Adhyaya 48

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । कस्मिन्स्थानेऽवसद्देव सोऽन्धको दैत्यपुंगवः । सर्वान्देवांश्च निर्जित्य कस्मिन्स्थाने समास्थितः

ဥတ္တာနပာဒ မေးလျှောက်သည်– “အရှင်ဘုရား၊ ဒာနဝတို့အတွင်း အထွဋ်အမြတ် အန္ဓကသည် မည်သည့်နေရာ၌ နေထိုင်သနည်း။ ဒေဝတားအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ယခု မည်သည့်အရပ်၌ တည်ရှိနေသနည်း”။

Verse 2

श्रीमहेश उवाच । प्रविष्टो दानवो यत्र कथयामि नराधिप । पाताललोकमाश्रित्य कन्या विध्वंसते तु सः

သီရိမဟေရှက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းမြတ်၊ ထိုဒဏဝါ ဝင်ရောက်သွားသောနေရာကို ငါပြောမည်။ ပာတာလာလောကကို အားကိုးကာ မိန်းကလေးများကို နှိပ်စက်၍ ဖျက်ဆီးနေ၏။”

Verse 3

तत्र स्थितं तं विज्ञाय चापमादाय केशवः । व्यसृजद्बाणमाग्नेयं दह्यतामिति चिन्तयन्

ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေသည်ကို သိမြင်သဖြင့် ကေရှဝသည် လေးကို ကိုင်ယူ၏။ “မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေ” ဟု စိတ်တွင်တင်ကာ အဂ္နేయမြားကို ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 4

दह्यमानोऽग्निना सोऽपि वारुणास्त्रं स संदधे । वारुणास्त्रेण महता आग्नेयं शमितं तदा

မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေရသော်လည်း သူသည် ဝါရုဏအස්တြကို တပ်ဆင်၏။ ထိုကြီးမြတ်သော ဝါရုဏအස්တြကြောင့် အဂ္နేయမြားသည် ထိုခဏ၌ ငြိမ်းသက်သွား၏။

Verse 5

ततोऽसौ चिन्तयामास केन बाणो विसर्जितः । कस्यैषा पौरुषी शक्तिः को यास्यति यमालयम्

ထို့နောက် သူသည် စဉ်းစားလေ၏– “ဤမြားကို မည်သူ ပစ်လွှတ်သနည်း။ ဤယောက်ျားသတ္တိသည် မည်သူ၏အရာနည်း။ မည်သူက ယမမင်း၏ နေရာသို့ သွားရမည်နည်း။”

Verse 6

ततोऽन्धको मृधे क्रुद्धो बाणमार्गेण निर्गतः । स दृष्ट्वा बाणमार्गेण चापहस्तं जनार्दनम्

ထို့နောက် စစ်မြေပြင်၌ အန္ဓကသည် ဒေါသထွက်ကာ မြားလမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့တိုးလာ၏။ ထိုမြားလမ်းကြောင်းကို လိုက်၍ လေးကိုင်ထားသော ဇနာရဒနကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 7

अन्धक उवाच । न शर्म लप्स्यसे ह्यद्य मया दृष्ट्याभिवीक्षितः । न शक्नोषि तथा गन्तुं नागः शार्दूलदर्शनात्

အန္ဓကက ပြောသည်။ “ယနေ့ သင်သည် ငြိမ်းချမ်းမှု မရနိုင်တော့၊ ငါ့အမြင်က သင့်ကို တိတိကျကျ ချုပ်ကိုင်ထားပြီ။ သင် မထွက်ခွာနိုင်—ကျားကို မြင်သော ဆင်က မရှေ့ဆက်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။”

Verse 8

आगच्छति यथा भक्ष्यं मार्जारस्य च मूषिकः । न शक्नोषि तथा यातुं संस्थितस्त्वं ममाग्रतः

“ကြောင်၏ အစာဖြစ်ရန် ကြွက်က ကိုယ်တိုင် ရှေ့တိုးလာသကဲ့သို့၊ ငါ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော သင်သည်လည်း ထွက်ခွာမရနိုင်။”

Verse 9

अहं त्वां प्रेषयिष्यामि यममार्गे सुदारुणे । अहमन्वेषयिष्यामि किल यास्यामि ते गृहम्

“ငါသည် သင့်ကို ယမမဂ် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော လမ်းသို့ ပို့မည်။ အမှန်တကယ် ငါသည် သင့်ကို လိုက်လံရှာဖွေ၍ သင့်အိမ်တိုင်အောင်ပင် ရောက်လာမည်။”

Verse 10

उपनीतोऽसि कालेन सङ्ग्रामे मम केशव । ये त्वया निर्जिताः पूर्वं दानवा अप्यनेकशः

“ဟေ ကေရှဝ! ကာလ (အချိန်) ကိုယ်တိုင်က သင့်ကို ငါ့စစ်ပွဲထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီ—ယခင်က ဒါနဝတပ်များ အများအပြားကို အနိုင်ယူခဲ့သူရေ။”

Verse 11

न भवन्ति पुमांसस्ते स्त्रियस्ताश्चैव केशव । परं न शस्त्रसङ्ग्रामं करिष्यामि त्वया सह

“ဟေ ကေရှဝ! ယခင်က သင်အနိုင်ယူခဲ့သူတို့သည် တကယ့်ယောကျာ်းမဟုတ်—မိန်းမကဲ့သို့သာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်နှင့် လက်နက်စစ် မဆင်နွှဲမည်။”

Verse 12

वदतो दानवेन्द्रस्य न चुकोप स केशवः । अयुध्यमानं तं दृष्ट्वा चिन्तयामास दानवः

ဒာနဝတို့၏ အရှင်က ထိုသို့ ပြောဆိုသော်လည်း ကေရှဝ (ကృష్ణ) သည် အမျက်မထွက်ခဲ့။ သူသည် စစ်မထိုးဘဲ နေသည်ကို မြင်၍ ဒာနဝက မည်သို့ ပြုရမည်ကို စိတ်တွင် စဉ်းစားလေ၏။

