The Explanation of Sandhyā and Related Daily Observances (Saṅdhyā-ādi Nitya-karma-Vidhi)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततः श्वासानुसारेण दत्वा पादं महीतले । समुद्र मेखले देवि पर्वतस्तनमण्डले 1. ॥ १ ॥

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အသက်ရှူသံ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကိုက်ညီအောင် လှမ်း၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေတင်ကာ—အို ဒေဝီ—သမုဒ္ဒရာတို့ကို ခါးပတ်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ပြီး တောင်တန်းတို့ကို ရင်သားကဲ့သို့ အလှဆင်ထားသော မြေမိခင်ကို သမาธိဖြင့် စိတ်ကူးရမည်။

Verse 2

विष्णुपत्नि नमस्तुभ्यं पादस्पर्शं क्षमस्व मे । इति भूमिं तु सम्प्रार्थ्य विहरेच्च यथाविधि ॥ २ ॥

«အို ဘူမိ၊ ဗိဿနု၏ ဇနီးတော်၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ ငါ့ခြေထောက်ထိတွေ့မှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ» ဟု မြေကို လေးစားစွာ ဆုတောင်းပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သွားလာလှုပ်ရှားရမည်။

Verse 3

रक्षः कोणे ततो ग्रामाद्गत्वा मन्त्रमुदीरयेत् । गच्छन्तु ऋषयो देवाः पिशाचा ये च गुह्यकाः ॥ ३ ॥

ထို့နောက် ရက္ခသတို့နှင့် ဆက်စပ်သည့် အရပ်သို့ ရွာမှ ထွက်သွားကာ မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်– «ရိရှီတို့နှင့် ဒေဝတားတို့ ထွက်ခွာကြပါစေ၊ ပိသာချာတို့နှင့် ဂုဟျကဟု ခေါ်သောသူတို့လည်း ထွက်ခွာကြပါစေ» ဟူ၍။

Verse 4

पितृभूतगणाः सर्वे करिष्ये मलमोचनम् । इति तालत्रयं दत्वा शिरः प्रावृत्य वाससा ॥ ४ ॥

“ပိတೃတို့နှင့် ဘူတဂဏာတို့အားလုံးတို့၊ ယခု ငါ အညစ်အကြေးကို စွန့်လွှတ်မည်” ဟုဆို၍ လက်ခုပ်သုံးကြိမ်တီးကာ ခေါင်းကို အဝတ်ဖြင့်ဖုံးပြီး ထွက်သွားသည်။

Verse 5

दक्षिणाभिमुखं रात्रौ दिवा स्थित्वा ह्युदङ्मुखः । मलं विसृज्य शौचं तु मृदाद्भिः समुपाचरेत् ॥ ५ ॥

ညအခါ တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍၊ နေ့အခါ မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ ရပ်ရမည်။ အညစ်အကြေးကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် မြေ (ကလေး) နှင့် ရေဖြင့် သောချ (śauca) ကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 6

एका लिङ्गे गुदे तिस्रो दश वामकरे मृदः । करयोः सप्त वै दद्यात्त्रित्रिवारं च पादयोः ॥ ६ ॥

သန့်စင်မြေကို လိင်အင်္ဂါအတွက် တစ်ကြိမ်၊ အနောက်ပေါက်အတွက် သုံးကြိမ်၊ ဘယ်လက်အတွက် ဆယ်ကြိမ် သုံးရမည်။ လက်နှစ်ဖက်အတွက် ခုနစ်ကြိမ်၊ ခြေထောက်အတွက် သုံးကြိမ်စီ (သုံး-သုံး) သုံးရမည်။

Verse 7

एवं शौचं विधायाथ गण्डूषान्द्वादशैव तु । कृत्वा वनस्पतिं चाथ प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७ ॥

ဤသို့ သောချကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂဏ္ဍူෂ (gaṇḍūṣa) ဟူသော ပါးစပ်ဆေးခြင်းကို ဆယ့်နှစ်ကြိမ် ပြုရမည်။ ထို့နောက် သစ်ပင်ဆေးပင်တို့၏ အရှင် ‘ဝနஸ္ပတိ’ (Vanaspati) ကို ဖိတ်ခေါ်၍ ဤမနုမန်တရဖြင့် ဆုတောင်းရမည်။

Verse 8

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशुवसूनि च । श्रियं प्रज्ञां च मेधां च त्वं नो देहि वनस्पते ॥ ८ ॥

အို သစ်တော၏ အရှင် ဝနஸ္ပတိ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် အားခွန်၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် တောက်ပမှု၊ သားသမီး၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် ဥစ္စာပစ္စည်းတို့ကို ပေးသနားပါ။ ထို့ပြင် သာယာချမ်းမြေ့မှု၊ ပညာနှင့် ထက်မြက်သော ဉာဏ် (မေဓာ) ကိုလည်း ပေးသနားပါ။

