Adhyaya 13

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं भगवती पुण्या स्तुता सा मुनिपुंगवैः । चिन्तयामास सर्वेषां दास्यामि वरमुत्तमम्

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်—ဤသို့ မုနိအထွတ်အမြတ်တို့က ချီးမွမ်းကြသဖြင့် ပုဏ္ဏမြတ်သော ဘဂဝတီဒေဝီသည် စိတ်တွင် စဉ်းစားလေ၏—“သူတို့အားလုံးကို အထူးမြတ်သော ဝရကို ငါပေးမည်” ဟု။

Verse 2

ततः प्रसुप्तांस्ताञ्ज्ञात्वा रात्रौ देवी जगाम ह । एकैकस्य ऋषेः स्वप्ने दर्शनं चारुहासिनी

ထို့နောက် ညအချိန်တွင် မုနိတို့ အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို သိ၍ ဒေဝီသည် ကြွလာခဲ့သည်။ ချိုမြိန်သော အပြုံးဖြင့် တင့်တယ်လျက်၊ ရှိသမျှ ရှိတစ်ပါးချင်းစီ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ဒರ್ಶನကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 3

ततोऽर्धरात्रे सम्प्राप्त उत्थिता जलमध्यतः । विमलाम्बरसंवीता दिव्यमालाविभूषिता

ထို့နောက် သန်းခေါင်ယံရောက်သော် ရေ၏အလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၍ အညစ်အကြေးကင်းသော ဝတ်ရုံဖြူစင်ကို ဝတ်ဆင်ကာ တိဗ္ဗပန်းကုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 4

घृतातपत्रा सुश्रोणी पद्मरागविभूषिता । जगाद मा भैरिति तानेकैकं तु पृथक्पृथक्

နန်းတော်ကဲ့သို့ လှပသော ထီးကို ကိုင်ဆောင်၍ ကိုယ်အင်္ဂါသွယ်လျပြီး ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) ရတနာဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီအား “မကြောက်ကြနှင့်” ဟု သီးသန့်ပြောကြား၏။

Verse 5

वसध्वं मम पार्श्वे तु भयं त्यक्त्वा क्षुधादिजम्

“ငါ၏ဘေးနားတွင် နေထိုင်ကြလော့; ကြောက်ရွံ့မှုကို—ဆာလောင်ခြင်းစသည့်အရာများနှင့်တကွ—စွန့်လွှတ်ကြလော့။”

Verse 6

एवमुक्त्वा तदा देवी स्वप्नान्ते तान्महामुनीन् । जगामादर्शनं पश्चात्प्रविश्य जलमात्मिकम्

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် အိပ်မက်အဆုံးတွင် ဒေဝီသည် မဟာမုနိတို့၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မိမိ၏ ရေသဘာဝသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 7

ततः प्रभाते मुनयो मिथ ऊचुर्मुदन्विताः । तथा दृष्टा मया दृष्टा स्वप्ने देवी सुदर्शना

ထို့နောက် မိုးလင်းသော် မုနိတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ အပြန်အလှန် ပြောကြသည်—“ဟုတ်၏၊ ငါမြင်ခဲ့သည်; အိပ်မက်ထဲတွင် မင်္ဂလာမြင်ကွင်းရှိသော လှပသည့် ဒေဝီကို ငါမြင်ခဲ့သည်။”

Verse 8

अभयं दत्तमस्माकं सिद्धिश्चाप्यचिरेण तु । प्रशस्तं दर्शनं तस्या नर्मदाया न संशयः

ကျွန်ုပ်တို့သည် အကြောက်ကင်းခြင်း၏ အရှင်မေတ္တာကို ရရှိပြီး၊ အောင်မြင်မှု (စिद्धိ) လည်း မကြာမီ ရောက်လာမည်။ မာတ နရမဒါ၏ ဒർശနသည် အလွန်မင်္ဂလာရှိသည်—သံသယမရှိ။

