122

Verse 1

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । यथा स निहतो देव्या महिषाख्यो दनूत्तमः

စူတက ပြောသည်—အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ သင်တို့မေးမြန်းသမျှကို ငါအားလုံး ပြောပြပြီးပြီ။ မဟိષဟု အမည်ရသော ဒာနဝတို့အထဲမှ အထွတ်အထိပ်သူကို ဒေဝီက မည်သို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။

Verse 2

सांप्रतं कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । केदारसंभवां पुण्यां तां शृणुध्वं समाहिताः

ယခုမှစ၍ အပြစ်ပျက်စီးစေသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ငါကြေညာမည်။ ကေဒါရမှ ပေါ်ပေါက်လာသော သန့်ရှင်းပုဏ္ဏကထာဖြစ်သည်။ စိတ်ကို စုစည်း၍ နားထောင်ကြလော့။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । केदारः श्रूयते सूत गंगाद्वारे हिमाचले । स कथं चेह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “အို စူတာ၊ ကေဒါရသည် ဟိမာလယတောင်ပေါ် ဂင်္ဂါဒွာရ၌ ရှိသည်ဟု ကြားရ၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 4

सूत उवाच । एतत्सत्यं गिरौ तस्मिन्स्वयंभूः संस्थितः प्रभुः । परं तत्र वसेद्देवो यावन्मासाष्टकं द्विजाः

စူတာက ဆိုသည်။ “ဤသည်မှာ အမှန်ပင်—ထိုတောင်ပေါ်၌ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော သခင်တော် တည်ရှိတော်မူ၏။ သို့သော် အို ဒွိဇာတို့၊ ထိုနေရာ၌ ဘုရားသည် လရှစ်လသာ နေထိုင်တော်မူ၏။”

Verse 5

यावद्घर्मश्च वर्षा च तावत्तत्र वसेत्प्रभुः । शीतकाले पुनश्चात्र क्षेत्रे संतिष्ठते सदा

ပူရာသီနှင့် မိုးရာသီ ကြာသမျှကာလအတွင်း သခင်တော်သည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဆောင်းရာသီတွင်လည်း ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ အမြဲတည်နေတော်မူ၏။

Verse 6

ऋषय ऊचुः । किं तत्कार्यं वसेद्येन क्षेत्रे मासचतुष्टयम् । हिमाचले यथैवाष्टौ सूतपुत्र वदस्व नः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် သန့်ရှင်းသော က္ෂેત્ર၌ လေးလ နေထိုင်ရသနည်း၊ ထို့အတူ ဟိမာချလ၌ လရှစ်လ နေထိုင်ရသနည်း။ အို စူတာ၏သား၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။”

Verse 7

सूत उवाच । पूर्वं स्वायंभुवस्यादौ मनोर्दैत्यो महाबलः । हिरण्याक्षो महातेजास्तपोवीर्यसमन्वितः

စူတာက ဆိုသည်။ “အရင်က၊ စွာယံဘုဝ မန်ဝန္တရ၏ အစတွင် မနု၏ ဒೈတျတစ်ပါး မဟာအားကြီးသူ ရှိခဲ့၏—ဟိရဏ္ယာက္ခ၊ တောက်ပထွန်းလင်း၍ တပသ်မှ ပေါက်ဖွားသော အင်အားနှင့် ပြည့်စုံသူ။”

Verse 8

तैर्व्याप्तं जगदेतद्धि निरस्य त्रिदशाधिपम् । यज्ञ भागाश्चदेवानां हृता वीर्यप्रभावतः

ဤလောကသည် ၎င်းတို့၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး တာဝတိံသာနတ်တို့၏ အရှင်သခင် (သိကြားမင်း) ကို မောင်းထုတ်ကာ ၎င်းတို့၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် နတ်တို့၏ ယဇ်ပူဇော်ရာ ဝေစုများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။

Verse 9

अथ शक्रः सुरैः सार्धं गंगाद्वारं समाश्रितः । तपस्तेपे सुदुःखार्तो राज्यश्रीपरिवर्जितः

ထို့နောက် သိကြားမင်းသည် နတ်တို့နှင့်အတူ ဂင်္ဂါဒွါရ တွင် ခိုလှုံခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ပြည့်စုံပြီး မင်းစည်းစိမ် ကင်းမဲ့လျက် အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

