Adhyaya 103

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल एरण्डीसङ्गमं परम् । यच्छ्रुतं वै मया राजञ्छिवस्य वदतः पुरा

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက်၊ အို မင်းကြီး၊ အဲရဏ္ဍီ-သင်္ဂမ ဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆုံရာသန့်သို့ သွားရမည်။ ဤအကြောင်းကို အတိတ်ကာလ၌ သီဝဘုရား ကိုယ်တိုင် မိန့်တော်မူစဉ် ငါကြားခဲ့၏၊ အို ရာဇာ”။

Verse 2

एतदेव पुरा प्रश्नं गौर्या पृष्टस्तु शङ्करः । प्रोवाच नृपशार्दूल गुह्याद्गुह्यतरं शुभम्

ဤမေးခွန်းတည်းဟူသည်ကို ယခင်က ဂေါရီဒေဝီက သင်္ကရအား မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူသည်၊ အို မင်းတို့အတွင်း ကျားသတ္တဝါ၊ လျှို့ဝှက်ထက်ပင် လျှို့ဝှက်သော မင်္ဂလာရဟস্যကို ဖော်ပြမိန့်တော်မူ၏။

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि परं गुह्यं नाख्यातं कस्यचिन्मया । रेवायाश्चोत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । भ्रूणहत्याहरं देवि कामदं पुत्रवर्धनम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်– “နားထောင်လော့၊ အို ဒေဝီ၊ ဤသည်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်၍ ငါသည် မည်သူ့ကိုမျှ မဖော်ပြဖူး။ ရေဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် အလွန်တင့်တယ်သော တီရ္ထရှိသည်။ အို ဒေဝီ၊ ထိုတီရ္ထသည် ဗြူဏဟတ္တယာ၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှား၍ ဆန္ဒပြည့်စုံစေကာ သားသမီးပွားများစေသည်။”

Verse 4

पार्वत्युवाच । कथयस्व महादेव तीर्थं परमशोभनम् । भ्रूणहत्याहरं कस्मात्कामदं स्वर्गदर्शनम्

ပါရဝတီ မိန့်သည်– “အို မဟာဒေဝ၊ ထိုအလွန်တင့်တယ်သော တီရ္ထအကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ။ ၎င်းသည် မည်သို့ ဗြူဏဟတ္တယာ၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှား၍ ဆန္ဒကို ပေးကာ ကောင်းကင်ဘုံကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးသနည်း?”

Verse 5

ईश्वर उवाच । अत्रिर्नाम महादेवि मानसो ब्रह्मणः सुतः । अग्निहोत्ररतो नित्यं देवतातिथिपूजकः

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “အို မဟာဒေဝီ၊ အတြိ ဟူသော ရှင်ရသီတစ်ပါးရှိ၏။ သူသည် ဘြဟ္မာ၏ စိတ်မှ ပေါ်ထွန်းသော သားတော်ဖြစ်၏။ အဂ္နိဟောတရ ပူဇော်ပွဲကို နိစ္စကျင့်ဆောင်၍ ဒေဝတားနှင့် ဧည့်သည်တို့ကို အမြဲပူဇော်ဂုဏ်ပြုသူဖြစ်၏။”

Verse 6

सोमसंस्थाश्च सप्तैव कृता विप्रेण पार्वति । अनसूयेति विख्याता भार्या तस्य गुणान्विता

အို ပါရဝတီ၊ ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဆိုမယဇ္ဉာ ခုနစ်ပါးလုံးကို ပြီးစီးအောင် ကျင့်ဆောင်ခဲ့၏။ သူ၏ ဇနီးသည် အနသူယာ ဟူ၍ ထင်ရှားပြီး ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်၏။

Verse 7

पतिव्रता पतिप्राणा पत्युः कार्यहिते रता । एवं याति ततः काले न पुत्रा न च पुत्रिका

သူမသည် ပတိဝြတားဖြစ်၍ ခင်ပွန်းကို အသက်တော်တူဟု ယူဆကာ ခင်ပွန်း၏ တာဝန်နှင့် ဓမ္မအကျိုးအတွက် အမြဲကြိုးပမ်းနေ၏။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသော်လည်း သားမရှိ၊ သမီးမရှိ။

Verse 8

अपराह्णे महादेवि सुखासीनौ तु सुन्दरि । वदन्तौ सुखदुःखानि पूर्ववृत्तानि यानि च

နေ့လယ်နောက်ပိုင်းတွင်၊ အို မဟာဒေဝီ၊ အို လှပသူ၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေကာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကိုလည်းကောင်း ပြောဆိုနေကြ၏။

Verse 9

अत्रिरुवाच । सौम्ये शुभे प्रिये कान्ते चारुसर्वाङ्गसुन्दरि । विद्याविनयसम्पन्ने पद्मपत्रनिभेक्षणे

အတြိက ပြောသည်– “အို နူးညံ့သူ၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ အို ချစ်သူ၊ အို ကန်တေ၊ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး လှပသူ၊ ပညာနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ပြည့်စုံသူ၊ ကြာရွက်သဖွယ် မျက်စိရှိသူ—”

Verse 10

पूर्णचन्द्रनिभाकारे पृथुश्रोणिभरालसे । न त्वया सदृशी नारी त्रैलोक्ये सचराचरे

သင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ တင်ပါးကျယ်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပြည့်စုံသည်။ လောကသုံးပါး၌ လှုပ်ရှားသူနှင့် မလှုပ်ရှားသူ အားလုံးအတွင်း သင်နှင့်တူသော မိန်းမမရှိ။

Verse 11

रतिपुत्रफला नारी पठ्यते वेदवादिभिः । पुत्रहीनस्य यत्सौख्यं तत्सौख्यं मम सुन्दरि

ဝေဒဝါဒကိုဆိုသော ပညာရှင်တို့က “မိန်းမသည် ရတိ၏အကျိုးနှင့် သား၏အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူ” ဟုဆိုကြသည်။ အို လှပသူရေ၊ သားမရှိသူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုသည် ငါ၏ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်။

Verse 12

यथाहं न तथा पुत्रः समर्थः सर्वकर्मसु । पुन्नामनरकाद्भद्रे जातमात्रेण सुन्दरि

ငါကဲ့သို့ သားသည် အလုပ်ကိစ္စအားလုံးတွင် မဖြစ်မနေ ကျွမ်းကျင်နိုင်သည်မဟုတ်။ သို့သော် အို မင်္ဂလာရှိ၍ လှပသူရေ၊ မွေးဖွားလာခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ‘ပုန္နာမ’ ဟုခေါ်သော နရကမှ (ဖခင်ကို) ကယ်တင်ပေးနိုင်သည်။

Verse 13

पतन्तं रक्षयेद्देवि महापातकिनं यदि । महाघोरे गता वापि दुष्टकर्मपितामहाः

အို ဒေဝီ၊ (သား) သည် ကျဆင်းနေသူကို—မဟာအပြစ်ရှိသူဖြစ်စေကာမူ—ကာကွယ်နိုင်ပါက၊ မကောင်းသောကမ္မပြုခဲ့သော ပိတామဟာတို့သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ကယ်တင်ခြင်းကို ရနိုင်သည်။

Verse 14

तद्धरन्ति सुपुत्राश्च वैतरण्यां गतानपि । पुत्रेण लोकाञ्जयति पौत्रेण परमा गतिः

ထိုဝန်ကို သားကောင်းတို့က ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်—ဝೈတရဏီသို့ ရောက်ပြီးသူတို့အတွက်တောင်။ သားဖြင့် လောကတို့ကို အောင်နိုင်၏; မြေးဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်၏။

Verse 15

अथ पुत्रस्य पौत्रेण प्रगच्छेद्ब्रह्म शाश्वतम् । नास्ति पुत्रसमो बन्धुरिह लोके परत्र च

ထို့နောက် သား၏မြေးအားဖြင့် လူသည် အနန္တ ဘြဟ္မန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤလောက၌လည်း ပရလောက၌လည်း သားကဲ့သို့ မိတ်ဆွေမရှိ။

Verse 16

अहश्च मध्यरात्रे च चिन्तयानस्य सर्वदा । शुष्यन्ति मम गात्राणि ग्रीष्मे नद्युदकं यथा

နေ့ခင်းလည်းကောင်း၊ သန်းခေါင်ယံလည်းကောင်း အမြဲစဉ်းစားပူပန်နေသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်အင်္ဂါများ ခြောက်သွေ့သွားသည်—နွေရာသီတွင် မြစ်ရေ ခြောက်သကဲ့သို့။

Verse 17

अनसूयोवाच । यत्त्वया शोचितं विप्र तत्सर्वं शोचयाम्यहम् । तवोद्वेगकरं यच्च तन्मे दहति चेतसि

အနသူယာက ပြောသည်– “ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ သင် ဝမ်းနည်းသမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်မလည်း ဝမ်းနည်းပါသည်။ သင့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်စေသော အရာသည်လည်း ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည်။”

Verse 18

येन पुत्रा भविष्यन्ति आयुष्मन्तो गुणान्विताः । तत्कार्यं च समीक्षस्व येन तुष्येत्प्रजापतिः

အသက်ရှည်၍ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝသော သားများ မွေးဖွားလာစေမည့် လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ပရဇာပတိ (Prajāpati) ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေမည့် ကုသိုလ်ကမ္မကိုလည်း ဆင်ခြင်ပါ။

Verse 19

अत्रिरुवाच । तपस्तप्तं मया भद्रे जातमात्रेण दुष्करम् । व्रतोपवासनियमैः शाकाहारेण सुन्दरि

အတြိက ပြောသည်– “ဟေ မင်္ဂလာရှိသူ၊ အစကတည်းကပင် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်—တကယ်ပင် ဒုက္ခကြီး—ဝရတ၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ စည်းကမ်းနိယမများနှင့် ဟင်းရွက်စိမ်း၊ အရွက်အစာဖြင့်၊ ဟေ လှပသူ။”

Verse 20

क्षीणदेहस्तु तिष्ठामि ह्यशक्तोऽहं महाव्रते । तेन शोचामि चात्मानं रहस्यं कथितं मया

ကိုယ်ခန္ဓာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော်လည်း ငါသည် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ; ဤ မဟာဝ్రတ၌ ငါ မစွမ်းသာ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝမ်းနည်းမြည်တမ်း၏—ဤ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သင်အား ငါ ပြောပြီးပြီ။

Verse 21

अनसूयोवाच । भर्तुः पतिव्रता नारी रतिपुत्रविवर्धिनी । त्रिवर्गसाधना सा च श्लाघ्या च विदुषां जने

အနသူယာက ပြောသည်– “ခင်ပွန်းကို သစ္စာရှိသော ပတိဝရတာ မိန်းမ၊ အိမ်ထောင်ရေးသဟဇာတကို ထိန်းသိမ်း၍ သားသမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်သူမသည် တ్రိဝရဂ—ဓမ္မ၊ အර්ථ၊ ကာမ—ကို စာဓနာပြုသူ ဖြစ်ပြီး ပညာရှိတို့အကြား ချီးမွမ်းခံရ၏။”

Verse 22

जपस्तपस्तीर्थयात्रा मृडेज्यामन्त्रसाधनम् । देवताराधनं चैव स्त्रीशूद्रपतनानि षट्

ဇပ၊ တပ၊ တီရ္ထယာတရာ (ဘုရားသန့်နေရာသို့ ခရီးသွားခြင်း)၊ မೃဍ (ရုဒ္ရ) ပူဇာ၊ မန္တရ စာဓနာကို စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ခြင်း၊ နှင့် ဒေဝတာ အာရာဓနာ—ဤခြောက်ပါးကို ဤနေရာ၌ မိန်းမနှင့် ရှူဒ္ရတို့အတွက် ပျက်စီးကျဆင်းစေသော အကျင့်များဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 23

ईदृशं तु महादोषं स्त्रीणां तु व्रतसाधने । वदन्ति मुनयः सर्वे यथोक्तं वेदभाषितम्

ဤသို့သော မဟာဒోషသည် မိန်းမတို့၏ ဝရတ စာဓနာ၌ ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏; မုနိအားလုံးကလည်း ဝေဒ၏ သွန်သင်ချက်တွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ပင် ထိုအတိုင်း ကြေညာကြသည်။

Verse 24

अनुज्ञाता त्वया ब्रह्मंस्तपस्तप्स्यामि दुष्करम् । पुत्रार्थित्वं समुद्दिश्य तोषयामि सुरोत्तमान्

အို ဘြာဟ္မဏ! သင်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ငါသည် ခက်ခဲသော တပ (တပัส) ကို ဆောင်ရွက်မည်။ သားရလိုသော ဆန္ဒကို ရည်မှန်း၍ ငါသည် သုရောတ္တမ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝတို့ကို ပျော်ရွှင်တော်မူစေမည်။

Verse 25

अत्रिरुवाच । साधु साधु महाप्राज्ञे मम संतोषकारिणि । आज्ञाता त्वं मया भद्रे पुत्रार्थं तप आश्रय

အတြီက ဆို၏ — “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာပညာရှိမ၊ ငါ့နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသူ။ မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ငါ၏ အမိန့်ဖြင့် သားရရန် တပဿာကို အားကိုးလော့။”