Verse 9

संप्रार्थ्यैवं दन्तकाष्ठं द्वादशाङ्गुलसंमितम् । गृहीत्वा काममंत्रेण कुर्यान्मन्त्री समाहितः ॥ ९ ॥

ဤသို့ ရိုသေစွာ ခွင့်ပြုချက်နှင့် ကောင်းချီးကို ဆုတောင်းပြီးနောက်၊ လေ့ကျင့်သူသည် လက်ချောင်းအလျား တစ်ဆယ့်နှစ်ခန့်ရှိ သွားတံကို ယူရမည်။ ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ကာမမန်တရကို ရွတ်ဆိုကာ အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 10

कामदेवपदं ङेन्तं तथा सर्वजनप्रियम् । हृदन्तः कामबीजाढ्यं दन्तांश्चानेन शोधयेत् ॥ १० ॥

ကာမဒေဝနှင့် ဆက်စပ်သော ပဒကို နာဆယ်အသံ ‘ṅ’ ဖြင့် အဆုံးသတ်အောင် အသုံးပြုရမည်၊ ထိုပဒသည် လူအပေါင်းတို့နှစ်သက်ရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ‘ဟృဒ’ အဆုံးသတ်သံဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ ကာမဘီဇဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုမန်တရဖြင့် ဒန္တျ အက္ခရာများကိုလည်း သန့်စင်ရမည်။

Verse 11

जिह्वोल्लेखो वाग्भवेन मूलेन क्षालयेन्मुखम् । देवागारं ततो गत्वा निर्माल्यमपसार्य च ॥ ११ ॥

လျှာကို ခြစ်သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ဝါဂ္ဘဝ၏ မူလမန်တရဖြင့် ပါးစပ်ကို ဆေးကြောရမည်။ ထို့နောက် ဘုရားရုံသို့ သွားကာ မျိုးနွမ်းသွားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများ (ပန်းစသည်) ကို ဖယ်ရှားရမည်။

Verse 12

परिधायाम्बरं शुद्धं मङ्गलारार्तिकं चरेत् । अस्त्रेण पात्रं संप्रोक्ष्य मूलेन ज्वालयेच्च तम् ॥ १२ ॥

သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် မင်္ဂလာအာရတီကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ အစတြမန်တရဖြင့် ပူဇော်ပစ္စည်းထည့်သော ခွက်/ပാത്രကို ပက်ဖျန်းသန့်စင်ကာ၊ ထို့နောက် မူလမန်တရဖြင့် မီးထွန်းရမည်။

Verse 13

संपूज्य पात्र्रमादायोत्थाय घन्टां च वादयेत् । सुगोघृतप्रदीपेन भ्रामितेन समन्ततः ॥ १३ ॥

သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ပാത്രကို ကိုင်ယူကာ ထရပ်ပြီး ခေါင်းလောင်းကို တီးရမည်။ ထို့နောက် နွားနို့ထောပတ် (ဂိုဃြတ) ဖြင့် မီးထွန်းထားသော မီးအိမ်ကို ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်၍ အရပ်ရပ် လှည့်ပတ်ကာ အာရတီ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 14

वाद्यैर्गींतैर्मनोज्ञैश्च देवस्यारार्तिकं भवेत् । इति नीराजनं कृत्वा प्रार्थयित्वा निजेश्वरम् ॥ १४ ॥

နှစ်သက်ဖွယ် သီချင်းများနှင့် တူရိယာတီးခတ်သံများဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အာရတီ (ārārtika) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် မီးအလင်းလှည့်ပူဇော်ခြင်း နီရာဇန (nīrājana) ကို ပြီးစီးစေပြီး မိမိ၏ အရှင်သခင်ထံ ဆုတောင်းရမည်။

Verse 15

स्नातुं यायान्निम्नगादौ कीर्तयन्देवतागुणान् । गत्वा तीर्थं नमस्कृत्य स्नानीयं च निधाय वै ॥ १५ ॥

ရေချိုးရန် မြစ်စသည့် ရေစီးနိမ့်ရာသို့ သွားကာ ဒေဝတားတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ကီර්တနာဖြင့် ရွတ်ဆိုရမည်။ တီර්ထ (tīrtha) သို့ ရောက်လျှင် နမസ്കာရပြု၍ ရေချိုးရန် အသုံးအဆောင်များကို သင့်တင့်စွာ ချထားရမည်။