Verse 13

द्वन्द्वयुद्धं करिष्यामि निश्चित्य युयुधे नृप । स कृष्णेन पदाक्षिप्तः पतितः पृथिवीतले

“ငါသည် တစ်ဦးချင်း ဒွန္ဒယုဒ္ဓကို ဆင်နွှဲမည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ၊ အို မင်းကြီး၊ သူသည် တိုက်ခိုက်လေ၏။ သို့သော် ကృష్ణ၏ ခြေထောက်အာဃာတကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေ၏။

Verse 14

मुहूर्तात्स समाश्वस्य उत्थायेदं व्यचिन्तयत् । अशक्तो द्वन्द्वयुद्धाय ततः साम प्रयुक्तवान् । पाणिभ्यां सम्पुटं कृत्वा साष्टाङ्गं प्रणतः शुचिः

ခဏအကြာတွင် သူသည် အသက်ရှူကို ပြန်လည်ထိန်းကာ ထ၍ ဤသို့ စဉ်းစားလေ၏—“ငါသည် ဒွန္ဒယုဒ္ဓကို မဆင်နွှဲနိုင်”။ ထို့ကြောင့် သဘောတူညီစေသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလေ၏။ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီအဖြစ် ပေါင်းစည်းကာ၊ သန့်ရှင်းသောစိတ်ဖြင့် အဋ္ဌာင်္ဂပရဏာမ ပြုလေ၏။

Verse 15

अन्धक उवाच । जय कृष्णाय हरये विष्णवे जिष्णवे नमः । हृषीकेश जगद्धात्रे अच्युताय महात्मने

အန္ဓကက ပြောသည်—“ကృష్ణအား အောင်မြင်ခြင်းရှိပါစေ။ ဟရီ၊ ဗိෂ္ဏု၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော အောင်ပွဲရှင်အား နမස්ကာရ။ ဟೃષီကေရှ၊ လောကကို ထောက်တည်သူ—အချျုတ မဟာတ္မာအား ပရဏာမ”။

Verse 16

नमः पङ्कजनाभाय नमः पङ्कजमालिने । जनार्दनाय श्रीशाय श्रीपते पीतवाससे

ပဒ္မနာဘ (ကြာပန်းနာဗီ) အရှင်အား နမස්ကာရ။ ကြာပန်းမാലာ ဆင်မြန်းသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ ဇနာရ္ဒန၊ ශ්‍රීśa၊ ශ්‍රීပတိ၊ ပီတဝါသ (အဝါရောင်ဝတ်စုံ) ဆင်မြန်းသူအား ပရဏာမ။

Verse 17

गोविन्दाय नमो नित्यं नमो जलधिशायिने । नमः करालवक्त्राय नरसिंहाय नादिने

ဂိုဝိန္ဒအား နိစ္စ နမസ്കာရ; သမုဒ္ဒရာပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော အရှင်အား နမို။ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာတော်ရှိ၍ ဟိန်းဟောက်တော်မူသော နရစിംဟ အရှင်အား ပဏာမ။

Verse 18

शार्ङ्गिणे सितवर्णाय शङ्खचक्रगदाभृते । नमो वामनरूपाय यज्ञरूपाय ते नमः

ရှာရင်္ဂ သံဓနုကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော၊ ဖြူဝင်းသော အရောင်တော်ရှိ၍ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော အရှင်အား နမို။ ဝာမန ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တော်မူသော ဘုရားအား ပဏာမ; ယဇ္ဉ-ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမಸ್ಕာရ။

Verse 19

नमो वराहरूपाय क्रान्तलोकत्रयाय च । व्याप्ताशेषदिगन्ताय केशवाय नमोनमः

ဝရာဟ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တော်မူ၍ လောကသုံးပါးကို ကျော်လွန်တော်မူသော အရှင်အား နမို။ အရပ်ဒిశာ အဆုံးအထိ ပြန့်နှံ့တော်မူသော ကေရှဝအား နမိုနမಃ—ထပ်တလဲလဲ ပဏာမ။

Verse 20

वासुदेव नमस्तुभ्यं नमः कैटभनाशिने । लक्ष्म्यालय सुरश्रेष्ठ नमस्ते सुरनायक

အို ဝာစုဒေဝ၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ; ကైတဘကို သတ်ဖြတ်တော်မူသော အရှင်အား နမို။ လက္ခမီ၏ နေရာတော်၊ ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—အို ဒေဝနာယက၊ သင့်အား ပဏာမ။

Verse 21

विष्णोर्देवाधिदेवस्य प्रमाणं येऽपि कुर्वते । प्रजापतेर्जगद्धातुस्तेषामपि नमाम्यहम्

ဗိဿဏု—ဒေဝတို့၏ အထက်တော်မူသော ဒေဝ—၏ စစ်မှန်သော မဟိမကို အတည်ပြုသူတို့အားလည်း ကျွန်ုပ် ပဏာမပြု၏။ ထို့အတူ လောကကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော ပရာဇာပတိကို ထောက်ခံသူတို့အားလည်း ကျွန်ုပ် နမസ്കာရပြု၏။

Verse 22

समस्तभूतदेवस्य वासुदेवस्य धीमतः । प्रणामं ये प्रकुर्वन्ति तेषामपि नमाम्यहम्

သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွင်း တည်ရှိသော ဉာဏ်ပညာရှင် ဝါစုဒေဝာ ဘုရားသခင်အား ပဏာမပြုသူတို့ကိုလည်း ငါ ပဏာမပြု၏။

Verse 23

तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः । प्रणामं ये प्रकुर्वन्ति तेषामपि नमाम्यहम्

