Adhyaya 33

Verse 1

अगस्त्य उवाच । स्कंदज्ञानोदतीर्थस्य माहात्म्यं वद सांप्रतम् । ज्ञानवापीं प्रशंसंति यतः स्वर्गौकसोप्यलम्

အဂஸ္တျက ပြောသည်—ယခု စကန္ဒ-ဉာဏောဒ တီရ္ထ၏ မဟိမကို ပြောပါ။ အကြောင်းမူကား ဉာဏဝါပီကို အလွန်ချီးမွမ်းကြသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံနေသူတို့ပင် ထောမနာပြုကြ၏။

Verse 2

स्कंद उवाच । घटोद्भव महाप्राज्ञ शृणु पापप्रणोदिनीम् । ज्ञानवाप्याः समुत्पत्तिं कथ्यमानां मयाधुना

စကန္ဒက မိန့်သည်—အိုးမှ မွေးဖွားသော မဟာပညာရှိ ရှင်ရသေ့ရေ၊ နားထောင်ပါ။ ယခု ဉာဏဝါပီ၏ အပြစ်ပယ်ဖျက်သော ပေါ်ပေါက်လာပုံကို ငါပြောမည်။

Verse 3

अनादिसिद्धे संसारे पुरा देवयुगे मुने । प्राप्तः कुतश्चिदीशानश्चरन्स्वैरमितस्ततः

အို မုနိရေ၊ အစမရှိဘဲ တည်မြဲနေသော ဤသံသရာလောက၌၊ ရှေးက ဒေဝယုဂကာလတွင်၊ ဣရှာနသည် မည်သည့်နေရာမှမသိ လာရောက်ကာ ဒီဘက်ဟိုဘက် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့၏။

Verse 4

न वर्षंति यदाभ्राणि न प्रावर्तंत निम्रगाः । जलाभिलाषो न यदा स्नानपानादि कर्मणि

မိုးတိမ်တို့ မိုးမရွာတော့ဘဲ မြစ်ချောင်းတို့ စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သည့်အခါ၊ ရေချိုးသောက်သုံး စသည့် ကర్మများအတွက်တောင် ရေလိုချင်စိတ် ပျောက်ကွယ်သည့်အခါ—လောကသည် ဒုက္ခကြီးသို့ ကျရောက်၏။

Verse 5

क्षारस्वादूदयोरेव यदासीज्जलदर्शनम् । प्रथिव्यां नरसंचारे वतर्माने क्वचित्क्वचित्

မြေပြင်ပေါ်တွင် လူတို့ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် ရေကို တစ်နေရာတစ်နေရာသာ မြင်ရပြီး၊ ထိုရေသည်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဆားငန် တစ်ခါတစ်ရံ ချိုမြိန်သာ ဖြစ်သည့်အခါ—ရေရှားပါးမှုသည် ထင်ရှားလာ၏။

Verse 6

निर्वाणकमलाक्षेत्रं श्रीमदानंदकाननम् । महाश्मशानं सर्वेषां बीजानां परमूषरम्

ဤသည်မှာ နိဗ္ဗာန်၏ ကြာပန်းကွင်း၊ အာနန္ဒ၏ ဂုဏ်ရောင်တောက်ပသော တောအုပ်; အားလုံးအတွက် မဟာသ္မသာန်ဖြစ်၍ ကမ္မ၏ မျိုးစေ့တို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အပင်မပေါက်နိုင်သော မြေခြောက်ကပ်ရာ ဖြစ်လာ၏။

Verse 7

महाशयनसुप्तानां जंतूनां प्रतिबोधकम् । संसारसागरावर्त पतज्जंतुतरंडकम्

ဤသည်မှာ မဟာအိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်မောနေသော သတ္တဝါတို့ကို နိုးကြားစေ၏; သံသရာပင်လယ်၏ လှိုင်းဝဲထဲသို့ ကျရောက်နေသော သတ္တဝါတို့အတွက် အသက်ကယ်လှေ ဖြစ်၏။

Verse 8

यातायातातिसंखिन्न जंतुविश्राममंडपम । अनेकजन्मगुणित कर्मसूत्रच्छिदाक्षुरम्

ဤသည်မှာ အလာအလာ မပြတ်မတောက်ကြောင့် အလွန်ပင်ပန်းနေသော သတ္တဝါတို့အတွက် အနားယူမဏ္ဍပ်; မျိုးဆက်များစွာတွင် ချည်နှောင်ထားသော ကမ္မကြိုးကို ဖြတ်တောက်ပေးသော ထက်မြက်သော ဓားသွား ဖြစ်၏။

Verse 9

सच्चिदानंदनिलयं परब्रह्मरसायनम् । सुखसंतानजनकं मोक्षसाधनसिद्धिदम्

ဤသည်မှာ စတ်-ချိတ်-အာနန္ဒ၏ နိဝါသဖြစ်၍ ပရဗြဟ္မ၏ အမృతရသ ဖြစ်သည်။ မပျက်မကွက် ပျော်ရွှင်မှုစဉ်ဆက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မောက္ခသို့ ရောက်ရန် သာဓနာတို့၏ စိဒ္ဓိကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 10

प्रविश्य क्षेत्रमेतत्स ईशानो जटिलस्तदा । लसत्त्रिशूलविमलरश्मिजालसमाकुलः

ထို့နောက် ဂျဋာဆံပင်တင်ထားသော အရှင် အီရှာန သည် ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ တောက်ပသော တြိရှူလမှ ထွက်ပေါ်လာသော သန့်စင်ရောင်ခြည်ကွန်ယက်က ဝန်းရံထားသဖြင့် ဒိဗ္ဗတေဇဖြင့် လင်းလက်တော်မူသည်။

Verse 11

आलुलोके महालिंगं वैकुंठपरमेष्ठिनोः । महाहमहमिकायां प्रादुरास यदादितः

ပရမေရှ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) နှင့် ဝိုင်ကుంఠ၏ အရှင်တို့ကြား ‘ငါ၊ ငါ’ ဟူသော အဟံကာရ မဟာပြိုင်ဆိုင်မှု၌ အစကတည်းက ပေါ်ထွန်းခဲ့သော မဟာလင်္ဂကို သူသည် မြင်တော်မူ၏။

Verse 12

ज्योतिर्मयीभिर्मालाभिः परितः परिवेष्टितम् । वृंदैर्वृंदारकर्षीणां गणानां च निरंतरम्

၎င်းကို အလင်းရောင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မာလာများက ပတ်လည်ဝန်းရံထားပြီး၊ ဒိဗ္ဗသတ္တဝါအစုအဝေးများနှင့် ရှိဝ၏ ဂဏများကလည်း မပြတ်မလပ် စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုနေကြသည်။

Verse 13

सिद्धानां योगिनां स्तोमैरर्च्यमानं निरंतरम् । गीयमानं च गंधर्वैः स्तूयमानं च चारणैः

၎င်းကို စိဒ္ဓများနှင့် ယောဂီများ၏ အစုအဝေးကြီးက မပြတ်မလပ် အರ್ಚနာပြုကြပြီး၊ ဂန္ဓဗ္ဗများက သီချင်းသံဖြင့် ချီးမွမ်းကာ၊ ချာရဏများကလည်း အမြဲတမ်း စတုတိပြုကြသည်။

