ကာဋ္ဌီလ သည် ကာရှီ/ဝိශ්ဝေśဝရ သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ပြောပြကာ ကာရှီကို အပြစ်ဖျက်သိမ်း၍ မောက္ခပေးသော နေရာဟု ချီးမွမ်းပြီး မောက္ခအတွက် ဝိုင်ရှ္ဏဝ က္ෂೇತ್ರများက အမြင့်ဆုံးဟု သဘောတရားကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် သီဝ၏ ဘြဟ္မာအပေါ် ပြစ်မှု (ခေါင်းငါးခုမြောက်ကို ဖြတ်ခြင်း) ကြောင့် ခေါင်းခွံ (ကပာလ) ကပ်တည်ကာ brahmahatyā အပြစ်က လိုက်လံနှောင့်ယှက်သည့်အကြောင်းကို ဆိုသည်။ ဝိෂ္ဏုက ကမ္မ၏ အကျိုးကို သတ်မှတ်ထားသည့် တီရ္ထခရီးနှင့် တပသျာဖြင့် ခံယူရမည်ဟု အကြံပေးသည်။ ဘဒရိကာ၊ ကုရုက္ခေတရ/ဘြဟ္မာဟ္ရဒ စသည့် တီရ္ထများကို လှည့်လည်ပြီးနောက် သီဝသည် brahmahatyā မဝင်နိုင်သော အဝိမုက္တ နယ်စပ်သို့ ရောက်သည်။ သီဝက အဝတားများနှင့် နာမဂုဏ်များကို ခေါ်ဆိုသည့် စတောတရဖြင့် ဝိෂ္ဏုကို ချီးမွမ်းကာ ဝိෂ္ဏု၏ က္ෂೇತ್ರတွင် နေထိုင်ခွင့် ပေးသနားမှုကို ရပြီး ထိုနေရာသည် စိုင်ဝလည်း ဖြစ်လာသည်။ မျက်ရည်မှ Bindusaras ပေါ်ပေါက်ကာ ရေချိုးပြီးနောက် ခေါင်းခွံကျသွားသဖြင့် Kapālamocana တီရ္ထ တည်ထောင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကာရှီ၏ ထူးကဲသည့် အာနုဘော်ကို ချီးမွမ်း၍ ကမ္မပျက်ကွယ်ခြင်း၊ ထိုနေရာတွင် သေခြင်းက မောက္ခပေးခြင်း၊ လောကီလိုလားသူများလည်း အကျိုးရခြင်းတို့ကို ဖော်ပြကာ တီရ္ထယာတရာနှင့် မောက္ခသဘောတရားကို ပေါင်းစည်းထားသည်။
Verse 1
काष्ठीलोवाच । एवं सा राक्षसी सुभ्रु हस्तिनीरूपधारिणी । त्रिभिर्मुहूर्तैः संप्राप्ता काशीं विश्वेशमंदिरम् ॥ १ ॥
ကာဋ္ဌီလာက ပြောသည်—ဤသို့ဖြင့် မျက်ခုံးလှသော ရက္ခသီမသည် ဆင်မရုပ်ကို ခံယူ၍၊ မုဟူရတ သုံးကြိမ်အတွင်း ကာရှီမြို့ရှိ ဝိශ්ဝေရှ မန္ဒိရသို့ ရောက်ရှိလေ၏။
Verse 2
उवाच तां पुरीं प्राप्य भर्तारमसितेक्षणा । इयं पापतरोः कांत कुठारा परिकीर्तिता ॥ २ ॥
ထိုမြို့သို့ ရောက်ပြီးနောက် မျက်လုံးမဲသော မိန်းမသည် ခင်ပွန်းအား ပြောလေ၏—“ချစ်ခင်ရသော အရှင်၊ ဤနေရာသည် အပြစ်၏ သစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲသော ပုဆိန်ဟူ၍ ကျော်ကြား၏။”
Verse 3
षडूर्मिकांचनस्यैषा कांत प्रोक्ता दुरोदरी । कर्मबीजोपशमनी सर्वेषां गतिदायिका ॥ ३ ॥
ချစ်သူရေ၊ ဤသင်ကြားမှု/ကျင့်စဉ်သည် လောကဒုက္ခ၏ လှိုင်းခြောက်ပါးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသူအတွက် “ဖြတ်ကူးရန်ခက်သော” မြစ်ဟု ကြေညာထားသည်။ ကမ္မ၏ မျိုးစေ့ကို ငြိမ်းစေပြီး သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး လမ်းကြောင်း (အမှန်တကယ် အားကိုးရာ) ကို ပေးတတ်သည်။
Verse 4
आद्यं हि वैष्णवं स्थानं पुराणाः संप्रचक्षते । नावैष्णवे स्थले मुक्तिः सर्वस्य तु कदाचन ॥ ४ ॥
အမှန်တကယ်ပင် ပုရာဏများက ဝိုင်ရှ္ဏဝ သန့်ရှင်းရာဌာနသည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ဝိုင်ရှ္ဏဝ မဟုတ်သော နေရာ၌ မည်သူမျှ မည်သည့်အခါမျှ မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်မှု) ကို မရနိုင်။
Verse 5
माधवस्य पुरी चेयं पूर्वमासीद्द्विजोत्तम । मुक्तिदा सर्वजंतूनां सर्वपापप्रणाशिनी ॥ ५ ॥
အို ဒွိဇိုတ္တမ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူ) ရေ၊ ဤမြို့သည် မာဓဝ၏ ပူရီဖြစ်၍ ရှေးကာလကတည်းက ရှိခဲ့သည်။ သတ္တဝါအားလုံးအား မုက္ခတိ ပေးတတ်ပြီး အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။
Verse 6
एकदा शंकरो देवो द्रष्टुं प्रागात्पितामहम् । सर्वलोकैककर्तारं भ्राजमानं स्वतेजसा ॥ ६ ॥
တစ်ခါတုန်းက ဒေဝရှင် သင်္ကရ (မဟာဒေဝ) သည် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ကို တွေ့မြင်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် လောကအားလုံး၏ တစ်ဦးတည်းသော ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်၍ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်ပနေသူဖြစ်သည်။
Verse 7
गत्वा तत्र महादेवो ब्रह्माणं जगतां गुरुम् । नमस्कृत्य स्थितो ह्यग्रे वेदपाठं निशामयन् ॥ ७ ॥
အဲဒီကို ရောက်သွားပြီး မဟာဒေဝသည် လောကတို့၏ ဂုရုဖြစ်သော ဗြဟ္မာထံ ချဉ်းကပ်하였다။ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဝေဒများ၏ ပဋ္ဌာန်းဖတ်ကြားမှုကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေ하였다။
Verse 8
चतुर्भिरद्भुतैवक्त्रैश्चतुरो निगमान्मुदा । उद्गिरंतं जगन्नाथं दृष्ट्वा प्रीतोऽभवत्तदा ॥ ८ ॥