Verse 16

मूलाभिमन्त्रितमृदमादाय कटिदेशतः । विलिप्य पादपर्यन्तं क्षालयेत्तीर्थवारिणा ॥ १६ ॥

မူလမန္တရ (root-mantra) ဖြင့် သန့်စင်ကောင်းချီးပေးထားသော မြေညက်ကို ယူ၍ ခါးမှ စ၍ ခြေထောက်အဆုံးတိုင်အောင် လိမ်းပွတ်ရမည်။ ထို့နောက် တီර්ထ (tīrtha) ရေဖြင့် ဆေးကြောဖယ်ရှားရမည်။

Verse 17

ततश्च पञ्चभिः पादौ प्रक्षाल्यान्तर्जले पुनः । प्रविश्य नाभिमात्रे तु मृदं वामकरस्य च ॥ १७ ॥

ထို့နောက် ရေကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ငါးခါယူ၍ ခြေထောက်ကို ဆေးကြောပြီး၊ ထပ်မံ ရေထဲသို့ ဝင်ရမည်။ ရေက နာဗီအထိ ရောက်အောင် ရပ်ကာ ဘယ်လက်ဖြင့်လည်း မြေညက်တစ်တုံးကို ယူရမည်။

Verse 18

मणिबन्धे हस्ततले तदग्रे च तथा पुनः । कृत्वाङ्गुल्या गाङ्गमृदमादायास्त्रेण तत्पुनः ॥ १८ ॥

လက်ကောက်ဝတ်၌၊ လက်ဖဝါးပေါ်၌၊ ထို့ပြင် လက်ဖဝါးအရှေ့ဘက်၌လည်း ထပ်မံ၍ လက်ချောင်းဖြင့် ဂင်္ဂါမြေ (Ganga-mṛd) သန့်မြေကို ယူကာ အာஸ္တရမန္တရ (Astra-mantra) နှင့်အတူ ထပ်မံ လိမ်းပွတ်ရမည်။

Verse 19

निजोपरि च मन्त्रज्ञो भ्रामयित्वा त्यजेत्सुधी । तलस्थां च षडङ्गेषु तन्मन्त्रैः प्रविलेपयेत् ॥ १९ ॥

မန္တရားကို သိကျွမ်းသော ပညာရှိသည် ၎င်းကို မိမိခန္ဓာပေါ်တွင် လှည့်ပတ်စေပြီးနောက် ချန်ထားရမည်။ ထို့နောက် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အရာဝတ္ထုကို မန္တရားတူတူဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါခြောက်ပါးပေါ်သို့ လိမ်းပေးရမည်။

Verse 20

निमज्य क्षालयेत्सम्यग् मलस्नानमितीरितम् । विभाव्येष्टमयं सर्वमान्तरं स्नानमाचरेत् ॥ २० ॥

ရေထဲသို့ နှစ်မြှုပ်ပြီးနောက် ကိုယ်ကို သေချာစွာ ဆေးကြောရမည်—ဤသည်ကို “အညစ်အကြေးဖယ်ရှားသော ရေချိုးခြင်း” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် အရာအားလုံးကို ချစ်မြတ်နိုးရာ အိष्टဒေဝတား၏ တည်ရှိမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု စိတ်တွင် သဘောပေါက်ကာ အတွင်းရေးချိုး (စိတ်သန့်စင်) ကို ကျင့်ရမည်။

Verse 21

अनन्तादित्यसङ्काशं निजभूषायुधैर्युतम् । मन्त्रमूर्तिं प्रभुं स्मृत्वा तत्पादोदकसंभवाम् ॥ २१ ॥

အနန္တနေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မိမိ၏ အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် လက်နက်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ မန္တရား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြစ်သော प्रभုကို အောက်မေ့သတိရပြီးနောက်၊ ထိုသခင်၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောသော ရေမှ ပေါ်လာသည့် သန့်ရှင်းသော ရေ/အရာကို ယူဆောင်ရမည်။

Verse 22

धारां च ब्रह्मरन्ध्रेण प्रविशन्तीं निजां तनुम् । तया संक्षालयेत्सर्वमन्तर्द्देहगतं मलम् ॥ २२ ॥

ထို့ပြင် ဘြဟ္မရန္ဓ္ရ (ခေါင်းထိပ်ပေါက်) မှတစ်ဆင့် စီးကြောင်းတစ်ခု မိမိခန္ဓာထဲသို့ ဝင်လာသည်ဟု စိတ်ကူးရမည်။ ထိုအတွင်းစီးကြောင်းဖြင့် ကိုယ်အတွင်း၌ တည်နေသော အညစ်အကြေးအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဆေးကြောဖယ်ရှားရမည်။