Verse 14

अंगहारैरप्सरोभिः सेव्यमानमनेकधा । नीराज्यमानं सततं नागीभिर्मणिदीपकैः

အပ်ဆရာတို့၏ အင်္ဂဟာရ အလှနတ်ကပြားလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အမျိုးမျိုးသောနည်းလမ်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ကာ၊ နာဂီတို့က မဏိမီးအိမ်များဖြင့် အစဉ်မပြတ် နီရာဇနာပြု၍ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 15

विद्याधरीकिन्नरीभिस्त्रिकालं कृतमंडनम् । अमरीचमरीराजि वीज्यमानमितस्ततः

ဗိဒ္ဓာဓရီနှင့် ကိန္နရီတို့က တစ်နေ့သုံးကြိမ် အလှဆင်တန်ဆာဆင်ပေးကြပြီး၊ အမရနတ်မိန်းမတို့၏ တောက်ပလင်းလက်သော ချာမရာပန်ကာတန်းများဖြင့် အရပ်ရပ်မှ လေညှင်းပေး၍ ပန်ကာခတ်ကြသည်။

Verse 16

अस्येशानस्य तल्लिंगं दृष्ट्वेच्छेत्यभवत्तदा । स्नपयामि महल्लिंगं कलशैः शीतलैर्जलैः

အီရှာန၏ ထိုလင်္ဂကို မြင်သည့်ခဏမှာပင် ဆန္ဒတက်လာသည်— “ဤမဟာလင်္ဂကို အေးမြသောရေဖြည့် ကလသများဖြင့် စနပယာမိ၊ ရေချိုးပူဇော်မည်” ဟု။

Verse 17

चखान च त्रिशूलेन दक्षिणाशोपकंठतः । कुंडं प्रचंडवेगेन रुद्रोरुद्रवपुर्धरः

ထို့နောက် ရုဒ္ဒရ—ရုဒ္ဒရရုပ်အပြင်းအထန်ကို ဆောင်ယူကာ—တောင်ဘက်အနီး၌ တြိရှူးလဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ကုဏ္ဍတစ်ခုကို တူးဖော်하였다။

Verse 18

पृथिव्यावरणांभांसि निष्क्रांतानि तदा मुने । भूप्रमाणाद्दशगुणैर्यैरियं वसुधावृता

ထိုအခါ မုနိရေ၊ မြေကြီးကို ဝန်းရံထားသော ရေများသည် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကြ၏—ဤလောကကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ထိုရေသည် မြေ၏အတိုင်းအတာထက် ဆယ်ဆ ပိုမိုကြီးမားသည်။

Verse 19

तैर्जलैः स्नापयांचक्रे त्वत्स्पृष्टैरन्यदेहिभिः । तुषारैर्जाड्यविधुरैर्जंजपूकौघहारिभिः

ထိုရေတို့ဖြင့် သူသည် သန့်စင်ရေချိုးပူဇော်ကို ပြုလုပ်하였다—အခြားကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့ မထိနိုင်သောရေဖြစ်သော်လည်း၊ သင်၏ထိတွေ့မှုကြောင့် အေးမြသောနှင်းစက်ကဲ့သို့ မောဟမှုကိုဖယ်ရှား၍ ခြင်အုပ်စုများကိုလည်း နှင်ထုတ်ပေးသည်။

Verse 20

सन्मनोभिरिवात्यच्छैरनच्छैर्व्योमवर्त्मवत् । ज्योत्स्नावदुज्ज्वलच्छायैः पावनैः शंभुनामवत्

ထိုရေသည် အလွန်ကြည်လင်သန့်ရှင်း၏—ကောင်းမြတ်သောစိတ်ကဲ့သို့; ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကဲ့သို့ အညစ်အကြေးမရှိ; လမင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ သမ္ဘူ၏နာမတော်များကဲ့သို့ သန့်စင်ပေးသည်။

Verse 21

पीयूषवत्स्वादुतरैः सुखस्पर्शैर्गवांगवत् । निष्पापधीवद्गंभीरैस्तरलैः पापिशर्मवत्

အမృతထက်ပိုချို၍ ထိတွေ့ရာတွင် သက်သာချမ်းမြေ့—နွား၏အင်္ဂါကဲ့သို့; အပြစ်ကင်းသောဉာဏ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး၊ နူးညံ့စွာ စီးဆင်းကာ—အပြစ်ရှိသူကိုပါ သက်သာမှု ပေးတတ်သည်။

Verse 22

विजिताब्जमहागंधैः पाटलामोदमोदिभिः । अदृष्टपूर्वलोकानां मनोनयनहारिभिः

၎င်း၏အနံ့သည် ကြာပန်း၏ကြီးမားသောအနံ့ကိုပါ အနိုင်ယူ၍ ပာဋလာပန်းရနံ့ဖြင့် စိတ်ကိုမူးမော်စေသည်; ယခင်က မမြင်ဖူးသည့် လောကများ၏ စိတ်နှင့် မျက်စိကို ဆွဲဆောင်လုယူတတ်သည်။

Verse 23

अज्ञानतापसंतप्त प्राणिप्राणैकरक्षिभिः । पंचामृतानां कलशैः स्नपनातिफलप्रदैः

အဝိဇ္ဇာ၏အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော သတ္တဝါတို့၏ အသက်ရှူသက်တမ်းကို ကာကွယ်ပေးသော ပဉ္စအမృతအိုးများဖြင့် သူသည် သန့်စင်ရေချိုးပူဇော်ကို ပြုလုပ်၍ အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးဖလကို ပေးတတ်သည်။

Verse 24

श्रद्धोपस्पर्शि दृदयलिंग त्रितयहेतुभिः । अज्ञानतिमिरार्काभैर्ज्ञानदान निदायकैः

သဒ္ဓါဖြင့် ထိတွေ့ထားသော ကုသိုလ်ကမ္မများ—ပူဇော်ရေး၏ သုံးပါးလက္ခဏာတို့၏ အကြောင်းရင်းများ—နှင့် အဝိဇ္ဇာ၏ မှောင်မိုက်ကို နေမင်းကဲ့သို့ ဖယ်ရှားပေးသော ဉာဏ်ဒါန အလှူတို့ဖြင့်၊

Verse 25

विश्वभर्तुरुमास्पर्शसुखातिसुखकारिभिः । महावभृथसुस्नान महाशुद्धिविधायिभिः

—ကမ္ဘာကို ထမ်းဆောင်သော အရှင်ထံသို့ ဥမာ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် အလွန်အမင်း သုခပေးသော ကုသိုလ်ကမ္မများနှင့်၊ မဟာသန့်ရှင်းမှုကို ဖြစ်စေသော အထူးမြတ် မဟာအဝဘ္ဃထ စုစနာန်ဖြင့်—

Verse 26

सहस्रधारैः कलशैः स ईशानो घटोद्भव । सहस्रकृत्वः स्नपयामास संहृष्टमानसः

ထို့နောက် အီရှာနသည်၊ အိုးမှ မွေးဖွားသူ (အဂස්တျ) ဟေ့၊ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက်၊ ရေစီးတစ်ထောင် ထွက်သော ကလသများဖြင့် (အရှင်ကို) ထပ်ခါထပ်ခါ—တစ်ထောင်ကြိမ်တိုင်—ရေချိုးပူဇော်하였다။