Verse 10

तस्यैवं तप्यमानस्य तपस्तीव्रं महात्मनः । माहिषं रूपमास्थाय निश्चक्राम धरातलात्

ထိုမဟာအာဇာနည်သည် ပြင်းထန်သော အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်ကြံနေစဉ် (အရှင်မြတ်သည်) ကျွဲအသွင်ကို ယူဆောင်၍ မြေပြင်မှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

Verse 11

स्वयमेव महादेवस्ततः शक्रमुवाच ह । केदारयामि मे शीघ्रं ब्रूहि सर्वं सुरोत्तम । दैत्यानामथ सर्वेषां रूपेणानेन वासव

ထို့နောက် မဟာဒေဝ ကိုယ်တော်တိုင် သိကြားမင်းအား မိန့်တော်မူသည်မှာ "အို နတ်တို့၏ အမြတ်ဆုံး၊ အရာအားလုံးကို ငါ့အား အမြန်ပြောလော့။ အို ဝါသဝ၊ ဤပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ငါသည် ဒေတျာ အားလုံးကို 'ထိုးဖောက်' (ကေဒါရယာမိ) မည်။"

Verse 12

इन्द्र उवाच । हिरण्याक्षो महादैत्यः सुबाहुर्वक्र कन्धरः । त्रिशृंगो लोहिताक्षश्च पंचैतान्दारय प्रभो । हतैरेतैर्हतं सर्वं दानवानामसंशयम्

သိကြားမင်းက လျှောက်ထားသည်မှာ "ဟိရဏျာက္ခ သည် မဟာဒေတျာ ဖြစ်ပါသည်၊ (ထို့ပြင်) သုဗာဟု၊ ဝကြကန္ဓရ၊ တြိသျှင်္ဂ နှင့် လောဟိတာက္ခ တို့လည်း ရှိပါသည်။ အို အရှင်မြတ်၊ ဤငါးဦးကို ထိုးဖောက်၍ ဖျက်ဆီးတော်မူပါ - ဤသူတို့ သေဆုံးသောအခါ ဒါနဝ အားလုံးသည် အမှန်ပင် သေဆုံးကြပါလိမ့်မည်။"

Verse 13

किमन्यैः कृपणैर्ध्वस्तैर्यैः किंचिन्नात्र सिध्यति । तस्य तद्वचनश्रुत्वा भगवांस्तूर्णमभ्यगात् । यत्र दानवमुख्योऽसौ हिरण्याक्षो महाबलः

«ဒီမှာ ဘာမှ မအောင်မြင်နိုင်တဲ့၊ ဖျက်ဆီးပြီးသား ဆင်းရဲသည့် ရန်သူတွေ အခြားတွေက ဘာအကျိုးရှိမလဲ» ဟုဆိုသံကို ကြားသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်သည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာကာ ဒာနဝတို့၏ အကြီးအကဲ အင်အားကြီး ဟိရဏ္ယာက္ရှ ရှိရာသို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 14

अथ तं दूरतो दृष्ट्वा महिषं पर्वतोपमम् । आयातं रौद्ररूपेण दानवाः सर्वतश्च ते

ထို့နောက် အဝေးမှ မြင်ရသော်၊ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကျွဲသည် ကြမ်းတမ်းဒေါသရုပ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့ကြသဖြင့်၊ ဒာနဝတို့သည် အရပ်ရပ်မှ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 15

ततो जघ्नुश्च पाषाणैर्लगुडैश्च तथापरे । क्ष्वेडितास्फोटितांश्चक्रुस्तथान्ये बलगर्विताः

ထို့နောက် အချို့က ကျောက်တုံးများနှင့် တုတ်များဖြင့် (သူ့ကို) ထိုးနှက်ကြ၏။ အခြားသူများက အင်အားမာနကြီး၍ ခြိမ်းခြောက်သံများ ထုတ်ကာ လက်ခုပ်တီး၊ လက်ချောင်းတောက်ကာ အော်ဟစ်ပြသကြ၏။