Verse 9

अथान्यदिवसे राजन्मत्स्यानां रूपमुत्तमम् । पश्यन्ति सपरीवाराः स्वकीयाश्रमसन्निधौ

ထို့နောက် အခြားတစ်နေ့တွင်၊ အရှင်ဘုရင်၊ သူတို့သည် မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ မိမိတို့၏ အာရှရမ်အနီး၌ အလွန်လှပသော ငါးတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 10

तान्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टा मत्स्यांस्तत्र महर्षयः । पूजयामासुरव्यग्रा हव्यकव्येन देवताः

အဲဒီငါးများကို ထိုနေရာတွင် မြင်သော် မဟာရိရှီတို့သည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်စွာ၊ ဒေဝတားတို့ကို ဟဗျ-ကဗျ (havya-kavya) ပူဇော်ပဏာမဖြင့် ပူဇော်ကြသည်။

Verse 11

तान्मत्स्यसङ्घान्सम्प्राप्य महादेव्याः प्रसादतः । सपुत्रदारभृत्यास्ते वर्तयन्ति पृथक्पृथक्

မဟာဒေဝီ၏ ကရုဏာကြောင့် ထိုငါးအုပ်များကို ရရှိပြီးနောက်၊ သူတို့သည် သားသမီး၊ ဇနီးနှင့် အားကိုးသူများနှင့်အတူ အိမ်ထောင်တစ်စုချင်း သီးသန့်စီ၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသည်။

Verse 12

दिने दिने तथाप्येवमाश्रमेषु द्विजातयः । मत्स्यानां सञ्चयं दृष्ट्वा विस्मिताश्चाभवंस्तदा

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုသို့ပင် အာရှရမ်များ၌ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) တို့သည် ငါးများ စုဆောင်းတိုးပွားလာသည်ကို မြင်၍ ထိုအခါ အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။

Verse 13

अध्याय

“အခန်း” (အခန်းခေါင်းစဉ်)

Verse 14

हृष्टपुष्टास्तदा सर्वे नर्मदातीरवासिनः । ऋषयस्ते भयं सर्वे तत्यजुः क्षुत्तृषोद्भवम्

ထို့နောက် နမ္မဒါမြစ်ကမ်း၌ နေထိုင်သော ရှိသမျှ ရှိတော်များသည် ဝမ်းမြောက်၍ အားပြည့်တင်းတိမ်လာကြပြီး၊ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကြ၏။

Verse 15

ते जपन्तस्तपन्तश्च तिष्ठन्ति भरतर्षभ । अर्चयन्ति पित्ःन्देवान्नर्मदातटमाश्रिताः

အို ဘာရတဝంశတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်သူရ! နမ္မဒါမြစ်ကမ်းကို အားထား၍ သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ တည်နေကြပြီး—မန္တရား (japa) ကို ရွတ်ဆိုကာ တပ (tapas) ကို ကျင့်ကြသလို—ပိတೃ (ဘိုးဘွား) နှင့် ဒေဝ (Deva) တို့ကိုလည်း ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကြ၏။

Verse 16

तैर्जपद्भिस्तपद्भिश्च सततं द्विजसत्तमैः । भ्राजते सा सरिच्छ्रेष्ठा ताराभिर्द्यौर्ग्रहैरिव

အမြဲတမ်း မန္တရား (japa) နှင့် တပ (tapas) တို့၌ ရှိနေသော ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့ကြောင့်၊ အကောင်းဆုံးမြစ်တော်သည် တောက်ပလင်းလက်၏—ကြယ်များနှင့် ဂြိုဟ်များကြောင့် မိုးကောင်းကင် တောက်ပသကဲ့သို့။

Verse 17

तत्र तैर्बहुलैः शुभ्रैर्ब्राह्मणैर्वेदपरागैः । नर्मदा धर्मदा पूर्वं संविभक्ता यथाक्रमम्

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်း၍ ဝေဒကျမ်းကို ကျွမ်းကျင်သော ဘြာဟ္မဏများ အများအပြားက၊ ဓမ္မကို ပေးသနားသော နမ္မဒါကို ယခင်က အစဉ်အလာအတိုင်း စနစ်တကျ စီမံ၍ ခွဲဝေထားခဲ့ကြ၏။

