Adhyaya 7

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । सलिलेनाप्लुते लोके निरालोके तमोद्भवे

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထပ်မံ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဧကာဏ္ဏဝ (ပရလယ၏ တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာ) ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံး ပျက်စီးသွား၏။ ကမ္ဘာလောကသည် ရေဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ အလင်းမရှိ၊ အမှောင်မှ ပေါက်ဖွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 2

ब्रह्मैको विचरंस्तत्र तमीभूते महार्णवे । दिव्यवर्षसहस्रं तु खद्योत इव रूपवान्

ထိုနေရာ၌ အမှောင်အတိဖြစ်သွားသော မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း ဘြဟ္မာတော် တစ်ပါးတည်း လှည့်လည်နေ၏—ဒေဝနှစ် တစ်ထောင်ကြာ—မီးပိုးကဲ့သို့ တောက်ပလျက်။

Verse 3

शेते योजनसाहस्रमप्रमेयमनुत्तमम् । द्वादशादित्यसंकाशं सहस्रचरणेक्षणम्

ထိုအခါ သူသည် ထိုနေရာ၌ လဲလျောင်းနေ၏—ယောဇန တစ်ထောင်တိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်၍—တိုင်းတာမရ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး။ နေတစ်ဆယ့်နှစ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပပြီး ခြေတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင် ရှိ၏။

Verse 4

प्रसुप्तं चार्णवे घोरे ह्यपश्यत्कूर्मरूपिणम् । तं दृष्ट्वा विस्मयापन्नो ब्रह्मा बोधयते शनैः

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သမုဒ္ဒရာအတွင်း ဘြဟ္မာတော်သည် ကုဋ္ဌမ (ကွမ်း) ရုပ်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေသူကို မြင်၏။ ထိုကိုမြင်၍ ဘြဟ္မာတော် အံ့ဩသွားကာ တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့စွာ နိုးထရန် ကြိုးစား၏။

Verse 5

स्तुतिभिर्मंगलैश्चैव वेदवेदांगसंभवैः । वाचस्पते विबुध्यस्व महाभूत नमोऽस्तु ते

ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့မှ ပေါ်ထွန်းလာသော မင်္ဂလာသီချင်းများဖြင့် (ဗြဟ္မာက ချီးမွမ်း၍): “အို ဝါစပတိ—စကား၏ အရှင်၊ နိုးထလော့! အို မဟာဘူတ—မဟာသတ္တဝါ၊ သင့်အား နမസ്കာရ ဖြစ်ပါစေ”

Verse 6

तवोदरे जगत्सर्वं तिष्ठते परमेश्वर । तद्विमुञ्च महासत्त्व यत्पूर्वं संहृतं त्वया

အို ပရမေရှဝရ၊ သင့်ဝမ်းအတွင်း၌ လောကအလုံးစုံ တည်ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် အို မဟာသတ္တဝါ၊ သင်က အရင်က ကိုယ်အတွင်းသို့ စုဆည်းသိမ်းယူခဲ့သမျှကို ပြန်လည် လွှတ်ပေးတော်မူပါ။

Verse 7

अध्याय

အဓ္ဓာယ — “အခန်း”။

Verse 8

स निशम्य वचस्तस्य उत्थितः परमेश्वरः । समुद्गिरन् स लोकांस्त्रीन् ग्रस्तान् कल्पक्षये तदा

သူ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ပရမေရှဝရသည် ထ၍တော်မူ၏။ ကလ္ပအဆုံး ပရလယကာလ၌ ယခင်က မျိုသိမ်းထားသော လောကသုံးပါးကို ထုတ်ဖော်၍ ပြန်လည် ပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။

Verse 9

देवदानवगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः । सचन्द्रार्कग्रहाः सर्वे शरीरात्तस्य निर्गताः

ဒေဝ၊ ဒာနဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ—ယက္ခ၊ နာဂ၊ ရက္ခသတို့နှင့်တကွ—လ၊ နေ နှင့် ဂြိုဟ်အပေါင်းတို့ပါ၊ အားလုံးသည် ထိုအရှင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

Verse 10

ततो ह्येकार्णवं सर्वं विभज्य परमेश्वरः । विस्तीर्णोपलतोयौघां सरित्सरविवर्धिताम्

ထို့နောက် ပရမေရှွရသည် အလုံးစုံကိုဖုံးလွှမ်းသော တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာကို ခွဲဝေတော်မူ၍၊ ကျောက်တုံးများနှင့် ရေစီးကြမ်းများပေါ်တွင် ကျယ်ပြန့်စွာစီးဆင်းသော ရေထုကို မြေပြင်၌ ထင်ရှားစေကာ မြစ်များနှင့် ရေကန်များကြောင့် ပိုမိုပြည့်ဝလာစေတော်မူ၏။