Verse 16

अथवमन्य तान्देवः प्रहारं लीलया ददौ । यत्रास्ते दानवेन्द्रोऽसौ चतुर्भिः सचिवैः सह

ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို မထင်မှတ်ဘဲ လွယ်ကူသကဲ့သို့ ကစားသလိုပင် ထိုးနှက်တော်မူ၍၊ ဒာနဝတို့၏ ဘုရင်ကြီးသည် အမတ်လေးဦးနှင့်အတူ ရပ်နေရာသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။

Verse 17

ततः शस्त्रं समुद्यम्य यावद्धावति सम्मुखः । तावच्छृंगप्रहारेण सोनयद्यमसादनम्

ထို့နောက် (ရန်သူ) သည် လက်နက်ကို မြှောက်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြေးဝင်လာသည့်အခါ၊ ဘုရားသခင်သည် ချိုဖြင့် တစ်ချက်ထိုးနှက်၍ ယမမင်း၏ နေရာသို့ ပို့တော်မူ၏။

Verse 18

हत्वा तं सचिवान्पश्चात्सुबाहुप्रमुखांश्च तान् । जघान हन्यमानोऽपि समन्ताद्दानवैः परैः

ထိုနတ်ဆိုးမင်း၏ အမတ်များ—စူဗာဟုတို့ကို ဦးဆောင်သူများ—ကို သတ်ပြီးနောက်၊ ကျန်သော ဒာနဝများက လေးဘက်လုံးမှ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူသည် အခြားသူတို့ကိုပါ ဆက်လက် ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်하였다။

Verse 19

न तस्य लगते क्वापि शस्त्रं गात्रे कथंचन । यत्नतोऽपि विसृष्टं च लब्धलक्षैः प्रहारिभिः

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် မည်သည့်လက်နက်မျှ မည်သို့မျှ မကပ်မိနိုင်ခဲ့၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို။ ပစ်ခတ်သူတို့က ပစ်မှတ်ကို တိတိကျကျ ချိန်ညှိပြီး အားကုန်ထုတ်၍ ပစ်လွှတ်သော်လည်း ထိမိမကပ်မိခဲ့။

Verse 20

एवं पंच प्रधानास्तान्हत्वा दैत्यान्महेश्वरः । भूयो जगाम तं देशं यत्र शक्रो व्यवस्थितः । अब्रवीच्च प्रहष्टात्मा ततः शक्रं तपोन्वितम्

ဤသို့ မဟေရှ္ဝရသည် အဓိက ဒೈတျများ ငါးယောက်ကို သတ်ပြီးနောက်၊ ရှက္ရ (အိန္ဒြ) တည်ရှိနေသော နေရာသို့ ထပ်မံ သွားရောက်하였다။ ထို့နောက် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လျက် တပဿာပြည့်ဝသော ရှက္ရအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 22

मत्तोऽन्यदपि देवेश वरं प्रार्थय वांछितम् । कैलासशिखरं येन गच्छामि त्वरयाऽन्वितः

(ရှီဝ မိန့်တော်မူသည်) “ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်လိုချင်သမျှ အခြားသော ကောင်းချီးတစ်ပါးကို မိမိထံမှ တောင်းလော့—ထိုကောင်းချီးကြောင့် ငါသည် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်သို့ အလျင်အမြန် သွားနိုင်စေပါစေ။”

Verse 23

इन्द्र उवाच । अनेनैव हि रूपेण तिष्ठ त्वं चात्र शंकर । त्रैलोक्यरक्षणार्थाय धर्माय च शिवाय च

အိန္ဒြ မိန့်တော်မူသည်—“ရှင်ကရ၊ ဤနေရာ၌ပင် ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တူတူဖြင့် နေထိုင်ပါ။ သုံးလောကကို ကာကွယ်ရန်၊ ဓမ္မအတွက်၊ မင်္ဂလာကောင်းကျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။”

Verse 24

श्रीभगवानुवाच । एतद्रूपं मया शक्र कृतं तस्य वधाय वै । अवध्यः सर्वभूतानां यतोन्येषां मया हतः

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်— «အို သက္ကရာ (ဣန္ဒြ) ရေ၊ ထိုသူကို သတ်ရန်အတွက် ငါသည် ဤရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အမှန်တကယ် ခံယူခဲ့သည်။ သူသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မသတ်နိုင်သူဖြစ်သဖြင့်၊ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ငါကသာ သူကို သတ်ခဲ့သည်»။