ထို့နောက် အံ့ဖွယ်ပါးစပ်လေးပါးဖြင့် ဝေဒလေးပါးကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြွေးကြော်တော်မူသော စကြဝဠာ၏အရှင်ကို မြင်လျှင် သူသည် အလွန်ပီတိဖြစ်လာ၏။
Verse 9
अथ तत्पंचमं वक्त्रं ब्रह्मणो भूतनायकः । प्रगल्भं तमुपालक्ष्य क्षणाज्जातः समत्सरः ॥ ९ ॥
ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ ရဲရင့်သော ပဉ္စမမျက်နှာကို မြင်သော် သတ္တဝါတို့၏အရှင်သည် ခဏချင်းပင် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် (မနာလိုမှု) ပေါ်လာ၏။
Verse 10
स क्रोधजन्मा विप्रेंद्र तस्य प्रागल्भ्यमक्षमन् । चकर्त तन्नखाग्रेण खस्थं वक्त्रं त्रिलोचनः ॥ १० ॥
အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ဒေါသမှ ပေါက်ဖွားလာ၍ သူ၏ မာန်မာနကို မခံနိုင်သဖြင့် မျက်စိသုံးပါးရှင်သည် ကောင်းကင်၌ မြှောက်တင်ထားသော မျက်နှာကို လက်သည်းထိပ်ဖြင့် ဆုတ်ဖြတ်လိုက်၏။
Verse 11
तच्छिन्नं ब्रह्मणः शीर्षं संलग्नं करपल्लवे । वामे निर्धूतमानिशं न निवृत्तं द्विजोत्तम ॥ ११ ॥
အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ဖြတ်တောက်ခံရသော ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းသည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကပ်လျက်နေ၏။ အမြဲတမ်း လှုပ်ခါ၍ ချွတ်ပစ်သော်လည်း မခွာနိုင်ခဲ့။
Verse 12
ब्रह्मा तु दुःखितो भूत्वा तस्थौ स्थाणुं व्यलोकयन् । रुद्रोऽपि लज्जितो भूत्वा निर्ज्जगाम त्वरान्वितः ॥ १२ ॥
ဗြဟ္မာသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကာ စ္ဌာဏု (ရှီဝ) ကို ကြည့်နေ၏။ ရုဒြာလည်း အရှက်ရ၍ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။
Verse 13
बहुधा यतमानोऽपि तच्छिरः क्षेप्तुमातुरः । न शशाक परित्यक्तुं तदद्भुतमभून्महत् ॥ १३ ॥
အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုခေါင်းကို ပစ်ချလို၍ စိတ်ပူပန်နာကျင်နေရာမှ မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်—အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်လာ၏။
Verse 14
चिंतया व्याकुलो भूत्वा सस्मार गरुडध्वजम् । तेन संस्मृतमात्रस्तु शीघ्रमाविरभूच्च सः ॥ १४ ॥
စိတ်ပူပန်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားကာ ဂရုဍသင်္ကေတတံခွန်တင်သော သခင်ကို သတိရလေ၏။ သတိရသည့်အခါတင်ပင် သူသည် လျင်မြန်စွာ ထင်ရှားပေါ်လာ၏။
Verse 15
तं दृष्ट्वा देवदेवेशं विष्णुं सर्वगतं द्विज । ननाम शिरसा नम्रो निष्प्रभो वृषभध्वजः ॥ १५ ॥
ဟေ့ ဗြာဟ္မဏ၊ နတ်တို့၏ နတ်သခင်၊ အလုံးစုံနေရာ၌ ပြန့်နှံ့သော ဗိဿဏုကို မြင်သော် ဝృషဘဓွဇ (ရှီဝ) သည် မာနကျ၍ အရင်က တောက်ပမှု ပျောက်ကာ ခေါင်းချ၍ ဦးညွှတ်လေ၏။
Verse 16
तं तथातुरमालक्ष्य भीतं ब्रह्मद्रुहं हरिः । समाश्वास्या ब्रवीद्वाक्यं तत्तोषपरिकारकम् ॥ १६ ॥
ထိုသို့ နာကျင်ပူပန်၍ ကြောက်ရွံ့ကာ ဗြဟ္မာကို ပြစ်မှားထားသူကို မြင်သော် ဟရီသည် သက်သာစေကာ စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးမည့် စကားကို မိန့်တော်မူ၏။
Verse 17
शंभो त्वया कृतं पापं यच्चिन्नं ब्रह्मणः शिरः । तत्फलं भुंक्ष्व संर्वज्ञ कियत्कालं कृतं स्वयम् ॥ १७ ॥
ဟေ့ သမ္ဘု၊ သင်ပြုခဲ့သော အပြစ်သည် ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်းဖြစ်၏။ အလုံးစုံသိသူရေ၊ သင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်စေခဲ့သမျှ ကာလအတိုင်း ထိုအပြစ်၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင် ခံစားလော့။
Verse 18
अवश्यमेव भोक्तव्यं कृतं कर्म शुभाशुभम् । नाभुक्तं क्षीयते कर्म ह्यपि जन्मशतैः प्रिय ॥ १८ ॥
အမှန်တကယ်ပင် မိမိပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့၏ အကျိုးကို မဖြစ်မနေ ခံစားရမည်။ မခံစားရသေးသော ကံသည် မပျောက်ကွယ်ဘဲ မွေးဖွားမှု ရာချီတိုင်အောင်တောင် တည်ရှိနေသည်၊ ချစ်သူရေ။
Verse 19
किं करोमि क्व गच्छामि त्वां दृष्ट्वा दुःखितं हरम् । प्राणा विकलतां यांति मम त्वद्दुःखदर्शनात् ॥ १९ ॥
ဟာရ (ဟရ) ကို ငိုကြွေးဝမ်းနည်းနေသည်ကို မြင်ရသော် ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ သင်၏ဒုက္ခကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ငါ၏အသက်ရှူသံတောင် တုန်လှုပ်၍ အားနည်းသွားသည်။
Verse 20
यानि कानि च पापानि महांति महतां गते । न तानि ब्रह्महत्यायाः समानीति मतिर्मम ॥ २० ॥
အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များ မည်မျှရှိစေကာမူ၊ အမြင့်မြတ်သို့ ရောက်ရှိသူရေ—ငါ၏အမြင်အရ ထိုအပြစ်တို့ထဲတွင် ဘြာဟ္မဏသတ်ခြင်း (ဗြဟ္မဟတ္ယာ) နှင့် တူညီမည့်အပြစ် မရှိပါ။
Verse 21
यस्त्वं सर्वस्य लोकस्य गुरुर्धर्मोपदेशकः । ब्रह्महत्याभिभूतस्तु क्षणं स्थातुं न च क्षमः ॥ २१ ॥
သင်သည် လောကတစ်လောကလုံး၏ ဆရာတော်၊ ဓမ္မကို သင်ကြားပေးသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘြာဟ္မဏသတ်ခြင်း၏ အပြစ်က ဖိနှိပ်လွှမ်းမိုးသဖြင့် တစ်ခဏတောင် မတည်ငြိမ်နိုင်ပါ။
Verse 22
एषा घोरतरा हत्या मीनगंध्या जरातुरा । लेलिहाना सुरेशान ग्रहीतुं त्वानुधावति ॥ २२ ॥
ဒေဝတို့၏ အရှင်ရေ၊ ဤအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်မှု၏ အပြစ်သည်—ငါးနံ့ဆိုးကဲ့သို့ နံ့ဆိုး၍ အိုမင်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း—နှုတ်ခမ်းလျှာလျက်ကာ သင့်ကို ဖမ်းယူလိုသဖြင့် နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်လာနေသည်။
Verse 23
तस्मान्नैकत्र भवता स्थेयं द्वादशबत्सरम् । अटनीयं हितार्थाय पापनाशाभिकाम्यया ॥ २३ ॥
ထို့ကြောင့် သင်သည် တစ်နေရာတည်း၌ ဆယ့်နှစ်နှစ် မနေထိုင်သင့်။ မိမိအကျိုးအတွက် အပြစ်ပျောက်ကင်းစေလိုသော စိတ်ဖြင့် လှည့်လည်သွားလာလော့။
Verse 24
अटित्वा द्वादशाब्दानि तीर्थेषु सकलेषु च । प्रक्षालयन्करं वामं भिक्षां गृह्णन्कपालके ॥ २४ ॥
ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တီရ္ထများ အားလုံးသို့ လှည့်လည်ပြီးနောက်၊ ဘယ်လက်ကို ဆေးကြောကာ၊ ခေါင်းခွံပန်းကန်ဖြင့် ဆွမ်းခံယူလေ၏။
Verse 25
शुद्धिं यास्यसि देवेश पापादस्मात्सुदारुणात् । इत्युक्तो विष्णुना विप्र स्थाणुः सर्वगतोऽभवत् ॥ २५ ॥
“အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ဤအလွန်ကြမ်းတမ်းသော အပြစ်မှ သန့်စင်ခြင်းကို သင်ရရှိလိမ့်မည်” ဟု ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ စ္ထာဏု (ရှီဝ) သည် အနှံ့အပြားဖြစ်ကာ မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။
Verse 26
कपालमोचनार्थं हि पाणिं प्रक्षालयन् जले । वर्षत्रयं भ्रमित्वा तु प्राप्तो बदरिकाश्रमम् ॥ २६ ॥
ခေါင်းခွံနှောင်ကြိုးကဲ့သို့သော ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်၊ သူသည် ရေထဲ၌ လက်ကို မကြာခဏ ဆေးကြောလျက်ရှိ၏။ ထို့နောက် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် လှည့်လည်ပြီးမှ ဘဒရိကာအာရှရမ်သို့ ရောက်လေ၏။
Verse 27
भिक्षार्थं देवदेवस्य धर्मपुत्रस्य मानद । द्वारस्थो देहि भिक्षां मे विष्णो इत्यवदन्मुहुः ॥ २७ ॥
အို ဂုဏ်ပေးရှင်၊ တံခါးဝ၌ ရပ်ကာ ဆွမ်းတောင်းရန်အတွက် နတ်တို့၏နတ်၊ ဓမ္မ၏သားတော်ထံသို့ “ဗိဿဏုရေ၊ ဆွမ်းပေးပါ၊ ကျွန်ုပ်အား ဆွမ်းပေးပါ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ဆိုလေ၏။
Verse 28
ततो नारायणो देवो दृष्ट्वा द्वारि स्थितं हरम् । गृहाण भिक्षामित्युक्त्वा प्रददौ दक्षिणं करम् ॥ २८ ॥
ထို့နောက် နာရာယဏ သခင်ဘုရားသည် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ဟရ (ရှီဝ) ကို မြင်၍ «ဘိက္ခာကို လက်ခံပါ» ဟု မိန့်တော်မူကာ ညာလက်ကို ပူဇော်အဖြစ် ဆန့်ထုတ်တော်မူ၏။
Verse 29
ततो हरो हरिं दृष्ट्वा भिक्षां दातुं समुद्यतम् । प्राहरद्दक्षिणं पाणिं त्रिशूलेन द्विजोत्तम ॥ २९ ॥
ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဟရိ (ဗိဿဏု) ဘိက္ခာပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်၍၊ အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ သုံးခွံလှံ (တရီရှူလ) ဖြင့် ညာလက်ကို ထိုးနှက်လေ၏။
Verse 30
तत्त्रिशूलक्षताद्धारास्तिस्रो लोकभयंकराः । प्रस्थद्वादशहस्ताश्च निर्गताश्चित्रवर्णिकाः ॥ ३० ॥
ထိုတရီရှူလ ထိခိုက်ရာအနာမှ ကမ္ဘာသုံးလောကကို ကြောက်မက်စေသော စီးကြောင်းသုံးစင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာ၍၊ တစ်စင်းစီသည် လက်တံတစ်ဆယ့်နှစ်ခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အံ့ဖွယ် အရောင်စုံဖြင့် စီးဆင်းလေ၏။
Verse 31
एका क्षतजधारा तु कपाले न्यपतत्तदा । द्वितीया तन्मुखे प्राप्ता पयस्याथ तृतीयका ॥ ३१ ॥
ထိုအခါ သွေးစီးကြောင်းတစ်စင်းသည် ခေါင်းခွံပေါ်သို့ ကျသွား၍၊ ဒုတိယစီးကြောင်းသည် ထိုသူ၏ ပါးစပ်သို့ ရောက်ကာ၊ တတိယစီးကြောင်းသည် ထို့နောက် နို့ထဲသို့ ကျသွားလေ၏။
Verse 32
जलधारा शिवं प्राप्ता हरस्य हेतुरग्रतः । ता धारास्त्रीणि वर्षाणि संसेव्य विधिवद्धरः ॥ ३२ ॥
