Adhyaya 112

Verse 1

सूत उवाच । ततः कतिपयाहस्य गते तस्मिन्महीपतौ । स्वगृहं प्रति दुःखार्ते परिवारसमन्विते

စူတက ပြော၏။ ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ ထိုမဟာပတိသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက်၊ အဖော်အပါးတို့နှင့်တကွ မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 2

पद्भ्यामेव समायाता ह्यष्टषष्टिर्द्विजोत्तमाः । परिश्रांताः कृशांगाश्च धूलिधूसरिताननाः

ဒွိဇိုတ္တမ ၆၈ ယောက်သည် ခြေလျင်ဖြင့် ရောက်လာကြ၏—ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ကိုယ်အင်္ဂါပါးလျက်၊ မျက်နှာများသည် ဖုန်မှုန့်ကြောင့် မီးခိုးရောင်သို့ မဲမှောင်နေကြ၏။

Verse 3

यावत्पश्यति दाराः स्वा दिव्याभरण भूषिताः । दिव्यवस्त्रैः सुसंवीता राजपत्न्य इवापराः

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဇနီးများကို မြင်သောအခါ—ကောင်းကင်ဆန်သော အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍၊ အထည်အလိပ်ကောင်းများဖြင့် လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့်—အခြားမင်းမဟာသမီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 4

ततश्च विस्मयाविष्टाः पप्रच्छुस्ते क्षुधान्विताः । किमिदं किमिदं पापा विरुद्धं विहितं वपुः

ထို့နောက် အံ့ဩခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဆာလောင်နာကျင်နေကြသဖြင့် သူတို့က မေးမြန်းကြသည်—“ဤအရာသည် အဘယ်နည်း၊ အဘယ်နည်း၊ အပြစ်ရှိသူတို့ရေ၊ သင့်လျော်သောဓမ္မနှင့် ဆန့်ကျင်သည့် ဤရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အဘယ်ကြောင့်နည်း?”

Verse 5

कथं प्राप्तानि वस्त्राणि भूषणानि वराणि च । नूनमस्मद्गतेर्भ्रंशः खे जातो नाऽन्यथा भवेत्

“ဤကောင်းမွန်သောအဝတ်အစားများနှင့် အလွန်ကောင်းသောအလှဆင်ပစ္စည်းများကို သင်တို့ မည်သို့ရရှိခဲ့သနည်း။ အမှန်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏လမ်းကြောင်းက လမ်းမှားသွားပြီ—ကျွန်ုပ်တို့၏အခြေအနေ၌ ချော်လဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်; အခြားမဖြစ်နိုင်”

Verse 6

विकारमेनं संत्यक्त्वा युष्मदीयं सुगर्हिताः । अथ ताः सर्ववृत्तांतमूचुस्तापसयोषितः

ဤမသင့်လျော်သော ပြောင်းလဲမှုကို စွန့်ပစ်ပြီး—သင်တို့အတွက် အလွန်အပြစ်တင်ထိုက်သောအရာဖြစ်သဖြင့်—ထိုတပသတို့၏ ဇနီးများက ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောကြား하였다။

Verse 7

यथा राज्ञी समायाता दमयन्ती नृपप्रिया । भूषणानि च दत्तानि तया चैव यथा द्विजाः

သူတို့က ရှင်းပြကြသည်—ဘုရင်ချစ်မြတ်နိုးသော မိဖုရား ဒမယန္တီ မည်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်နှင့်၊ ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့ပင် သူမက အလှဆင်ပစ္စည်းများကို မည်သို့ ပေးအပ်ခဲ့သည်ကို၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့။

Verse 8

यथा शापश्च सञ्जातो ब्राह्मणानां महात्मनाम् । अथ ते मुनयः क्रुद्धास्तच्छ्रुत्वा गर्हितं वचः । राजप्रतिग्रहो निंद्यस्तापसानां विशेषतः

ထိုမဟာတမား ဗြာဟ္မဏတို့ထံမှ ကျိန်စာ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကိုလည်း သူတို့ ပြောကြား하였다။ ထိုအပြစ်တင်ထိုက်သော စကားကို ကြားသော် မုနိတို့သည် ဒေါသထွက်ကာ ကြေညာကြသည်—“ဘုရင်ထံမှ လက်ခံသော လှူဒါန်းမှုသည် အပြစ်တင်ထိုက်၏၊ အထူးသဖြင့် တပသတို့အတွက်ပင်”။

Verse 9

ततो भूपस्य राष्ट्रस्य नाशार्थं जगृहुर्जलम् । क्रोधेन महताविष्टा वेपमाना निरर्गलम्

ထို့နောက် မင်း၏နိုင်ငံကို ပျက်စီးစေရန် အပြစ်တင်သပိတ်အတွက် ရေကိုယူဆောင်ကြ၏။ ကြီးမားသောဒေါသက လွှမ်းမိုး၍ မထိန်းနိုင်အောင် တုန်လှုပ်နေကြ၏။