Verse 25

तस्मादत्रैव ते वाक्यात्स्थास्यामि सुर सत्तम । अनेनैव तु रूपेण मोक्षदः सर्वदेहिनाम्

«ထို့ကြောင့် သင်၏စကားအတိုင်း ငါသည် ဤနေရာ၌ပင် နေမည်၊ အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တည်းဟူသော အတိုင်းပင် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအား မောက္ခကို ပေးမည်»။

Verse 26

एवमुक्त्वा विरूपाक्षश्चक्रे कुंडं ततः परम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं सुस्वादुक्षीरवत्प्रियम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဗိရူပါက္ရှ (ရှီဝ) သည် ထို့နောက် ကုဏ္ဍ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) ကို ဖန်တီးတော်မူ၏။ ၎င်းသည် သန့်စင်သော စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ ရေသည် နို့ကဲ့သို့ ချိုမြိန်၍ ချစ်ခင်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 27

ततः प्रोवाच देवेन्द्रं मेघगंभीरया गिरा । शृण्वतां सर्वदेवानां भगवांस्त्रिपुरातकः

ထို့နောက် သုံးမြို့ဖျက်ရှင် ဘုရားရှင်သည် မိုးတိမ်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ဒေဝိန္ဒြ (ဣန္ဒြ) ကို မိန့်တော်မူ၏၊ နတ်အားလုံး ကြားနာနေစဉ်။

Verse 28

यो मां दृष्ट्वा शुचिर्भूत्वा कुंडमेतत्प्रपश्यति । त्रिः पीत्वा वामसव्येन द्वाभ्यां चैव ततो जलम्

မည်သူမဆို ငါ့ကို မြင်ပြီး သန့်စင်လာကာ ဤကုဏ္ဍ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) ကို ကြည့်မြင်လျှင်၊ ၎င်း၏ရေကို သုံးကြိမ် သောက်ပြီးနောက်၊ ထိုရေကို လက်ဝဲနှင့် လက်ယာဖြင့် ယူ၍…

Verse 30

वामेन मातृकं पक्षं दक्षिणेनाथ पैतृकम् । उभाभ्यामथ चात्मानं कराभ्यां मद्वचो यथा

ဘယ်လက်ဖြင့် မိခင်ဘက်ကို သန့်စင်စေ၍၊ ညာလက်ဖြင့် ဖခင်ဘက်ကို သန့်စင်စေ။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်စေ—ငါ၏အမိန့်အတိုင်းပင်။

Verse 31

इन्द्र उवाच । अहमागत्य नित्यं त्वां स्वर्गाद्वृषभवाहन । अत्रस्थं पूजयिष्यामि पास्यामि च तथोदकम्

အိန္ဒြာက ပြော၏—“ကောင်းကင်မှ နေ့စဉ် ဤနေရာသို့ လာရောက်မည်၊ နွားတံဆိပ်တော်ရှင်။ ဤနေရာ၌ တည်ရှိတော်မူသည့် သင့်ကို ငါ ပူဇော်မည်၊ ထို့ပြင် ဤသန့်ရှင်းသော ရေကိုလည်း သောက်မည်။”

Verse 32

के दारयामि यत्प्रोक्तं त्वया महिषरूपिणा । केदार इति नाम्ना त्वं ततः ख्यातो भविष्यसि

“ကျွဲရုပ်ဖြင့် မိန့်တော်မူသမျှကို ငါ ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းမည်။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ခါမှစ၍ ‘ကေဒါရ’ ဟူသော နာမဖြင့် သင်သည် ကျော်ကြားလာမည်။”

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । यद्येवं कुरुषे शक्र ततो दैत्यभयं न ते । भविष्यति परं तेजो गात्रे संपत्स्यतेऽखिलम्

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူ၏—“အို ရှက္ရ၊ သင် ထိုသို့ ပြုလျှင် ဒါနဝတို့ကို ကြောက်ရန် မရှိတော့။ အမြင့်မြတ်သော တေဇောဓာတ်သည် ပေါ်ထွန်း၍ သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက်လုံး ပြည့်ဝစိမ့်ဝင်လိမ့်မည်။”