ရေစီးကြောင်းတစ်စင်းသည် ရှီဝထံ ရောက်လာ၍ ဟရ၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေသော ထင်ရှားသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ၏။ ဟရ (ရှီဝ) သည် ထိုစီးကြောင်းများကို သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဆည်းကပ်အသုံးပြု၍ စိတ်တော်ပြည့်ဝလေ၏။
Verse 33
किंचित्प्रीतो ययौ क्षेत्रं कुरोः पुण्यकरं द्विज । तत्र गत्वा हरः स्थाणुर्भूतस्तत्र पपात च ॥ ३३ ॥
အနည်းငယ်နှစ်သက်သဖြင့် သူသည် ကုရုတို့၏ ပုဏ္ဏကရ သန့်ရှင်းသော လယ်ကွင်း—ကုရုက္ခေတ်ရသို့ သွားလေ၏၊ အို ဗြာဟ္မဏ။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် ဟရ (ရှီဝ) သည် တုတ်တိုင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မရှား ဖြစ်ကာ ထိုနေရာတွင် လဲကျလေ၏။
Verse 34
ब्रह्मह्रदे त्रिवर्षाणि मग्रो ब्रह्मह्रदांबुनि । वर्षत्रये गते तत्र क्षतार्द्धांगो विनिःसृतः ॥ ३४ ॥
ဗြဟ္မဟ္ရဒ (Brahmahrada) ရေထဲ၌ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် မြုပ်နေခဲ့၏။ သုံးနှစ် ပြည့်သွားသောအခါ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာရာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရလျက် ဖြစ်လေ၏။
Verse 35
चिरं तुष्टाव देवेशं विष्णुं सर्वगुहाशयम् । ततस्तुष्टो जगन्नाथो वरं तस्मै ददौ तु सः ॥ ३५ ॥
အချိန်ကြာမြင့်စွာ သူသည် ဒေဝတို့၏ အရှင် ဗိဿဏုကို ချီးမွမ်းလေ၏—သတ္တဝါအားလုံး၏ လျှို့ဝှက်အတွင်းခန်း၌ နေထိုင်တော်မူသူ။ ထို့နောက် ဇဂန္နာထ (Jagannātha) သည် နှစ်သက်တော်မူ၍ သူ့အား အပေးအလှူ (ဗရ) တစ်ပါး ပေးတော်မူလေ၏။
Verse 36
गच्छ काशीमितो भ्रांत्वा तीर्थानि बहुशो हर । ततो हरिं नमस्कृत्य परीत्य बहुधा तथा ॥ ३६ ॥
«အို ဟရ၊ ဒီနေရာမှ ကာရှီသို့ သွားလော့။ ထိုတွင် လှည့်လည်၍ တီရ္ထများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖူးမြော်လော့။ ထို့နောက် ဟရိကို ဦးချကာ သန့်ရှင်းရာဌာနတို့ကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ပတ်လည်လှည့်လည် (ပရဒက္ခိဏ) လော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။
Verse 37
क्रमात्तीर्थाटनं कुर्वन्नविमुक्तपुरीं गतः । अविमुक्तस्य सीमायां प्राविशद्वीक्ष्तय धूर्जटिः ॥ ३७ ॥
တီရ္ထယာတရာကို အဆင့်ဆင့် ဆောင်ရွက်ရင်း သူသည် အဝိမုက္တပူရီမြို့သို့ ရောက်လေ၏။ အဝိမုက္တ၏ နယ်နိမိတ်၌ ဓူရ္ဇဋိ (ရှီဝ) သည် ထိုမြို့ကို ကြည့်ရှုသည့် မျက်စိတော်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ ဝင်ရောက်လေ၏။
Verse 38
नापश्यत्तामनुप्राप्तां ब्रह्महत्यां बहिः स्थिताम् । ततोऽसौ वैष्णवं ज्ञात्वा क्षेत्रं दुरितनाशनम् । तुष्टाव प्रयतो भूत्वा माधवं वंद्यमीश्वरम् ॥ ३८ ॥
သူသည် မိမိနောက်လိုက်လာသော ဗြဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကို မမြင်ရ၊ အပြစ်သည် အပြင်ဘက်၌ ရပ်နေသဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ က္ෂೇತ್ರ—အကုသိုလ်ဖျက်သိမ်းရာ သန့်ရှင်းမြေဟု သိမြင်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်၍ ဂုဏ်ပြုသဘောဖြင့် မာဓဝ—ကန်တော့ထိုက်သော အရှင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။
Verse 39
जय जय जगदीश नाथ विष्णो जगदानंदनिधान वेदवेद्य । मधुमथन नृसिंह पीतवासो गरुडाधिष्ठित माधवादिदेव ॥ ३९ ॥
အောင်မြင်ပါစေ၊ အောင်မြင်ပါစေ—ကမ္ဘာ၏ အရှင်၊ နာထ၊ ဗိဿနုရေ—လောကအာနန္ဒ၏ خزانہ၊ ဝေဒတို့ဖြင့် သိမြင်နိုင်သော အရှင်။ မဓုကို သတ်သောသူ၊ နရစിംဟ၊ အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ်သောသူ၊ ဂရုဍပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော မာဓဝ အာဒိဒေဝ—အရင်းမြစ်ဘုရားသခင်အား အောင်မြင်ပါစေ။
Verse 40
व्रजरमण रमेश राधिकेश त्रिदशेशाखिलकामपूर कृष्ण । सुरवरकरुणार्णवार्तिनाशिन्नलिनाक्षाधिपते विभो परेश ॥ ४० ॥
အို ကృష్ణ—ဗြဇ၏ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ရမာ(လက္ခမီ)၏ အရှင်၊ ရာဓိကာ၏ အရှင်၊ ဒေဝတို့၏ အုပ်စိုးရှင်၊ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသောသူ။ ဒေဝမြတ်တို့၏ ဒုက္ခကို ကရုဏာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ဖျက်သိမ်းသူ၊ ကြာမျက်လုံးရှင်၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော ဗိဘု၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်တော်!