Verse 27

ततः प्रसन्नो भगवान्विश्वात्मा विश्वलोचनः । तमुवाच तदेशानं रुद्रं रुद्रवपुर्धरम्

ထို့နောက် ဘဂဝါန်—ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမန်၊ အလုံးစုံမြင်သော မျက်စိ—ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍၊ ရုဒ္ဒရရုပ်ကို ဆောင်ထားသော ရုဒ္ဒရဖြစ်သည့် အီရှာနထံသို့ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 28

तव प्रसन्नोस्मीशान कर्मणानेन सुव्रत । गुरुणानन्यपूर्वेण ममातिप्रीतिकारिणा

“အီရှာန ဟေ့၊ ဤကမ္မကြောင့် ငါသည် သင်၌ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏၊ သုဝြတ ဟေ့; ယခင်က မရှိဖူးသည့် ဂုရုကဲ့သို့သော ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ငါ့အား အလွန်ထူးကဲသော ပီတိကို ပေးခဲ့သည်။”

Verse 29

ततस्त्वं जटिलेशान वरं ब्रूहि तपोधन । अदेयं न तवास्त्यद्य महोद्यमपरायण

ထို့ကြောင့် ဇဋာဆံပင်ရှိသော အီရှာနာရေ၊ ဆုတောင်းပေးမည့် အလှူတော်ကို ပြောကြားပါ၊ တပဿာ၏ ရတနာရေ။ ယနေ့ သင်အတွက် “မပေးနိုင်” သောအရာ မရှိ၊ မဟာကြိုးပမ်းမှု၌ တည်ကြည်သူရေ။

Verse 30

ईशान उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरयोग्योस्म्यहं यदि । तदेतदतुलं तीर्थं तव नाम्नास्तु शंकर

အီရှာနာက ဆိုသည်— “အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပါက၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်သည် ဆုတောင်းအလှူတော်ကို ခံယူရန် သင့်တော်ပါက၊ ဤမနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တီရ္ထာသည် သင်၏ နာမတော်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ပါစေ၊ အို ရှင်ကရ။”

Verse 31

विश्वेश्वर उवाच । त्रिलोक्यां यानि तीर्थानि भूर्भुवःस्वः स्थितान्यपि । तेभ्योखिलेभ्यस्तीर्थेभ्यः शिवतीर्थमिदं परम्

ဝိශ්ဝေရှဝရက မိန့်တော်မူသည်— “သုံးလောက၌—မြေ၊ အလယ်လောကနှင့် ကောင်းကင်လောက—ရှိသမျှ တီရ္ထာတို့အနက်၊ ဤ ရှိဝ-တီရ္ထာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။”

Verse 32

शिवज्ञानमिति ब्रूयुः शिवशब्दार्थचिंतकाः । तच्च ज्ञानं द्रवीभूतमिह मे महिमोदयात्

‘ရှိဝ’ ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဆင်ခြင်သူတို့သည် ထိုအရာကို ‘ရှိဝ-ဉာဏ်’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထိုဉာဏ်တော်သည်ပင် ကျွန်ုပ်၏ မဟိမာတော် ထွန်းတောက်လာခြင်းကြောင့် ဤနေရာ၌ ရေကဲ့သို့ ပျော်ဝင်ကာ ထင်ရှားလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 33

अतो ज्ञानोद नामैतत्तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । अस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

ထို့ကြောင့် ဤတီရ္ထာကို ‘ဉာဏောဒ’ (ဉာဏ်၏ ထွန်းတက်ခြင်း) ဟု ခေါ်၍ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြား၏။ ၎င်းကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 34

ज्ञानोदतीर्थसंस्पर्शादश्वमेधफलं लभेत् । स्पर्शनाचमनाभ्यां च राजसूयाश्वमेधयोः

«ဉာဏောဒာ» ဟူသော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထကို ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် အရှွမေဓ ယဇ္ဈ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ထိတွေ့ခြင်းနှင့် အာစမန (သန့်ရေကို သောက်သုံးခြင်း) ပြုလျှင် ရာဇသူယနှင့် အရှွမေဓ နှစ်မျိုး၏ အကျိုးကိုလည်း ရရှိသည်။

Verse 35

फल्गुतीर्थे नरः स्नात्वा संतर्प्य च पितामहान् । यत्फलं समवाप्नोति तदत्र श्राद्धकर्मणा

ဖလ္ဂု တီရ္ထတွင် ရေချိုးကာ ပိတရ်များကို စန်တർပဏ (ကျွေးမွေးတော်မူခြင်း) ပြု၍ လူသည် ရရှိသည့် ကုသိုလ်အကျိုးသည်၊ ဤနေရာတွင် ရှရာဒ္ဓ ကర్మကို ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် ထိုအကျိုးတူတူ ရရှိသည်။

Verse 36

गुरुपुष्यासिताष्टम्यां व्यतीपातो यदा भवेत् । तदात्र श्राद्धकरणाद्गयाकोटिगुणं भवेत्

ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) နှင့် ပုရှျ နက္ခတ်အောက်ရှိ အမှောင်ဘက် အဋ္ဌမီနေ့တွင် ဗျတီပါတ ယောဂ ဖြစ်ပေါ်လာသော်၊ ဤနေရာ၌ ရှရာဒ္ဓ ပြုခြင်းသည် ဂယာ၏ ကုသိုလ်ထက် ကောဋိဂుణ (ကုဋိဆ) ပိုမို အကျိုးရှိလာသည်။

Verse 37

यत्फलं समवाप्नोति पितॄन्संतर्प्य पुष्करे । तत्फलं कोटिगुणितं ज्ञानतीर्थे तिलोदकैः

ပုရှ္ကရတွင် ပိတရ်များကို စန်တർပဏ ပြု၍ ရရှိသည့် ကုသိုလ်အကျိုးသည်၊ ဉာဏတီရ္ထ၌ တီလောဒက (နှမ်းရေ) ဖြင့် ပူဇော်အပ်နှံလျှင် ကောဋိဂుణ တိုးပွားလာသည်။

Verse 38

सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे तमोग्रस्ते विवस्वति । यत्फलं पिंडदानेन तज्ज्ञानोदे दिने दिने

ကူရုက္ခေတ္တ၌ စန္နိဟတ္ယာ အခါသမယတွင် နေမင်းသည် ဂြိုဟ်ကွယ်၍ မှောင်မိုက်သွားသော်၊ ပိဏ္ဍဒါန (ပိဏ္ဍ ပူဇော်) ဖြင့် ရရှိသည့် ကုသိုလ်အကျိုးတူတူကို ဉာဏောဒာ၌ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရရှိနိုင်သည်။

Verse 39

पिंडनिर्वपणं येषां ज्ञानतीर्थे सुतैः कृतम् । मोदंते शिवलोके ते यावदाभूतसंप्लवम्

သားတို့က ဉာဏတီရ္ထ၌ ပိဏ္ဍပူဇာ ပြုလုပ်ပေးသူတို့သည် မဟာပရလယ မရောက်မချင်း ရှိဝလောက၌ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

Verse 40

अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुपवासी नरोत्तमः । प्रातः स्नात्वाथ पीतांभस्त्वंतर्लिंगमयो भवेत्