Verse 34

एवमुक्तः सहस्राक्षस्ततः प्रासादमुत्तमम् । तदर्थं निर्मयामास साध्वालोकं मनोहरम्

ဤသို့ ညွှန်ကြားခံရပြီးနောက် သဟသ္ရက္ရှ (အိန္ဒြာ) သည် ထိုအကြောင်းအတွက် အထူးမြတ်သော ဘုရားကျောင်းတော်ကို ဆောက်လုပ်စေ하였다—လှပ၍ စိတ်ပျော်ရွှင်စေကာ သာဓုသူတို့ ကြည့်ရှုရန် ထိုက်တန်၏။

Verse 35

ततः प्रणम्य तं देवमनुमन्त्र्य ततः परम् । जगाम निजमावासं मेरुशृंगाग्रसंस्थितम्

ထို့နောက် ထိုဘုရားကို ဦးချ၍ မန္တရဖြင့် လေးမြတ်စွာ နှုတ်ဆက်ကာ မေရုတောင်ထိပ်ပေါ်၌ တည်သော မိမိ၏ နေရာအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 36

ततश्चागत्य नित्यं स स्वर्गाद्देवस्य शूलिनः । केदारस्य सुभक्त्याढ्यां पूजां चक्रे समाहितः

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နေ့စဉ်လာရောက်၍ သုံးခွံတံ (သူလ) ကိုင်ဆောင်သော ဘုရားရှင် ကေဒါရအား စိတ်တည်ငြိမ်စွာ၊ ဘက္တိပြည့်ဝသော ပူဇော်မှုကို ပြုလေ၏။

Verse 37

मन्त्रोदकं च त्रिः पीत्वा ययौ ब्राह्मणसत्तमाः । कस्यचित्त्वथ कालस्य यावत्तत्र समाययौ

မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေကို သုံးကြိမ်သောက်ပြီးနောက် ထိုအထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် ထွက်ခွာသွားလေ၏။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်လာလေ၏။

Verse 38

तावद्धिमेन तत्सर्वं गिरेः शृंगं प्रपूरितम् । तच्च कुण्डं स देवश्च प्रासादेन समन्वितः

ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်တစ်လျှောက်လုံးကို နှင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။ ထို့ပြင် ထိုကွန်ဍ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) နှင့် ထိုဘုရားတော်လည်း တင့်တယ်သော ပရာသာဒ (ဘုရားကျောင်း) နှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းလာလေ၏။

Verse 39

ततो दुःखपरीतात्मा भक्त्या परमया युतः । तां दिशं प्रणिपत्योच्चैर्जगाम निजमंदिरम्

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ဖိစီးနေသော်လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝကာ ထိုဦးတည်ရာသို့ လေးမြတ်စွာ ဦးချပြီး မိမိ၏ နေရာအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 40

एवमागच्छतस्तस्य गतं मासचतुष्टयम् । अपश्यतो महादेवं दिदृक्षागतचेतसः

ဤသို့ ဆက်လက်ကျင့်ကြံသွားရာတွင် လေးလကြာကာလ ကုန်လွန်သွား၏—မဟာဒေဝကို မမြင်ရသေးသော်လည်း၊ သူ၏စိတ်သည် ကိုယ်တော်ကို မြင်လိုသည့် ဆန္ဒတစ်ခုတည်း၌ တည်မြဲနေ၏။

Verse 41

ततः प्राप्ते पुनर्विप्रा घर्मकाले हिमालये । संयातो दृक्पथं देवः स तथारूपसंस्थितः

ထို့နောက်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဟိမာလယ၌ အပူရာသီ ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ ဒေဝတော်သည် မျက်စိမြင်ရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာ၍ ထိုပုံသဏ္ဌာန်တည်းဟူသော အရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားတည်နေ၏။

Verse 42

ततः पूजां विधायोच्चैश्चातुर्मास्यसमुद्भवाम् । गीतवाद्यादिकं चक्रे तत्पुरः श्रद्धयान्वितः