Verse 11

पश्यते मेदिनीं देवः सवृक्षौषधिपल्वलाम् । हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं श्वेतं पर्वतमुत्तमम्

ဒေဝတော်သည် မြေပြင်ကို ကြည့်မြင်တော်မူ၏—သစ်ပင်များ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ရေညှိရေကန်များပါဝင်သော မြေကြီးကို; ထို့ပြင် တောင်တန်းတို့တွင် အမြတ်ဆုံး ဟိမဝန်တောင်နှင့် အထူးမြတ်သော ရွှေ့တ (Śveta) တောင်ကိုလည်း မြင်တော်မူ၏။

Verse 12

शृङ्गवन्तं महाशैलं ये चान्ये कुलपर्वताः । जंबुद्वीपं कुशं क्रौञ्चं सगोमेदं सशाल्मलम्

ထိုအခါ သြရင်္ဂဝန် (Śṛṅgavān) မဟာတောင်နှင့် အခြား ကုလတောင်များကိုလည်း မြင်တော်မူ၏; ထို့ပြင် ဇမ္ဗုဒွီပ၊ ကုရှ၊ ကရောဉ္စ၊ ဂိုမေဒ နှင့် ရှာလ္မလ—ဤဒွီပကြီးများကိုလည်း မြင်တော်မူ၏။

Verse 13

पुष्करान्ताश्च ये द्वीपा ये च सप्तमहार्णवाः । लोकालोकं महाशैलं सर्वं च पुरतः स्थितम्

ပုရှ္ကရအထိ လျားကျယ်သော ဒွီပများနှင့် မဟာသမုဒ္ဒရာကြီး ခုနစ်ပါးကိုလည်း မြင်တော်မူ၏; ထို့ပြင် လောကာလောက မဟာတောင်ကြီးကို—အရာအားလုံးသည် သူ့ရှေ့၌ တည်ရှိနေ၏။

Verse 14

चतुःप्रकृतिसंयुक्तं जगत्स्थावरजंगमम् । युगान्ते तु विनिष्क्रान्तमपश्यत्स महेश्वरः

မဟေရှွရသည် သဘာဝ၏ လေးပါးသော တတ္တဝါတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော၊ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါများပါဝင်သည့် ဤလောကကို—ယုဂအဆုံး၌ ပြန်လည် ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို—မြင်တော်မူ၏။

Verse 15

विप्रकीर्णशिलाजालामपश्यत्स वसुंधराम् । कूर्मपृष्ठोपगां देवीं महार्णवगतां प्रभुः

သခင်ဘုရားသည် ကျောက်တုံးများ ပြန့်ကျဲကာ ကွန်ယက်သဖွယ် ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း ကူර්မ (လိပ်)၏ ကျောပေါ်၌ တည်နေသော ဘူမိဒေဝီကိုလည်း မြင်တော်မူ၏။

Verse 16

तस्मिन् विशीर्णशैलाग्रे सरित्सरोविवर्जिते । नानातरंगभिन्नोद आवर्तोद्वर्तसंकुले

အဲဒီနေရာတွင် ပျက်စီးကွဲအက်နေသော တောင်ထိပ်များပေါ်၌—မြစ်နှင့် ရေကန်မရှိသောအရပ်—ရေသည် လှိုင်းမျိုးစုံကြောင့် ခွဲကွဲပြားပြား ဖြစ်၍ ဝဲကန်များနှင့် တက်လှန်လှုပ်ရှားသော ရေဝဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 17

नानौषधिप्रज्वलिते नानोत्पलशिलातले । नानाविहंगसंघुष्टां मत्स्यकूर्मसमाकुलाम्

ထိုဒေသကို သခင်ဘုရားသည် မြင်တော်မူရာ၌ ဆေးဖက်ဝင် အပင်မျိုးစုံ၏ တောက်ပမှုကြောင့် လင်းလက်နေပြီး၊ ကျောက်တုံးအောက်ခံတွင် ကြာပန်းမျိုးစုံ ပြန့်ကျဲကာ၊ ငှက်အုပ်များ၏ အသံကြွေးကြော်သံဖြင့် မြည်ဟည်း၍ ငါးနှင့် လိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 18

दिव्यमायामयीं देवीमुत्कृष्टाम्बुदसन्निभाम् । नदीमपश्यद्देवेशो ह्यनौपम्यजलाशयाम्

ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ထိုမြစ်ကို ဒေဝီအဖြစ် မြင်တော်မူ၏—ဒိဗ္ဗမాయာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၍ မြတ်သော မိုးတိမ်ကဲ့သို့—သန့်ရှင်းသော ရေ၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အိုအာသယဖြစ်၏။