Verse 26

देवतानां मनुष्याणां पित्ःणामनृणो भवे । न भार्यासदृशो बन्धुस्त्रिषु लोकेषु विद्यते

ဤသို့သော ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော အကျင့်ကြောင့် လူသည် ဒေဝတားများ၊ လူသားများနှင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့အပေါ်ရှိ အကြွေးမှ လွတ်မြောက်၏။ သုံးလောက၌ မယားကဲ့သို့သော ဆွေမျိုးမရှိ။

Verse 27

तेन देवाः प्रशंसन्ति न भार्यासदृशं सुखम् । सन्मुखे मन्मुखाः पुत्राः विलोमे तु पराङ्मुखाः

ထို့ကြောင့် ဒေဝတားတို့သည် ဤအမှန်တရားကို ချီးမွမ်းကြ၏— မယားကြောင့်ရသော သုခနှင့်တူသည့် သုခမရှိ။ အခြေအနေကောင်းလျှင် သားတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ သစ္စာရှိကြသော်လည်း၊ ပြောင်းပြန်ဖြစ်လျှင် မျက်နှာလွှဲကြ၏။

Verse 28

तेन भार्यां प्रशंसन्ति सदेवासुरमानुषाः । महाव्रते महाप्राज्ञे सत्त्ववति शुभेक्षणे

ထို့ကြောင့် မယားဖြစ်ခြင်းကို ဒေဝတား၊ အသူရနှင့် လူသားတို့အားလုံး ချီးမွမ်းကြ၏— မဟာဝရတရှိသူမ၊ မဟာပညာရှိမ၊ စိတ်အားထက်သန်သူမ၊ မင်္ဂလာမျက်စိရှိသူမ။

Verse 29

तपस्तपस्व शीघ्रं त्वं पुत्रार्थं तु ममाज्ञया । एतद्वाक्यावसाने तु साष्टाङ्गं प्रणताब्रवीत्

“ငါ၏ အမိန့်ဖြင့် သားရရန် တပဿာကို မြန်မြန်ကျင့်လော့။” ထိုစကားဆုံးသော် သူမသည် အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် ပဏာမပြု၍ ထို့နောက် ပြောလေ၏။

Verse 30

त्वत्प्रसादेन विप्रेन्द्र सर्वान्कामानवाप्नुयाम् । हंसलीलागतिः सा च मृगाक्षी वरवर्णिनी

သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့်၊ ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်ရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိပါစေ။ ထိုမိန်းမသည်—ဟင်္သာ၏ကစားသွားလှုပ်ရှားသကဲ့သို့—ကန့်မျက်လုံးကဲ့သို့ မျက်ဝန်းလှ၍ အရောင်အဆင်းလည်း အထူးလှပ၏။

Verse 31

नियमस्था ततो भूत्वा सम्प्राप्ता नर्मदां नदीम् । शिवस्वेदोद्भवां देवीं सर्वपापप्रणाशनीम्

ထို့နောက် နိယမဝတ်တရား၌ တည်ကြည်လာ၍ နရ္မဒါမြစ်သို့ ရောက်လေသည်—ရှီဝ၏ချွေးမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဒေဝီဟု ဆိုကြသည့်—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူမ။

Verse 32

यस्या दर्शनमात्रेण नश्यते पापसञ्चयः । स्नानमात्रेण वै यस्या अश्वमेधफलं लभेत्

သူမကို မြင်ရုံသာဖြင့် စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေး ပျောက်ကွယ်သွား၏; သူမ၌ ရေချိုးရုံသာဖြင့် အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 33

ये पिबन्ति महादेवि श्रद्दधानाः पयः शुभम् । सोमपानेन तत्तुल्यं नात्र कार्या विचारणा

အို မဟာဒေဝီ၊ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် သူမ၏ မင်္ဂလာရေကို သောက်သူတို့အတွက်—၎င်းသည် ဆိုမရည်သောက်ခြင်းနှင့် တူညီ၏; သံသယ သို့မဟုတ် အငြင်းပွားရန် မလိုအပ်။

Verse 34

ये स्मरन्ति दिवा रात्रौ योजनानां शतैरपि । मुच्यन्ते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं प्रयान्ति ते

ရာချီသော ယောဇနာအကွာအဝေး၌ပင် ရှိနေသော်လည်း နေ့ညမပြတ် သူမကို သတိရစွာ စမရင်ပြုသူတို့သည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 35

नर्मदायाः समीपे तु तावुभौ योजनद्वये । न पश्यन्ति यमं तत्र ये मृता वरवर्णिनि

နර්မဒါမြစ်အနီး နှစ်ဖက်စလုံး နှစ်ယောဇနာအတွင်း၌၊ အရောင်အဆင်းလှသောမိန်းမရေ၊ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသူတို့သည် ယမမင်းကို မမြင်ရ။

Verse 36

ततस्तदुत्तरे कूले एरण्ड्याः सङ्गमे शुभे । नियमस्था विशालाक्षी शाकाहारेण सुन्दरि

ထို့နောက် မြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် အဲရန်ဒီမြစ်နှင့် မင်္ဂလာဆုံရာ၌၊ မျက်လုံးကျယ်လှသောလှပသူရေ၊ သူမသည် စည်းကမ်းဝတ်တရား၌ တည်ကြည်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အာဟာရဖြင့် နေထိုင်하였다။

Verse 37

तोषयन्ती त्रींश्च देवाञ्छुभैः स्तोत्रैर्व्रतैस्तथा । ग्रीष्मेषु च महादेवि पञ्चाग्निं साधयेत्ततः

မင်္ဂလာရှိသော စတုတ္ထရများနှင့် ဝတ်ပြုကတိများဖြင့် သုံးဆယ်ပါးသော ဒေဝတားတို့ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး၊ မဟာဒေဝီရေ၊ ထို့နောက် နွေရာသီတွင် ပဉ္စအဂ္နိ တပဿာ (မီးငါးပါးတပ) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 38

वर्षाकाले चार्द्रवासाश्चरेच्चान्द्रायणानि च । हेमन्ते तु ततः प्राप्ते तोयमध्ये वसेत्सदा

မိုးရာသီတွင် သူမသည် စိုစွတ်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ ခန္ဒြာယဏ ဝတ်ကို ဆောင်ရွက်하였다။ ဆောင်းရာသီရောက်လာသောအခါ သူမသည် အမြဲတမ်း ရေထဲအလယ်၌ နေထိုင်하였다။

Verse 39

प्रातःस्नानं ततः सन्ध्यां कुर्याद्देवर्षितर्पणम् । देवानामर्चनं कृत्वा होमं कुर्याद्यथाविधि

သူမသည် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌ ရေချိုးပြီး၊ ထို့နောက် သန္ဓျာကర్మကို ဆောင်ရွက်ကာ ဒေဝတားနှင့် ရှိတော်တို့အား တර්ပဏ ပူဇော်하였다။ ဒေဝတားတို့ကို အರ್ಚနာပြုပြီးနောက်၊ စည်းကမ်းအတိုင်း ဟෝမကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 40

यजते वैष्णवांल्लोकान् स्नानजाप्यहुतेन च । एवं वर्षशते प्राप्ते रुद्रविष्णुपितामहाः

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဇပ (မန္တရ) ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ဟိုးမ အာဟုတိ ပူဇော်ခြင်းတို့ဖြင့် သူမသည် ပူဇော်ကာ ဝိုင်ෂ္ဏဝ လောကများကို ရောက်ရှိသည်။ ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာ ပြည့်သော် ရုဒ္ဒရ၊ ဝိෂ္ဏု နှင့် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) တို့ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။

Verse 41

सम्प्राप्ता द्विजरूपैस्तु एरण्ड्याः सङ्गमे प्रिये । पुरतः संस्थितास्तस्या वेदमभ्युद्धरन्ति च

ချစ်သူရေ၊ သူတို့သည် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အဲရန်ဒီ မြစ်ဆုံရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဝေဒ၏ ဂုဏ်တော်ကို ကြွေးကြော် ချီးမြှောက်ကြသည်။

Verse 42

अनसूया जपं त्यक्त्वा निरीक्ष्य तान्मुहुर्मुहुः । उत्थिता सा विशालाक्षी अर्घं दत्त्वा यथाविधि

အနသုယာသည် ဇပကို ခဏရပ်ကာ သူတို့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှု하였다။ ထို့နောက် မျက်လုံးကျယ်သော အမျိုးသမီးသည် ထ၍ ထုံးတမ်းအတိုင်း အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေ) ကို ဆက်ကပ်하였다။

Verse 43

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलं तपः । दर्शनेन तु विप्राणां सर्वपापैः प्रमुच्यते

“ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံ၏၊ ယနေ့ ငါ၏ တပစ်ယာသည်လည်း အကျိုးပြည့်စုံ၏။ သန့်ရှင်းသော ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဒർശနပြုရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ရသည်။”

Verse 44

प्रदक्षिणं ततः कृत्वा साष्टाङ्गं प्रणताब्रवीत् । कन्दमूलफलं शाकं नीवारानपि पावनान् । प्रयच्छाम्यहमद्यैव मुनीनां भावितात्मनाम्

ထို့နောက် သူမသည် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်လည်ကာ အဋ္ဌာင်္ဂ ပရဏာမဖြင့် ဦးချကန်တော့ပြီး ပြောသည်— “ယနေ့ပင် စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်သော မုနိတို့အား အမြစ်အုံ (ကန္ဒ-မူလ)၊ သစ်သီး၊ ဟင်းရွက်နှင့် သန့်စင်စေသော နီဝါရ တောဆန်ကိုပါ ဆက်ကပ်မည်။”

Verse 45

विप्रा ऊचुः । तपसा तु विचित्रेण तपःसत्येन सुव्रते । तृप्ताः स्म सर्वकामैस्तु सुव्रते तव दर्शनात्

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်– “အို သီလဝတ္တရားမြတ်သော မိန်းမရေ၊ သင်၏ အံ့ဖွယ် တပစ်နှင့် တပဿယာ၏ သစ္စာတရားကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆန္ဒအားလုံး၌ ပြည့်ဝတိမ်းတိမ်လာပြီ—သင်ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင်။”

Verse 46

अस्माकं कौतुकं जातं तापसेन व्रतेन यत् । स्वर्गमोक्षसुतस्यार्थे तपस्तपसि दुष्करम्

ကျွန်ုပ်တို့တွင် သင်၏ တပသီဝရတအကြောင်း စိတ်ဝင်စားမှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၊ မောက္ခနှင့် သားတော်အတွက် သင်သည် တပစ်ပေါ်တပစ် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿယာကို ဆောင်ရွက်နေသည်။

Verse 47

अनसूयोवाच । तपसा सिध्यते स्वर्गस्तपसा परमा गतिः । तपसा चार्थकामौ च तपसा गुणवान्सुतः । तप एव च मे विप्राः सर्वकामफलप्रदम्

အနသူယာက ဆိုသည်– “တပစ်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိ၏၊ တပစ်ဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရရှိ၏။ တပစ်ဖြင့် စည်းစိမ်နှင့် ဆန္ဒလည်း ပြည့်စုံ၏၊ တပစ်ဖြင့် သီလဂုဏ်ပြည့်သော သားတော်ကို ရရှိ၏။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ တပစ်တည်းသာလျှင် ရည်မှန်းချက်အားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးတတ်သည်။”

Verse 48

विप्रा ऊचुः । तन्वी श्यामा विशालाक्षी स्निग्धाङ्गी रूपसंयुता । हंसलीलागतिगमा त्वं च सर्वाङ्गसुन्दरी

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်– “သင်သည် ကိုယ်လုံးပါးလျား၍ အမဲရောင်သွေးသဏ္ဍာန်ရှိကာ မျက်လုံးကျယ်ဝန်းသည်။ ကိုယ်အင်္ဂါများ နူးညံ့တောက်ပ၍ အလှအပနှင့် ပြည့်စုံသည်။ သင်၏ လှုပ်ရှားလျှောက်လှမ်းမှုသည် ဟင်္သာ၏ ကစားသလို လှပ၍ သင်သည် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း၌ လှပသူဖြစ်သည်။”

Verse 49

किं च ते तपसा कार्यमात्मानं शोच्यसे कथम्

ထို့နောက် သင်သည် တပစ်ကို ဘာအတွက် လိုအပ်သနည်း။ သင်သည် မိမိကိုယ်ကို အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသနည်း။

Verse 50

अनसूयोवाच । यदि रुद्रश्च विष्णुश्च स्वयं साक्षात्पितामहः । गूढरूपधराः सर्वे तच्चिह्नमुपलक्षये

အနသူယာက ပြောသည်။ “သင်တို့သည် ရုဒ္ဒရ၊ ဗိဿဏု နှင့် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍—အားလုံး လျှို့ဝှက်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားလျှင်—ထိုသစ္စာ၏ လက္ခဏာကို ငါသိမြင်နိုင်သည်။”

Verse 51

तस्या वाक्यावसाने तु स्वरूपं दर्शयन्ति ते । स्वस्वरूपैः स्थिता देवाः सूर्यकोटिसमप्रभाः