Verse 23

तत्क्षणाद्विरजा मन्त्री जायते स्फटिकोपमः । ततः श्रौतोक्तविधिना स्नात्वा मन्त्री समाहितः ॥ २३ ॥

ထိုခဏချင်းပင် မန္တရားကျင့်သူသည် အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ စဖတိက (ကြည်လင်သော ကြည်တောက်ကျောက်) ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းကြည်လင်လာသည်။ ထို့နောက် Śrauta ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီး မန္တရားကျင့်သူသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိတရားဖြင့် တည်နေသည်။

Verse 24

मन्त्रस्नानं ततः कुर्यात्तद्विधानमथोच्यते । देशकालौ च सङ्कीर्त्य प्राणायामषडङ्गकैः ॥ २४ ॥

ထို့နောက် မန္တရ-စနာန (မန်တရဖြင့် ရေချိုးခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ယခု၎င်း၏ နည်းလမ်းကို ဆိုပါမည်။ နေရာနှင့် အချိန်ကို သေချာကြေညာပြီး၊ အင်္ဂခြောက်ပါး (ṣaḍ-aṅga) နှင့်အတူ ပရာဏာယာမ ကို ကျင့်ရမည်။

Verse 25

कृत्वार्कमन्दलात्तीर्थान्याह्वयेन्मुष्टिमुद्र या । ब्रह्माण्डोदरतीर्थानि करैः स्पृष्टानि ते रवेः ॥ २५ ॥

နေမဏ္ဍလ (arka-maṇḍala) ကို ဖန်တီးပြီးနောက်၊ လက်မုဒြာ “မုဋ္ဌိ-မုဒြာ” (muṣṭi-mudrā) ဖြင့် တီရ္ထ (tīrtha) များကို ဖိတ်ခေါ်ရမည်။ အို ရဝိ (နေဘုရား)၊ ဘြဟ္မာဏ္ဍ (brahmāṇḍa) အတွင်း၌ တည်သော တီရ္ထတို့ကို သင်၏ ရောင်ခြည်တို့သည် လက်ကဲ့သို့ ထိတွေ့လျက်ရှိ၏။

Verse 26

तेन सत्येन मे देव देहि तीर्थं दिवाकर ॥ २६ ॥

ဤသစ္စာတရားကြောင့်၊ အို ဒေဝ—အို ဒိဝါကရ (နေဘုရား)၊ ကျွန်ုပ်အား တီရ္ထ (tīrtha) ကို ပေးသနားပါ။

Verse 27

गङ्गे च यमुने चैव गोदावरि सरस्वति । नर्मदे सिन्धुकावेरि जलेऽस्मिन्सन्निधिं कुरु ॥ २७ ॥

အို ဂင်္ဂါ၊ အို ယမုနာ၊ ထို့ပြင် အို ဂోదာဝရီ၊ အို စရஸ္ဝတီ၊ အို နర్మဒါ၊ အို စင်္ဓု၊ အို ကာဝေရီ—ဤရေထဲ၌ နီးကပ်တည်ရှိပါစေ။

Verse 28

इत्यावाह्य जले तानि सुधाबीजेन योजयेत् । गोमुद्र यामृतीकृत्य कवचेनावगुण्ठ्य च ॥ २८ ॥

ဤသို့ ရေထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက်၊ “သုဓာ-ဗီဇ” (Sudhā-bīja) မန္တရဖြင့် ပေါင်းစည်း၍ အာနုဘော်တင်ရမည်။ ထို့နောက် “ဂို-မုဒြာ” (Go-mudrā) ဖြင့် အမృతကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး၊ “ကဝစ” (Kavaca) ဖြင့် ကာကွယ်ဖုံးအုပ်ရမည်။

Verse 29

संरक्ष्यास्त्रेण तत्पश्चाच्चक्रमुद्रां प्रदर्शयेत् । वह्न्यर्केन्दुमण्डलानि तत्र सन्चितयेद्बुधः ॥ २९ ॥

အာစတြ (astra) ကာကွယ်မန်တရဖြင့် အခမ်းအနား/နေရာကို ကာကွယ်ပြီးနောက်၊ ချက္ကရမုဒြာ (Cakra-mudrā) ကို ပြသရမည်။ ထို့နောက် ပညာရှိ साधक သည် မီး၊ နေ၊ လ တို့၏ စက်ဝိုင်းသင်္ကေတများကို ထိုနေရာ၌ စီစဉ်တင်ထားရမည်။

Verse 30

मन्त्रयेदर्कमन्त्रेण सुधाबीजेन तज्जलम् । मूलेन चैकादशधा तत्र सम्मन्त्र्य भावयेत् ॥ ३० ॥