လဆန်း/လဆုတ် ၈ ရက်နှင့် ၁၄ ရက်တွင် အမြတ်ဆုံးသူသည် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုရမည်။ မနက်အရုဏ်တွင် ရေချိုးပြီး ထိုရေကို သောက်လျှင် အတွင်း၌ လိင်္ဂမယ—ရှိဝမယ ဖြစ်လာသည်။

Verse 41

एकादश्यामुपोष्यात्र प्राश्नाति चुलुकत्रयम् । हृदये तस्य जायंते त्रीणि लिंगान्यसंशयम्

ဤနေရာ၌ ဧကာဒသီနေ့တွင် ဥပဝါသ ပြု၍ ရေကို လက်ဖဝါးသုံးခါ စုပ်သောက်ရမည်။ ထိုသူ၏ နှလုံး၌ သံသယမရှိဘဲ လိင်္ဂ သုံးပါး ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 42

ईशानतीर्थे यः स्नात्वा विशेषात्सोमवासरे । संतर्प्य देवर्षि पितॄन्दत्त्वा दानम स्वशक्तितः

ဣရှာနတီရ္ထ၌ ရေချိုးသူ—အထူးသဖြင့် တနင်္လာနေ့တွင်—ဒေဝ၊ ရှိသီ (ရိရှီ) နှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့ကို တർပဏ ပြု၍ စိတ်ကျေနပ်စေကာ၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒါန ပေးလျှင်၊

Verse 43

ततः समर्च्य श्रीलिंगं महासंभारविस्तरैः । अत्रापि दत्त्वा नानार्थान्कृतकृत्योभवेन्नरः

ထို့နောက် ပူဇာပစ္စည်းအများအပြားနှင့် အလှူအတန်းအပြည့်အစုံဖြင့် သရီလိင်္ဂကို နည်းလမ်းတကျ ပူဇာပြု၍၊ ဤနေရာ၌လည်း အမျိုးမျိုးသော ဒါန ပေးလှူသဖြင့် ထိုသူသည် ကൃതကೃತ்ய—ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 44

उपास्य संध्यां ज्ञानोदे यत्पापं काललोपजम् । क्षणेन तदपाकृत्य ज्ञानवाञ्जायते द्विजः

ဉာဏောဒ၌ သန္ဓျာပူဇာကို အာရုံစိုက်၍ ပြုလုပ်လျှင် အချိန်မမှန်ကန်သဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်တို့သည် ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒွိဇသည် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 45

शिवतीर्थमिदं प्रोक्तं ज्ञानतीर्थमिदं शुभम् । तारकाख्यमिदं तीर्थं मोक्षतीर्थमिदं धुवम्

ဤသန့်ရှင်းရာနေရာကို ရှိဝတီရ္ထဟု ကြေညာထားပြီး၊ ဤမင်္ဂလာနေရာသည် ဉာဏ်တီရ္ထလည်း ဖြစ်သည်။ ဤတီရ္ထသည် ‘တာရက’ ဟု ကျော်ကြားကာ မောက္ခကို အမှန်တကယ် ပေးစွမ်းသော တီရ္ထဖြစ်သည်။

Verse 46

स्मरणादपि पापौघो ज्ञानोदस्य क्षयेद्ध्रुवम् । दर्शनात्स्पर्शनात्स्नानात्पानाद्धर्मादिसंभवः

ဉာဏောဒကို သတိရရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်အစုအဝေးကြီးသည် မလွဲမသွေ ပျောက်ကွယ်သည်။ ထိုနေရာကို မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ ထိုတွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် ရေသောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ဓမ္မနှင့် အခြားမင်္ဂလာအကျိုးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 47

डाकिनीशाकिनी भूतप्रेतवेतालराक्षसाः । ग्रहाः कूष्मांडझोटिंगाः कालकर्णी शिशुग्रहाः

ဒာကိနီနှင့် ရှာကိနီ; ဘူတ၊ ပရေတ၊ ဝေတාල နှင့် ရာက္ခသ; အန္တရာယ်ပေးသော ဂြဟများ; ကုෂ္မာဏ္ဍ နှင့် ဂျိုတင်ဂ; ကာလကာရ္ဏီ နှင့် ကလေးဖမ်းစားသော ဝိညာဉ်များ—

Verse 48

ज्वरापस्मारविस्फोटद्वितीयकचतुर्थकाः । सर्वे प्रशममायांति शिवर्तार्थजलेक्षणात्

ဖျားနာခြင်း၊ အပစမာရ (မူးယစ်တက်ခြင်း)၊ အဖုအပေါက်ပေါက်ရောဂါနှင့် ဒုတိယနေ့၊ စတုတ္ထနေ့တွင် ပြန်တက်သော ဖျားနာခြင်းတို့—ဤအားလုံးသည် ရှိဝရ္တာရ္ထ၏ ရေကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် သက်သာငြိမ်းစေသည်။

Verse 49

ज्ञानोदतीर्थपानीयैर्लिंगं यः स्नापयेत्सुधीः । सर्वतीर्थोदकैस्तेन ध्रुवं संस्नापितं भवेत्

ပညာရှိသော ဘက္တက ဉာဏောဒ တီရ္ထ၏ ရေဖြင့် ရှိဝလင်္ဂကို ရေချိုးအဘိသေက ပြုလျှင်၊ တီရ္ထအားလုံး၏ ရေဖြင့် အမှန်တကယ် အဘိသေက ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 50

ज्ञानरूपोह मेवात्र द्रवमूर्तिं विधाय च । जाड्यविध्वंसनं कुर्यां कुर्यां ज्ञानोपदेशनम्

“ငါသည် ဉာဏ်၏ သဘောတရားတည်းဟူ၍ပင် ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ရေကဲ့သို့ အရည်ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ မိုက်မဲမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး စစ်မှန်သော ဉာဏ်၏ အုပ်ဒေသကို ပေးမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 51

इति दत्त्वा वराञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत । कृतकृत्यमिवात्मानं सोप्यमंस्तत्रिशूलभृत्

ဤသို့ ကောင်းချီးများ ပေးတော်မူပြီးနောက် ရှမ္ဘုသည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွား၏။ တြိရှူလကိုင်တော်မူသော အရှင်သည် မိမိကိုယ်ကို လုပ်စရာပြီးစီးသကဲ့သို့ ကృతကೃತ്യ ဟု ထင်မြင်၏။

Verse 52

ईशानो जटिलो रुद्रस्तत्प्राश्य परमोदकम् । अवाप्तवान्परं ज्ञानं येन निर्वृतिमाप्तवान्

ဇဋာဆံပင်ရှိသော ရုဒြ အီရှာနသည် ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး ရေကို သောက်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ကို ရရှိကာ ထိုဉာဏ်ကြောင့် ပြည့်စုံသော ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်၏။

Verse 53

स्कंद उवाच । कलशोद्भव चित्रार्थमितिहासं पुरातनम् । ज्ञानवाप्यां हि यद्वृत्तं तदाख्यामि निशामय

စ్కန္ဒက မိန့်တော်မူသည်—“ကလသောဒ္ဘဝ အို၊ နားထောင်လော့။ ဉာဏဝါပီ (ဉာဏရေတွင်း) တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အံ့ဩဖွယ် ရှေးဟောင်း အဖြစ်အပျက်ကို ငါ ပြောကြားမည်”။