Verse 18

ऋषिभिर्दशकोटिभिर्नर्मदातीरवासिभिः । विभक्तेयं विभक्ताङ्गी नर्मदा शर्मदा नृणाम्

နර්မဒါကမ်းနားတွင် နေထိုင်သော ရှိသီ ဒသကုဋိတို့က ဤနර්မဒါကို—အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ဓမ္မတရားအတိုင်း ခွဲဝေထားသောသူ—ခွဲဝေသတ်မှတ်ကြ၏။ နර්မဒါသည် လူတို့အတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာပေးသူ ဖြစ်၏။

Verse 19

यज्ञोपवीतैश्च शुभैरक्षसूत्रैश्च भारत । कूलद्वये महापुण्या नर्मदोदधिगामिनी

အို ဘာရတ! ကမ်းနှစ်ဖက်လုံးတွင် မင်္ဂလာရှိသော ယဇ္ဉောပဝီတနှင့် အက္ခသုတ္တ (ဂျပမာလာ) ကို ဆောင်ထားကြပြီး၊ မဟာပုဏ္ဏရှိသည့် နර්မဒါသည် သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဆင်းသွား၏။

Verse 20

पृथगायतनैः शुभ्रैर्लिङ्गैर्वालुकमृन्मयैः । भ्राजते या सरिच्छ्रेष्ठा नक्षत्रैरिव शर्वरी

မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး နර්မဒါသည် သီးခြားသီးခြား ဖြူစင်သော အာယတနများနှင့် သဲ၊ မြေညှိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လင်္ဂများကြောင့် ကြယ်စုများဖြင့် တောက်ပသော ညကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပ၏။

Verse 21

एवं त ऋषयः सर्वे तर्पयन्तः सुरान्पित्ःन् । न्यवसन्नर्मदातीरे यावदाभूतसम्प्लवम्

ဤသို့ ရှိသီအားလုံးသည် ဒေဝတားနှင့် ပိတೃတို့အား တർပဏ ပူဇာဖြင့် ကျေနပ်စေကာ၊ သတ္တဝါတို့၏ မဟာပရလယ ဖြစ်လာသည့်အထိ နර්မဒါကမ်းနားတွင် နေထိုင်ကြ၏။

Verse 22

किंचिद्गते ततस्तस्मिन्घोरे वर्षशताधिके । अर्धरात्रे तदा कन्या जलादुत्तीर्य भारत

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်၍—ကြောက်မက်ဖွယ် နှစ်တစ်ရာကျော်ပြီးနောက်—အလယ်ညတွင်၊ အို ဘာရတ၊ ကန్యာတစ်ဦးသည် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 23

विद्युत्पुंजसमाभासा व्यालयज्ञोपवीतिनी । त्रिशूलाग्रकरा सौम्या तानुवाच ऋषींस्तदा

လျှပ်စီးအစုကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသောကြိုး) အဖြစ် ဝတ်ဆင်ကာ နူးညံ့သော်လည်း လက်တွင် တ្រីရှူးလ်၏ ထိပ်ဖျားကို ကိုင်ထားပြီး ထိုအခါ ရှင်ရသီတို့အား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 24

आगच्छध्वं मुनिगणा विशध्वं मामयोनिजाम् । समेताः पुत्रदारैश्च ततः सिद्धिमवाप्स्यथ

“လာကြလော့ မုနိအစုတို့၊ ငါ့အတွင်းသို့ ဝင်ကြလော့—ငါသည် အယောနိဇာ၊ မိခင်ဝမ်းမှ မမွေးဖွားသူ။ သားသမီးနှင့် ဇနီးတို့နှင့်အတူ စုပေါင်းလာကြလျှင် ထို့နောက် စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှု) ကို ရရှိကြလိမ့်မည်။”

Verse 25

यस्य यस्य हि या वाञ्छा तस्य तां तां ददाम्यहम् । विष्णुं ब्रह्माणमीशानमन्यं वा सुरमुत्तमम्