သူမ၏ စကားပြီးဆုံးသည့်အခါ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြသကြသည်။ ဒေဝတားတို့သည် ကိုယ်ပိုင် ဒိဗ္ဗသဘာဝ၌ တည်၍ ကုဋေများသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေကြသည်။

Verse 52

चतुर्भुजो महादेवि शङ्खचक्रगदाधरः । अतसीपुष्पवर्णस्तु पीतवासा जनार्दनः

အို မဟာဒေဝီ၊ ဇနာဒနသည် လက်လေးဖက်ဖြင့် ပေါ်ထွန်း၍ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သည်။ ကိုယ်ရောင်သည် အတစီပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အဝတ်အစားမှာ အဝါရောင်ဖြစ်သည်။

Verse 53

गरुत्मान्वाहनं यस्य श्रिया च सहितो हरिः । प्रसन्नवदनः श्रीमान्स्वयंरूपो व्यवस्थितः

ဂရုဍကို ယာဉ်တော်အဖြစ်ထားသော ဟရိသည် သရီဒေဝီနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ ထင်ရှားသော ရုပ်တော်ဖြင့် တည်ရှိနေသည်—တောက်ပ၍ မင်္ဂလာပြည့်ဝ—မျက်နှာတော်သည် တည်ငြိမ်၍ ကရုဏာပြည့်စုံသည်။

Verse 54

पीतवासा महादेवि चतुर्वदनपङ्कजः । हंसोपरि समारूढो ह्यक्षमालाकरोद्यतः

အို မဟာဒေဝီ၊ ဗြဟ္မာသည် အဝါရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသည်—မျက်နှာလေးဖက်၊ ကြာပန်းမျက်နှာတော်—ဟင်္သာပေါ် စီးနင်း၍ လက်ကို မြှောက်ကာ အက္ခမလာ (ပုတီး) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 55

आगतो नर्मदातीरे ब्रह्मा लोकपितामहः । योऽसौ सर्वजगद्व्यापी स्वयं साक्षान्महेश्वरः

နර්မဒါမြစ်ကမ်းပေါ်သို့ လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာ ရောက်လာ၏။ ထို့ပြင် စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံး ပျံ့နှံ့တော်မူသော—စက္ခတ်တင် မဟေရှဝရ ကိုယ်တိုင်လည်း ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 56

वृषभं तु समारूढो दशबाहुसमन्वितः । भस्माङ्गरागशोभाढ्यः पञ्चवक्त्रस्त्रिलोचनः

သခင်တော်သည် နွားထီး (ဝೃಷභ) ပေါ်တက်စီး၍ လက်တစ်ဆယ်ပါရှိတော်မူ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ လိမ်းကာ တောက်ပလှပ၍—မျက်နှာငါးပါး၊ မျက်စိသုံးပါးဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 57

जटामुकुटसंयुक्तः कृतचन्द्रार्द्धशेखरः । एवंरूपधरो देवः सर्वव्यापी महेश्वरः

ဇဋာမုကুটဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ လဝက်ကို ဦးထိပ်အလှအဖြစ် ဆောင်တော်မူ၏။ ဤသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် စကြဝဠာလုံးဝ ပျံ့နှံ့တော်မူသော မဟေရှဝရ သခင်တော်သည် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်တော်မူ၏။

Verse 58

अनसूया निरीक्ष्यैतद्देवानां दर्शनं परम् । वेपमाना ततः साध्वी सुरान्दृष्ट्वा मुहुर्मुहुः

နတ်တို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒർശနကို မြင်တွေ့သဖြင့် သီလရှင် အနသူယာသည် တုန်လှုပ်ကာ ကန့်ကွက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် နတ်တို့ကို မကြာခဏ ထပ်မံကြည့်ရှုနေ၏။

Verse 59

अनसूयोवाच । किं व्यापारस्वरूपास्तु विष्णुरुद्रपितामहाः । एतद्वै श्रोतुमिच्छामि ह्यशेषं कथयन्तु मे

အနသူယာက ဆို၏—“ဗိဿဏု၊ ရုဒ္ရ နှင့် ပိတామဟ (ဘြဟ္မာ) တို့၏ အခြေခံတာဝန်နှင့် သဘောသဘာဝသည် အဘယ်နည်း? အလုံးစုံကို ပြည့်စုံစွာ ကြားလိုသည်—မကျန်မလပ် ငါ့အား ပြောပြပါ။”

Verse 60

ब्रह्मोवाच । प्रावृट्कालो ह्यहं ब्रह्मा आपश्चैव प्रकीर्तिताः । मेघरूपो ह्यहं प्रोक्तो वर्षयामि च भूतले

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “ငါသည် မိုးရာသီ (ပရာဝြဋ္) ဖြစ်၏၊ ထို့ပြင် ရေများအဖြစ်လည်း ကြေညာခံရ၏။ ငါကို မိုးတိမ်ရုပ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မိုးကို ရွာစေ၏။”

Verse 61

अहं सर्वाणि बीजानि प्राक्सन्ध्यासूदिते रवौ । एतद्वै कारणं सर्वं रहस्यं कथितं परम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “မနက်ဦးစန္ဓျာအချိန် နေထွက်လာသောအခါ ငါသည် မျိုးစေ့အားလုံး ဖြစ်၏။ ဤသည်ပင် အလုံးစုံ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြေညာပြီးပြီ။”

Verse 62

विष्णुरुवाच । हेमन्तश्च भवेद्विष्णुर्विश्वरूपं चराचरम् । पालनाय जगत्सर्वं विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम्

ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်– “ဟေမန္တ (အစောပိုင်းဆောင်း) ရာသီတွင် ငါ ဗိဿဏုသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ် (ဝိශ්ဝရူပ) ဖြစ်လာ၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရန် ဤသည်ပင် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟိမဖြစ်၏။”

Verse 63

रुद्र उवाच । ग्रीष्मकालो ह्यहं प्रोक्तः सर्वभूतक्षयंकरः । कर्षयामि जगत्सर्वं रुद्ररूपस्तपस्विनि

ရုဒ္ရက မိန့်တော်မူသည်– “ငါကို ဂရီဿမ (နွေရာသီ) ဟု ကြေညာထားပြီး သတ္တဝါအားလုံး၏ ချို့ယွင်းကျဆင်းမှုကို ဖြစ်စေ၏။ အို တပသ္ဝိနီ၊ ရုဒ္ရရုပ်ဖြင့် ငါသည် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ခြောက်သွေ့စေ၍ အင်အားကို ဆွဲယူ၏။”

Verse 64

एवं ब्रह्मा च विष्णुश्च रुद्रश्चैव महाव्रते । त्रयो देवास्त्रयः सन्ध्यास्त्रयः कालास्त्रयोऽग्नयः

ဤသို့ဖြစ်၍ အို မဟာဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော မိန်းမတော်၊ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရုဒ္ရ သုံးပါးသည် ဒေဝတားသုံးပါး ဖြစ်ကြ၏။ ထို့အတူ စန္ဓျာ သုံးခါ၊ ကာလအပိုင်း သုံးမျိုးနှင့် သန့်ရှင်းသော မီး သုံးပါးလည်း ရှိ၏။

Verse 65

तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च रुद्रश्चैकात्मतां गतः । वरं दद्युश्च ते भद्रे यस्त्वया मनसीप्सितम्

ထိုအခါ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနုနှင့် ရုဒ္ဒရတို့သည် အနှစ်သာရတစ်ခုတည်းအဖြစ် တစ်စိတ်တစ်ဝိညာဉ် ဖြစ်လာကြ၏။ အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ သင်၏စိတ်၌ လိုလားသည့် ဆုတောင်းပေးကမ်းရန် သူတို့ အသင့်ရှိကြ၏။

Verse 66

अनसूयोवाच । धन्या पुण्या ह्यहं लोके श्लाघ्या वन्द्या च सर्वदा । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च प्रसन्नवदनाः शुभाः

အနသုယာက ပြောသည်— “အမှန်တကယ် ဤလောက၌ ငါသည် ကံကောင်းမင်္ဂလာရှိ၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။ အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းထိုက်၊ ဦးညွှတ်ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနုနှင့် ရုဒ္ဒရတို့သည် သာယာငြိမ်းချမ်း၍ မင်္ဂလာပြည့်သော မျက်နှာတော်များဖြင့် ငါ့ရှေ့၌ ရပ်တည်နေကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 67

यदि तुष्टास्त्रयो देवा दयां कृत्वा ममोपरि । अस्मिंस्तीर्थे तु सांनिध्याद्वरदाः सन्तु मे सदा

“သုံးပါးသော ဒေဝတားတို့သည် ငါ့အပေါ် ကရုဏာပြု၍ ပျော်ရွှင်တော်မူပါက၊ ဤတီရ္ထ၌ သူတို့၏ နီးကပ်တော်မူမှုကြောင့် ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း ဆုတောင်းပေးကမ်းသူများ ဖြစ်နေပါစေ။”

Verse 68

रुद्र उवाच । एवं भवतु ते वाक्यं यत्त्वया प्रार्थितं शुभे । प्रत्यक्षा वैष्णवी माया एरण्डीनाम नामतः

ရုဒ္ဒရက မိန့်တော်မူသည်— “ဤသို့ပင် ဖြစ်စေ။ အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ သင်တောင်းဆိုသမျှ ပြည့်စုံစေ။ ဤနေရာ၌ ဝိဿနု၏ သက္တိဖြစ်သော ဝိုင်ෂ္ဏဝီ မာယာသည် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာမည်၊ နာမအားဖြင့် ‘ဧရဏ္ဍီ’ ဟု ခေါ်ကြမည်။”

Verse 69

यस्या दर्शनमात्रेण नश्यते पापसञ्चयः । चैत्रमासे तु सम्प्राप्ते अहोरात्रोषितो भवेत्

“သူမကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် စုဆောင်းထားသော အပြစ်အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့ပြင် ချိုင်တြ မာသ် ရောက်လာသောအခါ ထိုနေရာ၌ တစ်နေ့တစ်ည အပြည့်အဝ တည်းခိုနေသင့်သည်။”

Verse 70

एरण्ड्याः सङ्गमे स्नात्वा ब्रह्महत्यां व्यपोहति । रात्रौ जागरणं कुर्यात्प्रभाते भोजयेद्द्विजान्

ဧရဏ္ဍီမြစ်ဆုံရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးလျှင် ဗြာဟ္မဏသတ်မှုကဲ့သို့ မဟာအပြစ်တောင် ပယ်ဖျက်နိုင်သည်။ ညတွင် ဇာဂရဏ (အိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နိုး) ပြု၍ မနက်အရုဏ်တွင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို အာဟာရကျွေးမွေးရမည်။

Verse 71

यथोक्तेन विधानेन पिण्डं दद्याद्यथाविधि । प्रदक्षिणां ततो दद्याद्धिरण्यं वस्त्रमेव च

ဖော်ပြထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ယထာဝိဓိ ပိဏ္ဍ (အဘိုးအဘွားအတွက် အလှူအတန်း) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ပရဒက္ခိဏာ (ဝန်းလှည့်ကန်တော့) ပြု၍ နောက်တစ်ဆင့်တွင် ဟိရဏ္ယ (ရွှေ) နှင့် အဝတ်အထည်ကိုလည်း ဒါနပြုရမည်။

Verse 72

रजतं च तथा गावो भूमिदानमथापि वा । सर्वं कोटिगुणं प्रोक्तमिति स्वायम्भुवोऽब्रवीत्

ငွေ (ရဇတ) ကိုပေးလှူခြင်း၊ နွားပေးလှူခြင်း၊ သို့မဟုတ် မြေယာဒါနပေးလှူခြင်းဖြစ်စေ—ဤအလှူအားလုံးကို ကောဋိဂုဏ် ပုဏ္ဏဖလ ရရှိသည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ ထိုသို့ စွာယံဘူဝ (မနု) က မိန့်ကြား하였다။

Verse 73

ये म्रियन्ति नरा देवि एरण्ड्याः सङ्गमे शुभे । यावद्युगसहस्रं तु रुद्रलोके वसन्ति ते

အို ဒေဝီ၊ ဧရဏ္ဍီ၏ မင်္ဂလာမြစ်ဆုံရာ၌ သေဆုံးသော လူတို့သည် ယုဂ တစ်ထောင်ကြာ ရုဒ္ရလောက၌ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 74

अहोरात्रोषितो भूत्वा जपेद्रुद्रांश्च वैदिकान् । एकादशैकसंज्ञांश्च स याति परमां गतिम्

တစ်နေ့တစ်ည အပြည့်အဝ နေထိုင်ပြီးနောက် ဝေဒမှ ရုဒ္ရဟိမ်းများကို ဇပ် (japa) ရွတ်ဆိုရမည်—‘တစ်ဆယ့်တစ်’ (ဧကာဒశ) ဟု ခေါ်သော ဟိမ်းများဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 75

विद्यार्थी लभते विद्यां धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रांल्लभेत्कामान् यथेप्सितान्

ပညာကို ရှာဖွေသူသည် ပညာကို ရရှိ၏၊ ငွေကြေးကို ရှာဖွေသူသည် ငွေကြေးကို ရရှိ၏။ သားသမီးကို ဆန္ဒရှိသူသည် သားသမီးကို ရရှိပြီး၊ ဆန္ဒတော်မူသမျှကို မိမိလိုသလို အတိအကျ ရရှိ၏။