အလွန်အမင်း တေဇောဓာတ်ရှိသော ဗိဿဏု—ယဇ္ဉဝရာဟာ—အား ပဏာမပြုသူတို့ကိုလည်း ငါ ပဏာမပြု၏။

Verse 24

गुणानां हि निधानाय नमस्तेऽस्तु पुनःपुनः । कारुण्याम्बुनिधे देव सर्वभक्तिप्रियाय च

ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ သိုလှောင်ရာအရှင်၊ သင့်အား ထပ်ခါထပ်ခါ နမස්ကာရပါ၏။ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာဖြစ်သော ဒေဝ၊ ဘက္တအားလုံးကို ချစ်မြတ်နိုးသောအရှင်—နမස්ကာရပါ၏။

Verse 25

श्रीभगवानुवाच । तुष्टस्ते दानवेन्द्राहं वरं वृणु यथेप्सितम् । ददामि ते वरं नूनमपि त्रैलोक्यदुर्लभम्

ဘုရားသခင်မြတ်က မိန့်တော်မူသည်– “ဒာနဝတို့၏ မင်းကြီး၊ ငါသည် သင်အပေါ် စိတ်ကျေနပ်၏။ သင်လိုချင်သမျှ အလိုတော်အတိုင်း ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့; သုံးလောက၌ပင် ရခက်သော ဆုတောင်းတောင် ငါ အမှန်ပေးမည်။”

Verse 26

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दास्यसि चेप्सितम् । तदा ददस्व मे देव युद्धं परमशोभनम् । अवद्धस्तपूतो येनाहं लोकान्गन्तास्मि शोभनान्

အန္ဓကက ပြောသည်– “အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်ကျေနပ်၍ ကျွန်ုပ်လိုချင်သော ဆုတောင်းကို ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အရှင်ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်အား အလွန်တင့်တယ်သော စစ်ပွဲတစ်ပွဲကို ပေးပါ—ထိုစစ်ပွဲကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ချည်နှောင်မှုမရှိဘဲ တပဿာဖြင့် သန့်စင်ကာ တောက်ပသော လောကများသို့ ရောက်နိုင်ပါစေ။”

Verse 27

श्रीभगवानुवाच । कथं ददामि ते युद्धं तोषितोऽहं त्वया पुनः । न त्वां तु प्रभवेत्कोपः कथं युध्यामि तेऽन्धक

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်– “ငါသည် သင်ကြောင့် စိတ်တော်ကျေနပ်ပြီးသားဖြစ်ရာ၊ သင့်အား စစ်ပွဲကို မည်သို့ ပေးနိုင်မည်နည်း။ သင့်အပေါ် ငါ၌ ဒေါသမပေါ်ထွန်းသဖြင့်—အန္ဓကာ၊ ငါသည် သင်နှင့် မည်သို့ တိုက်ခိုက်မည်နည်း။”

Verse 28

यदि ते वर्तते बुद्धिर्युद्धं प्रति न संशयः । ततो गच्छस्व युद्धाय देवं प्रति महेश्वरम्

သင်၏ ဉာဏ်သည် စစ်ပွဲသို့ တည်ငြိမ်ပြီး သံသယမရှိလျှင်၊ ထိုအခါ စစ်ပွဲအတွက် ထွက်ခွာလော့—ဒေဝ မဟေရှဝရ (Maheśvara) ထံသို့ ချဉ်းကပ်လော့။

Verse 29

अन्धक उवाच । न तत्र सिध्यते कार्यं देवं प्रति महेश्वरम्

အန္ဓကာက ပြောသည်– “မဟာသခင် မဟေရှဝရကို ဆန့်ကျင်၍ ဦးတည်သော အမှုတစ်စုံတစ်ရာသည် ထိုနေရာ၌ မအောင်မြင်နိုင်ပါ။”

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । पुत्र त्वं शिखरं गत्वा धूनयस्व बलेन च

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်– “သားရေ၊ တောင်ထိပ်သို့ သွား၍ သင်၏အားဖြင့် ထိုကို လှုပ်ခါစေ။”

Verse 31

विधूते तत्र देवेशः कोपं कर्ता सुदारुणम् । कोपितः शङ्करो रौद्रं युद्धं दास्यति दानव

ထိုတောင်ထိပ်ကို လှုပ်ခါသည့်အခါ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဒေါသကို ထုတ်ဖော်လိမ့်မည်။ ဒေါသထွက်သော ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် သင့်အား ရောဒြ စစ်ပွဲကို ပေးလိမ့်မည်၊ ဒါနဝာရေ။

Verse 32

विष्णुवाक्यादसौ पापो गतो यत्र महेश्वरः । कैलासशिखरं प्राप्य धुनोति स्म मुहुर्मुहुः

ဗိဿနု၏ မိန့်တော်အတိုင်း ထိုအပြစ်သားသည် မဟေရှဝရ ရှိရာသို့ သွား하였다။ ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လျှင် ထိုတောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ခါနေ하였다။

Verse 33

धूनिते तत्र शिखरे कम्पितं भुवनत्रयम् । निपेतुः शिखराग्राणि कम्पमानान्यनेकशः

ထိုတောင်ထိပ်ကို လှုပ်ခါလိုက်သော် သုံးလောကလုံး တုန်လှုပ်သွား하였다။ တုန်ခါပြင်းထန်နေသော ကျောက်တောင်ထိပ်များ အများအပြား ပြိုကျ၍ လဲကျသွား하였다။

Verse 34

चत्वारः सागराः क्षिप्रमेकीभूता महीपते । निपेतुरुल्कापाताश्च पादपा अप्यनेकशः

အို မဟီပတိ မင်းကြီး၊ သမုဒ္ဒရာလေးစင်းသည် ချက်ချင်း တစ်ခုတည်းဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်ရ하였다။ မိုးလုံးကျသကဲ့သို့ ဥလ္ကာကျ၍ သစ်ပင်များစွာလည်း အမြစ်ပြုတ်လဲကျ하였다။