မည်သူမဆို မည်သည့်ဆန္ဒရှိသော်လည်း ထိုဆန္ဒတစ်ခုချင်းစီကို ငါပေးအပ်မည်။ ဗိဿဏုကို ရောက်ရှိခြင်းဖြစ်စေ၊ ဘြဟ္မာကိုဖြစ်စေ၊ အီရှာန (ရှီဝ) ကိုဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဒေဝတို့အနက် အမြင့်မြတ်သော အခြားဒေဝတစ်ပါးပါးကိုဖြစ်စေ။

Verse 26

तत्र सर्वान्नयिष्यामि प्रसन्ना वरदा ह्यहम् । प्राणायामपरा भूत्वा मां विशध्वं समाहिताः

အဲဒီနေရာသို့ ငါသည် သင်တို့အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်မည်—ငါသည် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ အမှန်တကယ် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်သောကြောင့်။ ပရာဏာယာမ၌ အလေးထားကာ စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စေပြီး ငါ့အတွင်းသို့ ဝင်ကြလော့ (ငါ့ကို ခိုလှုံကြလော့)။

Verse 27

सह पुत्रैश्च दारैश्च त्यक्त्वाश्रमपदानि च । कालक्षेपो न कर्तव्यः प्रलयोऽयमुपस्थितः

သားသမီးနှင့် ဇနီးတို့နှင့်အတူ၊ အာရှရမ်နေရာများနှင့် ဘဝအာရှရမ်၏ အဆင့်အတန်းများကိုပါ စွန့်လွှတ်ကြလော့—အချိန်မဖြုန်းကြနှင့်။ ဤပရလယ (ပျက်စီးခြင်း) သည် နီးကပ်လာပြီ။

Verse 28

संहारः सर्वभूतानां कल्पदाहः सुदारुणः । एकाहमभवं पूर्वं महाघोरे जनक्षये

သတ္တဝါအားလုံး၏ ပျက်စီးခြင်းရှိသည်—ကလ္ပအဆုံး၏ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော မီးလောင်ကျွမ်းမှု။ အရင်က ထိုအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါပျက်စီးရာတွင် ငါတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

Verse 29

शेषा नद्यः समुद्राश्च सर्व एव क्षयंगताः । वरदानान्महेशस्य तेनाहं न क्षयं गता

အခြားမြစ်များနှင့် သမုဒ္ဒရာများပါ အားလုံး ပျက်စီးသွားကြသည်။ သို့သော် မဟေရှ၏ ပေးသနားသော အရှင့်အမိန့်တော်(ဗရဒာန်)ကြောင့် ငါ မပျက်စီးခဲ့။

Verse 30

अमृतः शाश्वतो देवः स्थाणुरीशः सनातनः । स पूजितः प्रार्थितो वा किं न दद्याद्द्विजोत्तमाः

မသေမပျက် အမြဲတည်တံ့သော ဒေဝ—သ္ထာဏု၊ အီရှ၊ စနာတန—သူကို ပူဇော်လျှင် သို့မဟုတ် ဆုတောင်းပန်ကြားလျှင်၊ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့ရေ၊ သူ မပေးနိုင်သည့်အရာ ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 31

एवमुक्त्वा ऋषीव्रेवा प्रविवेश जलं ततः । करात्तशूला सा देवी व्यालयज्ञोपवीतिनी

ဤသို့ ရှင်ရသေ့တို့အား ပြောပြီးနောက် ရေဝါသည် ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုဒေဝီသည် လက်တွင် တြိရှူလကို ကိုင်ထားပြီး မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 32

ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा विस्मयापन्नमानसाः । अभिवन्द्य च मां सर्वे क्षामयन्तः पुनः पुनः

ထို့နောက် သူမ၏ စကားကို ကြားသော် သူတို့၏ စိတ်သည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အားလုံးက ငါ့အား ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြု၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ခွင့်လွှတ်ပါဟု တောင်းပန်ကြသည်။

Verse 33

क्षम्यतां नो यदुक्तं हि वसतां तव संश्रये । गृहांस्त्यक्त्वा महाभागाः सशिष्याः सहबान्धवाः