Verse 41
यदुकु लतिलकाब्धिवास शौरे कुधरोद्धारविधानदक्ष धन्विन् । कलिकलुषहरांघ्रिपद्मयुग्म गृणदात्मप्रद कूर्म कश्यपोत्थ ॥ ४१ ॥
အို ရှော်ရီ—ယဒုမျိုးရိုး၏ ထိပ်တန်းရတနာ၊ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ အာဝါသရှိသူ။ မြေကြီးကို မြှောက်တင်သော သာသနာတော်လုပ်ရပ်၌ ကျွမ်းကျင်သည့် သံဓာတ်ကိုင်သခင်။ အို ကုရ္မ၊ ကശ്യပမှ မွေးဖွားသူ—သင်၏ ကြာပန်းခြေတံနှစ်ဖက်သည် ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားသည်။ သင့်ကို ချီးမွမ်းသူအား အမြင့်ဆုံး အတ္တမ (လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်) ကို ပေးတော်မူ၏။
Verse 42
कुकुपतिवनपावकाखिलेज्यास्रपकालासितवस्त्र बुद्ध कल्किन् । भवभयहर भक्तवश्य गोप प्रणत्तोद्धारक पुण्यकीर्तिनाम् ॥ ४२ ॥
အို ဗုဒ္ဓ၊ အို ကလ္ကိန်—အမည်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သော အရှင်၊ မကောင်းသော မင်းများ၏ တောကို မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းစေသူ၊ ယဇ္ဈာအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသူ၊ မြွေကဲ့သို့သော အင်အားများကို ဖျက်ဆီးသည့် ကာလတော်။ သံသရာဘေးကို ဖယ်ရှားသူ၊ ဘက္တတို့၏ ချစ်ခြင်းကြောင့် လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူခံရသူ၊ အို ဂိုပ—ကာကွယ်ရှင်၊ ဦးညွှတ်သူတို့ကို ကယ်တင်ရှင်—သင်၏ သန့်ရှင်းသော ကီရ్తိတော်ကို အစဉ် ချီးမွမ်းကြပါစေ။
Verse 43
धरणिभरहरासुरारिपूज्य प्रकृतीशेश जगन्निवास राम । गुणगणविलसच्चराचरेश त्रिगुणातीत सनातनाग्रपूज्य । निजजनपरिरक्षितान्तकारे कमलाङ्घ्रे कमनीय पद्मनाभ । कमलकर कुशेशयाधिवास प्रियकामोन्मथन त्र्यधीशवंद्य ॥ ४३ ॥
အို ရာမ၊ လောကအပေါင်း၏ ခိုလှုံရာ၊ အဆုရရန်သူ (ရှီဝ) ကပင် ပူဇော်လေးစားသော၊ မြေကြီး၏ ဝန်ကို ဖယ်ရှားပေးသူ။ ပရကృతိ၏ အရှင်နှင့် အုပ်စိုးရှင်၊ လှုပ်ရှားသက်ရှိနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံး၏ မင်း၊ အရည်အသွေးအနန္တဖြင့် တောက်ပသူ။ သုံးဂုဏ်ကို ကျော်လွန်၍ ရှေးဦးအကြီးအကဲတို့တွင် အမြဲ ပထမဦးစွာ ပူဇော်ခံရသူ။ အို ပဒ္မနာဘ၊ လှပသော ကြာပန်းခြေတော်၊ ကြာပန်းလက်တော်ဖြင့် မိမိ၏ သာသနာသားတို့ကို သေချာကာလ၌ ကာကွယ်သူ။ ကြာပန်း (လက္ရှ္မီ) ပေါ်တွင် နေထိုင်၍ ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တတို့၏ နှလုံးကို လှုပ်ရှားစေသူ၊ သုံးလောက အုပ်စိုးရှင်တို့က ချီးမွမ်းပူဇော်သူ။
Verse 44
अघहर रघुनाथ यादवेश प्रियभूदेव परात्परामरेज्य । हलधर दुरितापह प्रणम्य त्रिगुणव्याप्त जगत्त्रिकालदक्ष ॥ ४४ ॥
အပြစ်ဖယ်ရှားရှင်၊ ရဃုနာထ၊ ရဃုဝంశ၏ အရှင်၊ ယာဒဝတို့၏ မင်း၊ မြေကြီးနှင့် ဒေဝတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍ အမရတို့ ပူဇော်ထိုက်သူ၊ လယ်ထွန်တံ (ဟလ) ကိုင်ဆောင်သူ၊ ဒုက္ခအပျက်ဖျက်ရှင်—သုံးဂုဏ်အတွင်း ပြည့်နှံ့၍ သုံးကာလတစ်လျှောက် လောကကို စီမံအုပ်ချုပ်ရာ၌ ကျွမ်းကျင်သော သင့်အား ကျွန်ုပ် နမස්ကာရပြု၏။
Verse 45
दनुजकुलविनाशनैककर्मन्ननघारूढफणीश कंसकाल । रविशशिनयन प्रगल्भचेष्ट प्रधुतध्वांत नवांबुदाभ मेश ॥ ४५ ॥
ဒေဝတို့၏ မျိုးနွယ်ဖျက်ဆီးခြင်းကိုသာ လုပ်ငန်းတစ်ခုတည်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်သော အရှင်၊ အပြစ်ကင်းစင်၍ နဂါးမင်းပေါ် စီးနင်းသူ၊ ကံစ၏ သေမင်းဖြစ်သူ၊ နေ နှင့် လ တို့ကို မျက်စိအဖြစ် ထားသူ၊ လုပ်ရပ်၌ ရဲရင့်၍ အမှောင်ကို ဖြိုခွဲပယ်ရှားသူ—အသစ်သော မိုးတိမ်ကဲ့သို့ မည်းညိုသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ။
Verse 46
मख मखधर मातृबद्धदामन्नवनीतप्रिय बल्लवीगणेश । अघबकवृषकेशिपूतनांत त्रिशिरोवालिदशास्यभेदकारिन् ॥ ४६ ॥
ယဇ္ဉ၏ အရှင်နှင့် ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်သူ၊ မိခင်က ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခဲ့သော အရှင်၊ ထောပတ်ကို နှစ်သက်သူ၊ နွားကျောင်းမိန်းကလေးတို့၏ ခေါင်းဆောင်။ အဃ၊ ဘက၊ ဝೃષ၊ ကေśီ၊ ပူတနာတို့ကို အဆုံးသတ်စေသူ၊ တြိଶီရ၊ ဝါလိ နှင့် ခေါင်းဆယ်ပါး (ရာဝဏ) ကို ခွဲဖျက်သတ်ဖြတ်သူ—ရန်သူသတ်ရှင်၊ သင့်အား အောင်မြင်ခြင်းရှိစေသတည်း။
Verse 47
नरकमुरविनाश बाणदोः कृत्त्रिपुरारीज्य सुदाममित्र सेव्य । भवतरणिवहित्रपादपद्म प्रकटैश्वर्य पुराण पूर्णबाहो ॥ ४७ ॥