Verse 35

उमया सहितो देवो विस्मयं परमं गतः । गाढमालिङ्ग्य गिरिजा देवं वचनमब्रवीत्

ဥမာနှင့်အတူရှိသော ဘုရားသခင်သည် အလွန်အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်하였다။ ဂိရိဇာသည် ဒေဝကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ကာ ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 36

किमर्थं कम्पते शैलः किमर्थं कम्पते धरा । किमर्थं कम्पते नागो मर्त्यः पातालमेव च । किं वा युगक्षयो देव तन्ममाख्यातुमर्हसि

“တောင်တန်းသည် အဘယ်ကြောင့် တုန်ခါသနည်း။ မြေကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် လှုပ်ရှားသနည်း။ နာဂများ၊ လူသားများနှင့် ပာတာလာတောင် အဘယ်ကြောင့် တုန်လှုပ်သနည်း။ သို့မဟုတ် အို ဒေဝ၊ ယုဂအဆုံးလား။ ကျွန်မအား ဤအကြောင်းကို မိန့်ကြားပေးပါ။”

Verse 37

ईश्वर उवाच । कस्यैषा दुर्मतिर्जाता क्षिप्तः सर्पमुखे करः । ललाटे च कृतं वर्म स यास्यति यमालयम्

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်– “ဘယ်သူ၏ မကောင်းသော အကြံက ပေါ်လာသနည်း—မြွေ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လက်ထိုး၍ နဖူးပေါ်တွင် ကာကွယ်ကဝတ် တင်ထားသနည်း။ ထိုသူသည် ယမမင်း၏ နေရာသို့ သွားရလိမ့်မည်။”

Verse 38

कैलासमाश्रितो येन सुप्तोऽहं येन बोधितः । तं वधिष्ये न सन्देहः सम्मुखो वा भवेद्यदि

“ကೈလာသတောင်ကို အားကိုးကာ ငါ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်၍ ငါကို နိုးစေသူ—ထိုသူကို ငါ မသံသယဘဲ သတ်မည်၊ ငါ့ရှေ့သို့ လာရောက်ပါက”။

Verse 39

चिन्तयामास देवेशो ह्यन्धकोऽयं न संशयः । उपायं चिन्तयामास येनासौ वध्यते क्षणात्

ဒေဝတို့၏ အရှင်က စဉ်းစားတော်မူသည်– “ဤသူသည် အန္ဓကပင် ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ” ဟု။ ထို့နောက် ထိုရန်သူကို ခဏချင်း သတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 40

आगताश्च सुराः सर्वे ब्रह्माद्या वसुभिः सह । रथं देवमयं कृत्वा सर्वलक्षणसंयुतम्

နတ်အားလုံး ရောက်လာကြသည်—ဗြဟ္မာတို့အစ၊ ဝသုတို့နှင့်အတူ—ထို့နောက် အလုံးစုံ မင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပြည့်စုံသော နတ်မြတ်ရထားတစ်စီးကို ဖန်ဆင်းကြ၏။

Verse 41

केचिद्देवाः स्थिताश्चक्रे केचित्तुण्डाग्रपार्श्वयोः । केचिन्नाभ्यां स्थिता देवाः केचिद्धुर्येषु संस्थिताः

နတ်အချို့သည် ဘီးပေါ်တွင် တည်နေကြပြီး၊ အချို့သည် ရှေ့ဖျားနှင့် ဘေးဖက်တို့၌ ရပ်နေကြသည်။ နတ်အချို့သည် ဘီးအလယ်ချက်၌ တည်ကာ၊ အချို့သည် ရထားယိုက် (yoke) ပေါ်တွင် တည်နေကြ၏။

Verse 42

धुरीषु निश्चलाः केचित्केचिद्यूपेषु संस्थिताः । केचित्स्यन्दनसंस्तम्भाः केचित्स्यन्दनवेष्टकाः

အချို့သည် ယုတ်တံပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် တည်နေကြ၏၊ အချို့သည် ယူပတိုင်များပေါ်တွင် နေရာယူကြ၏။ အချို့သည် ရထားကို ထောက်ကူသော တိုင်များဖြစ်လာပြီး၊ အချို့သည် ရထားကို ကာကွယ်သော ချည်နှောင်တန်းများဖြစ်လာကြ၏။

Verse 43

आमलसारकेऽन्येऽपि अन्येऽपि कलशे स्थिताः । रिपोर्भयंकरं दिव्यं ध्वजमालादिशोभितम्

အခြားသူတို့သည် အာမလသာရက (ထိပ်အလှဆင်) ပေါ်တွင် တင်ထားကြပြီး၊ အခြားသူတို့သည် ကလသ (ထိပ်ဖျားခေါင်းအလှ) ပေါ်တွင် တင်ထားကြ၏။ အလံတော်များနှင့် ပန်းကုံးများဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထားသော ထိုဒေဝရထားသည် ရန်သူကို ကြောက်လန့်စေ၏။

Verse 44

रथं देवमयं कृत्वा तमारूढो जगद्गुरुः । निर्ययौ दानवो यत्र कोपाविष्टो महेश्वरः

ဤသို့ ဒေဝမယ ရထားကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လောကဂုရုသည် ထိုရထားပေါ်သို့ တက်စီးတော်မူ၏။ ထို့နောက် အမျက်တော်ပြင်းထန်သော မဟေဿဝရသည် ဒါနဝရှိရာသို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 45

तिष्ठ तिष्ठेत्युवाचाथ क्व प्रयास्यसि दुर्मते । शरासनं करे गृह्य शरांश्चिक्षेप दानवे