Verse 76

एरण्ड्याः सङ्गमे स्नात्वा रेवाया विमले जले । महापातकिनो वापि ते यान्ति परमां गतिम्

အဲရန်ဒီ၏ ဆုံရာ၌ ရေဝါ (နရမဒါ) ၏ သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေတွင် ရေချိုးလျှင်၊ မဟာအပြစ်ကြီးများကို ထမ်းပိုးထားသူတို့ပင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်နိုင်ကြ၏။

Verse 77

अनसूयोवाच । यदि तुष्टास्त्रयो देवा मम भक्तिप्रचोदिताः । मम पुत्रा भवन्त्वेव हरिरुद्रपितामहाः

အနသူယာက ပြောသည်– “ကျွန်မ၏ ဘက္တိကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ သုံးပါးသော ဒေဝတို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြလျှင်၊ ဟရီ (ဗိဿနု)၊ ရုဒြ (ရှီဝ) နှင့် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) တို့သည် အမှန်တကယ် ကျွန်မ၏ သားများ ဖြစ်ပါစေ”။

Verse 78

विष्णुरुवाच । पूज्या यत्पुत्रतां यान्ति न कदाचिच्छ्रुतं मया । शुभे ददामि पुत्रांस्ते देवतुल्यपराक्रमान् । रूपवन्तो गुणोपेतान्यज्विनश्च बहुश्रुतान्

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– “အို ပူဇော်ထိုက်သူမ၊ ပူဇော်ထိုက်သော ဒေဝတို့သည် သားအဖြစ်သို့ ဝင်လာကြသည်ဟု ငါ မည်သည့်အခါမျှ မကြားဖူး။ သို့သော် အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သင်အား ဒေဝတူသော သတ္တိဗလရှိ၍ ရုပ်ရည်လှပ၊ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံ၊ ယဇ္ဉာ၌ နစ္စဓုဝ တည်ကြည်ပြီး ပညာဗဟုသုတကြွယ်ဝသော သားများကို ငါ ပေးအပ်၏။”

Verse 79

अनसूयोवाच । ईप्सितं तच्च दातव्यं यन्मया प्रार्थितं हरे । नान्यथा चैव कर्तव्या मम पुत्रैषणा तु या

အနသူယာက ပြောသည်– “အို ဟရီ၊ ကျွန်မ ဆုတောင်းထားသမျှကို ဆန္ဒအတိုင်း တိတိကျကျ ပေးအပ်ပါ။ ကျွန်မ၏ သားလိုချင်သော ဆန္ဒကို အခြားနည်းဖြင့် မဖြည့်ဆည်းပါနှင့်။”

Verse 80

विष्णुरुवाच । पूर्वं तु भृगुसंवादे गर्भवास उपार्जितः । तस्याहं चैव पारं तु नैव पश्यामि शोभने

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– ယခင်က ဘൃဂုနှင့် ဆွေးနွေးရာတွင် “ဂರ್ಭတွင်းနေထိုင်ခြင်း” ၏ ကုသိုလ်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ အို လှပသူ၊ ထိုအရာ၏ အဆုံးသတ်ကမ်းပါးကို ငါမမြင်နိုင်သေး။

Verse 81

स्मरमाणः पुरावृत्तं चिन्तयामि पुनःपुनः । एवं संचिन्त्य ते देवाः पितामहमहेश्वराः

အတိတ်က ဖြစ်ရပ်ကို သတိရ၍ ငါသည် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားဆင်ခြင်၏။ ထိုသို့ စိတ်တွင် ချိန်တွယ်စဉ်းစားကြရာ၌ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) နှင့် မဟေရှွရ (ရှီဝ) တို့လည်း တိုင်ပင်ဆင်ခြင်ကြ၏။

Verse 82

अयोनिजा भविष्यामस्तव पुत्रा वरानने । योनिवासे महाप्राज्ञि देवा नैव व्रजन्ति च

အို မျက်နှာလှသူ၊ ငါတို့သည် သင်၏ သားများ ဖြစ်ကြမည်—အယောနိဇ၊ ဂರ್ಭမှ မမွေးဖွားသောသူများ။ အို မဟာပညာရှိမ၊ ဒေဝတို့သည် ဂರ್ಭတွင်းနေထိုင်ရသော မွေးဖွားခြင်းသို့ မဝင်ကြ။

Verse 83

सांनिध्यात्सङ्गमे देवि लोकानां तु वरप्रदाः । एरण्डी वैष्णवी माया प्रत्यक्षा त्वं भविष्यसि

အို ဒေဝီ၊ သန့်ရှင်းသော ဆုံရာ (သင်္ဂမ) တွင် သင်၏ နီးကပ်တည်ရှိမှုကြောင့် လောကတို့အတွက် ဆုတောင်းပြည့်စေသော အရှင်မ ဖြစ်လိမ့်မည်။ “ဧရဏ္ဍီ”—ဝိုင်ရှ္ဏဝီ မာယာ အဖြစ် သင်သည် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်။

Verse 84

त्रयो देवाः स्थिताः पाथ रेवाया उत्तरे तटे । वरप्राप्ता तु सा देवी गता माहेन्द्रपर्वतम्

အို ချစ်သူ၊ ဒေဝသုံးပါးသည် ရေဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် တည်နေကြ၏။ သို့သော် ဒေဝီသည် ဆုတောင်းပြည့်ပြီးနောက် မာဟေန္ဒြ တောင်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 85

क्षीणाङ्गी शुक्लदेहा च रूक्षकेशी सुदारुणा । कृतयज्ञोपवीता सा तपोनिष्ठा शुभेक्षणा

သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများ ပိန်လှီ၍ ကိုယ်ခန္ဓာဖြူဖျော့ကာ ဆံပင်ကြမ်းတမ်းပြီး တပဿာသည် အလွန်ကြမ်းမာလှ၏။ ယဇ္ဉောပဝီတကို ဝတ်ဆင်လျက် တပစ်၌ တည်ကြည်၍ မင်္ဂလာမြင်ကွင်းရှိသူမ ဖြစ်၏။

Verse 86

शिलातलनिविष्टोऽसौ दृष्टः कान्तो महायशाः । हृष्टचित्तोऽभवद्देवि उत्तिष्ठोत्तिष्ठ साब्रवीत्

ကျောက်ပြားပေါ်၌ ထိုင်နေသော ထင်ရှားကျော်ကြား၍ တောက်ပသော အရှင်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ အို ဒေဝီ၊ သူသည် စိတ်ပျော်ရွှင်လာကာ “ထပါ၊ ထပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 87

अत्रिरुवाच । साधु साधु महाप्राज्ञे ह्यनसूये महाव्रते । अचिन्त्यं गालवादीनां वरं प्राप्तासि दुर्लभम्

အတြီက ပြောသည်—“ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏။ အလွန်ပညာရှိသော အနသုယာ၊ မဟာဝရတကို ထမ်းဆောင်သူမ၊ ဂာလဝ စသည့် ရှိတို့အကြားတွင်ပင် ရခဲသော မစဉ်းစားနိုင်သည့် ဝရကို သင်ရရှိခဲ့ပြီ”။

Verse 88

अनसूयोवाच । त्वत्प्रसादेन देवर्षे वरं प्राप्तास्मि दुर्लभम् । तेन देवाः प्रशंसन्ति सिद्धाश्च ऋषयोऽमलाः

အနသုယာက ပြောသည်—“အို ဒေဝရိရှီ၊ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ရခဲသော ဝရကို ကျွန်မ ရရှိခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့က ကျွန်မကို ချီးမွမ်းကြပြီး စိဒ္ဓတို့နှင့် မလင်ကင်းသော ရှိတို့လည်း ချီးမွမ်းကြပါသည်”။

Verse 89

एवमुक्ता तु सा देवी हर्षेण महता युता । आलोकयेत्ततः कान्तं तेनापि शुभदर्शना

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသော် ထိုဒေဝီသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။ ထို့နောက် သူမသည် မိမိချစ်သူကို ကြည့်ရှုလေရာ မင်္ဂလာရုပ်သွင်ရှိသော သူမကိုလည်း သူက ပြန်လည်ကြည့်ရှု၏။

Verse 90

ईक्षणाच्चैव संजातं ललाटे मण्डलं शुभम् । नवयोजनसाहस्रं मण्डलं रश्मिभिर्वृतम्

ထိုမျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ခြင်းမှပင် နဖူးပေါ်၌ မင်္ဂလာမဏ္ဍလတစ်ဝိုင်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ယောဇနာကိုးထောင်ကျယ်သော ဝိုင်းကြီးကို အလင်းရောင်ရశ္မီများက ဝန်းရံထားသည်။

Verse 91

कदम्बगोलकाकारं त्रिगुणं परिमण्डलम् । तस्य मध्ये तु देवेशि पुरुषो दिव्यरूपधृक्

၎င်းသည် ကဒမ္ဗပန်းလုံးကဲ့သို့ ဝိုင်းဝိုင်းလုံးလုံးဖြစ်၍ သုံးထပ်သုံးဂုဏ်ဖြင့် ပြည့်စုံသော မဏ္ဍလဝိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုအလယ်၌၊ ဟေ ဒေဝေရှီ၊ ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ဆောင်ထားသော ပုရုෂတစ်ပါး ရှိ၏။

Verse 92

हेमवर्णोऽमृतमयः सूर्यकोटिसमप्रभः । आद्यः पुत्रोऽनसूयायाः स्वयं साक्षात्पितामहः

ရွှေရောင်အဆင်းရှိ၍ အမృతသဘောတရားဖြစ်ကာ နေကောဋိများနှင့်တူသကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ အနသူယာ၏ ပထမသားဟု ထင်ရှားပြီး အမှန်တကယ်မှာ ပိတామဟ ဘြဟ္မာတော်ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 93

चन्द्रमा इति विख्यातः सोमरूपो नृपात्मज । इष्टापूर्ते च संपाति कलाषोडशकेन तु

သူသည် ‘စန္ဒ్రమာ’ ဟု ထင်ရှားသော လဖြစ်၍ ဆိုမရုပ်သဘောကို ဆောင်၏။ ဟေ မင်းသား၏သား၊ လကလာ ဆယ့်ခြောက်ပါး၏ လှည့်ပတ်မှုအားဖြင့် အိဋ္ဌနှင့် ပူရ္တ ကုသိုလ်တို့၏ အကျိုးဖလနှင့် ဆက်နွယ်လာသည်။

Verse 94

प्रतिपच्च द्वितीया च तृतीया च महेश्वरि । चतुर्थी पञ्चमी चैव अव्यया षोडशी कला

ဟေ မဟေရှဝရီ၊ ပရတိပတ်၊ ဒွိတီယာ၊ တြိတီယာ၊ ထို့အတူ စတုရ္ထီနှင့် ပဉ္စမီ—ဤတိထိများသည် မပျက်မယွင်းသော ဆယ့်ခြောက်မြောက် ကလာ၊ ဆိုဒသီ-ကလာနှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 95

चतुर्विधस्य लोकस्य सूक्ष्मो भूत्वा वरानने । आप्रीणाति जगत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

လောကလေးမျိုးအတွင်း၌ အလွန်သိမ်မွေ့သောအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ၊ မျက်နှာလှသူမ၊ ထိုအရှင်သည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ပျိုးထောင်လျက်—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော တြိလောကကိုပါ ပြည့်ဝစေသည်။

Verse 96

सर्वे ते ह्युपजीवन्ति हुतं दत्तं शशिस्थितम् । वनस्पतिगते सोमे धनवांश्च वरानने

သတ္တဝါအားလုံးသည် မီးပူဇော်၌ ဆက်ကပ်သော အာဟုတိနှင့် ဒါနပေးကမ်းခြင်းတို့ကို အားထား၍ အသက်ရှင်ကြသည်၊ ထိုအရာတို့သည် လမင်းအောက်၌ တည်ရှိ၏။ ထို့ပြင် စိုမသည် အပင်အနှံ့၌ ကိန်းဝပ်သောအခါ၊ မျက်နှာလှသူမ၊ လူသည် ဥစ္စာဓနဖြင့် ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 97

भुञ्जन् परगृहे मूढो ददेदब्दकृतं शुभम् । वनस्पतिगते सोमे यस्तु छिन्द्याद्वनस्पतीन् । तेन पापेन देवेशि नरा यान्ति यमालयम्

သူတစ်ပါးအိမ်၌ စားသောက်နေသော မိုက်မဲသူတောင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပြုစုထားသော ကုသိုလ်ကို ဒါနပြု၍ ပေးလှူနိုင်သည်။ သို့သော် ဒေဝီမယ်တော်၊ စိုမသည် အပင်အနှံ့၌ ကိန်းဝပ်နေချိန်၌ သစ်ပင်များကို ဖြတ်တောက်သူရှိလျှင်—ထိုအပြစ်ကြောင့်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်မ၊ လူတို့သည် ယမမင်း၏ နေရာသို့ သွားရသည်။

Verse 98

वनस्पतिगते सोमे मैथुनं यो निषेवते । ब्रह्महत्यासमं पापं लभते नात्र संशयः

စိုမသည် အပင်အနှံ့၌ ကိန်းဝပ်နေချိန်၌ မေထုန်ကို ကျင့်သူသည် ဘြဟ္မဟတ္တယာနှင့် တူညီသော အပြစ်ကို ရရှိသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 99