Verse 10

अनेन पाप्मनाऽस्माकं कुभूपेन प्रणाशिता । खे गतिर्लोभयित्वा तु पत्न्योऽस्माकमकृत्रिमाः । सरलास्तद्गणाः सर्वे येनेदृग्व्यसनं स्थितम्

«ဤအပြစ်ကမ္မကြောင့် မကောင်းသောဘုရင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပျက်စီးစေခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏လမ်းကြောင်းနှင့်စိတ်ဓာတ်ကို လှည့်ဖြားကာ မရိုးမသားမရှိသော ကျွန်ုပ်တို့၏ဇနီးများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့၏။ သူ၏ရိုးသားလွယ်ကူသောလူစုအားလုံး—သူ့ကြောင့်—ဤဒုက္ခကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။»

Verse 11

सूत उवाच । एवं ते मुनयो यावच्छापं तस्य महीपतेः । प्रयच्छंति च तास्तावदूचुर्भार्या रुषान्विताः

စူတက ပြော၏။ ဤသို့ မုနိတို့သည် ထိုမင်းကို ကျိန်စာချမည်ဟု ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ထိုခဏတည်းမှာပင် ဒေါသပြည့်ဝသော ဇနီးများက ပြောကြားလာ၏။

Verse 12

न देयो भूपतेस्तस्य शापो ब्राह्मणसत्तमाः । अस्मदीयं वचस्तावच्छ्रोतव्यमविशंकितैः

«အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထိုမင်းအပေါ် ကျိန်စာမချပါနှင့်။ အရင်ဆုံး သံသယမထားဘဲ ကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို နားထောင်ပါ။»

Verse 13

वयं सर्वा नरेन्द्रस्य भार्यया समलंकृताः । सुवस्त्रैर्भूषणैर्दिव्यैः श्रद्धापूतेन चेतसा

«ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် နရေန္ဒြ၏ ဇနီးများအဖြစ် အလှဆင်ခံရ၏။ အဝတ်အစားကောင်းများနှင့် သာသနာတော်ဆန်သော အလှတန်ဆာများဖြင့်၊ ယုံကြည်ခြင်းက သန့်စင်ထားသော စိတ်ဖြင့် ဖြစ်၏။»

Verse 14

वयं दरिद्रदोषेण सदा युष्मद्गृहे स्थिताः । कर्शिता न च संप्राप्तं सुखं मर्त्यसमु द्भवम्

သို့သော် ဆင်းရဲခြင်း၏အပြစ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြဲတမ်း သင်တို့အိမ်၌ အားကိုးနေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ လူ့ဘဝ၌ ပေါ်ပေါက်သည့် သာမန်ပျော်ရွှင်မှုတောင် မရရှိခဲ့ပါ။

Verse 15

एतेषां परलोकोऽत्र विद्यते ये तपोरताः । न च मर्त्यफलं किंचिदपि स्वल्पतरं भवेत्

တပဿာနှင့် အတင်းအကျပ်ကျင့်သုံးမှု၌ စိတ်တည်သူတို့အတွက် ဤနေရာ၌ အရေးကြီးသည်မှာ “နောက်ဘဝ” ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့အတွက် လူ့လောက၏ အကျိုးအမြတ်သည် အနည်းဆုံးတောင် အဓိပ္ပါယ်မရှိပါ။

Verse 16

अन्येषां विषयस्थानामिह लोकः प्रकीर्तितः । भोगप्रसक्तचित्तानां नीचानां सुदुरात्मनाम्

သို့ရာတွင် အာရုံခံအရာဝတ္ထုတို့၌ တည်နေသူ အခြားသူများအတွက်တော့ ဤလောကတစ်ခုတည်းကိုသာ သူတို့၏ “အခွင့်အာဏာနယ်ပယ်” ဟု ဆိုကြသည်။ ခံစားပျော်ရွှင်မှု၌ စိတ်ကပ်နေသူ၊ အကျင့်အနိမ့်နှင့် စိတ်ဆိုးယုတ်လွန်သူတို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 17

गृहस्थाश्रमिणां चैव स्वधर्मरतचेतसाम् । इह लोकः परश्चैव जायते नाऽत्र संशयः

သို့သော် ဂೃಹಸ್ಥအာရှရမ်၌ နေထိုင်၍ ကိုယ်ပိုင်သတ်မှတ်ထားသော ဓမ္မတာဝန် (သွဓမ္မ) ကို စိတ်ဖြင့် အလေးထားသူတို့အတွက် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး အကျိုးရလဒ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိပါ။

Verse 18

ता वयं नात्र सन्देहो गृहस्थाश्रममुत्तमम् । संसेव्य साधयिष्यामो लोकद्वयमनुत्तमम्

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သံသယမရှိဘဲ အထူးကောင်းမြတ်သော ဂೃಹस्थအာရှရမ်ကို သင့်တော်စွာ လိုက်နာကျင့်သုံးမည်။ ထို့နောက် လောကနှစ်ပါး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ပြည့်စုံစေမည်။