Verse 19

मध्ये तस्याम्बुदश्यामां पीनोरुजघनस्तनीम् । वस्त्रैरनुपमैर्दिव्यैर्नानाभरणभूषिताम्

ထိုအတွင်း၌ မိုးတိမ်ရောင်သန်းသော ကညာရုပ်ကို မြင်တော်မူ၏—တင်ပါးနှင့် ရင်သား ပြည့်ဝ၍—မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဒိဗ္ဗဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ အလှဆင်ပစ္စည်းမျိုးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 20

सनूपुररवोद्दामां हारकेयूरमण्डिताम् । तादृशीं नर्मदां देवीं स्वयं स्त्रीरूपधारिणीम्

သူမ၏ ခြေကောက်ကွင်းသံသည် ကျယ်လောင်စွာမြည်ဟည်း၍ လည်ဆွဲနှင့် လက်မောင်းကွင်းတို့ဖြင့် တင့်တယ်စွာတန်ဆာဆင်ထားသည်—ထိုသို့ပင် နရမဒါ ဒေဝီတော်သည် မိန်းမရုပ်ကို ကိုယ်တိုင်ခံယူ၍ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 21

योगमायामयैश्चित्रैर्भूषणैः स्वैर्विभूषिताम् । अव्यक्ताङ्गीं महाभागामपश्यत्स तु नर्मदाम्

သူသည် မဟာဘဂါဖြစ်သော နရမဒါကို မြင်တွေ့၏—ယောဂမာယာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အံ့ဩဖွယ် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ကိုယ်တိုင်တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် မထင်ရှားသေးသိမ်၍ သာမန်မြင်ကွင်းကို ကျော်လွန်နေ၏။

Verse 22

अर्धोद्यतभुजां बालां पद्मपत्रायतेक्षणाम् । स्तुवन्तीं देवदेवेशमुत्थितां तु जलात्तदा

ထို့နောက် ရေထဲမှ ထလာသော ယောကျ်ားမိန်းမငယ်တစ်ဦးကို သူမြင်၏—လက်မောင်းများကို တစ်ဝက်ခန့် မြှောက်ထား၍၊ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများဖြင့်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်ကို ချီးမွမ်းနေ၏။

Verse 23

विस्मयाविष्टहृदयो ह्यहमुद्वीक्ष्य तां शुभाम् । स्नात्वा जले शुभे तस्याः स्तोतुमभ्युद्यतस्ततः

ထိုမင်္ဂလာရှိသူမကို မြင်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏နှလုံးသည် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏; ထို့နောက် သူမ၏ သန့်ရှင်းသောရေတွင် ရေချိုးကာ၊ သူမကို ချီးမွမ်းရန် အသင့်ပြင်၏။

Verse 24

अर्चयामास संहृष्टो मन्त्रैर्वेदांगसंभवैः । सृष्टं च तत्पुरा राजन्पश्येयं सचराचरम्

ဝမ်းမြောက်လှစွာဖြင့် သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့မှ ပေါ်ထွန်းလာသော မန္တရများဖြင့် အర్చနာပြု၏; အို မင်းကြီး၊ ထို့နောက် သူသည် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် စကြဝဠာစೃಷ್ಟిని ရှေးကာလကကဲ့သို့ မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 25

सदेवासुरगन्धर्वं सपन्नगमहोरगम् । पश्याम्येषा महाभागा नैव याता क्षयं पुरा

ကျွန်ုပ်သည် ဤလောကကို ဒေဝတား၊ အဆုရ၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့်တကွ၊ မြွေများနှင့် မဟာနာဂတို့နှင့်တကွ မြင်ရသည်။ ဤမဟာဘဂါ သက္တိသည် ယခင်ကာလ၌ မည်သည့်အခါမျှ ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ခဲ့။

Verse 26

महादेवप्रसादाच्च तच्छरीरसमुद्भवा । भूयो भूयो मया दृष्टा कथिता ते नृपोत्तम

မဟာဒေဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်—သူ၏ ကိုယ်တော်မှပင် ပေါ်ထွန်းလာသူဖြစ်၍—ကျွန်ုပ်သည် ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ အို မင်းမြတ်၊ ထိုသို့ပင် သင်အား ပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 27

प्रादुर्भावमिमं कौर्म्यं येऽधीयन्ते द्विजोत्तमाः । येऽपि शृण्वन्ति विद्वांसो मुच्यन्ते तेऽपि किल्बिषैः

အို ဒွိဇအမြတ်၊ ဤကူර්မ (လိပ်) အဝတာရ ပေါ်ထွန်းခြင်းအကြောင်းကို လေ့လာဖတ်ရှုသူတို့နှင့်၊ ပညာရှိတို့က မျှသာ နားထောင်သူတို့ပင်လျှင် အမှန်တကယ် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။