वनस्पतिगते सोमे मन्थानं योऽधिवाहयेत् । गावस्तस्य प्रणश्यन्ति याश्च वै पूर्वसंचिताः

စိုမသည် အပင်အနှံ့၌ ကိန်းဝပ်နေချိန်၌ မန်ထာန်တံကို လှည့်၍ (နို့ကွဲရန်) လုပ်ဆောင်စေသူ၏ နွားများ ပျက်စီးသွားမည်—ယခင်က စုဆောင်းထားသည့် နွားများတောင်ပါ။

Verse 100

वनस्पतिगते सोमे ह्यध्वानं योऽधिगच्छति । भवन्ति पितरस्तस्य तं मासं रेणुभोजनाः

သိုမ (Soma) သည် အပင်အနှံ့၌ တည်ရှိနေချိန်၌ ခရီးထွက်သူ မည်သူမဆို၊ ထိုလအတွင်း သူ၏ ပိတရ်ဘိုးဘွားတို့သည် “ဖုန်စားသူ” ကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သင့်တော်သော ရှရာဒ္ဓ ပူဇော်ပဏ္ဏာမှ ဝေးကွာရသည်။

Verse 101

अमावस्यां महादेवि यस्तु श्राद्धप्रदो भवेत् । अब्दमेकं विशालाक्षि तृप्तास्तत्पितरो ध्रुवम्

အို မဟာဒေဝီ၊ အမావัสယာနေ့၌ ရှရာဒ္ဓကို ပူဇော်လှူဒါန်းသူ မည်သူမဆို၊ အို မျက်လုံးကျယ်သူ၊ သူ၏ ပိတရ်ဘိုးဘွားတို့သည် တစ်နှစ်ပြည့်လုံး မလွဲမသွေ တృप्तကြသည်။

Verse 102

हिरण्यं रजतं वस्त्रं यो ददाति द्विजातिषु । सर्वं लक्षगुणं देवि लभते नात्र संशयः

အို ဒေဝီ၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များထံသို့ ရွှေ၊ ငွေ နှင့် အဝတ်အထည်တို့ကို ဒါနပြုသူသည် အရာရာ၌ သိန်းတစ်သောင်း (လက္ခ) ဆတိုးသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်—ဤ၌ သံသယမရှိ။

Verse 103

। अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်းအမှတ်အသား)။

Verse 104

द्वितीयस्तु महादेवि दुर्वासा नाम नामतः । सृष्टिसंहारकर्ता च स्वयं साक्षान्महेश्वरः

အို မဟာဒေဝီ၊ ဒုတိယသား၏ အမည်မှာ ဒုရဝါသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပျက်သိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်သော၊ ကိုယ်တိုင်ပင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းသော မဟေရှဝရ ဖြစ်သည်။

Verse 105

ऋषिमध्यगतो देवि तपस्तपति दुष्करम् । सोऽपि रुद्रत्वमायाति सम्प्राप्ते भूतविप्लवे

အို ဒေဝီ၊ ရှင်ရသီတို့အလယ်၌ နေထိုင်လျက် သူသည် ခက်ခဲလွန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်၏။ သတ္တဝါတို့၏ မဟာအလှုပ်အရှား ရောက်လာသောအခါ သူလည်း ရုဒြအဖြစ်သို့ ရောက်၏။

Verse 106

इन्द्रोऽपि शप्तस्तेनैव दुर्वाससा वरानने । द्वितीयस्य तु पुत्रस्य सम्भवः कथितो मया

အို မျက်နှာလှသူ၊ ထိုဒုရဝါသာပင် အိန္ဒြာကိုလည်း ကျိန်စာပေးခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယသား၏ မွေးဖွားရာဇဝင်ကို သင်အား ငါဆိုပြီ။

Verse 107

दत्तात्रेयस्वरूपेण भगवान्मधुसूदनः । जगद्व्यापी जगन्नाथः स्वयं साक्षाज्जनार्दनः

ဒတ္တာတရေယ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဘဂဝန် မဓုသူဒန သည် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏—လောကအနှံ့ ပြန့်နှံ့သော ဇဂန္နာထ၊ ကိုယ်တိုင် သက်သေဖြစ်သော ဇနာရဒနပင် ဖြစ်၏။

Verse 108

एते देवास्त्रयः पुत्रा अनसूयाया महेश्वरि । वरदानेन ते देवा ह्यवतीर्णा महीतले

အို မဟေရှဝရီ၊ အနသုယာ၏ သားသုံးပါးသည် အမှန်တကယ် ဒေဝတားများပင် ဖြစ်၏။ ကောင်းချီးပေးခြင်းကြောင့် ထိုဒေဝတားတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အဝတားဆင်းလာကြ၏။

Verse 109

पुत्रप्राप्तिकरं तीर्थं रेवायाश्चोत्तरे तटे । अनसूयाकृतं पार्थ सर्वपापक्षयं परम्

အို ပါရ္ထ၊ ရေဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ သားသမီးရရှိစေသော တီရ္ထတစ်ခု ရှိ၏။ အနသုယာက တည်ထောင်ထားပြီး အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေရာ၌ အလွန်မြတ်သော အာနုဘော်ရှိ၏။

Verse 110

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेऽस्मिन्नर्मदायां पुरातनम् । भ्रूणहत्या गता तत्र ब्राह्मणस्य नराधिप

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူ၏—အို မင်းမြတ်နရဓိပ၊ ဤလောက၌ နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ ရှေးဟောင်းအံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော သန္ဓေသားသတ်ပ罪 (ဘရူဏဟတ္ယာ) သည် ပယ်ရှားခံရ၏။

Verse 111

युधिष्ठिर उवाच । इतिहासं द्विजश्रेष्ठ कथयस्व ममानघ । सर्वपापहरं लोके दुःखार्तस्य च कथ्यताम्

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူ၏—အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်၊ အို အနဃ (အပြစ်မဲ့သူ)၊ လောက၌ ပ罪အားလုံးကို ဖျက်ပယ်နိုင်သော ထိုသန့်ရှင်းသော အိတိဟာသကို ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။ ဝမ်းနည်းဒုက္ခခံရသူအတွက်လည်း ဤကഥာကို ရွတ်ဆိုပေးပါ။

Verse 112

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सुवर्णशिलके ग्रामे गौतमान्वयसम्भवः । कृषीवलो महादेवि भार्यापुत्रसमन्वितः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူ၏—အို မဟာဒေဝီ၊ သုဝဏ္ဏသိလက ဟုခေါ်သော ရွာ၌ ဂေါတမ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော လယ်သမားတစ်ဦး နေထိုင်၍ ဇနီးနှင့် သားနှင့်အတူရှိ၏။

Verse 113

वसते तत्र गोविन्दः संजातो विपुले कुले । पुत्रदारसमोपेतो गृहक्षेत्ररतः सदा

ထိုနေရာ၌ ဂోవိန္ဒ ဟုခေါ်သောသူ နေထိုင်၏။ သူသည် ချမ်းသာသော မိသားစုကြီး၌ မွေးဖွားလာပြီး အိမ်နှင့် လယ်ယာမြေတို့ကို အမြဲစိတ်နှလုံးတင်ကာ ဇနီးနှင့် သားသမီးတို့နှင့်အတူ နေထိုင်၏။

Verse 114

शकटं पूरयित्वा तु काष्ठानामगमद्गुहम् । प्रक्षिप्तानि च काष्ठानि ह्येकाकी क्षुधयान्वितः

ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုသစ်သားများဖြင့် လှည်းကို ပြည့်စုံအောင် တင်ပြီး ဂူသို့ သွား၏။ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်၍ ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် ကတုန်ကယင်ဖြစ်ကာ သစ်သားများကို အတွင်းသို့ ပစ်ချလိုက်၏။

Verse 115

रिङ्गमाणस्तदा पुत्रः पितुः शब्दात्समागतः । न दृष्टस्तेन वै पुत्रः काष्ठैः संछादितोऽवशः

ထိုအခါ ကလေးသားသည် ဖခင်၏အသံကိုကြား၍ လှိမ့်လှိမ့်ကာ လာရောက်၏။ သို့သော် ဖခင်သည် သစ်တုံးများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းကာ အားနည်းစွာ လဲနေသော ကလေးကို မမြင်ခဲ့။

Verse 116

आगतस्त्वरितो गेहे पिपासार्तो नराधिप । शकटं मोच्य तद्द्वारि सवृषं रज्जुसंयुतम्

အရှင်မင်းကြီး၊ ရေငတ်ဝေဒနာကြောင့် သူသည် အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာ၏။ တံခါးဝ၌ လှည်းကို ဖြုတ်ချပြီး နွားကိုတော့ ကြိုးဖြင့် ချိတ်ထားသေး၏။

Verse 117

भार्या तस्यैव या दृष्टा चित्तज्ञा वशवर्तिनी । दृष्ट्वा निपातितं पुत्रं काष्ठैर्निर्भिन्नमस्तकम्

သူ၏ဇနီးသည် စိတ်ကိုသိမြင်တတ်၍ ခင်ပွန်း၏အမိန့်ကိုလိုက်နာသူဖြစ်ရာ၊ သားကလေး လဲကျနေပြီး သစ်တုံးများကြောင့် ခေါင်းကွဲကြေသွားသည်ကို မြင်၏။

Verse 118

अजल्पमानाकरुणं निक्षिप्तं ज्ञोलिकां शिशुम् । शुश्रूषणे रता साध्वी प्रियस्य च नराधिप

အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသဒ္ဓါရှင်မသည် စကားမပြော၊ အပြင်ပန်းကရုဏာငိုကြွေးခြင်းမပြုဘဲ ကလေးကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ထား၏။ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု၌ စိတ်နှစ်မြှုပ်ကာ ချစ်မြတ်နိုးသော ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်၏။

Verse 119

ततः स्नानादिकं कृत्वा भोजनाच्छयनं शुभम् । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठा ह्युत्थापयति शासनैः

ထို့နောက် ရေချိုးစသည်တို့ကို ပြီးစီးကာ အစာနှင့် ကောင်းမွန်သော အိပ်ရာကို စီစဉ်ပြီး၊ မိခင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော သူမသည် သားကို အသက်ရှိသကဲ့သို့ အမိန့်ပေး၍ နိုးထစေလိုက်၏။

Verse 120

यदा च नोत्थितः सुप्तः पुत्रः पञ्चत्वमागतः । तदा सा दीनवदना रुरोद च मुमोह च

အိပ်နေသောသားက မထလာတော့သဖြင့်—အမှန်တကယ် ပဉ္စဓာတ်တို့၌ လျောလျောလျားလျား ပြန်လည်လိမ့်ဝင်၍ (သေခြင်း) သို့ ရောက်သွားသောကြောင့်—ဒုက္ခကြောင့် မျက်နှာညှိုးနွမ်းသော မိခင်သည် ငိုကြွေးကာ မောဟတွင် မူးမေ့လဲကျသွား၏။

Verse 121

तच्छ्रुत्वा रुदितं शब्दं गोविन्दस्त्रस्तमानसः । किमेतदिति चोक्त्वा तु पतितो धरणीतले

ငိုကြွေးသံကို ကြားသဖြင့် ဂိုဝိန္ဒ၏စိတ်သည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်သွား၏။ “ဒါဘာလဲ” ဟု အော်ဆိုကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 122

द्वावेतौ मुक्तकेशौ तु भूमौ निपतितौ नृप । विलेपाते च राजेन्द्र निःश्वासोच्छ्वासितेन च

အရှင်မင်းကြီး၊ ဤနှစ်ဦးသည် ဆံပင်ဖြန့်လွှတ်ထားလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေကြ၏။ အရှင်မင်းမြတ်၊ အသက်ရှူထွက်ဝင် တက်ဆင်းသံကြောင့် ကိုယ်တော်တို့သည် လိမ်းလျက် မဲညစ်သွားကြ၏။

Verse 123

कं पश्ये प्राङ्गणे पुत्रं दृष्ट्वा क्रीडन्तमातुरम् । संधारयिष्ये हृदयं स्फुटितं तव कारणे

သင်ကို မြင်ပြီးနောက် အိမ်ဝင်းထဲတွင် မငြိမ်မသက် ကစားနေသော ငါ့သားဟု မည်သူကို ငါမြင်ရမည်နည်း။ သင်ကြောင့် ကွဲကြေသွားသော ငါ့နှလုံးကို ငါဘယ်သို့ ထိန်းထားနိုင်မည်နည်း။

Verse 124

त्वज्जन्मान्तं यशो नित्यमक्षयां कुलसन्ततिम् । दृष्ट्वा किमनृणीभूतो यास्यामि परमां गतिम्

သင်၏ဘဝလမ်းကြောင်းအဆုံး၊ မပျက်မယွင်းသောဂုဏ်သတင်းနှင့် မပြတ်မတောက်သော မျိုးဆက်စဉ်ဆက်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ ငါသည် တာဝန်ဘဏ္ဍာ (အကြွေး) မှ လွတ်ကင်းကာ ပရမဂတိ—အမြင့်ဆုံးလမ်း—သို့ ရောက်နိုင်မည်လော။