Verse 54

हरिस्वामीति विख्यातः काश्यामासीद्विजः पुरा । तस्यैका तनया जाता रूपेणाऽप्रतिमा भुवि

ရှေးကာလ၌ ကာသီမြို့တွင် ဟရိစွာမိန်ဟု ထင်ရှားသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၌ သမီးတစ်ယောက်တည်း မွေးဖွားလာ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှအပ မတူမယှဉ်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 55

न समा शीलसंपत्त्या तस्या काचन भूतले । कलाकलापकुशला स्वरेणजितकोकिला

မြေပြင်ပေါ်တွင် သူမ၏ သီလသမာဓိအရည်အချင်းနှင့် တူညီသူ မရှိခဲ့။ အနုပညာအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အသံချိုမြိန်မှု၌ ကုကိလာငှက်ကိုတောင် ကျော်လွန်ခဲ့သည်။

Verse 56

न नारी तादृगस्तीह ना भरी किन्नरी न च । विद्याधरी न नो नागी गंधर्वी नासुरी न च

ဤလောက၌ သူမကဲ့သို့သော မိန်းမ မရှိ—ကောင်းကင်မယ်တော်လည်း မဟုတ်၊ ကိန္နရီလည်း မဟုတ်။ ဝိဒ္ယာဓရီလည်း မဟုတ်၊ နာဂီလည်း မဟုတ်၊ ဂန္ဓဗ္ဗီလည်း မဟုတ်၊ အသူရီတောင် မတူမယှဉ်နိုင်။

Verse 57

निर्वाणनरसिंहोयं भक्तनिर्वाणकारणम् । मणिप्रदीपनागोयं महामणिविभूषणः

ဤသည်မှာ မောက္ခပေးတော်မူသော နရစိင်္ဟ—ဘက္တတို့၏ နိဗ္ဗာန်ကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းတည်း။ ဤသည်မှာ မဏိမီးအိမ်ကဲ့သို့ တောက်ပသော နာဂဖြစ်၍ မဟာမဏိများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 58

तदास्य शरणं यातो मन्ये दर्शभयाच्छशी । दिवापि न त्यजेत्तां तु त्रस्तश्चंडमरीचितः

ကျွန်ုပ်ထင်သည်မှာ သူမ၏ တောက်ပမှုကြောင့် အရှုံးမခံရမည်ကို ကြောက်၍ လမင်းတောင် သူမထံ ခိုလှုံလာသကဲ့သို့ပင်။ နေ့ခင်းတောင်လည်း သူမကို မစွန့်ခွာ၊ နေရောင်၏ ပြင်းထန်သော ရောင်ခြည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

Verse 59

तद्भ्रूर्भ्रमरराजीव गंडपत्रलतांतरे । उदंचन्न्यंचदुड्डीन गतेरभ्यासभाजिनी

သူမ၏ မျက်ခုံး—ဘုရင်ပျားကဲ့သို့—ပါးပြင်၏ လျှောပင်ရွက်ကြားတွင် မြင့်တက်လိုက် နိမ့်ဆင်းလိုက်ဖြင့် လျင်မြန်သော ပျံသန်းမှုအနုပညာကို လေ့ကျင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 60

तच्चारुलोचनक्षेत्रे विचरंतौ च खंजनौ । सदैव शारदीं प्रीतिं निर्विशेते निजेच्छया

သူမ၏ လှပသော မျက်စိကွင်းပြင်၌ ခန်ဇနာငှက်နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှည့်လည်နေကြသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဖြင့် အမြဲတမ်း ဆောင်းဦး၏ ကြည်လင်သော ပျော်ရွှင်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်နေကြ၏။

Verse 61

सुदत्या रदनश्रेणी छेदेषु विषमेषुणा । विहिता कांचनी रेखा क्वेंदावेतावती कला

သူမ၏ လှပသော သွားတန်း—အကွာအဝေး မညီမညာရှိသော်လည်း—ထက်မြက်သော မြားတံဖြင့် ရွှေရောင်လိုင်းတစ်ကြောင်း ဆွဲထားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ လမင်း၌ ထိုမျှ အနုပညာ ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။

Verse 62

प्रायो मदन भूपाल हर्म्य रत्नांतरे शुभे । जितप्रवालसुच्छाये तस्या रदनवाससी

အို မင်းကြီး၊ ထိုမိန်းကလေး၏ သွားနှင့် နှုတ်ခမ်းတို့သည် ကာမဒေဝ၏ မင်္ဂလာရတနာနန်းတော်ကဲ့သို့—အတွင်းမှ တောက်ပ၍ အရောင်မှာ တောက်လက်သော ပုလဲကျောက် (coral) ထက်ပင် လွန်ကဲ၏။

Verse 63

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले नैषा रेखा क्वचित्स्त्रियाम् । तत्कंठरेखात्रितय व्याजेन शपते स्मरः

ကောင်းကင်၊ လူ့လောက၊ သို့မဟုတ် ပာတာလ၌ပင် မည်သည့်မိန်းမတွင်မျှ ထိုသို့သော လိုင်းများ မတွေ့ရ။ ထို့ပြင် သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ လိုင်းသုံးကြောင်းကို အကြောင်းပြု၍ စမရ (ကာမဒေဝ) ပင် ကတိသစ္စာပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 64

शंके चित्त भुवो राज्ञो लसत्पटकुटीद्वयम् । अनर्घ्यरत्नकोशाढ्यं तम्या वक्षोरुहद्वयम्

ကာမဒေဝ၏ မင်းကြီး၏ နေရပ်တော်ပင် ဤတောက်ပသော အဝတ်မဏ္ဍပ်နှစ်လုံး—သူမ၏ ရင်သားနှစ်ဖက်—အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဘဏ္ဍာတိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သကဲ့သို့ ကြွယ်ဝလာသည်ဟု ငါ သံသယဖြစ်၏။

Verse 65

अनंगभू नियमतोऽदृश्ये मध्ये नतभ्रुवः । रोमालीलक्षिकामूर्ध्वामिव यष्टिं विधिर्व्यधात्

ထိန်းသိမ်းသော စည်းကမ်းဖြင့် ဖန်ဆင်းရှင်သည် သူမ၏ အလယ်ခါးကို မမြင်သာလောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဖန်တီး၍—ပါးလွှာသော တံတားတိုင်တစ်ချောင်းကဲ့သို့—အပေါ်ဘက်တွင် ကိုယ်ရောမလိုင်းကို အမှတ်အသားတစ်ခုသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ ထားခဲ့သည်။

Verse 66

तस्या नाभीदरीं प्राप्य कंदर्पोऽनंगता गतः । पुनः प्राप्तुमिवांगानि तप्यते परमं तपः

သူမ၏ နာဗီအတွင်းအိုက်သို့ ရောက်သည့်အခါ ကန္ဒရ္ပသည် ထပ်မံ၍ ‘အနင်္ဂ’—ကိုယ်မဲ့—ဖြစ်သွား၏။ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ပြန်လည်ရယူလိုသကဲ့သို့ အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ္စျာကို ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။

Verse 67

गुरुणैतन्नितंबेन महामन्मथ दीक्षया । भुवि के के युवानो न स्वाधीना प्रापितादृशाम्

ထိုကျယ်ဝန်းသော တင်ပါး၏ အလေးချိန်ကြောင့်—မဟာမန్మထ၏ ဒီက္ခာတော်ကဲ့သို့—ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူငယ်မည်သူမဆို ထိုသို့သော မြင်ကွင်း၏ အာဏာအောက် မကျရောက်နိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 68