ထို့နောက်၊ စာတုർമាស്യ ဝတ္တပြုရာမှ ဖြစ်ပေါ်သော ပူဇာကို သေချာစွာ ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ရှေ့၌ သီချင်း၊ တူရိယာတီးခတ်ခြင်း စသဖြင့် အရာများကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဆက်ကပ်ပြုလုပ်하였다။

Verse 43

अथ देवः समालोक्य तां श्रद्धां तस्य गोपतेः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः

ထို့နောက်၊ ဘဂဝန် တြိပုရာန္တက သခင်တော်သည် ထိုဂိုပတိ၏ သဒ္ဓါကို ကြည့်မြင်၍၊ ဒർശန ပေးရန် သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ သူ့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 44

परितुष्टोऽस्मि देवेश भक्त्या चानन्ययाऽनया । तस्मात्प्रार्थय दास्यामि यं कामं हृदिसंस्थितम्

«အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်၏ မခွဲမခွာသော ဘက္တိသဒ္ဓါကြောင့် ငါ အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ ထို့ကြောင့် တောင်းလော့—နှလုံး၌ တည်နေသော ဆန္ဒမည်သည့်အရာမဆို ငါ ပေးအပ်မည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 45

शक्र उवाच । तव प्रसादात्संजातं ममैश्वर्यमनुत्तमम् । यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु तत्सर्वं गृहसंस्थितम्

သက္ကရာက ပြော၏။ သင်၏ကရုဏာကြောင့် မိမိအတွက် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အာဏာအုပ်စိုးမှု ပေါ်ထွန်းလာ၏။ လောကသုံးပါး၌ ရှိသမျှ အရာအားလုံးသည် ငါ၏အုပ်ချုပ်ရာအတွင်း တည်ငြိမ်စွာ တည်ရှိ၏။

Verse 46

तस्माद्यदि प्रसादं मे करोषि वृषभध्वज । वरं वा यच्छसि प्रीतस्तत्कुरुष्व वचो मम

ထို့ကြောင့် ငါ့အား ကရုဏာပြုမည်ဆိုလျှင်၊ နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်ရှင် ဝೃಷဘဓွဇာ၊ သို့မဟုတ် ပီတိဖြင့် အပေးအယူကောင်းချီး ပေးမည်ဆိုလျှင်—ငါ၏တောင်းဆိုချက်ကို ပြည့်စုံစေပါ။

Verse 47

पर्वतोऽयं भवेद्गम्यो मासानष्टौ सुरेश्वर । यावन्मीनस्थितो भानुः प्रगच्छति श्रुतं मया

ဟေ့ နတ်တို့၏အရှင်၊ ဤတောင်သည် ရှစ်လပတ်လုံး သွားရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြ၏—နေမင်းသည် မိန်ရာသီ၌ တည်နေစဉ် အတောအတွင်းဟူ၍ ငါကြားသိရ၏။

Verse 48

ततः परमगम्यश्च हिमपूरेण संवृतः । यदा स्याच्चतुरो मासान्यावत्कुम्भगतो रविः

ထို့နောက်၌တော့ အလွန်မရောက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး နှင်းထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ နေမင်းသည် ကုမ္ဘရာသီသို့ ဝင်သည့်အထိ လေးလပတ်လုံး ထိုသို့ ဖြစ်၏။

Verse 49

संजायतेऽप्यगम्यश्च ममापि त्रिपुरांतक । किं पुनः स्वल्पसत्त्वानां नरादीनां सुरेश्वर

အို တြိပုရာန္တကာ (တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသူ)၊ ငါ့အတွက်တောင် မရောက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အားနည်းသော သတ္တဝါများ—လူတို့နှင့် အခြားတို့အတွက်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်မည်နည်း၊ ဟေ့ နတ်တို့၏အရှင်။

Verse 50

तस्मात्स्वर्गेऽथ पाताले मर्त्ये वा त्रिदशेश्वर । कुरुष्वानेनरूपेण स्थितिं मासचतुष्टयम् । येन न स्यात्प्रतिज्ञाया हानिर्मम सुरेश्वर