ထိုအခါ “ရပ်လော့၊ ရပ်လော့! မကောင်းသောစိတ်ရှိသူ၊ ဘယ်သို့သွားမည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ လက်၌ လေးကိုကိုင်ကာ ဒါနဝပေါ်သို့ မြားများကို ပစ်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 46

दानवेऽधिष्ठिते युद्धे शरैश्चिछेद सायकान् । शरासनेण तत्रैव अन्धकश्छादितस्तदा

ဒါနဝက စစ်ပွဲကို တင်းကျပ်စွာ ဖိအားပေးလာသော် သူသည် မိမိမြားများဖြင့် ပစ်လွှတ်လာသော မြားတံများကို ဖြတ်တောက်ပစ်၏။ ထိုနေရာ၌ပင် အန္ဓကသည် လေးနှင့်မြားတို့၏ မိုးရွာသကဲ့သို့သော ပစ်ခတ်မှုကြောင့် ဖုံးလွှမ်း၍ မမြင်သာတော့၏။

Verse 47

न तत्र दृश्यते सूर्यो नाकाशं न च चन्द्रमाः । आग्नेयमस्त्रं व्यसृजद्दानवोऽपि शिवं प्रति

ထိုနေရာ၌ နေမမြင်ရ၊ ကောင်းကင်လည်းမမြင်ရ၊ လတောင်မမြင်ရ။ ထို့နောက် ဒါနဝါသည်လည်း ရှိဝကို ဆန့်ကျင်၍ အဂ္နేయအஸ္တရ (မီးလက်နက်) ကို ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 48

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” — စာမူအစဉ်အလာတွင် အခန်းအဆုံး သို့မဟုတ် အပိုင်းကူးပြောင်းမှုကို ညွှန်ပြသော ကော်လိုဖွန် အမှတ်အသားဖြစ်သည်။

Verse 49

ततो देवाधिदेवोऽसौ वारुणास्त्रमयोऽजयत् । वारुणास्त्रेण निमिषादाग्नेयं नाशितं तदा

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ အထက်မြတ်ဘုရားသည် ဝရုဏအஸ္တရအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ အောင်မြင်하였다။ ဝရုဏအஸ္တရဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း မီးအဂ္နేయအஸ္တရကို ဖျက်ဆီးပစ်하였다။

Verse 50

दानवेन तदा मुक्तं वायव्यास्त्रं रणाजिरे । वारुणं च गतं तात वायव्यास्त्रविनाशितम्

ထို့နောက် စစ်မြေပြင်၌ ဒါနဝါသည် ဝါယဝျအஸ္တရ (လေဓာတ်လက်နက်) ကို ပစ်လွှတ်하였다။ ချစ်သားရေ၊ ဝရုဏအஸ္တရလည်း ထိုဝါယဝျအஸ္တရကြောင့် ဖျက်ဆီးခံရ၍ အာနိသင်ပျက်သွား하였다။

Verse 51

देवो व्यसर्जयत्सार्पं क्रोधाविष्टेन चेतसा । मारुतं नाशितं बाणैः सर्पैस्तत्र न संशयः

ဒေဝသည် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် စိတ်တက်ကြွကာ စာရ္ပအஸ္တရ (မြွေလက်နက်) ကို ပစ်လွှတ်하였다။ ထိုနေရာ၌ မြွေကဲ့သို့သော မြားများကြောင့် မာရုတ (လေဓာတ်အင်အား) သည် ဖျက်ဆီးခံရသည်—သံသယမရှိ။

Verse 52

दानवेन ततो मुक्तं गरुडास्त्रं च लीलया । गारुडास्त्रं च तद्दृष्ट्वा सार्पं नैव व्यदृश्यत

ထို့နောက် ဒါနဝက ကစားသလိုပင် “ဂရုဍအஸ္တရ” ကို လွှတ်လိုက်သည်။ “ဂါရုဍအஸ္တရ” ပေါ်ထွန်းလာသည်နှင့် “မြွေအஸ္တရ” သည် မမြင်ရတော့ပေ။

Verse 53

ततो देवाधिदेवेन नारसिंहं विसर्जितम् । नारसिंहास्त्रबाणेन गारुडास्त्रं प्रशामितम्

ထို့နောက် နတ်တို့၏အထက်နတ်တော်က “နာရစിംဟ” အင်အားကို လွှတ်တော်မူသည်။ “နာရစിംဟအஸ္တရ” ၏ မြားဖြင့် “ဂါရုဍအஸ္တရ” ကို ငြိမ်းချမ်းစေ၍ ရပ်တန့်စေ하였다။

Verse 54

अस्त्रमस्त्रेण शम्येत न बाध्येत परस्परम् । महद्युद्धमभूत्तातसुरासुरभयंकरम्

အဆ္တရကို အဆ္တရဖြင့်သာ ငြိမ်းသက်စေတတ်သည်။ တစ်ဖက်တစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက်မနှိမ်နင်းနိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် ချစ်သူရေ၊ နတ်နှင့် အဆုရတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာစစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 55

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । वत्सदन्तैस्तथा भल्लैः कर्णिकारैश्च शोभनैः

စက်ရ၊ နာလီက၊ နာရာချ၊ တိုမရ၊ ဓားနှင့် မုဒ္ဂရတို့ဖြင့်; ‘ဝတ္စဒန္တ’ ဟုခေါ်သော ပစ်လက်နက်များ၊ ဘ္ဟလ္လ မြားများနှင့် လှပသော ကရ္ဏိကာရ တံများဖြင့်—

Verse 56

एवं न शक्यते हन्तुं दानवो विविधायुधैः । तदा ज्वालाकरालाश्च खड्गनाराचतोमराः

ဤသို့ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များဖြင့်ပင် ဒါနဝကို သတ်မရနိုင်ခဲ့။ ထိုအခါ မီးလောင်တောက်ပ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားများ၊ နာရာချ မြားများနှင့် တိုမရ လှံများ ပေါ်ထွန်းလာ하였다—