ऊरुस्तंभेन चैतस्याः स्तंभवत्कस्यनो मनः । तस्तंभेन मुने वापि सुवृत्तेन सुवर्तनम्

သူမ၏ ပေါင်များ၏ တိုင်တံကဲ့သို့ ခိုင်မာမှုကြောင့် မည်သူ၏ စိတ်မဆို တုန်လှုပ်၍ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်မသွားနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို ‘တိုင်’ ကြောင့် မုနိတော်၏ တည်ငြိမ်သော လမ်းစဉ်ပင် လှုပ်ယမ်းနိုင်သည်။

Verse 69

पादांगुष्ठनखज्योतिः प्रभया कस्य न प्रभा । विवेकजनिताऽध्वंसि मुने तस्या मृगीदृशः

သူမ၏ ခြေမကြီးလက်ချောင်း လက်သည်းမှ ထွက်သော ရောင်ခြည်တောက်ပမှုကြောင့် မည်သူ၏ တောက်ပမှုမဆို မလွှမ်းမိုးခံရဘဲ ရှိနိုင်မည်နည်း။ အို မုနိ၊ မျက်လုံးမုဆိုးမကဲ့သို့သော ထိုကညာ၏ ဝိဝေကမှ ပေါက်ဖွားသော दृঢ়သန္နိဋ္ဌာန်သည် အနိမ့်မိုဟ်ဆွဲဆောင်မှုတို့ကို ချေဖျက်ပစ်သည်။

Verse 70

सा प्रत्यहं ज्ञानवाप्यां स्नायं स्नायं शिवालये । संमार्जनादि कर्माणि कुरुतेऽनन्यमानसा

သူမသည် နေ့စဉ် ဉာဏ-ဝါပီ၌ ထပ်ခါထပ်ခါ ရေချိုးကာ၊ ရှိဝါလယ၌ လှည်းတံဖြင့် လှည်းခြင်း စသည့် သန့်ရှင်းရေးနှင့် စေဝာကမ္မများကို အခြားမစဉ်းစားသော စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဆောင်ရွက်သည်။

Verse 71

तत्पादप्रतिबिंबेषु रेखा शष्पांकुरं चरन् । नान्यद्वनांतरं याति काश्यां यूनां मनोमृगः

သူမ၏ ခြေဖဝါးအရိပ်ပြန်တွင် မြင်ရသော လိုင်းရိပ်များ၏ နုနယ်သော အညှာများကို စားကျက်လျက်၊ ကာသီမြို့ ယောကျ်ားလေးများ၏ “စိတ်မုဆိုး” သည် အခြားတောလမ်းသို့ မသွားတော့။

Verse 72

तदास्य पंकजं हित्वा यूनां नेत्रालिमालया । न लतांतरमासेवि अप्यामोदप्रसूनयुक्

သူမ၏ မျက်နှာကြာပန်းကို ချန်ထားပြီးနောက်၊ ယောကျ်ားလေးများ၏ မျက်စိများ—ပျားအစုအဝေးကဲ့သို့—အနံ့သာပန်းများပြည့်နေသည့် အခြားလျားပင်တစ်ပင်ကိုပင် မမှီခိုတော့။

Verse 73

सुलोचनापि सा कन्या प्रेक्षेतास्यं न कस्यचित् । सुश्रवा अपि सा बाला नादत्ते कस्यचिद्वचः

မျက်လုံးလှပသူဖြစ်သော်လည်း ထိုကညာသည် မည်သူ၏ မျက်နှာကိုမျှ မကြည့်; နာမည်ကောင်းရှိသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးသည် မည်သူ၏ စကား—ချစ်ရေးတောင်းဆိုသံ—ကိုမျှ မလက်ခံ။

Verse 74

सुशीला शीलसंपन्ना रहस्तद्विरहातुरैः । प्रार्थितापि सुरूपाढ्यैर्नाभिलाषं बबंध सा

သုရှီလာသည် သီလနှင့် အကျင့်ကောင်းပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။ သူမနှင့် ခွဲခွာရသဖြင့် ဝမ်းနည်းပူပန်သော ရုပ်ရည်လှပသည့် လူငယ်များက လျှို့ဝှက်စွာ တောင်းပန်ကြသော်လည်း သူမသည် မည်သူ့အပေါ်မျှ ဆန္ဒမချည်နှောင်ခဲ့။

Verse 75

धनैस्तस्याजनेतापि युवभिः प्रार्थितो बहु । नाशकत्तां सुलीलां सदातुं शीलोर्जितश्रियम्

ငွေကြေးနှင့်အတူ လူငယ်များက အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုကြသော်လည်း၊ သူမ၏ဖခင်သည် ထိုသဘောသွင်ပြင်လှသော မိန်းကလေးကို မပေးနိုင်ခဲ့။ အကြောင်းမှာ သူမ၏တောက်ပမှုသည် သီလနှင့် ဂုဏ်တရားမှ ပေါက်ဖွားလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 76

ज्ञानोदतीर्थभजनात्सा सुशीला कुमाग्किा । बहिरंतस्तदाऽद्राक्षीत्सर्वलिंगमयं जगत

ဇ్ఞာနောဒ တီရ္ထ၌ ဘဇနာနှင့် ပူဇာပြုခြင်းကြောင့်၊ ကုမရီ သုရှီလာသည် ထိုအခါ အတွင်းအပြင် အလုံးစုံသောလောကကို သီဝ၏ လင်္ဂ-သဘော (အရှင်၏ အမှတ်အသား) ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု မြင်သိခဲ့သည်။

Verse 77

कदाचिदेकदा तां तु प्रसुप्तां सदनांगणे । मोहितो रूपसंपत्त्या कश्चिद्विद्याधरोऽहरत्

တစ်ခါတစ်ရံ၊ သူမသည် မိမိအိမ်ဝင်းအတွင်း အိပ်ပျော်နေစဉ်၊ သူမ၏အလှအပကြောင့် မောဟသွားသော ဝိဒ္ယာဓရ တစ်ဦးက သူမကို ခိုးယူသယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

Verse 78

व्योमवर्त्मनितां रात्रौ यावन्मलयपर्वतम् । स निनीषति तावच्च विद्युन्माली समागतः

ညအချိန်၌ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် သူမကို သယ်ဆောင်ကာ မလယတောင်အထိ ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်နေစဉ်၊ ထိုခဏတည်းမှာပင် ဝိဒ္ယုန်မာလီ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 79

राक्षसो भीषणवपुः कपालकृतकुंडलः । वसारुधिरलिप्तांगः श्मश्रुलः पिंगलोचनः

ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ရာක්ෂသတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်—ခေါင်းခွံဖြင့်လုပ်သော နားကပ်များဝတ်ဆင်၍ ကိုယ်အင်္ဂါများမှာ အဆီနှင့် သွေးဖြင့်လိမ်းကျံနေကာ မုတ်ဆိတ်ရှိပြီး မျက်လုံးအဝါရောင်တောက်တောက်ဖြစ်သည်။