အာရ္ကမန်တရ (Arka-mantra) နှင့် စုဓာ ဘီဇ (Sudhā-bīja) ကို ရွတ်ဆို၍ ထိုရေကို သန့်စင်အာနုဘော်ဖြင့် သက္ကာပြုရမည်။ ထို့နောက် မူလမန်တရ (mūla-mantra) ဖြင့် ဆယ့်တစ်ကြိမ် အပြည့်အဝ မန္တရပြုကာ စိတ်ကူးသမား၍ သန့်ရှင်းသော အာနုဘော်ကို ထိုရေထဲသို့ ထည့်သွင်းရမည်။

Verse 31

पूजायन्त्रं च तन्मध्ये स्वान्तादावाह्य देवताम् । स्नापयित्वार्चयेत्तां च मानसैरुपचारकैः ॥ ३१ ॥

ပူဇာယန္တရ (pūjā-yantra) ကို ပြင်ဆင်၍ မိမိ၏ အတွင်းနှလုံးမှ ဒေဝတাকে ဆွဲခေါ်ကာ ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်) ရမည်။ ထို့နောက် ဒေဝတাকে စနာပန (ရေချိုး) ပြု၍ မနသ-ဥပစာရ (mānasa-upacāras) အဖြစ် စိတ်ဖြင့် ပူဇာဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 32

सिंहासनस्थां तां नत्वा तज्जलं प्रणमेत्सुधीः । आधारः सर्वभूतानां विष्णोरतुलतेजसः ॥ ३२ ॥

သိင်္ဟာသန (throne) ပေါ်၌ ထိုင်နေသော အရှင်မ/ဒေဝီကို ဦးချပြီးနောက်၊ ပညာရှိသည် ထိုရေကိုလည်း ဦးချရမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုရေသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အခြေခံအထောက်အကူဖြစ်၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တေဇရှိသည့် ဗိဿနု (Vishnu) နှင့် ဆက်နွယ်သော အာဓာရ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 33

तद्रू पाश्च ततो जाता आपस्ताः प्रणमाम्यहम् । इति नत्वा समारुन्ध्य सप्तच्छिद्राणि साधकः ॥ ३३ ॥

ထို့နောက် (သူသည်) «ထိုအတ္ထ/တတ္တဝါမှ ထိုပုံသဏ္ဌာန်တူသော ရေများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုရေများကို ငါ ဦးချပါ၏» ဟု စိတ်တွင် ထင်မြင်ရမည်။ ထိုသို့ ဦးချပြီးနောက် sādhaka သည် ခေါင်း၏ အပေါက် ခုနစ်ပေါက်ကို ပိတ်ကာ ထိန်းချုပ်ရမည်။

Verse 34

निमज्य सलिले तस्मिन्मूलं देवाकृतिं स्मरेत् । निमज्ज्योन्मज्ज्य त्रिश्चैवं सिंचेत्कं कुंभमुद्रया ॥ ३४ ॥

ထိုရေထဲ၌ (အရာကို) နှစ်မြှုပ်ပြီးနောက် မူလမန္တရနှင့်အတူ ဘုရားရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စိတ်၌ သတိပြုရမည်။ ထို့နောက် ထိုနည်းအတိုင်း သုံးကြိမ် နှစ်မြှုပ်၍ ပြန်ထုတ်ကာ ကုမ္ဘမုဒြာဖြင့် ရေကို ပက်ဖျန်းရမည်။

Verse 35

त्रिर्मूलेन चतुर्मन्त्रैरभिर्षिञ्चेन्निजां तनुम् । चत्वारो मनवस्तेऽत्र कथ्यन्ते तान्त्रिका मुने ॥ ३५ ॥

မူလမန္တရကို သုံးကြိမ်နှင့် မန္တရအပို လေးပုဒ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အဘိသိက္ခာအဖြစ် ရေဖြန်းသန့်စင်ရမည်။ ဤနေရာ၌လည်း မုနိရေ၊ တန္တရထုံးတမ်းအရ “မနု” လေးပါးကို သင်ကြားထားသည်။

Verse 36

सिसृक्षोर्निखिलं विश्वं मुहुः शुक्रं प्रजापतेः । मातरः सर्वभूतानामापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३६ ॥

သတ္တဝါအပေါင်း၏ မိခင်ဖြစ်သော ဒေဝီရေများသည် ကျွန်ုပ်ကို သန့်စင်ပါစေ။ ပရဇာပတိသည် ဤကမ္ဘာလောက အလုံးစုံကို ဖန်ဆင်းလိုသောအခါတိုင်း မကြာခဏ သူ၏ မျိုးစေ့မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ရေများပင် ဖြစ်၏။