Verse 19

तस्माद्गृहाणि रम्याणि प्रवदंति समाहिताः । भूपालाद्भूमिमादाय वृत्तिं चैवाभिवांछिताम्

ထို့ကြောင့် စိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ၎င်းတို့က ဆိုကြသည်မှာ - 'ကျွန်ုပ်တို့အား သာယာသော နေအိမ်များကို ပေးသနားတော်မူပါ။ ဘုရင်မင်းမြတ်ထံမှ မြေယာကို ရရှိပြီး ကျွန်ုပ်တို့ အလိုရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကိုလည်း ပေးသနားတော်မူပါ' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 20

ततश्चैवाथ वीक्षध्वं पुत्रपौत्रसमुद्भवम् । सौख्यं चापि कुमारीणां बांधवानां विशेषतः

ထို့နောက် သင်တို့သည် သားမြေးတို့၏ ကြီးပွားတိုးတက်မှုကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သမီးများနှင့် အထူးသဖြင့် ဆွေမျိုးသားချင်းတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။

Verse 21

न करिष्यथ चेद्वाक्यमेतदस्मदुदीरितम् । सर्वाः प्राणपरित्यागं करिष्यामो न संशयः

အကယ်၍ သင်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ ပြောကြားသော ဤညွှန်ကြားချက်ကို မလိုက်နာပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကြမည်မှာ မလွဲဧကန် ဖြစ်သည်။

Verse 22

यूयं स्त्रीवधपापेन युक्ताः सन्तस्ततः परम् । नरकं रौरवं दुर्गं गमिष्यथ सुनिश्चितम्

အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဟူသော အပြစ်ဖြင့် ညစ်နွမ်းနေသော သင်တို့သည် ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောရဝ ငရဲသို့ မုချ ကျရောက်ရလိမ့်မည်။

Verse 23

एवं ते मुनयः श्रुत्वा तासां वाक्यानि तानि वै । भूपृष्ठे तत्यजुस्तोयं शापार्थं यत्करैर्धृतम्

ထိုအမျိုးသမီးများ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရသေ့များသည် ကျိန်စာတိုက်ရန် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ရေကို မြေကြီးပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်ကြသည်။

Verse 24

ततस्तत्तोयनिर्दग्धं तद्विभागं क्षितेस्तदा । ऊषरत्वमनुप्राप्तमद्यापि द्विजसत्तमाः

ထို့နောက် ထိုရေကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားသော မြေပြင်အပိုင်းသည် ဆားမြေသဲကန္တာရကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍ ယနေ့တိုင်တိုင်လည်း ထိုသို့ပင် ရှိနေသေးသည်၊ အို ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်တို့။

Verse 25

आस्तामन्नादिकं तत्र यदुत्पं न प्ररोहति । न जन्म चाप्नुयाद्भूयः पक्षी वा कीट एव वा

အဲဒီနေရာမှာ စပါးနှံစသည်တို့ကို စိုက်ပျိုးထားသော်လည်း မပေါက်မရိုက်။ ထိုနေရာ၌ ထပ်မံမွေးဖွားခြင်းကို မရနိုင်၊ ငှက်ဖြစ်စေ ပိုးမွှားဖြစ်စေ မဖြစ်နိုင်။

Verse 26

तृणं वाथ मृगस्तत्र किं पुनर्भक्तिमान्नरः । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं श्रद्धया फाल्गुने नरः

အဲဒီနေရာမှာ မြက်ပင်တောင် သို့မဟုတ် သမင်တောင် ထိခိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်လျှင်၊ ဘက္တိရှိသော လူသားအတွက်တော့ မည်သို့မဖြစ်မလဲ။ ဖာလ္ဂုနလတွင် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို ပြုလုပ်သူသည်—

Verse 27

पौर्णमास्यां रवैर्वारे स पितॄनुद्धरेन्निजान् । अपि स्वकर्मणा प्राप्तान्नरके दारुणाकृतौ

လပြည့်နေ့ (ပေါုဏ္ဏမာသီ) သည် တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်သောအခါ၊ သူသည် မိမိ၏ ပိတೃများကို ကယ်တင်မြှောက်တင်မည်—မိမိကံကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် နရက၌ ရောက်နေသူများတောင်ပါ။

Verse 112

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दमयन्त्युपाख्यान ऊषरोत्पत्तिमाहात्म्यकथनंनाम द्वादशोत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဦṣara (ဆားမြေတော) ပေါ်ပေါက်လာခြင်း၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၁၂ သည် ပြီးဆုံး၏။ ၎င်းသည် ဟာဋကေရှွရ-က்ஷೇತ್ರ မာဟာတ္မ்ய၏ ဒမယန္တီ ဥပాఖ్యာန်အတွင်း၊ သြရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဆဋ္ဌမစာအုပ် နာဂရခဏ္ဍ၊ ဧကာရှီတိ-သာဟသ္ရီ သံဟိတာ၌ ဖြစ်သည်။