ထို့ကြောင့်—ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ၊ ပာတාල၌ဖြစ်စေ၊ လူ့လောက၌ဖြစ်စေ—သုံးဆယ်သုံးပါး၏ အရှင်တော်၊ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြင့် လေးလကြာ တည်နေပါလော့၊ ငါ၏ ဝရတ (ကတိသစ္စာ) မပျက်စီးစေရန်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်။

Verse 51

सूत उवाच । ततो देवश्चिरं ध्यात्वा प्रोवाच बलसूदनम् । परं संतोषमापन्नो मेघनिर्घोषनिःस्वनम्

စူတက ပြော၏—ထို့နောက် ထိုဘုရားသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ တွေးတောပြီးနောက် ဘလစူဒနကို မိန့်ကြားလေ၏။ အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူသဖြင့် မိန့်သံသည် မိုးတိမ်ကြဲကြဲမြည်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လေ၏။

Verse 52

आनर्तविषये क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्मदीयं सहस्राक्ष विद्यते धरणीतले

အာနရတဒေသ၌ ဟာဋကေရှွရ ဟူသော သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ တစ်ခုရှိ၏။ အို သဟသ္ရాక్ష (အိန္ဒြာ)၊ ထိုနေရာသည် ငါတို့၏ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ တည်ရှိလေ၏။

Verse 53

तत्राहं वृश्चिकस्थेऽर्के सदा स्थास्यामि वासव । यावत्कुम्भस्य पर्यंतं तव वाक्यादसंशयम्

အို ဝာသဝ (အိန္ဒြာ)၊ နေသည် ဗೃశ્ચિક (Scorpio) တွင် တည်သည့်အခါမှ ကုಂಭ (Aquarius) အဆုံးတိုင်အောင်၊ သင်၏စကားကြောင့် မသံသယဘဲ ထိုနေရာ၌ ငါသည် အမြဲတမ်း တည်နေမည်။

Verse 54

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । मम रूपं प्रतिष्ठाप्य कुरुपूजा यथोचिताम् । येन तत्र निजं तेजो धारयामि तवार्थतः

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာသို့ အမြန်သွား၍ အထူးကောင်းမွန်သော ပရသာဒ (ဗိမာန်) တစ်ဆောင် ဆောက်လုပ်လော့။ ငါ၏ ရုပ်တော်ကို တည်ထောင်ပြီး သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပူဇော်ပွဲကို ပြုလော့။ ထိုသို့ဖြင့် သင်၏အကျိုးအတွက် ငါသည် ထိုနေရာ၌ ငါ၏ ဒေဝတေဇ (တန်ခိုးရောင်ခြည်) ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်။

Verse 55

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षो देवदेवस्य शूलिनः । गत्वा तत्र ततश्चक्रे यद्देवेनेरितं वचः

သုတက ပြောသည်။ ဤသို့ကြားသော် သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြာ) သည် ထိုနေရာသို့ သွား၍ နတ်တို့၏နတ် သူလိန် (ရှီဝ) က အမိန့်ပေးထားသည့် စကားအတိုင်း တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 56

प्रासादं निर्मयित्वाथ रूपं संस्थाप्य शूलिनः । कुण्डं चक्रे च तद्रूपं स्वच्छोदकसमावृतम्

ထို့နောက် ဘုရားကျောင်းကို ဆောက်လုပ်ပြီး သူလိန်၏ ရုပ်တော်ကို တည်ထောင်ကာ၊ ထိုရုပ်တော်နှင့် ကိုက်ညီသော ကုဏ္ဍ (သန့်ရှင်းရေကန်) ကိုလည်း ပြုလုပ်၍ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ပတ်လည်ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 57

ततश्चाराधयामास पुष्पधूपानुलेपनैः । स्नात्वा कुण्डेऽपिबत्तोयं त्रिःकृत्वा च यथापुरा

ထို့နောက် ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓూప) နှင့် မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် သခင်ဘုရားကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။ ကုဏ္ဍတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ထိုရေကို သုံးကြိမ် သောက်ကာ ရှေးထုံးတမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 58

एवं स भगवांस्तत्र शक्रेणाराधितः पुरा । समायातोऽत्र विप्रेंद्राः सुरम्यात्तु हिमाचलात्