လက်တော်ပြည့်စုံသော အရှင်၊ နရကနှင့် မုရကို ဖျက်ဆီးသူ၊ ဘာဏ၏ လက်တံကို ဖြတ်တောက်သော လက်တော်ရှိသူ။ တြိပုရာရီ (ရှီဝ) ကပင် ပူဇော်၍ မိတ်ဆွေ စုဒာမာကလည်း ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်သူ။ သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်သည် သံသရာပင်လယ်ကို ကူးသန်းစေသော လှေဖြစ်၏။ ရှေးဟောင်းအရှင်၊ ထင်ရှားသော အိုင်ශ්ဝရယကို ပိုင်ဆိုင်သူ၊ သင်၏ ကရုဏာကို ဖော်ထုတ်ပေးပါ။
Verse 48
बहुजनिसुकृताप्य मंगलार्ह श्रुतिवेद्य श्रुतिधाम शांतशुद्ध । तव वरद वरेण्यमंघ्रियुग्मं शरणं प्राप्तमघार्दितं प्रपाहि ॥ ४८ ॥
အို ကောင်းချီးပေးသောအရှင်၊ မင်္ဂလာပူဇာခံထိုက်သူ၊ ဝေဒများဖြင့် သိမြင်ရသူ၊ ဝေဒ၏အာရုံတည်ရာ၊ ငြိမ်းချမ်း၍ အလွန်သန့်ရှင်းတော်မူ၏။ အပြစ်ကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသော ကျွန်ုပ်သည် မျိုးဘဝများစွာ၏ ကုသိုလ်ကြောင့်သာ ရနိုင်သော သင်၏ အမြတ်ဆုံး ခြေတော်နှစ်ဖက်သို့ ခိုလှုံလာပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။
Verse 49
नहि मम गतिदं पुराणपुंसोऽन्यदिति प्रार्थनया प्रसीदऽमेद्य ॥ ४९ ॥
ကျွန်ုပ်အတွက် အို ရှေးဦးပုရုရှာ (ပုရုသ)၊ သင်မှတပါး အခြားခိုလှုံရာ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ဤဆုတောင်းပန်ကြားခြင်းကြောင့် ကျေးဇူးပြု၍ သန့်ရှင်းမလွဲသောအရှင်၊ ကြင်နာတော်မူပါ။
Verse 50
इति स्तुतो जगन्नाथो भक्त्या देवेन शंभुना । आविर्बभूव सहसा माधवो भक्तवत्सलः ॥ ५० ॥
ဤသို့ ဘက္တိဖြင့် နတ်သမ္ဘူ (ရှီဝ) က ချီးမွမ်းသော်လည်း၊ ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် ဇဂန္နာထ၊ ဘက္တဝတ္ဆလ မာဓဝသည် ချက်ချင်းပင် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။
Verse 51
तं दृष्ट्वा दंडवद्भूमौ निपपात हरो हरिम् । पुनरुत्थाय विप्रेंद्र ननाम विधृतांजलिः ॥ ५१ ॥
သူ့ကို မြင်လျှင် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဟရီ (ဗိဿဏု) အရှေ့၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တန်းလဲကာ အပြည့်အဝ ပရဏာမပြု၏။ ထို့နောက် ထပြန်၍ အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြု၍ ဦးညွှတ်၏။
Verse 52
तमुवाच हृषीकेशः प्रणतं भूतनायकम् । वरं वृणु प्रदास्येऽहं संतुष्टः स्तोत्रतस्तव ॥ ५२ ॥
ထို့နောက် ဟೃṣīkēśa (ဗိဿဏု) သည် ဦးညွှတ်နေသော သတ္တဝါတို့၏ အရှင်ကို မိန့်တော်မူ၏—“ဆုတစ်ပါးကို ရွေးလော့။ သင်၏ စတုတ္ထရ (ချီးမွမ်းသီချင်း) ကြောင့် ငါ စိတ်ကျေနပ်သဖြင့် ငါပေးမည်။”
Verse 53
तच्छ्रुत्वा भगवद्वाक्यं भूतेशो ब्रह्यहत्यया । पीडितात्मा जगादेदं भुक्तिमुक्तिप्रदं हरिम् ॥ ५३ ॥
ဘုရား၏ မိန့်တော်ကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပင်ပန်းနာကျင်နေသော ဘူတေရှာသည် လောကီအပျော်အပါးနှင့် မောက္ခကို ပေးသနားတော်မူသော ဟရီထံသို့ ဤစကားကို လျှောက်တင်하였다။
Verse 54
इच्छामि वसितुं क्षेत्रे तव चक्रगदाधर । त्वत्क्षेत्रसीमाबाह्यस्था ब्रह्महत्या यदीक्ष्यते ॥ ५४ ॥
အို စက္ကရနှင့် ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်၊ သင်၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ကျွန်ုပ် နေထိုင်လိုပါသည်။ သင်၏ က్షेत्रနယ်စပ်အပြင်ဘက်တွင် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကို မြင်ရပါက (ကျွန်ုပ်သည် အတွင်း၌သာ နေပါမည်)။
Verse 55
क्षेत्रदानेन कारुण्यं कुरु मे गरुडध्वज । मम निर्गमने ब्रह्महत्या मां पुनरेष्यति ॥ ५५ ॥
အို ဂရုဍတံခွန်တော်မူသော အရှင် (ဝိෂ္ဏု)၊ သန့်ရှင်းသော ကṣेत्रကို ပေးသနားခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလျှင် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်သည် ကျွန်ုပ်ကို ထပ်မံ ဖမ်းဆီးလာမည်။
Verse 56
त्वत्क्षेत्रे संस्थितोऽहं तु पूजां प्राप्स्ये जगत्त्रये । इत्युक्त्वा ह्यभवत्तूष्णीं देवदेवं वृषध्वजः ॥ ५६ ॥
“သင်၏ သန့်ရှင်းသော ကṣेत्र၌ နေထိုင်လျှင်၊ လောကသုံးပါး၌ပင် ကျွန်ုပ်သည် ပူဇော်ခံရမည်” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ နတ်ဖြစ်သော ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) သည် တိတ်ဆိတ်သွား하였다။
Verse 57
तथेति प्रतिपेदे च क्षीरसागरजाप्रियः । ततः प्रभृति विप्रेंद्र शैवं क्षेत्रं निगद्यते ॥ ५७ ॥