အို မဟာဘဂါ၊ သင်၏အကာအကွယ်အောက်တွင် နေထိုင်သော ကျွန်ုပ်တို့ ပြောမိသမျှကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ အိမ်ကိုစွန့်၍ တပည့်များနှင့် ဆွေမျိုးများအတူ လာရောက်ပါသည်။

Verse 34

जप्त्वा चैकाक्षरं ब्रह्म हृदि ध्यात्वा महेश्वरम् । स्नात्वा च मन्त्रपूताभिरथ चाद्भिर्जितव्रताः

တစ်အက္ခရာ ဘြဟ္မ (သန့်ရှင်းသော ဘီဇမန်ထရ) ကို ဂျပ်၍၊ နှလုံးအတွင်း မဟေရှဝရကို သတိစိုက်ဓ്യာန်ပြု၍၊ မန်ထရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေတွင် ရေချိုးပြီးနောက်—ဝတ္တရားတည်ကြည်သူတို့သည် ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်ကြသည်။

Verse 35

विविशुर्नर्मदातोयं सपक्षा इव पर्वताः । द्योतयन्तो दिशः सर्वाः कुशहस्ताः सहाग्रयः

သူတို့သည် နရမဒါရေထဲသို့ တောင်တန်းများကဲ့သို့ အတောင်ပါသကဲ့သို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။ လက်တွင် ကုရှမြက်ကို ကိုင်၍ အဖျားကို မြှောက်ထားသဖြင့် အရပ်အနှံ့ကို ထွန်းလင်းစေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 36

गतेषु तेषु राजेन्द्र अहमेकः स्थितस्तदा । अमरेशं समासाद्य पूजयन्नर्मदां नदीम्

သူတို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်သည် ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေခဲ့သည်။ အမရေရှကို ချဉ်းကပ်၍ နရမဒါမြစ်ကို ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 37

अनुभूताः सप्तकल्पा मायूराद्या मया नृप । प्रसादाद्वेधसः सर्वे रेवया सह भारत

အို နရပ၊ အို ဘာရတ၊ ဝေဓသ (ဗြဟ္မာ) ၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ရေဝါ (နရမဒါ) နှင့်အတူ မာယူးရကလ္ပမှ စ၍ ကလ္ပ ခုနစ်ပါးကို အတွေ့အကြုံခံစားခဲ့ရသည်။

Verse 38

जन्मतोऽद्य दिनं यावन्न जानेऽस्याः पुरास्थितिम्

ကျွန်ုပ် မွေးဖွားချိန်မှ ယနေ့တိုင်အောင်၊ အတိတ်ကာလ၌ သူမ (ရေဝါ/နရမဒါ) မတည်မြဲခဲ့သည့် အချိန်တစ်ခါမျှ ရှိခဲ့သည်ကို မသိပါ။

Verse 39

इयं हि शांकरी शक्तिः कला शम्भोरिलाह्वया । नर्मदा दुरितध्वंसकारिणी भवतारिणी

အကြောင်းမူကား သူမသည် ရှာင်ကရီ-ရှက္တိ ဖြစ်၍၊ ရှမ္ဘူ၏ ကလာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း၊ ‘ဣလာ’ ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားသည်။ သူမသည် နရမဒါ—အပြစ်ဒုရိတကို ဖျက်ဆီးသူ၊ သံသာရ-ဘဝမှ ကူးမြောက်စေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 40

यदाहमपि नाभूवं पुराकल्पेषु पाण्डव । चतुर्दशसु कल्पेषु तेष्वियं सुखसंस्थिता

အို ပာဏ္ဍဝ၊ အတိတ်က ကလ္ပများ၌ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် မရှိသေးသည့်အခါတောင်၊ ကလ္ပ ဆယ့်လေးခုလုံး၌ သူမသည် သာယာစွာ တည်မြဲနေခဲ့သည်။