Verse 37

अलक्ष्मीर्मलरूपा या सर्वभूतेषु संस्थिता । क्षालयन्ति च तां स्पर्शादापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३७ ॥

ဒေဝီရေများသည် ကျွန်ုပ်ကို သန့်စင်ပါစေ။ အညစ်အကြေးပုံစံဖြင့် မကံကောင်းမှုဖြစ်သော အလက္ရှ္မီသည် သတ္တဝါအပေါင်း၌ တည်ရှိသော်လည်း ရေတို့၏ ထိတွေ့မှုသာဖြင့် ထိုအလက္ရှ္မီကို ဆေးကြောဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 38

यन्मे केशेषु दौर्भाग्यं सीमन्ते यच्च मूर्द्धनि । ललाटे कर्णयोरक्ष्णोरापस्तद्धन्तु वो नमः ॥ ३८ ॥

ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်ပေါ်၌ ဖြစ်သော မကံကောင်းမှု၊ ဆံပင်ခွဲရာ၌ ဖြစ်သော မကံကောင်းမှု၊ ခေါင်းထိပ်ပေါ်၌ ဖြစ်သော မကံကောင်းမှု—နဖူး၊ နားနှစ်ဖက်၊ မျက်စိနှစ်လုံးပေါ်၌ ဖြစ်သမျှကို သန့်ရှင်းသော ရေများ ဖယ်ရှားပါစေ။ ရေတို့အား နမസ്കာရပါ၏။

Verse 39

आयुरारोग्यमैश्वर्यमरिपक्षक्षयं शुभम् । सन्तोषः क्षान्तिरास्तिक्यं विद्या भवतु वो नमः ॥ ३९ ॥

အသက်ရှည်ခြင်း၊ ကျန်းမာခြင်း၊ အိုင်ශ්ဝရယ (စည်းစိမ်အာဏာ)၊ ရန်သူဘက်ပျက်စီးခြင်းနှင့် မင်္ဂလာကောင်းခြင်းတို့ကို သင်တို့ရရှိပါစေ။ စိတ်ကျေနပ်မှု၊ သည်းခံမှု၊ ဝေဒကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အမှန်တရားဗဟုသုတ ပေါ်ထွန်းပါစေ—သင်တို့အား နမස්ကာရ။

Verse 40

विप्रपादोदकं पीत्वा शालग्रामशिलाजलम् । पिबेद्विरुद्धं नो कुर्यादेषां तु नियतो विधिः ॥ ४० ॥

ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေဖဝါးလျော်ရေကို အရင်သောက်ပြီးနောက်၊ ရှာလာဂြာမ-ရှီလာနှင့် ဆက်စပ်သော ရေကို သောက်ရမည်။ ဤနှစ်မျိုးကို မကိုက်ညီဟု မယူဆရ; ထိုအတွက် သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ရှိသည်။

Verse 41

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दक्षाङ्घ्रौ तानि भूसुरे । स्वेष्टदेवं समुद्वास्य मन्त्री मार्तण्डमण्डले ॥ ४१ ॥

အို ဘူသုရ ဘြာဟ္မဏ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာ) အားလုံးသည် ညာခြေတွင် တည်ရှိသည်။ မိမိ၏ အိಷ್ಟဒေဝ (ရွေးချယ်ကိုးကွယ်သည့် ဘုရား) ကို သင့်တော်စွာ ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် မန္တရသိသူသည် မာရ္တဏ္ဍ (နေမင်း) မဏ္ဍလအတွင်း၌ စိတ်တည်၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 42

ततस्तीरं समागत्य वस्त्रं संक्षाल्य यत्नतः । वाससी परिधायाथ कुर्यात्सन्ध्यादिकं सुधीः ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် မြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာ၍ အဝတ်ကို သေချာစွာ ဆေးကြောရမည်။ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ပညာရှိသည် စန္ဓျာကర్మနှင့် နေ့စဉ်ဝတ္တရားများကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 43

रोगाद्यशक्तो मनुजः कुर्यात्तत्राघमर्षणम् । अथवा भस्मना स्नातो रजोभिश्चैव वाऽक्षमः ॥ ४३ ॥

ရောဂါစသဖြင့် မစွမ်းနိုင်သော လူသည် ထိုနေရာတွင် အာဃမර්ෂဏ (အပြစ်ဖယ်ရှားသည့် ပရాయశ္ଚိတ္တ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ သို့မဟုတ် မလုပ်နိုင်လျှင် ပြာဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြေမှုန့်ဖြင့်လည်းကောင်း ရေချိုးသန့်စင်ရမည်။