Verse 57

वृषाङ्केन विमुक्तास्तु समरे दानवं प्रति । न संस्पृशन्ति शस्त्राणि गात्रं गौडवधूरिव

သို့ရာတွင် နွားအမှတ်တံဆိပ်တော်ကို ဆောင်သော သခင်သည် စစ်မြေတွင် ဒာနဝကို တိုက်ခိုက်၍ ပစ်လွှတ်သော လက်နက်တို့သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မထိမခိုက်နိုင်ခဲ့—ဂေါဍ မင်္ဂလာသတို့သမီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မသင့်လျော်သော ချဉ်းကပ်မှု မထိနိုင်သကဲ့သို့။

Verse 58

आयुधानि ततस्त्यक्त्वा बाहुयुद्धमुपस्थितौ । करं करेण संगृह्य प्रहरन्तौ स्वमुष्टिभिः । रणप्रयोगैर्युध्यन्तौ युयुधाते शिवान्धकौ

ထို့နောက် နှစ်ဦးသည် လက်နက်များကို စွန့်၍ လက်ချင်းတိုက်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။ လက်ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ မုဿတိဖြင့် ထိုးနှက်၍ စစ်ကွက်နည်းလမ်းများကို အသုံးချကာ ရှိဝနှင့် အန္ဓက တိုက်ခိုက်ဆက်လက်ကြ၏။

Verse 59

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अन्धकं प्रति देवेशश्चिन्तयामास निग्रहम् । हनिष्यामि न सन्देहो दुष्टात्मानं न संशयः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်—ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် အန္ဓကကို ထိန်းချုပ်နှိမ်နင်းရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ “အကျင့်ဆိုးသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ငါ သတ်မည်—သံသယမရှိ၊ မတည်ငြိမ်မှုမရှိ” ဟု။

Verse 60

स शिवेन यदा क्षिप्तः पतितः पृथिवीतले । ऊर्ध्वबाहुरधोवक्त्रो दानवो नृपसत्तम

အရှင်မင်းမြတ်ကြီး၊ ထို ဒာနဝသည် ရှိဝတော်က ပစ်ချလိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏—လက်များ အပေါ်သို့ လှန်တက်၍ မျက်နှာမှာ အောက်သို့ ငုံ့နေ၏။

Verse 61

क्रोधाविष्टेन देवेशः सङ्ग्रामे देवशत्रुणा । कक्षयोः कुहरे क्षिप्त्वा बन्धेनाक्रम्य पीडितः

စစ်မြေတွင် က怒ဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသော ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ဒေဝရန်သူက တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူ့ကို လက်ခေါက်အောက် အခေါင်းထဲသို့ ပစ်ချကာ ချည်နှောင်တံဆိပ်များဖြင့် တုပ်နှောင်၍ ဖိနှိပ်သဖြင့် နာကျင်ပင်ပန်းစေ၏။

Verse 62

निस्पन्दश्चाभवद्देवो मूर्च्छायुक्तो महेश्वरः । मूर्च्छापन्नं तु तं ज्ञात्वा चिन्तयामास दानवः

မဟေရှဝရ ဘုရားသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ မူးလဲသွား၍ အာဝရဏဖြစ်လေ၏။ ထိုသို့ မူးလဲနေသည်ကို သိသဖြင့် ဒါနဝက စိတ်တွင် စဉ်းစားလေ၏။

Verse 63

हाहा कष्टं कृतं मेऽद्य दुष्कृतं पापकर्मणा । किं करोमि कथं कर्म कस्मिन्स्थाने तु मोचये

“အို အို! ယနေ့ ငါသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်မိပြီ—ပാപကမ္မဖြင့် မကောင်းမှုကို ပြုမိပြီ။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? ဘယ်လို ကမ္မကို ဆောင်ရမလဲ? ဘယ်နေရာ၌ ဤပാപမှ လွတ်မြောက်နိုင်မလဲ?”

Verse 64

गृहीत्वा देवमुत्सङ्गे गतः कैलासपर्वतम् । शय्यायां शङ्करं न्यस्य निर्ययौ दैत्यराट्ततः

သူသည် ဘုရားကို ပေါင်ပေါ်တင်၍ ကိုင်လားသ पर्वတသို့ သွားလေ၏။ ရှင်ကရကို အိပ်ရာပေါ်တင်ထားပြီးနောက် ဒိုင်တျာတို့၏ ဘုရင်သည် ထွက်သွားလေ၏။

Verse 65

शय्यायां पतितो देवः प्रपेदे वेदनां ततः । तावद्ददर्श चात्मानं स्वकीयभवनस्थितम्

အိပ်ရာပေါ်သို့ လဲကျနေသော ဘုရားသည် ထိုအခါ နာကျင်မှုကို ခံစားရလေ၏။ ထိုခဏ၌ပင် မိမိကိုယ်ကို မိမိ၏ သာသနာဌာန၌ တည်ရှိသကဲ့သို့ မြင်လေ၏။

Verse 66

पराभवः कृतो मद्यं कथं तेन दुरात्मना । क्रोधवेगसमाविष्टो निर्ययौ दानवं प्रति

“ထိုဒုစရိုက်သူက ငါ့ကို ဤအရှက်ရစေသည်မှာ မည်သို့နည်း?” ဒေါသလှိုင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သူသည် ဒါနဝကို ဆန့်ကျင်၍ ထွက်သွားလေ၏။

Verse 67

आयसीं लगुडीं गृह्य प्रभुर्भारसहस्रजाम् । दानवं च ततो दृष्ट्वा प्राक्षिपत्तस्य मूर्धनि