ဤသို့ဖြင့် ထိုဘဂဝန်ကို ရှေးကာလ၌ သက္က (အိန္ဒြာ) က ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ခဲ့သည်။ အို ဗိပရိန္ဒြာ (ဗြာဟ္မဏတို့၏ အထွဋ်) ရေ၊ နတ်တို့နှစ်သက်ရာ ဟိမာလယတောင်မှ ဤနေရာသို့ ကြွလာခဲ့သည်။

Verse 59

यस्तमाराधयेत्सम्यक्सदा मासचतुष्टयम् । हिमपातोद्भवे मर्त्यः स शिवाय प्रपद्यते

မည်သူမဆို ထိုဘုရားကို မှန်ကန်စွာ လေးလအတိုင်ပင် ဆက်တိုက် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလျှင်၊ နှင်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၌ နေထိုင်သည့် မရဏာလူသားသည် ရှီဝထံ၌ အားကိုးရာ (ရှရဏ) ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 60

शेषकालेऽपि यः पूजां करोत्येव सुभक्तितः । स पापं क्षालयेत्प्राज्ञ आजन्ममरणांतिकम्

ထိုကာလအပြင်၌ပင် စင်ကြယ်သောဘက်တိဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့သူ မည်သူမဆို၊ ဉာဏ်ရှိသူတို့ရေ—မွေးဖွားချိန်မှ အသက်ဆုံးအထိရှိသော အပြစ်တို့ကို ဆေးကြောဖယ်ရှားနိုင်၏။

Verse 61

तत्र गीतं प्रशंसंति नृत्यं चैव पृथग्विधम् । देवस्य पुरतः प्राज्ञाः सर्वशास्त्रविशारदाः

ထိုနေရာ၌ ဘုရားရှေ့တော်တွင်၊ သာသနာကျမ်းအပေါင်းကို ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှိတို့သည် သန့်ရှင်းသော သီချင်းဂီတနှင့် အမျိုးမျိုးသော အကများကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो नारदेन सुरर्षिणा । तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि श्रूयतां ब्राह्मणोत्तमाः

ဤနေရာ၌ ယခင်က နတ်ဋ္ဌာနရိရှိ နာရဒက သီဆိုခဲ့သော ရှလိုကတစ်ပုဒ် ရှိ၏။ ထိုကို ယခု ငါ သင်တို့အား ပြန်လည် ရွတ်ဆိုမည်—အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ နားထောင်ကြလော့။

Verse 63

केदारे सलिलं पीत्वा गयापिडं प्रदाय च । ब्रह्मज्ञानमथासाद्य पुनर्जन्म न विद्यते

ကေဒါရ၌ ရေကို သောက်ပြီး၊ ဂယာ၌ ပိဏ္ဍကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ဗြဟ္မဇ္ဈာနကို ရရှိလျှင်—ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं केदारस्य च संभवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ကေဒါရ၏ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းနှင့် ထင်ရှားလာခြင်းတို့ကို အပါအဝင် ဤအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ငါ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့ရေ၊ ဤပဝါဒအခန်းကဏ္ဍသည် အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီး၏။

Verse 65

यश्चैतत्छृणुयात्सम्यक्पठेद्वा तस्य चाग्रतः । श्रावयेद्वापि वा विप्राः सर्वपातकनानम् । केदारस्य स पापौघैर्मुच्यते तत्क्षणान्नरः

ဤအကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ နားထောင်သူ၊ သို့မဟုတ် အခြားသူရှေ့တွင် အသံထွက်ဖတ်သူ၊ သို့မဟုတ် နားထောင်စေသူ—အို ဗြာဟ္မဏတို့—ဤကထာသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီး၏။ ကေဒါရနှင့် ဆိုင်သော အပြစ်အစုအဝေးမှ ထိုခဏတည်းက လွတ်မြောက်၏။

Verse 294

कराभ्यां स पुमान्नूनं तारयेच्च कुलत्रयम् । अपि पापसमाचारं नरकेऽपि व्यव स्थितम्

သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုသူသည် မိမိမျိုးရိုးသုံးဆက်ကို မလွဲမသွေ ကယ်တင်တတ်၏—အပြစ်ပြုကျင့်ကြံသူဖြစ်စေ၊ နရက၌တောင် တည်ရှိနေသူဖြစ်စေ။