Verse 44

अथ सन्ध्यादिकं कुर्यात् स्थित्वा चैवासने शुभे । केशवेन तथा नारायणेन माधवेन च ॥ ४४ ॥

ထို့နောက် မင်္ဂလာအာသနပေါ်၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ သန္ဓျာနှင့် နေ့စဉ်ဝတ္တရားတို့ကို ပြုလုပ်ကာ၊ သခင်ကို ကေရှဝ၊ နာရာယဏ၊ မာဓဝ ဟူ၍ အမည်တော်များဖြင့် ပူဇော်အာရုံပြုရမည်။

Verse 45

संप्राश्य तोयं गोविन्दविष्णुभ्यां क्षालेत्करौ । मधुसूदनत्रिविक्रमाभ्यामोष्ठौ च मार्जयेत् ॥ ४५ ॥

ရေကို အာချမန ပြု၍ သောက်ပြီးနောက်၊ «ဂိုဝိန္ဒ» နှင့် «ဝိෂ္ဏု» ဟူသော နာမတော်များကို ရွတ်ဆိုကာ လက်ကို ဆေးကြောရမည်။ ထို့ပြင် «မဓုဆူဒန» နှင့် «တြိဝိက్రమ» ဟူသော နာမတော်များကို ရွတ်ဆိုကာ နှုတ်ခမ်းကို သုတ်သင်ရမည်။

Verse 46

वामनश्रीधराभ्यां च मुखं हस्तौ स्पृशेत्ततः । हृषीकेशपद्मनाभाभ्यां स्पृशेच्चरणौ ततः ॥ ४६ ॥

ထို့နောက် «ဝာမန» နှင့် «ရှရီဓရ» ဟူသော နာမတော်များကို အာရုံပြု၍ မျက်နှာနှင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ထိရမည်။ ထို့နောက် «ဟೃရှီကေရှ» နှင့် «ပဒ္မနာဘ» ဟူသော နာမတော်များကို အာရုံပြု၍ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ထိရမည်။

Verse 47

दामोदरेण मूर्द्धानं मुखं सङ्कर्षणेन च । वासुदेवेन प्रद्युम्नेन स्पृशेन्नासिके ततः ॥ ४७ ॥

«ဒါမောဒရ» မန္တရဖြင့် ခေါင်းထိပ်ကို ထိရမည်။ «သင်္ကರ್ಷဏ» ဖြင့် မျက်နှာကို ထိရမည်။ ထို့နောက် «ဝာစုဒေဝ» နှင့် «ပရဒျုမ္န» ဖြင့် နှာခေါင်းပေါက်နှစ်ဖက်ကို ထိရမည်။

Verse 48

अनिरुद्धपुरुषोत्तमाभ्यां नेत्रे स्मृशेत्ततः । अधोक्षजनृसिंहाभ्यां श्रवणे संस्पृशेत्तथा ॥ ४८ ॥

ထို့နောက် «အနိရုဒ္ဓ» နှင့် «ပုရုရှောတ္တမ» ကို အာရုံပြု၍ မျက်စိကို ထိကာ သန့်စင်ရမည်။ ထိုနည်းတူ «အဓောက္ṣဇ» နှင့် «နೃစിംဟ» ကို အာရုံပြု၍ နားကိုလည်း ထိရမည်။

Verse 49

नाभिं स्पृशेदच्युतेन जनार्दनेन वक्षसि । हरिणा विष्णुनांसौ च वैष्णावाचमनं त्विदम् ॥ ४९ ॥

«အချျုတ» ဟုဆိုကာ ဗိုက်ခေါင်းကိုထိပါ; «ဇနာဒန» ဟုဆိုကာ ရင်ဘတ်ကိုထိပါ; «ဟရီ» နှင့် «ဗိဿဏု» ဟုဆိုကာ ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုထိပါ။ ဤသည်မှာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အာစမန (ācamanam) သန့်စင်ပူဇော်နည်း ဖြစ်သည်။

Verse 50

प्रणवाद्यैर्ङेतमोन्तैः केशवादिकनामभिः । मुखे नसोः प्रदेशिन्याऽनामया नेत्रकर्णयोः 1. ॥ ५० ॥

အိုṁ ဖြင့်အစပြု၍ «နက်ထရ» ဖြင့်အဆုံးသတ်သော မန္တရများနှင့်၊ «ကေရှဝ» မှစသော ဘုရားနာမများကိုယူကာ၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းပေါ်တွင် နျာသ (nyāsa) ချပါ။ ထို့နောက် လက်ညှိုး (pradeśinī) ဖြင့် «အနာမယ» ကိုသုံးကာ မျက်စိနှင့် နားပေါ်တွင် တင်ပါ။