သံတုတ်ကြီးကို ကိုင်ယူ၍ အလေးချိန်သည် ဝန်ထုပ်တစ်ထောင်တန်သကဲ့သို့ ကြီးမားသော သခင်ဘုရားသည် ဒေဝကို မြင်သဖြင့် ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 68

खड्गेन ताडयामास दानवः प्रहसन्रणे । देवेनाथस्मृतं चास्त्रं कौच्छेराख्यं महाहवे

စစ်မြေပြင်တွင် ရယ်မောလျက် ဒေဝသည် ဓားဖြင့် ထိုးနှက်하였다; ထိုမဟာစစ်ပွဲတွင် ဘုရားသည် ‘ကောချ်ချေရ’ ဟု ခေါ်သော အာယုဓကို သတိရလိုက်သည်။

Verse 69

दीप्यमानं समुत्सृज्य हृदये ताडितः क्षणात् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည့် အရာကို ပစ်ချလိုက်သည့် ခဏတွင်ပင် နှလုံးသားကို ထိုးနှက်ခံရ၍၊ ထိုထိုးနှက်မှုကြောင့် သွေးကို အန်ထုတ်လျက် စီးထွက်လာ하였다။

Verse 70

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । पुनश्च देवदेवेन शूलेन द्विदलीकृतः

၎င်းသည် မျက်နှာချ၍ လဲကျပြီးနောက် တြိရှူးလ်ဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသည်။ ထို့နောက် တဖန် ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော သခင်ဘုရားက တြိရှူးလ်ဖြင့် နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်သည်။

Verse 71

शूलाग्रेऽसौ स्थितः पापो भ्रान्तवांश्चक्रवत्तदा । ये ये भूम्यां पतन्ति स्म तत्कायाद्रक्तबिन्दवः

အပြစ်သားသည် တြိရှူးလ်၏ ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် တင်ထားခံရပြီး ထိုအခါ ဘီးကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေ하였다; ထို့ပြင် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ မြေပြင်သို့ ကျသည့် သွေးစက်တိုင်း—

Verse 72

ते ते सर्वे समुत्तस्थुर्दानवाः शास्त्रपाणयः । व्याकुलस्तु ततो देवो दानवेन तरस्विना

ထိုစက်များမှ ဒာနဝတို့အားလုံး လက်၌ လက်နက်ကိုင်လျက် ထတက်လာကြ၏။ ထို့နောက် လျင်မြန်၍ အင်အားကြီးသော ဒာနဝကြောင့် ဒေဝတော်သည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ပူပန်သွား၏။

Verse 73

देवेनाथ स्मृता दुर्गा चामुण्डा भीषणानना । आयाता भीषणाकारा नानायुधविराजिता

ထို့နောက် ဒေဝတော်သည် မျက်နှာအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော ဒုရ္ဂါ—ချာမုဏ္ဍာကို သတိရ၍ အာရုံပြု၏။ နတ်မသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လက်နက်မျိုးစုံတောက်ပလျက် ရောက်လာ၏။

Verse 74

महादंष्ट्रा महाकाया पिङ्गाक्षी लम्बकर्णिका । आदेशो दीयतां देव को यास्यति यमालयम्

“အံကြီးမား၍ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမား၊ မျက်လုံးအဝါညို၊ နားရှည်သူ—အရှင်ဘုရား အမိန့်ပေးပါ၊ မည်သူကို ယမ၏အိမ်တော်သို့ ပို့ရမည်နည်း”

Verse 75

ईश्वर उवाच । पिबास्य रुधिरं भद्रे यथेष्टं दानवस्य च । निपतद्रुधिरं भूमौ दुर्गे गृह्णीष्व माचिरम्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“အမင်္ဂလာကင်းသောသူမ၊ ဒာနဝ၏ သွေးကို စိတ်ကြိုက်သောက်လော့။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသည့်သွေးကိုလည်း ဒုရ္ဂါရေ၊ မနှောင့်နှေးဘဲ ချက်ချင်းခံယူလော့”။

Verse 76

निहन्मि दानवं यावत्साहाय्यं कुरु सुन्दरि । एवमुक्ता तु सा दुर्गा पपौ च रुधिरं ततः

“ငါ ဒာနဝကို သတ်နေစဉ်အတွင်း၊ အလှတရားရှိသူမ၊ ကူညီထောက်ပံ့လော့” ဟု မိန့်တော်မူရာ ဒုရ္ဂါသည် ထိုသွေးကို ချက်ချင်းသောက်လေ၏။

Verse 77

निहता दानवाः सर्वे देवेशेन सहस्रशः । अन्धकोऽपि च तान् दृष्ट्वा दानवानवनिं गतान् । ततो वाग्भिः प्रतुष्टाव देवदेवं महेश्वरम्

နတ်တို့၏အရှင်သည် ဒါနဝတို့အားလုံးကို ထောင်ချီ၍ သတ်နှိမ်ခဲ့သည်။ အန္ဓကလည်း ထိုဒါနဝတို့ မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော စကားဖြင့် ဒေဝဒေဝ မဟေရှဝရကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 78

अन्धक उवाच । जयस्व देवदेवेश उमार्धार्धाशरीरधृक् । नमस्ते देवदेवेश सर्वाय त्रिगुणात्मने

အန္ဓကက ပြောသည်– “အောင်မြင်တော်မူပါစေ၊ ဒေဝဒေဝေရှာ၊ အုမာ၏ တစ်ဝက်ကို ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအဖြစ် ထမ်းဆောင်တော်မူသောအရှင်။ ဒေဝဒေဝေရှာ၊ အလုံးစုံဖြစ်တော်မူသော၊ တြိဂုဏာတ్మ သဘာဝရှိတော်မူသောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။”