Verse 125

मम वृद्धस्य दीनस्य गतिस्त्वं किल पुत्रक । एते मनोरथाः सर्वे चिन्तिता विफला गताः

ချစ်သားရေ၊ အိုမင်း၍ အားနည်းသည့် ငါ့အတွက် အားကိုးရာဟာ သင်တစ်ယောက်တည်းလို့ ဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကြာရှည်စွာ စိတ်ကူးမျှော်လင့်ခဲ့သမျှ ဆန္ဒအားလုံးသည် မအောင်မြင်ဘဲ ပျက်စီးသွားပြီ။

Verse 126

इमां तु विकलां दीनां विहीनां सुतबान्धवैः । रुदन्तीं पतितां पाहि मातरं धरणीतले

သားရေ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငိုယိုလဲကျနေသော ဤမိခင်ကို ကာကွယ်ပေးပါ—အားနည်းပျက်စီး၍ ဆင်းရဲကင်းမဲ့၊ သားနှင့် ဆွေမျိုးမရှိတော့သူကို။

Verse 127

पुन्नाम्नो नरकाद्यस्मात्पितरं त्रायते सुतः । तेन पुत्र इति प्रोक्तः स्वयमेव स्वयम्भुवा

‘ပုန္နာမ’ ဟုခေါ်သော နရကမှ ဖခင်ကို သားက ကယ်တင်နိုင်သောကြောင့် ‘ပုတ္တ’ ဟု ခေါ်ကြသည်—ဤသို့ကိုယ်တိုင် စွဝယံဘူ (ဗြဟ္မာ) က ကြေညာတော်မူခဲ့သည်။

Verse 128

अपुत्रस्य गृहं शून्यं दिशः शून्या ह्यबान्धवाः । मूर्खस्य हृदयं शून्यं सर्वशून्यं दरिद्रता

သားမရှိသူ၏ အိမ်သည် ဗလာ; ဆွေမျိုးမရှိသူအတွက် အရပ်အနှံ့တောင် ဗလာဖြစ်သည်။ မိုက်မဲသူ၏ နှလုံးသား ဗလာ; ဆင်းရဲခြင်းသည် အရာရာ၌ ဗလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 129

मृषायं वदते लोकश्चन्दनं किल शीतलम् । पुत्रगात्रपरिष्वङ्गश्चन्दनादपि शीतलः

လူတို့က စန္ဒကူးက အေးမြတယ်လို့ မမှန်ကန်စွာ ပြောကြသည်။ သား၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖက်တွယ်ခြင်းသည် စန္ဒကူးထက်ပင် ပို၍ အေးမြသက်သာစေသည်။

Verse 130

श्मश्रुग्रहणक्रीडन्तं धूलिधूसरिताननम् । पुण्यहीना न पश्यन्ति निजोत्सङ्गसमास्थितम्

ကုသိုလ်မရှိသူတို့သည် မိမိပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော ကလေးကို မမြင်နိုင်ကြ—မုတ်ဆိတ်ကို ဆွဲကစား၍ မျက်နှာသည် ဖုန်မှုန့်ကြောင့် မဲညိုနေသည်။

Verse 131

दिगम्बरं गतव्रीडं जटिलं धूलिधूसरम् । पुण्यहीना न पश्यन्ति गङ्गाधरमिवात्मजम्

ကုသိုလ်မရှိသူတို့သည် မိမိသားကို မမြင်နိုင်ကြ—ကောင်းကင်ကိုသာ ဝတ်ဆင်သကဲ့သို့ (ဒိဂမ္ဗရ) အရှက်မရှိ၊ ဇဋာဆံပင်၊ ဖုန်မှုန့်ကြောင့် မဲညို—ဂင်္ဂါဓရ ရှိဝတော်ကဲ့သို့။

Verse 132

वीणावाद्यस्वरो लोके सुस्वरः श्रूयते किल । रुदितं बालकस्यैव तस्मादाह्लादकारकम्

လောက၌ ဝီဏာတီးသံသည် အလွန်ချိုမြိန်ဟု ကြားရသည်; သို့သော် မိမိကလေး၏ ငိုသံပင်လည်း ထို့ကြောင့်ပင် စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

Verse 133

मृगपक्षिषु काकेषु पशूनां स्वरयोनिषु । पुत्रं तेषु समस्तेषु वल्लभं ब्रुवते बुधाः

သမင်နှင့် ငှက်များအကြား၊ ကာကာများအကြား၊ တိရစ္ဆာန်အမျိုးမျိုး၏ အသံမျိုးရင်းများအတွင်း—ပညာရှိတို့က အားလုံးအတွက် သားသမီးသည် အချစ်ဆုံးဟု ဆိုကြသည်။

Verse 134

मत्स्याश्वप्रकराश्चैव कूर्मग्राहादयोऽपि वा । पुत्रोत्पत्तौ च हृष्यन्ति विपत्तौ यान्ति दुःखिताम्

ငါးများ၊ မြင်းအမျိုးမျိုး၊ ထို့ပြင် လိပ်၊ မိကျောင်း စသည့်အရာတို့ပင်—သားသမီးမွေးဖွားရာတွင် ဝမ်းမြောက်ကြပြီး၊ ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်လျှင် ဝမ်းနည်းကြသည်။

Verse 135

देवगन्धर्वयक्षाश्च हृष्यन्ते पुत्रजन्मनि । पञ्चत्वे तेऽपि शोचन्ति मन्दभाग्योऽस्मि पुत्रक

ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခတို့ပင် သားတော်မွေးဖွားရာ၌ ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ သို့သော် သူသည် ပဉ္စတ္ဝ (သေခြင်း) သို့ ရောက်သော် ပင် သူတို့လည်း ဝမ်းနည်းကာ “အို သားရေ၊ ငါကံမကောင်းသူပါ” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 136

ऋषिमेलापकं चक्रे पुत्रार्थे राघवो नृप । इन्द्रस्थाने स्थितस्तस्य प्रोक्षते ह्यासनं यतः

သားတော်ရရှိရန်အတွက် ရာဃဝ မင်းသည် ရှိတို့၏ စည်းဝေးပွဲကို စီစဉ်하였다။ ထို့နောက် အိန္ဒြာ၏ အဆင့်နေရာ၌ ရပ်တည်ကာ ဓမ္မနည်းအတိုင်း အာသနကို ပရောက္ခဏ (သန့်ရှင်းရေဖြန်း) ပြုစေ하였다။

Verse 137

स्वर्गवासं सुताद्बाह्यं विद्यते न तु पाण्डव । चक्रे दशरथस्तस्मात्पुत्रार्थं यज्ञमुत्तमम्

အို ပဏ္ဍဝ၊ သားမရှိလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ခြင်း မရှိဟု ဆို၏။ ထို့ကြောင့် ဒဿရထ မင်းသည် သားတော်ရရန် အထူးမြတ်သော ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 138

रामो लक्ष्मणशत्रुघ्नौ भरतस्तत्र सम्भवात् । कार्तवीर्यो जितो येन रामेणामिततेजसा

ထို (ယဇ္ဉ) မှ ရာမ၊ လက္ခမဏ၊ သတ္တရုဃ္န နှင့် ဘရတ တို့ မွေးဖွားလာကြ၏။ ထို့ပြင် အတိုင်းမသိ တေဇောရှိသော ရာမကြောင့် ကာတ္တဗီရျကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။

Verse 139

स रामो रामचन्द्रेण अष्टवर्षेण निर्जितः । एकाकिना हतो वाली प्लवगः शत्रुदुर्जयः

ထို ရာမ (ပရရှုရာမ) သည် အသက်ရှစ်နှစ်သာရှိသေးသော ရာမချန္ဒြာ၏ လက်ဖြင့် အနိုင်ယူခံရ၏။ ရန်သူတို့အတွက် မလွယ်ကူသော မျောက်မင်း ဝါလီကိုလည်း သူတစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

Verse 140

रावणो ब्रह्मपुत्रो यस्त्रैलोक्यं यस्य शङ्कते । हतः स रामचन्द्रेण सपुत्रः सहबान्धवः

ဗြဟ္မာ၏သားဟု ခေါ်ဆိုကြ၍ သုံးလောကလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေသော ရာဝဏကို သီရိရာမချန္ဒရက သူ၏သားများနှင့် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့နှင့်တကွ သတ်ဖြတ်တော်မူ하였다။

Verse 141

एवं पुत्रं विना सौख्यं मर्त्यलोके न विद्यते । वंशार्थे मैथुनं यस्य स्वर्गार्थे यस्य भारती

ဤသို့ မနုဿလောက၌ သားမရှိလျှင် စိတ်ချမ်းသာမှု မရှိ။ အချို့အတွက် သားသမီးဆက်ခံရန် အိမ်ထောင်ရေးပေါင်းစည်းခြင်းရှိပြီး၊ အချို့အတွက်တော့ ဝေဒဝါဏီကို ရွတ်ဖတ်လေ့လာခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 142

मृष्टान्नं ब्राह्मणस्यार्थे स्वर्गे वासं तु यान्ति ते । ब्रह्महत्याश्वमेधाभ्यां न परं पापपुण्ययोः

ဗြာဟ္မဏအတွက် အရသာကောင်း၍ ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်ထားသော အစာကို လှူဒါန်းသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေရာတော်ရကြသည်။ အပြစ်နှင့် ကုသိုလ်၏ ချိန်ခွင်တွင် ဗြဟ္မဏသတ်မှု (brahma-hatyā) နှင့် အရှွမေဓ (Aśvamedha) ထက် ကျော်လွန်သည့်အရာ မရှိ။

Verse 143

पुत्रोत्पत्तिविपत्तिभ्यां न परं सुखदुःखयोः । किं ब्रवीमीति भो वत्स न तु सौख्यं सुतं विना

သားရရှိခြင်းနှင့် သားဆုံးရှုံးခြင်းမှပင် အမြင့်ဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဝမ်းနည်းမှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ “ဟေ့ သားငယ်ရေ၊ ငါဘာပြောရမလဲ; သားမရှိလျှင် စစ်မှန်သော သက်သာမှု မရှိပါ။”

Verse 144

एवं बहुविधं दुःखं प्रलपित्वा पुनःपुनः । जनैश्चाश्वासितो विप्रो बालं गृह्य बहिर्गतः

ဤသို့ အမျိုးမျိုးသော ဝမ်းနည်းမှုကို ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးညည်းတွားပြီးနောက် လူအများက နှစ်သိမ့်ပေးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏသည် ကလေးကို ချီယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွား하였다။

Verse 145

ततः संस्कृत्य तं बालं विधिदृष्टेन कर्मणा । समवेतौ तु दुःखार्तावागतौ स्वगृहं पुनः

ထို့နောက် သာသနာတရားအမိန့်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ကర్మပူဇာဖြင့် ထိုကလေး၏ သံස්ကာရကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြသော နှစ်ဦးသည် မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်လာကြ၏။

Verse 146

एवं गृहागते विप्रे रात्रिर्जाता युधिष्ठिर । भूमौ प्रसुप्तो गोविन्दः पुत्रशोकेन पीडितः

ဤသို့ ဗြာဟ္မဏသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော်၊ ဟေ ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ညအချိန်ကျရောက်လာ၏။ သားအပူကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော ဂోవိန္ဒသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် အိပ်ပျော်နေ၏။

Verse 147

यावन्निरीक्षते भार्या भर्तारं दुःखपीडितम् । कृमिराशिगतं सर्वं गोविन्दं समपश्यत

မိမိ၏ဇနီးသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော ခင်ပွန်းကို ကြည့်သောအခါ၊ ဂోవိန္ဒကို အလုံးစုံ ကောင်ပိုးများအစုအဝေးကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ဟု မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 148

दुःखाद्दुःखतरे मग्ना दृष्ट्वा तं पातकान्वितम् । एवं दुःखनिमग्नायाः शर्वरी विगता तदा

ဒုက္ခမှ ဒုက္ခပိုမိုနက်ရှိုင်းသို့ နစ်မြုပ်ကာ၊ အပြစ်အညစ်အကြေးကပ်နေသူကို မြင်သဖြင့် သူမသည် ဝမ်းနည်းခြင်းထဲတွင်ပင် မျောနေခဲ့၏။ ထိုသို့ဖြင့် ထိုညသည် သူမအတွက် ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 149

पशुपालस्तु महिषीमुक्त्वारण्येऽगमद्गृहात् । अरण्ये महिषीः सर्वा रक्षयित्वा गृहागतः

တိရစ္ဆာန်ထိန်းသူသည် အိမ်မှ ကျွဲများကို မောင်းထုတ်၍ တောသို့ သွား၏။ တောထဲတွင် ကျွဲအားလုံးကို စောင့်ရှောက်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာ၏။

Verse 150

विज्ञप्तः पशुपालेन गोविन्दो ब्राह्मणोत्तमः । यावद्भोक्ष्याम्यहं स्वामिन्महिषीस्त्वं च रक्षसे

နွားထိန်းက ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ် ဂိုဝိန္ဒအား လျှောက်တင်သည်—“အရှင်၊ ကျွန်ုပ် အစာစားနေစဉ်အတွင်း နွားမများကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ” ဟု။