Verse 41

चतुर्दश पुरा कल्पा न मृता येषु नर्मदा । तानहं सम्प्रवक्ष्यामि देवी प्राह यथा मम

အတိတ်ကာလ၌ နရမဒါ ‘မသေ’ သည့်—ဆိုလိုသည်မှာ မပျောက်ကွယ်သည့်—ကလ္ပ ဆယ့်လေးခု ရှိခဲ့သည်။ ယခု ငါသည် ဒေဝီက ငါ့အား ပြောကြားသကဲ့သို့ ထိုကလ္ပများကို ကြေညာမည်။

Verse 42

कापिलं प्रथमं विद्धि प्राजापत्यं द्वितीयकम् । ब्राह्मं सौम्यं च सावित्रं बार्हस्पत्यं प्रभासकम्

ပထမကို ‘ကာပိလ’ ကလ္ပ ဟု သိမှတ်လော့၊ ဒုတိယကို ‘ပရာဇာပတ္ယ’။ ထို့နောက် ‘ဗြာဟ္မ’၊ ‘ဆောမ്യ’ နှင့် ‘သာဝိတြ’၊ ‘ဗာရဟ္စပတ္ယ’ နှင့် ‘ပရဘာသက’ ဖြစ်သည်။

Verse 43

माहेन्द्रमग्निकल्पं च जयन्तं मारुतं तथा । वैष्णवं बहुरूपं च ज्यौतिषं च चतुर्दशम्

ထို့ပြင် မာဟေန္ဒြ ကလ္ပ၊ အဂ္နိ-ကလ္ပ၊ ဇယန္တ နှင့် မာရုတ တို့ကိုလည်း သိမှတ်လော့။ ထို့နောက် ဝိုင်ရှ္ဏဝ၊ ဘဟုရူပ နှင့် ဆယ့်လေးမြောက် ဂျျောတိသ ကလ္ပ ဖြစ်၏။

Verse 44

एते कल्पा मया ख्याता न मृता येषु नर्मदा । मायूरं पञ्चदशमं कौर्मं चैवात्र षोडशम्

ဤကလ္ပတို့ကို ငါကြေညာခဲ့ပြီး၊ ထိုကလ္ပများတွင် နရ္မဒါ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ မာယူးရ ကလ္ပသည် ဆယ့်ငါးမြောက်၊ ဤနေရာ၌ ကောရ္မ ကလ္ပသည် ဆယ့်ခြောက်မြောက် ဖြစ်၏။

Verse 45

बकं मात्स्यं च पाद्मं च वटकल्पं च भारत । एकविंशतिमं चैतं वाराहं सांप्रतीनकम्

အို ဘာရတ၊ ဤတို့သည် ဘက ကလ္ပ၊ မာတ္စျ ကလ္ပ၊ ပါဒ္မ ကလ္ပ နှင့် ဝဋ-ကလ္ပ ဖြစ်ကြ၏။ ယခုလက်ရှိကာလသည် ဆယ့်နှစ်ဆယ်တစ်မြောက်ဖြစ်၍ ဝါရာဟ ကလ္ပ ဟု ခေါ်၏။

Verse 46

इमे सप्त मया साकं रेवया परिशीलिताः । एकविंशतिकल्पास्तु नर्मदायाः शिवाङ्गतः

ဤကလ္ပ ခုနှစ်ပါးကို ငါသည် ရေဝါနှင့်အတူ သေချာစွာ လေ့လာစိစစ်ခဲ့၏။ နရ္မဒါ၏ ကလ္ပ နှစ်ဆယ့်တစ်ပါးသည် သီဝ၏ ကိုယ်အင်္ဂါမှ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 47

संजाताया नृपश्रेष्ठ मया दृष्टा ह्यनेकशः । कथिता नृपतिश्रेष्ठ भूयः किं कथयामि ते

အို မင်းမြတ်အထွတ်အမြတ်၊ သူမ (ရေဝါ/နရ္မဒါ) ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါကို ငါ အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့၏။ အို အုပ်စိုးရှင်တို့၏ အထွတ်အမြတ်၊ ငါ ပြောပြီးသားဖြစ်သည်; ထပ်မံ၍ သင့်အား ဘာကို ပြောရမည်နည်း။