Verse 79

वृषभासनमारूढ शशाङ्ककृतशेखर । जय खट्वाङ्गहस्ताय गङ्गाधर नमोऽस्तु ते

နွားပေါ်၌ အာရုဍ္ဍတော်မူသောအရှင်၊ လမင်းကို မျက်နှာဖုံးအဖြစ် ဦးထိပ်၌ ဆင်ယင်တော်မူသောအရှင်။ ခဋ္ဝါင်္ဂကို လက်၌ ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်အား အောင်မြင်ပါစေ။ ဂင်္ဂါဓရ၊ ဂင်္ဂါကို ထမ်းဆောင်တော်မူသောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 80

नमो डमरुहस्ताय नमः कपालमालिने । स्मरदेहविनाशाय महेशाय नमोऽस्तु ते

ဍမရုကို လက်၌ ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ ခေါင်းခွံမော်လီကို ဆင်ယင်တော်မူသောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ ကာမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော မဟေရှအား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 81

पूष्णो दन्तनिपाताय गणनाथाय ते नमः । जय स्वरूपदेहाय अरूपबहुरूपिणे

ပူရှန်၏ သွားများကို ကျစေတော်မူသော ဂဏနာထ အရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ အရင်းအမြစ်သဘာဝဖြစ်သော ကိုယ်တော်၏ သရုပ်ကာယအား အောင်မြင်ပါစေ—ရုပ်မဲ့သော်လည်း ရုပ်အမျိုးမျိုးကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။

Verse 82

उत्तमाङ्गविनाशाय विरिञ्चेरपि शङ्कर । श्मशानवासिने नित्यं नित्यं भैरवरूपिणे

အို ရှင်ကရ၊ ဗြဟ္မာ၏ ဦးခေါင်းကိုတောင် ဖျက်ဆီးနိုင်သူ၊ သင်္ချိုင်းမြေ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်သူ၊ အမြဲအမြဲ ဘိုင်ရဝရূপဖြင့် ထင်ရှားသူ!

Verse 83

त्वं सर्वगोऽसि त्वं कर्ता त्वं हर्ता नान्य एव च । त्वं भूमिस्त्वं दिशश्चैव त्वं गुरुर्भार्गवस्तथा

သင်သည် အလုံးစုံတွင် ပြန့်နှံ့သူ၊ သင်သည် ပြုလုပ်သူ၊ သင်သည် ပြန်လည်သိမ်းယူသူ—သင်မှတပါး အခြားမရှိ။ သင်သည် မြေကြီး၊ သင်သည် အရပ်ဒిశများ၊ ထို့ပြင် သင်သည် ဂုရု—ဘာရ္ဂဝလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 84

सौरिस्त्वं देवदेवेश भूमिपुत्रस्तथैव च । ऋक्षग्रहादिकं सर्वं यद्दृश्यं तत्त्वमेव च

အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင်! သင်သည် ရှော်ရီလည်း ဖြစ်၍ မြေမိခင်၏ သားလည်း ဖြစ်သည်။ ကြယ်စု၊ ဂြိုဟ်များနှင့် မြင်ရသမျှ အရာအားလုံး—အမှန်တရားသည် သင်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။

Verse 85

एवं स्तुतिं तदा कृत्वा देवं प्रति स दानवः । संहताभ्यां तु पाणिभ्यां प्रणनाम महेश्वरम्

ဤသို့ နတ်ဘုရားအား စတုတိကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဒါနဝသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစည်းကာ မဟေရှဝရအား ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။

Verse 86

ईश्वर उवाच । साधु साधु महासत्त्व वरं याचस्व दानव । दाताहं याचकस्त्वं हि ददामीह यथेप्सितम्

ဣရှဝရက မိန့်တော်မူသည်– “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာစိတ်ရှိသူရေ။ ဒါနဝရေ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါး တောင်းလော့။ ပေးသူမှာ ငါ၊ တောင်းသူမှာ သင်; ဤနေရာ၌ သင်လိုသမျှကို ငါပေးမည်။”

Verse 87

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तदात्मसदृशोऽहं ते कर्तव्यो नापरो वरः

အန္ဓကက ပြောသည်— “အို ဒေဝတို့၏ အရှင်! သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို သင်၏ ကိုယ်တော်သဘာဝနှင့် တူညီအောင် ပြုတော်မူပါ; အခြားဆုတောင်း မလိုပါ။”

Verse 88

भस्मी जटी त्रिनेत्री च त्रिशूली च चतुर्भुजः । व्याघ्रचर्मोत्तरीयश्च नागयज्ञोपवीतकः

“(ကျွန်ုပ်ကို) သန့်ရှင်းသော ပြာလိမ်းထားသူ၊ ဇဋာဆံပင်ရှိသူ၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိသူ ဖြစ်စေပါ; တြိရှူလ ကိုင်ဆောင်၍ လက်လေးဖက်ရှိသူ၊ ကျားအရေကို အပေါ်ဝတ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်သူ၊ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) အဖြစ် ဆောင်သူ ဖြစ်စေပါ။”

Verse 89

एतदिच्छाम्यहं सर्वं यदि तुष्टो महेश्वर

“အို မဟေရှဝရ! သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက၊ ဤအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ် ဆုတောင်းလိုပါသည် (ပေးတော်မူပါ)။”

Verse 90

ईश्वर उवाच । ददामि ते वरं ह्यद्य यस्त्वया याचितोऽनघ । गणेषु मे स्थितः पुत्र भृङ्गीशस्त्वं भविष्यसि

ဣရှဝရက မိန့်တော်မူသည်— “အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ယနေ့ ငါသည် သင်တောင်းဆိုသော ဆုတောင်းကို ပေးတော်မူ၏။ သားရေ၊ ငါ၏ ဂဏ (gaṇa) များအတွင်း တည်ရှိ၍ သင်သည် ဘ္ရင်္ဂီရှ (Bhṛṅgīśa) ဖြစ်လာမည်။”