“ဒီလိုပဲ ဖြစ်စေ” ဟု နို့ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသော မယ်တော်၏ ချစ်မြတ်နိုးရသူက သဘောတူ하였다။ ထိုအချိန်မှစ၍ အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ ဤနေရာကို ရှိုင်ဝ ကṣेत्र ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
Verse 58
क्षेत्रं तु केशवस्येदं पुराणं कवयो विदुः । कृपया संपरीतस्य माधवस्य द्विजोत्तम ॥ ५८ ॥
ဤနေရာသည် ကေရှဝ၏ ကိုယ်ပိုင် သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರတည်းဟူ၍ ပုရာဏများတွင် ကြေညာထားသကဲ့သို့ ရှေးဉာဏ်ရှိ ရှင်ပညာရှင်တို့ သိကြသည်။ အို ဒွိဇောတ္တမ၊ မာဓဝ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ကာကွယ်၍ ဝန်းရံထား၏။
Verse 59
नेत्राभ्यां निर्गतं वारि तेन बिंदुसरोऽभवत् । माधवस्याज्ञया तत्र सस्नौ देवो वृषध्वजः ॥ ५९ ॥
မျက်စိနှစ်ဖက်မှ ရေစီးထွက်လာ၍ ထိုရေကြောင့် “ဗိန္ဒု-ဆရ” ဟူသော ရေကန် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မာဓဝ၏ အမိန့်တော်အရ ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) ဘုရားသည် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးတော်မူ၏။
Verse 60
स्नातमात्रे हरे तत्तु कपालं पाणितोऽपतत् । कपालमोचनं नाम तत्तीर्थं ख्यातिमागतम् ॥ ६० ॥
ဟရီသည် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးချင်းပင် ထိုခေါင်းခွံပန်းကန်သည် လက်မှ လျှောကျသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုတီရ္ထသည် “ကပာလမောစန” (ခေါင်းခွံမှ လွတ်မြောက်စေသော) ဟူ၍ ကျော်ကြားလာ၏။
Verse 61
बिंदुमाधवनामासौ दत्वा स्वं धाम शूलिने । भक्तिभावेन शंभुस्तु निबद्धस्तत्र संस्थितः ॥ ६१ ॥
ထိုနေရာ၌ “ဗိန္ဒုမာဓဝ” ဟု ခေါ်သော ဗိဿနုသည် သုံးခွံကိုင်ရှင် (ရှီဝ) အား မိမိ၏ ဓာမကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဘက္တိ၏ အင်အားကြောင့် ချည်နှောင်ခံရသော သမ္ဘုသည် ထိုနေရာ၌ တည်မြဲစွာ နေထိုင်၏။
Verse 62
यं तु ब्रह्मादयो देवाः स्वःस्थाः पश्यति सर्वदा । सूर्यायुतसमप्रख्य दिगंबरनिषेवितम् ॥ ६२ ॥
ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် မိမိတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံများ၌ နေထိုင်လျက် အစဉ်မပြတ် မြင်တွေ့ကြသော ထိုအရှင်သည် နေရောင် တစ်သောင်းနှင့် တူသကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဒိဂမ္ဗရာ (ကောင်းကင်ဝတ်) တို့၏ ဝန်ဆောင်မှုကို ခံတော်မူ၏။
Verse 63
विघ्नानि शूलिना कांत कृतान्यस्य निषेवणे । यैर्विघ्नैरभिभूतास्तु स्तुत्वा विष्णुं शिवार्चकाः ॥ ६३ ॥
အချစ်တော်ရေ၊ တြိရှူလကိုင်ရှင် သီဝက ဗိဿနုကို ပူဇော်ရာတွင် အတားအဆီးများကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထိုအတားအဆီးများကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသော သီဝကို ပူဇော်သူများသည် ဗိဿနုကို ချီးမွမ်းရာမှ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိ하였다။
Verse 64
सर्वे लोकाः स्थिता ह्यत्र शिवः काशीति चिंतकाः । शिवस्य चिंतनाद्विप्र शैवाः सर्वे निराकुलाः ॥ ६४ ॥
ဤနေရာ၌ လောကအားလုံးသည် “သီဝသည် ကာရှီ” ဟု စိတ်တွင်တည်စေသူတို့ကြောင့် ထိန်းသိမ်းတည်တံ့နေသည်။ သီဝကို စိတ်ကူးသတိရခြင်းကြောင့်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သီဝဘက္တားအားလုံး စိတ်မရှုပ်မယှက် ငြိမ်းချမ်းလာသည်။
Verse 65
प्रयांति शिवलोकं वैजरामृत्युविवर्जितम् । बहुपुण्ययुताः संतो निवसंत्तयत्र नीरुजः ॥ ६५ ॥
သူတို့သည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော သီဝလောကသို့ သွားရောက်ကြသည်။ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာများစွာနှင့် ပြည့်စုံသော သုခသမာဓိရှိသူတို့သည် ထိုနေရာ၌ နာကျင်မှုမရှိဘဲ နေထိုင်ကြသည်။
Verse 66
यज्ञशिष्टाशिनः काशीकांत ऋद्धिसमन्विताः । नात्र स्नानं प्रशंसंति न जपं न सुरार्चनम् ॥ ६६ ॥
ယဇ္ဉ၏ အကျန်အစားကို စားသုံးသူ၊ ကာရှီ၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူ၊ စည်းစိမ်ပြည့်စုံသူတို့အတွက်—ဤကာရှီ၌ ရေချိုးပူဇော်ခြင်းကိုလည်း မချီးမွမ်းကြ၊ မန္တရဂျပကိုလည်း မချီးမွမ်းကြ၊ သီးခြားသီးခြား နတ်တို့ကို ပူဇော်ခြင်းကိုလည်း မချီးမွမ်းကြ၊ အကြောင်းမှာ ဤနေရာကိုယ်တိုင် အထူးအာနုဘော်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 67
नापि दानं द्विजश्रेष्ठ मुक्त्वैकं देहपातनम् । मृत्युं प्रात्युं नरः कामं कृतकृत्यो भवेद्ध्रुवन् ॥ ६७ ॥
အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ဤတစ်ခုတည်းသော ဒါနာ—ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းစွာ ချထားခြင်း—နှင့် တူညီသော ဒါနာမရှိ။ ထိုသို့ သေခြင်းကို လိုလားသူသည် အမှန်တကယ် ကိစ္စပြီးမြောက်သူ ဖြစ်လာမည်။
Verse 68
सेयमासादिता विप्रर पुरी प्रासादसंकुला । भोगिनीमपि मोक्षाय किं पुनर्व्रतधारिणाम् ॥ ६८ ॥
အို ဗြာဟ္မဏာ၊ မြင့်မားသော မဟာအိမ်တော်များဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဤမြို့တော်သို့ ယခုရောက်ရှိပြီ။ အပျော်အပါးကိုလိုက်စားသူတို့တောင် မောက္ခကို ပေးနိုင်သည်; သို့ဖြစ်လျှင် ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူတို့အတွက် မည်မျှပိုမိုမည်နည်း။
Verse 69
निक्षिप्यतामियं बाला काशीशस्येह मंदिरे । वियोजिता तु या पूर्वं तेन दुष्टेन रक्षसा ॥ ६९ ॥
“ဤကလေးမကို ကာရှီ၏ အရှင်ဘုရား၏ ဗိမာန်တော်၌ ဤနေရာတွင် ထားလိုက်ကြပါ။ အရင်က ထိုဆိုးယုတ်သော ရက္ခသက သူမကို ခွဲခွာစေခဲ့သည်” ဟု ဆို၏။
Verse 70
आत्मनः सुरतार्थाय कुमारी नियमान्विता । एष प्रभावोऽपि हितः क्षेत्रस्यास्य द्विजोत्म ॥ ७० ॥
အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ဝရတများဖြင့် စည်းကမ်းတကျနေထိုင်သော ကညာတစ်ဦးက မိမိ၏ ပေါင်းစည်းလိုသည့် ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေလိုသော်လည်း၊ ဤကွက်ရှေတရ၏ အာနုဘော်သည် ထိုအရာကိုပါ ကောင်းမြတ်အကျိုးရှိသော အင်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။
Verse 71
विनश्यंतीह कर्माणि शुभान्यप्यशुभानि च । भूतव्यभविष्याणि ज्ञानाज्ञानकृतानि च ॥ ७१ ॥
ဤနေရာ၌ ကုသိုလ်ကံနှင့် အကုသိုလ်ကံတို့ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ၊ သိလျက်ဖြစ်စေ မသိလျက်ဖြစ်စေ အားလုံးပင် ဖြစ်သည်။
Verse 72
एषा पुरी कर्मविनाशनाय कृष्णेन पूर्वं हि विनिर्मिताभूत् । यस्यां मृता दुःखमनंतमुग्रं भुंजंति मर्त्या यमयातनां नो ॥ ७२ ॥
ဤသန့်ရှင်းသော မြို့တော်ကို ကృష్ణက အရင်က ကံကြိုးချည်ကို ဖျက်ဆီးရန် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ သေဆုံးသော လူသားတို့သည် ယမ၏ ဒဏ်ခတ်ညှဉ်းပန်းမှုကြောင့် အဆုံးမဲ့ ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခကို မခံစားရ။
Verse 73
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीचरिते काष्ठीलोपाख्याने राक्षसीचरिते काशीवर्णनं नाम एकोनत्रिंशोऽध्यायः ॥ २९ ॥
ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘြဟန်-နာရဒိယ ပုရာဏ အုတ္တရဘဂ၌ မိုဟိနီဇာတ်ကြောင်းအတွင်း၊ ကာဋ္ဌီလ အုပ်ခယာနနှင့် ရက္ခသီဇာတ်ကြောင်း၌ «ကာရှီ၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၂၉ သည် ပြီးဆုံး၏။
The boundary functions as a ritual-theological threshold: brahmahatyā (a mobile, personified sin) can pursue Śiva everywhere, but cannot enter the Vaiṣṇava-protected precinct. This dramatizes the claim that kṣetra is not merely symbolic—its sanctity has jurisdictional force that interrupts karmic affliction and enables final purification.
Kapālamocana is both an etiological marker (why a ford is named) and a ritual technology: it is the place where the kapāla-bound curse resolves, showing how tīrthas are mapped as ‘problem-solving’ nodes for specific sins (especially mahāpātakas), transforming myth into pilgrimage practice.
It asserts Vaiṣṇava primacy at the level of soteriological ground (Keśava’s protection makes mokṣa possible), while granting Śiva permanent residence and worship there by Viṣṇu’s boon. Thus Kāśī is Śaiva by presence and devotion, but Vaiṣṇava by ultimate sanctifying authority—an integrative hierarchy rather than a contradiction.
The stotra operates as śaraṇāgati: Śiva’s verbal surrender and theological recognition of Viṣṇu’s avatāra-spectrum. Structurally it bridges narrative crisis (brahmahatyā) to resolution (boon and purification), and practically it models bhakti as a means that activates kṣetra-grace.