Verse 80

राक्षस उवाच । ममदृग्गोचरं यातो विद्याधरकुमारक । अद्य त्वामेतया सार्धं प्रेषयामि यमालयम्

ရာක්ෂသက ပြောသည်—“ဟေ ဗိဒ္ဓာဓရ ကုမာရ၊ မင်းက ငါ့မျက်စိမြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာပြီ။ ဒီနေ့ မင်းကို—ဒီမိန်းမနဲ့အတူ—ယမမင်း၏ နေရာ (ယမလောက) သို့ ပို့မယ်။”

Verse 81

इति श्रुत्वाथ सा वाक्यं व्याघ्राघ्राता मृगी यथा । चकंपेऽतीव संभीता कदलीदलवन्मुहुः

ထိုစကားကို ကြားသော် နန်းသည် အလွန်ကြောက်လန့်၍ တုန်ခါသွားသည်—ကျားက အနံ့ခံမိသော မိခင်သမင်ကဲ့သို့—ငှက်ပျောရွက်လို မကြာခဏ တုန်ယင်နေ하였다။

Verse 82

निजघान त्रिशूलेन रक्षो विद्याधरं च तम् । विद्याधरकुमारोपि नितरां मधुराकृतिः

ရာක්ෂသက တြိရှူးလဖြင့် ထိုဗိဒ္ဓာဓရကို ထိုးနှက်၍ ဒဏ်ရာရစေ하였다။ ထို့နောက် ဗိဒ္ဓာဓရ ကုမာရလည်း—အလွန်နူးညံ့လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း—စစ်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ하였다။

Verse 83

तद्भीषणत्रिशूलेन भिन्नोस्को महाबलः । जघान मुष्टिघातेन वज्रपातोपमेन तम्

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် တြိရှူးလကြောင့် ရင်ဘတ်ကွဲပြဲသော်လည်း မဟာဗလရှိသူက မုဋ္ဌိထိုးချက်ကို ဝဇ္ဇရပျက်ကျသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်하였다။

Verse 84

नरमांसवसामत्तं विद्युन्मालिनमाहवे । चूर्णितो मुष्टिपातेन सोऽपतद्वसुधातले

စစ်ပွဲအတွင်း လူသားအသားနှင့် အဆီတို့ဖြင့် ယစ်မူးနေသော ဗိဒျုန်မာလင်သည် လက်သီးချက်ဖြင့် ထုချေခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

Verse 85

राक्षसो मृत्युवशगो वज्रेणेव महीधरः । विद्याधरोपि तच्छूलघातेन विकलीकृतः

ထိုဘီလူးသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသော တောင်ကြီးကဲ့သို့ သေမင်းလက်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ဝိဇ္ဇာဓိုရ်သည်လည်း ထိုလှံချက်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။

Verse 86

उवाच गद्गदं वाक्यं विघूर्णित विलोचनः । प्रिये मुधा समानीता सुशित्यर्धोक्तिमुच्चरन्

မျက်လုံးများ ဝေဝါးလျက် အသံတိမ်ဝင်ကာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း စကားဆိုလေသည် - 'ချစ်သူ... အချည်းနှီး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့မိပြီ...'

Verse 87

जहौ प्राणान्रणे वीरस्तां प्रियां परितः स्मरन्

ထိုသူရဲကောင်းသည် စစ်မြေပြင်တွင် မိမိချစ်သူကို နေရာတိုင်း၌ သတိရလျက် အသက်စွန့်သွားလေသည်။

Verse 88

अनन्यपूर्वसंस्पर्श सुखं समनुभूय सा । तमेव च पतिं मत्वा चक्रे शोकाग्निसात्तनुम्

ယခင်က မကြုံဖူးသော အထိအတွေ့၏ သုခကို ခံစားရပြီးနောက် သူမသည် ထိုသူကိုသာ ခင်ပွန်းအဖြစ် မှတ်ယူကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို သောကမီးစာ တိုက်ကျွေးလိုက်လေသည်။

Verse 89

लिंगत्रयशरीरिण्यास्तस्याः सान्निध्यतः स हि । दिव्यं वपुः समासाद्य राक्षसस्त्रिदिवं ययौ

သုံးပါးသော လိင်္ဂ-ကိုယ်ခန္ဓာများကို ဆောင်ထားသော သူမ၏ အနီးကပ်တည်ရှိမှုကြောင့်သာ ရာක්ෂသသည် ဒိဗ္ဗကိုယ်ရုပ်ကို ရရှိကာ တြိဒိဝ၊ ကောင်းကင်လောကများသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 90

रणे पणीकृतप्राणो विद्याधरसुतोपि सः । अंते प्रियां स्मरन्प्राप जनुर्मलयकेतुतः

စစ်မြေပြင်တွင် အသက်ကို လောင်းကစားထားသော ဝိဒ္ယာဓရ၏ သားဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ချစ်သူကို သတိရလျက် မလယကေတုမှတဆင့် မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိ하였다။

Verse 91

ध्यायंती सापि तं बाला विद्याधरकुमारकम् । विरहाग्नौ विसृष्टासुः कर्णाटे जन्मभागभूत्

သူမလည်း ထို ဝိဒ္ယာဓရ မင်းသားကို အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထားခဲ့သည်။ ခွဲခွာခြင်း၏ မီးအတွင်း၌ အသက်ကို လွှတ်ချပြီး ကဏ္ဏာဋ (Karṇāṭa) တွင် မွေးဖွားရန် ကံကြမ္မာဖြစ်လာ하였다။

Verse 92

सुतो मलयकेतोस्तां कालेन परिणीतवान् । माल्यकेतुरनंगश्रीः पित्रा दत्तां कलावतीम्

အချိန်ကြာလာသော် မလယကေတု၏ သား—အနင်္ဂ (ကာမဒေဝ) ၏ အလှတရားဖြင့် တောက်ပသော မာလျကေတု—သည် ဖခင်က ပေးအပ်ထားသော ကလာဝတီကို လက်ထပ်하였다။

Verse 93

सापि प्राग्वासनायोगाल्लिंगार्चनरता सती । हित्वा मलयजक्षोदं विभूतिं बह्वमंस्त वै

အတိတ်ဘဝများ၏ ဝါသနာအကျိုးကြောင့် သူမလည်း သီလရှင်ပတိဗ္ရတာဖြစ်၍ လိင်္ဂပူဇာ (လိင်္ဂအာရ္ချနာ) တွင် ပျော်မွေ့하였다။ စန္ဒန်မှုန့်ကို စွန့်၍ ဝိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ) ကို အမြတ်တန်ဆုံးဟု ယူဆ하였다။

Verse 94

मुक्ता वैदूर्य माणिक्य पुष्परागेभ्य एव सा । मेने रुद्राक्षनेपध्यमनर्घ्यं गर्भसुंदरी

ဂರ್ಭသုန္ဒရီသည် မုတိ၊ ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်စိကျောက်)၊ မာဏိကျ (ရူဘီ) နှင့် ပုෂ္ပရာဂ (တိုပတ်) တို့ထက်ပင် ရုဒ္ရాక్ష မဏိပုတီးအလှဆင်ကို အလွန်တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဟု ယူဆ하였다။