Verse 151

ततः स त्वरितो विप्रो जगाम महिषीः प्रति । न तत्र महिषीः पश्येत्पश्चात्क्षेत्राभिसम्मुखम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏသည် အလျင်အမြန် နွားမများဆီသို့ သွားရာ၌ ထိုနေရာတွင် မတွေ့ရ။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဖန် ရှေ့ဘက် လယ်ကွင်းများသို့ မျက်နှာမူကြည့်လေ၏။

Verse 152

धावमानश्च विप्रस्तु एरण्डीसङ्गमे गतः । ततः प्रविष्टस्तु जले रेवैरण्ड्योस्तु सङ्गमे

အလျင်အမြန်ပြေးလျက် ဗြာဟ္မဏသည် အဲရန်ဒီမြစ်ဆုံသို့ ရောက်၏။ ထို့နောက် ရေဝါနှင့် အဲရန်ဒီ ဆုံရာနေရာ၌ ရေထဲသို့ ဝင်လေ၏။

Verse 153

तज्जलं पीतमात्रं तु त्वरया चातितर्षितः । अकामात्सलिलं पीत्वा प्रक्षाल्य नयने शुभे

အလွန်ရေငတ်၍ အလျင်အမြန်ဖြစ်သဖြင့် ထိုရေကို အနည်းငယ်သာ သောက်လေ၏။ ထို့နောက် မရည်ရွယ်ဘဲ ရေသောက်ပြီးနောက် မင်္ဂလာရှိသော မျက်စိနှစ်ဖက်ကို ဆေးကြောလေ၏။

Verse 154

आजगाम ततः पश्चाद्भवनं दिवसक्षये । भुक्त्वा दुःखान्वितो रात्रौ गोविन्दः शयनं ययौ

ထို့နောက် နေ့အဆုံး၌ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ အစာစားပြီးနောက် ဒုက္ခဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ပြည့်နေသော ဂိုဝိန္ဒသည် ညအခါ အိပ်ရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 155

निद्राभिभूतः शोकेन श्रमेणैव तु खेदितः । पुनस्तच्चार्धरात्रे तु तस्य भार्या युधिष्ठिर

ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အိပ်ငိုက်ကာ အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သန်းခေါင်ယံတွင်၊ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ သူ၏ဇနီးသည် ထပ်မံကြည့်မြင်လေ၏။

Verse 156

कृमिभिर्वेष्टितं गान्त्रं क्वचित्पश्यत्यवेष्टितम् । पुनः सा विस्मयाविष्टा तस्य भार्या गुणान्विता । उवाच दुष्कृतं तस्य साध्वसाविष्टचेतसा

တခါတရံ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုးကောင်များက ပတ်လည်ဝိုင်းကာ ဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို မြင်ရပြီး၊ တခါတရံတော့ မဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ ထိုအခါ သီလရှိသော ဇနီးသည် အံ့ဩကြောက်ရွံ့ကာ စိတ်တုန်လှုပ်၍ သူ၏ မကောင်းမှုကို ပြောလေ၏။

Verse 157

भार्योवाच । अतीते पञ्चमे चाह्नि त्विन्धनं क्षिपतस्तु ते । गृहपश्चाद्गतो बालो ह्यज्ञानाद्घातितस्त्वया

ဇနီးက ပြောသည်– “ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် သင်သည် မီးဖိုသစ်သား ပစ်ချနေစဉ် ကလေးတစ်ယောက် အိမ်နောက်ဘက်သို့ သွားခဲ့သည်။ မသိမသာကြောင့် သူသည် သင့်လက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။”

Verse 158

मया तत्पातकं घोरं रहस्यं न प्रकाशितम् । तेन प्रच्छन्नपापेन दह्यमाना दिवानिशम्

“ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကို ငါ မဖော်ပြဘဲ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ထိုဖုံးကွယ်ထားသော အပြစ်ကြောင့် ငါသည် နေ့ညမပြတ် အတွင်းစိတ်၌ လောင်ကျွမ်းနေရသည်။”

Verse 159

न सुखं तव गात्रस्य पश्यामि न हि चात्मनः । निद्रा मम शमं याता रतिश्चैव त्वया सह

“သင့်ကိုယ်ခန္ဓာ၌ သက်သာချမ်းသာမှုကို မမြင်ရ၊ ငါ့ကိုယ်တိုင်၌လည်း မမြင်ရ။ ငါ၏အိပ်စက်ခြင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သင်နှင့်အတူရှိသော ပျော်ရွှင်ရတီလည်း အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီ။”

Verse 160

श्रूयते मानवे शास्त्रे श्लोको गीतो महर्षिभिः । स्मृत्वा स्मृत्वा तु तं चित्ते परितापो न शाम्यति

လူသားတို့အတွက် ဓမ္မသတ်တော်များတွင် မဟာရိရှီတို့ သီဆိုထားသော ရှလိုကတစ်ပုဒ်ကို ကြားရ၏။ ထိုကို စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရလျှင်လည်း ငါ၏ပူပန်နာကျင်မှု မငြိမ်းသက်။

Verse 161

कीर्तनान्नश्यते धर्मो वर्धतेऽसौ निगूहनात् । इह लोके परे चैव पापस्याप्येवमेव च

ကီရတနာဖြင့် ပြောဆိုသီဆိုလျှင် ဓမ္မ မပျက်စီး၊ ဖုံးကွယ်လျှင်သာ ပို၍ကြီးထွား၏။ ဤလောကနှင့် ပရလောကတွင် ပာပ(အပြစ်)အတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 162

एवं संचित्यमानाहं स्थिता रात्रौ भयातुरा । कृमिराशिगतं त्वां हि कस्याहं कथयामि किम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ရာတရီတစ်လျှောက် ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်း၍ နေခဲ့၏။ ကောင်ပိုးများအစုအဝေးအတွင်း သင်နစ်မြုပ်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ ငါသည် မည်သူ့အား ပြောရမည်နည်း—ဘာကိုပင် ပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 163

पुनस्त्वं चाद्य मे दृष्टो भ्रूणहत्याकृमिश्रितः । क्वचिद्भिन्दन्ति ते गात्रं क्वचिन्नष्टाः समन्ततः

ယနေ့လည်း ငါသည် သင်ကို ထပ်မံမြင်ရ၏—ဗြုဏ္ဟတ္ယာ(သန္ဓေသတ်)အပြစ်မှ ပေါက်ဖွားသော ကောင်ပိုးများနှင့် ရောနှောနေသည်။ တချို့နေရာတွင် သင့်ကိုယ်အင်္ဂါများကို ခွဲဖောက်ကိုက်ဖြတ်ကြပြီး တချို့နေရာတွင် ပတ်လည်လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 164

एतत्संस्मृत्य संस्मृत्य विमृशामि पुनःपुनः । न जाने कारणं किंचित्पृच्छन्त्याः कथयस्व मे

ဤအရာကို ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရကာ ငါသည် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားဆင်ခြင်၏။ အကြောင်းရင်းကို ငါ လုံးဝမသိ; ငါမေးနေသဖြင့် ငါ့အား ပြောပြပါ။

Verse 165

तडागं वा सरिद्वापि तीर्थं वा देवतार्चनम् । यं गतोऽसि प्रभावोऽयं तस्य नान्यस्य मे स्थितम्

သင်သွားခဲ့တာက ရေကန်လား၊ မြစ်လား၊ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (ဘုရားဖူးနေရာ) လား၊ ဒေဝတားကို ပူဇော်ခြင်းလား။ ငါမြင်ရသော ဤပြောင်းလဲမှုသည် ထိုအရာ၏ အာနုဘော်သာ ဖြစ်ပြီး အခြားမဟုတ်ကြောင်း ငါယုံကြည်သည်။

Verse 166

एवमुक्तस्तु विप्रोऽसौ कथयामास भारत । भार्याया यद्दिवा वृत्तं शङ्कमानो नृपोत्तम

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် ထိုဗြာဟ္မဏ၊ ဟေ ဘာရတ၊ နေ့ခင်းဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စတင်ပြောကြားလေ၏။ သံသယရှိနေသော မင်းမြတ်သည်လည်း အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေ하였다။

Verse 167

अद्याहं महिषीसार्थं एरण्डीसङ्गमं गतः । नाभिमात्रे जले गत्वा पीतवान्सलिलं बहु

ယနေ့ ငါသည် ကျွဲအုပ်နှင့်အတူ အဲရန်ဒီ မြစ်ဆုံ (စင်္ဂမ) သို့ သွားခဲ့သည်။ ရေထဲသို့ နာဗီအထိ ဝင်ပြီး ထိုရေကို များစွာ သောက်ခဲ့သည်။

Verse 168

नान्यत्तीर्थं विजानामि सरितं सर एव वा । सत्यं सत्यं पुनः सत्यं कथितं तव भामिनि

အခြားသော တီရ္ထကို ငါမသိ—အခြားမြစ်လည်း မဟုတ်၊ အခြားကန်လည်း မဟုတ်။ အမှန်၊ အမှန်—ထပ်မံ အမှန်—ဟေ ဘာမိနီ၊ ငါသည် သင့်အား အမှန်တရားကိုသာ ပြောခဲ့သည်။

Verse 169

एवं ज्ञात्वा तु सा सर्वमुपवासकृतक्षणा । सपत्नीको गतस्तत्र सङ्गमे वरवर्णिनि

ဤသို့ အားလုံးကို သိမြင်ပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်း ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို ပြုလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ၊ ဟေ အရောင်အဆင်းလှသော မိန်းမ၊ ထိုမြစ်ဆုံသို့ သွားလေ၏။

Verse 170

स्नात्वा तत्र जले रम्ये नत्वा देवं तु भास्करम् । स्नापयामास देवेशं शङ्करं चोमया सह

အဲဒီ သာယာလှပသော ရေထဲတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် အုမာနှင့်အတူ ဒေဝတို့၏အရှင် ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) ကို အဘိသေကဖြင့် ရေချိုးပူဇော်하였다။

Verse 171

पञ्चगव्यघृतक्षीरैर्दधिक्षौद्रघृतैर्जलैः । गन्धमाल्यादिधूपैश्च नैवेद्यैश्च सुशोभनैः

ပဉ္စဂဗျ၊ ဂျီနှင့် နို့၊ ဒဓိ (ယိုဂတ်)၊ ပျားရည်၊ ဂျီနှင့် ရေတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် အနံ့သာ၊ ပန်းကုံး၊ မီးခိုး (ဓူပ) နှင့် လှပသော နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) များဖြင့်လည်းကောင်း—

Verse 172

पूज्य त्रयीमयं लिङ्गं देवीं कात्यायनीं शुभाम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा पत्यासि पतिव्रता

ဝေဒသုံးပါး၏အနှစ်သာရဖြစ်သော လင်္ဂကိုလည်းကောင်း၊ မင်္ဂလာရှိသော ကာတ်ယာယနီ ဒေဝီကိုလည်းကောင်း ပူဇော်၍၊ ညလုံးပတ်လုံး ဇာဂရဏ (ညမအိပ်စောင့်နေခြင်း) ပြုလျှင်၊ သင်သည် ခင်ပွန်းကို ရရှိကာ ပတိဝရတာ (သစ္စာသန့်ရှင်းသော ဇနီး) အဖြစ် တည်မြဲလိမ့်မည်။

Verse 173

ततः प्रभाते विमले द्विजान्सम्पूज्य यत्नतः । गोदानेन हिरण्येन वस्त्रेणान्नेन भारत

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မနက်ခင်း၌၊ ဟေ ဘာရတ၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို အလေးအနက်ထား၍ အပြည့်အဝ ရိုသေကာ ပူဇော်သင့်သည်—နွားလှူ (ဂိုဒါန)၊ ရွှေ၊ အဝတ်အထည်နှင့် အစာအဟာရ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်။

Verse 174

गोविन्दः पूजयामास स्वशक्त्या ब्राह्मणाञ्छुभान् । मुक्तपापो गृहायातः स्वभार्यासहितो नृप

ဟေ နရပ (ဘုရင်)၊ ဂိုဝိန္ဒသည် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း သုဘ ဘြာဟ္မဏများကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။ အပြစ်မှ လွတ်ကင်းပြီးနောက် သူသည် ဇနီးနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိ하였다။

Verse 175

एवं यः शृणुते भक्त्या गोविन्दाख्यानमुत्तमम् । पठते परया भक्त्या भ्रूणहत्या प्रणश्यति

ဤသို့ပင် ဘက္တိဖြင့် ဂိုဝိန္ဒ၏ အထူးမြတ်သော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို နားထောင်သူ၊ သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံးဘက္တိဖြင့် ရွတ်ဖတ်သူ၏—သန္ဓေကလေးသတ်ခြင်း၏ အပြစ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 176

क्रीडते शांकरे लोके यावदाभूतसम्प्लवम् । यश्चैवाश्वयुजे मासि चैत्रे वा नृपसत्तम

သူသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်ကွယ်ခြင်း (မဟာပရလယ) တိုင်အောင် ရှင်ကရ၏ လောက၌ ပျော်မြူးကစားရ၏။ ထို့ပြင် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အာရှဝယုဇ လတွင် သို့မဟုတ် ချိုင်တြ လတွင် (ဤဝတ္တရားကို) ဆောင်ရွက်သူမည်သူမဆို…