Verse 95

कलावती माल्यकेतुं पतिं प्राप्य पतिव्रता । अपत्यत्रितयं लेभे दिव्यभोगसमृद्धिभाक्

ကလာဝတီသည် မာလျကေတုကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိပြီး ပတိဝရတာဓမ္မ၌ မယိမ်းမယိုင်တည်ကြည်ခဲ့သည်။ သားသမီး သုံးယောက်ကို မွေးဖွားကာ တိဗ္ဗသကဲ့သို့သော စည်းစိမ်နှင့် သာယာမှုကို ခံစား하였다။

Verse 96

एकदा कश्चिदौदीच्यो माल्यकेतुं नरेश्वरम् । चित्रकृच्चित्रपटिकां चित्रां दर्शितवानथ

တစ်ခါက မြောက်ဒေသမှ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးသည် နရေရှဝရ မာလျကေတုမင်းထံ အံ့ဩဖွယ် ပန်းချီပန်နယ်တစ်ချပ်ကို ပြသ하였다။

Verse 97

सर्वसौंदर्यनिलया सर्वलक्षणसत्खनिः । अधिशेते ध्रुवं ध्वांतं तन्मौलिं ब्रध्न साध्वसात्

သူမ—အလှအပအားလုံး၏ နေရာတည်ရာ၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာအားလုံး၏ စစ်မှန်သော သတ္တုတွင်း—ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့ကာ သူ၏ မကွတ်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် အမှောင်တစ်စင်း တင်နေသည်ကို မြင်하였다။

Verse 98

मुहुर्मुहुः प्रपश्यंती रहसि प्राणदेवताम् । विसस्मार स्वमपि च समाधिस्थेव योगिनी

တိတ်ဆိတ်ရာတွင် မိမိ၏ ပရာဏဒေဝတာကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်နေရင်း သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်—သမာဓိ၌ လုံးဝလျှံဝင်နေသော ယောဂိနီကဲ့သို့။

Verse 99

क्षणमुन्मील्य नयने कृत्वा नेत्रातिथिं पटीम् । तर्जन्यग्रमथोत्क्षिप्य स्वात्मानं समबोधयत्

သူမသည် ခဏတာ မျက်စိဖွင့်၍ ပန်းချီရေးထားသော အဝတ်ကို မျက်မြင်၏ ‘ဧည့်သည်’ အဖြစ်ခံယူကာ၊ ထို့နောက် လက်ညှိုးထိပ်ကို မြှောက်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကို သတိပြန်ရစေ하였다။

Verse 100

संभेदोयमसे रम्य उपलोलार्कमग्रतः । उपश्रीकेशवपदं वरणैषा सरिद्वरा

“ဤနေရာသည် ရေစုံဆုံရာ အလှတရားပြည့်ဝသော စင်္ဂမဖြစ်ပြီး၊ ရေပေါ်တွင် နေရောင်ပြန်လှန်မှုက တုန်လှုပ်လက်လက်တောက်ပနေသည်။ ဤတွင် ကေရှဝ၏ ‘ခြေရာတော်’ သာယာမြင့်မြတ်စွာရှိပြီး၊ ဤမြတ်သောမြစ်ကို ‘ဝရဏာ’ ဟု ခေါ်သည်။”

Verse 110

तृणीकृत्य निजं देहं यत्र राजर्षिसत्तमः । हरिश्चंद्रः सपत्नीको व्यक्रीणाद्भूरयं हि सा

ဤနေရာသည် ရာဇဣသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဟရိရှ္ချန္ဒြာသည်—ဇနီးနှင့်အတူ—ကိုယ်ခန္ဓာကို မြက်တစ်စင်းကဲ့သို့ သဘောထားကာ ကိုယ်တိုင်ကို ရောင်းချခဲ့သော နေရာတည်း။

Verse 120

एषा मत्स्योदरी रम्या यत्स्नातो मानवोत्तमः । मातुर्जातूदरदरीं न विशेदेष निश्चयः

ဤချစ်ဖွယ် တီရ္ထသည် ‘မတ္စျိုဒရီ’ ဟု ခေါ်သည်။ ဤနေရာတွင် သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးသော လူမြတ်သည် မိခင်၏ ဝမ်းဗိုက်အကွဲထဲသို့ ထပ်မံ မဝင်ရတော့—ဤသည် အတည်တကျ ဖြစ်သည်။

Verse 130

चतुर्वेदेश्वरश्चैष चतुर्वेदधरो विधिः । लभेद्यद्वीक्षणाद्विप्रो वेदाध्ययनजं फलम्

ဤသူသည် လေးဝေဒ၏ အရှင်—လေးဝေဒကို ဆောင်ထားသော ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ဝေဒလေ့လာခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 140

वैरोचनेश्वरश्चैष पुरः प्रह्लादकेशवात् । बलिकेशवनामासावेष नारदकेशवः

ဤဘုရားဌာနသည် ဝိုင်ရောချနေရှွရ ဖြစ်သည်။ ပရဟ္လာဒ-ကေရှဝ၏ ရှေ့တွင် “ဗလိ-ကေရှဝ” ဟု ခေါ်သော ကေရှဝတော် တည်ရှိပြီး၊ ဤနေရာ၌ “နာရဒ-ကေရှဝ” ဟူ၍လည်း ကျော်ကြားသည်။

Verse 150

बिंदुमाधवभक्तो यस्तं यमोपि नमस्यति । प्रणवात्मा य एकोऽस्ति नादबिंदु स्वरूपधृक्

ဘိန္ဒု-မာဓဝကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်သော ဘက္တားကို ယမမင်းတောင် ဦးညွတ်နမස්ကာရ ပြုသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်မြတ်တော်သည် ပ္ရဏဝ (အိုမ်) သဘောတရားဖြစ်၍ နာဒနှင့် ဘိန္ဒု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားတော်မူသည်။

Verse 160

यस्यार्चनाल्लभेज्जंतुः प्रियत्वं सर्वजन्तुषु । इदमायतनं श्रेष्ठं मणिमाणिक्यनिर्मितम्

အရှင်ကို အာရ္ချနာပြုလျှင် သတ္တဝါသည် သတ္တဝါအားလုံးအကြား ချစ်ခင်နှစ်သက်ခြင်းကို ရရှိသည်။ ဤအာယတနသည် အထူးမြတ်၍ ရတနာနှင့် မဏိများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။

Verse 170

कालेश्वरकपर्दीशौ चरणावतिनिर्मलौ । ज्येष्ठेश्वरो नितंबश्च नाभिर्वै मध्यमेश्वरः

ကာလေရှွရနှင့် ကပရ္ဍီရှ သည် ခြေတော်၌ သန့်ရှင်းသော ကာကွယ်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဂျေဿဌေရှွရသည် တင်ပါး၌ရှိပြီး၊ နာဘိ၌ အမှန်တကယ် မဓျမေရှွရ တည်ရှိသည်။

Verse 180

अशोकाख्यमिदं तीर्थं गंगाकेशव एष वै । मोक्षद्वारमिदं श्रेष्ठं स्वर्ग द्वारमिदं विदुः

ဤတီရ္ထသည် “အရှိုက” ဟု အမည်ရပြီး ဂင်္ဂါ-ကေရှဝ ဖြစ်သည်။ ဤအထူးမြတ်သောနေရာသည် “မောက္ခဒွါရ” ဖြစ်၍ “ကောင်းကင်ဒွါရ” ဟုလည်း သိကြသည်။