Verse 177

सप्तम्यां च सिते पक्षे सोपवासो जितेन्द्रियः । सात्त्विकीं वासनां कृत्वा यो वसेच्छिवमन्दिरे

လင်းပတ်၏ သတ္တမနေ့တွင် အစာရှောင်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ စာတ္တဝိက စိတ်ရည်ကို တည်စေပြီး၊ ရှိဝမန်ဒိရ၌ နေထိုင်သူမည်သူမဆို…

Verse 178

ध्यायमानो विरूपाक्षं त्रिशूलकरसंस्थितम् । कंसासुरनिहन्तारं शङ्खचक्रगदाधरम्

လက်၌ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်သော ဝိရူပါက္ခကို သမาธိပြု၍၊ ထို့ပြင် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်သော ကံဆ အသူရကို သတ်ပယ်သူကိုလည်း သမาธိပြု၍…

Verse 179

पक्षिराजसमारूढं त्रैलोक्यवरदायकम् । पितामहं ततो ध्यायेद्धंसस्थं चतुराननम्

ပက္ခိရာဇ (ဂရုဍ) ပေါ်တက်စီး၍ သုံးလောကအား ကောင်းချီးပေးသော ဘုရားကို သမาธိပြုပါ; ထို့နောက် ဟံသာပေါ်ထိုင်သော မျက်နှာလေးပါး ပိတာမဟ ဘြဟ္မာကို သမาธိပြုပါ။

Verse 180

सर्गप्रदं समस्तस्य कमलाकरशोभितम् । यो ह्येवं वसते तत्र त्रियमे स्थान उत्तमे

(ဗြဟ္မာကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သတိပြုပါ) အလုံးစုံအတွက် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပေးသနားသူ၊ ကြာပန်းတောကဲ့သို့ တင့်တယ်လှပသူ။ ထိုအမြတ်ဆုံးသောနေရာ၌ ည၏ သုံးယာမတိုင်အောင် ဤသို့ နေထိုင်သူသည်…

Verse 181

ततः प्रभाते विमले ह्यष्टम्यां च नराधिप । ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या सर्वदोषविवर्जितान्

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မနက်ခင်းတွင်—အဋ္ဌမီ တိထီနေ့၌—အို လူတို့၏ အရှင်၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ဗြာဟ္မဏများကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။

Verse 182

सर्वावयवसम्पूर्णान्सर्वशास्त्रविशारदान् । वेदाभ्यासरतान्नित्यं स्वदारनिरतान्सदा

အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး ပြည့်စုံသန်မာ၍၊ သာස්တရအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ နိစ္စ ဗေဒသင်ကြားသင်ယူမှု၌ တက်ကြွကာ၊ မိမိ၏ တရားဝင်ဇနီးအပေါ် အမြဲ သစ္စာရှိသော ဗြာဟ္မဏများကို ရွေးချယ်ရမည်။

Verse 183

श्राद्धे दाने व्रते योग्यान् ब्राह्मणान् पाण्डुनन्दन । प्रेतानां पूजनं तत्र देवपूर्वं समारभेत्

အို ပဏ္ဍု၏ သားတော်၊ ရှရဒ္ဓ၊ ဒါန၊ နှင့် ဝရတ၌ သင့်လျော်သော ဗြာဟ္မဏများကို ခန့်အပ်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ ကွယ်လွန်သူ (ပရေတ) များအတွက် ပူဇော်မှုကို ဒေဝတားတို့အား အရင်ပူဇော်ပြီးမှသာ စတင်ရမည်။

Verse 184

प्रेतत्वान्मुच्यते शीघ्रमेरण्ड्यां पिण्डतर्पणैः । दानानि तत्र देयानि ह्यन्नमुख्यानि सर्वदा

အဲရန်ဒီ၌ ပိဏ္ဍနှင့် တർပဏ ပူဇော်အပ်နှံခြင်းဖြင့် ပရေတဖြစ်နေသော အခြေအနေမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ အမြဲ ဒါနပေးရမည်၊ အထူးသဖြင့် အစာအဟာရ ဒါနကို ပေးရမည်။

Verse 185

हिरण्यभूमिकन्याश्च धूर्वाहौ शुभलक्षणौ । सीरेण सहितौ पार्थ धान्यं द्रोणकसंख्यया

အို ပಾರ್ಥ၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း ရွှေ၊ မြေယာနှင့် ကညာဒါနတောင် ပေးလှူသင့်၏။ မင်္ဂလာလက္ခဏာကောင်းသော နွားထီးနှစ်ကောင်ကို လယ်ထွန်နှင့်အတူ၊ ဒရೋဏာအတိုင်း တိုင်းတာသော စပါးသီးနှံကိုလည်း လှူဒါန်းရမည်။

Verse 186

अलंकृतां सवत्सां च क्षीरिणीं तरुणीं सिताम् । रक्तां वा कृष्णवर्णां वा पाटलां कपिलां तथा

အလှဆင်ထားပြီး နွားကလေးနှင့်အတူရှိသော နို့ပေးနိုင်သည့် အရွယ်ရင့်မဟုတ်သေးသော နွားမကို—အဖြူ၊ အနီ၊ အမည်း၊ ပာတလာ (နီညို) သို့မဟုတ် ကပီလာ (ရွှေရောင်ညို) မည်သည့်အရောင်ဖြစ်စေ—လှူဒါန်းသင့်၏။

Verse 187

कांस्यदोहनसंयुक्तां रुक्मखुरविभूषणाम् । स्वर्णशृङ्गीं सवत्सां च ब्राह्मणायोपपादयेत्

ကြေးဝါဖြင့် 만든 နို့ညှစ်အိုးနှင့်အတူ၊ ခြေခွာများတွင် ရွှေအလှဆင်ထားပြီး၊ ရွှေကပ်ထားသော ချိုများရှိသော နွားမကို နွားကလေးနှင့်တကွ ဘြာဟ္မဏအား ဆက်ကပ်လှူဒါန်းရမည်။

Verse 188

प्रीयतां मे जगन्नाथा हरकृष्णपितामहाः । संसाररक्षणी देवी सुरभी मां समुद्धरेत्

လောက၏အရှင်များဖြစ်သော ဟရ (ရှီဝ), ကృష్ణ နှင့် ပိတာမဟ တို့သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပါစေ။ သံသရာအတွင်း ကာကွယ်ရှင် ဒေဝီ စုရဘီသည် ကျွန်ုပ်ကို မြှောက်တင်၍ ကယ်တင်ပါစေ။

Verse 189

पुत्रार्थं याः स्त्रियः पार्थ ह्येरण्डीसङ्गमे नृप । स्नाप्यन्ते रुद्रसूक्तैश्च चतुर्वेदोद्भवैस्तथा

အို ပಾರ್ಥ၊ အို မင်းကြီး၊ သားတော်လိုလားသော မိန်းမတို့သည် အဲရန်ဒီ မြစ်ဆုံတွင် ရုဒ္ဒရ-စူက္တများနှင့် လေးဝေဒမှ ပေါ်ထွန်းသော အခြားမంత్రများကို ရွတ်ဖတ်လျက် ရေချိုးကြ၏။

Verse 190

चतुर्भिर्ब्राह्मणैः शस्तं द्वाभ्यां योग्यैश्च कारयेत् । एकेन सार्द्रकुम्भेन दाम्पत्यमभिषेचयेत्

ဤကర్మကို ဗြာဟ္မဏ ၄ ဦးဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် ချီးမွမ်းထိုက်၏။ လိုအပ်လျှင် အရည်အချင်းရှိသူ ၂ ဦးဖြင့်လည်း ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ ရေပြည့် ကုမ္ဘတစ်လုံးတည်းဖြင့် လင်မယားနှစ်ဦးကို တပြိုင်နက် အဘိသေက ပြုရမည်။

Verse 191

दैवज्ञेनैव चैकेन अथवा सामगेन वा । पञ्चरत्नसमायुक्तं कुम्भे तत्रैव कारयेत्

ထိုနေရာတည်းမှာပင် ကုမ္ဘကို ဒေဝဇ္ဉ (ဂျ्योတိဿပုရောဟိတ်) တစ်ဦးတည်းဖြင့် သို့မဟုတ် သာမဝေဒ သီဆိုသူဖြင့် ပြင်ဆင်စေရာ၏။ ထိုကုမ္ဘတွင် ပဉ္စရတန—ရတနာငါးပါးကို ထည့်သွင်းပြည့်စုံစေရမည်။

Verse 192

गन्धतोयसमायुक्तं सर्वौषधिविमिश्रितम् । आम्रपल्लवसंयुक्तमश्वत्थमधुकं तथा

အနံ့သာရေကို ပြင်ဆင်၍ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးမျိုးနှင့် ရောစပ်ရမည်။ ထို့နောက် သရက်ရွက်နုများကို ထည့်ပြီး အရှဝတ္ထ (ပိပလ္လ) နှင့် မဓုကကိုလည်း ပေါင်းထည့်ရမည်။

Verse 193

गुण्ठितं सितवस्त्रेण सितचन्दनचर्चितम् । सितपुष्पैस्तु संछन्नं सिद्धार्थकृतमध्यमम्

အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ပတ်လည်ဖုံးအုပ်၍ အဖြူစန္ဒကူးလိမ်းရမည်။ အဖြူပန်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီး အလယ်တွင် စိဒ္ဓာရ္ထကကို ထားရမည်။

Verse 194

कांस्यपात्रे तु संस्थाप्य पुत्रार्थी देशिकोत्तमः । अङ्गलग्नं तु यद्वस्त्रं कटकाभरणं तथा

ကြေးဝါပန်းကန်တွင် ထားပြီးနောက် သားတောင်းသူအတွက် အထူးကောင်းသော ဒေသိက (အာချာရျ) သည် ကိုယ်ပေါ်ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားနှင့် ကဋက (လက်ကောက်) စသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ထားရမည်။

Verse 195

तत्सर्वं मण्डले त्याज्यं सिद्ध्यर्थं चात्मनस्तदा । प्रणम्य भास्करं पश्चादाचार्यं रुद्ररूपिणम्

ထို့နောက် မိမိ၏ စိဒ္ဓိအောင်မြင်မှုအတွက် အရာအားလုံးကို မဏ္ဍလပူဇာအတွင်း အပ်နှံထားရမည်။ ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို ဦးချပြီးနောက် ရုဒ္ဒရရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အာစာရျကိုလည်း နမസ്കာရပြုရမည်။

Verse 196

मधुरं च ततोऽश्नीयाद्देव्या भुवन उत्तमे । फलदानं च विप्राय छत्रं ताम्बूलमेव च

ထို့နောက် ဒေဝီ၏ အမြင့်မြတ်သော လောက၌ ချိုမြိန်သော အစာတစ်စုံတစ်ရာကို စားသုံးရမည်။ ထို့ပြင် ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ သစ်သီးများကို ဒါနပြု၍ ထီးနှင့် တမ္ဗူလ (ပန်) ကိုလည်း အပ်နှံပူဇာပြုရမည်။

Verse 197

उपानहौ च यानं च स भवेद्दुःखवर्जितः । भास्करे क्रीडते लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

ထို့ပြင် ဖိနပ်နှင့် ယာဉ်ကို ဒါနပြုပြီးလျှင် သူသည် ဒုက္ခကင်းစင်လာသည်။ မဟာပရလယ (ကမ္ဘာပျက်ကွက်) မရောက်မချင်း ဘာස්ကရ၏ လောက၌ ပျော်ရွှင်ကစားနေသည်။

Verse 198

दानं कोटिगुणं सर्वं शुभं वा यदि वाशुभम् । यथा नदीनदाः सर्वे सागरे यान्ति संक्षयम्

ဒါနအားလုံးသည် ကောဋိဂုဏ်ဖြစ်၍ တိုးပွားလာသည်—အလှူသည် သုဘဖြစ်စေ အသုဘဖြစ်စေ—မြစ်ချောင်းအားလုံး ပင်လယ်သို့ စီးဝင်ကာ အဆုံးသတ်သကဲ့သို့။

Verse 199

एवं पापानि नश्यन्ति ह्येरण्डीसङ्गमे नृणाम् । समन्ताच्छस्त्रपातेन ह्येरण्डीसङ्गमे नृप

ဤသို့ဖြစ်၍ မင်းကြီးရေ၊ အဲရန်ဒီ-သင်္ဂမ ဟူသော ဆုံရာသန့်ရှင်း၌ လူတို့၏ အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဲရန်ဒီ-သင်္ဂမ၌ အရပ်ရပ်မှ လက်နက်များ ကျရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

Verse 200

भ्रूणहत्यासमं पापं नश्यते शङ्करोऽब्रवीत् । प्राणत्यागं च यो भक्त्या जातवेदसि कारयेत्

ရှင်ကရာက ကြေညာသည်—သန္ဓေသားသတ်ခြင်းနှင့်တူသော အပြစ်တောင် ပျောက်ကွယ်သည်။ ထို့ပြင် ဘက္တိဖြင့် ဇာတဝေဒသ တီရ္ထ၌ အသက်စွန့်သူသည်…