Verse 51

कनिष्ठया नाभिदेशं सर्वत्राङ्गुष्ठयोजनम् । आत्मविद्याशिवैस्तत्त्वैस्वाहान्तैः शैवमीरितम् ॥ ५१ ॥

လက်သန်း (ကနိဋ္ဌာ) ဖြင့် ဗိုက်ခေါင်းအနီးကိုထိ၍၊ နေရာတိုင်းကို လက်မအကျယ်အတိုင်း တိုင်းတာကာ အမှတ်တင်ပါ။ ထို့နောက် «အာတ္မ-ဝိဒျာ» မှစ၍ «ဆွာဟာ» အဆုံးသတ်သော ရှိုင်ဝ တတ္တဝများကို နျာသ ချခြင်းသည် သင်ကြားထားသော ရှိုင်ဝနည်း ဖြစ်သည်။

Verse 52

दीर्घत्रयेन्दुयुग्व्योमपूर्वकैश्च पिबेज्जलम् । आत्मविद्याशिवैरेव शैवं स्वाहावसानिकैः ॥ ५२ ॥

အရင်ဆုံး «ဒီရ္ဃ», «ထရယ», «အိန္ဒု», «ယုဂ», «ဗျောမ» ဟူသော သရများကိုဆိုပြီးနောက် ရေကိုသောက်ပါ။ ထို့အတူ «အာတ္မ», «ဝိဒျာ», «ရှိဝ» ဟူသော ရှိုင်ဝ မန္တရများကို «ဆွာဟာ» ဖြင့်အဆုံးသတ်ကာ ရှိုင်ဝ အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 53

वालज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं शाक्तं स्वाहावसानिकैः । वाग्लज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं द्विजाचमनमर्थदम् ॥ ५३ ॥

ရှာက်တ မန္တရဖော်မြူလာကို «ဝါ, လ, လ္ဇ္ဇာ, ရှရီ» ဖြင့်အစပြု၍ «ဆွာဟာ» ဖြင့်အဆုံးသတ်သည်ဟု သင်ကြားထားသည်။ အကျိုးရှိသော ဒွိဇ အာစမန (dvijācamanam) ကို «ဝါက်, လ္ဇ္ဇာ, ရှရီ» ဖြင့်အစပြုသည်ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 54

तिलकं च ततः कुर्याद्भाले सुष्ठु गदाकृति । नन्दकं हृदये शखचक्रे चैव भुजद्वये ॥ ५४ ॥

ထို့နောက် နဖူးပေါ်တွင် ဂဒါပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် သေသပ်စွာ တိလကကို လိမ်းရမည်။ နှလုံးအရပ်၌ «နန္ဒက» အမှတ်ကို ထား၍ လက်နှစ်ဖက်၌ သင်္ခနှင့် စက္ကရ အမှတ်တို့ကို ထားရမည်။

Verse 55

शार्ङ्गबाणं मस्तके च विन्यसेत्क्रमशः सुधीः । कर्णमूले पार्श्वयोश्च पृष्ठे नाभौ ककुद्यपि ॥ ५५ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် အစဉ်လိုက် ခေါင်းပေါ်၌ «ရှာရင်္ဂ» နှင့် မြား အမှတ်ကို ထားရမည်။ ထို့အပြင် နားရင်းနှစ်ဖက်၊ ဘေးနှစ်ဖက်၊ ကျောပေါ်၊ ဗိုက်ခေါင်း (နာဘီ) တွင်လည်းကောင်း၊ လည်ပင်းအပေါ်ဘက် (ကကုဒ) တွင်လည်းကောင်း ထားရမည်။

Verse 56

एवं तु वैष्णवः कुर्यान्मृद्भिस्तीर्थोद्भवादिभिः । अग्निहोत्रोद्भवं भस्म गृहीत्वा त्र्यम्बकेण तु ॥ ५६ ॥

ဤသို့ပင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (ဘုရားဖူး) နေရာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော မြေညက် (ကလေး) စသည်တို့ကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် အဂ္နိဟောတရမှ ထွက်သော ပြာကို ယူကာ တြျမ္ဗက မန္တရကို ရွတ်ဆိုလျက် လိမ်းရမည်။

Verse 57

किवाग्निरिति मंत्रैणाभिमन्त्र्य पञ्चमन्त्रकैः । क्रमात्तत्पुरुषाघोरसद्योजातादिनामभिः ॥ ५७ ॥

«kivāgnir…» ဟူ၍ စသော မန္တရဖြင့် အဘိမန္တရ (သန့်စင်ကာကွယ်) ပြီးနောက်၊ ထို့တဖန် အစဉ်လိုက် ပဉ္စမန္တရ ငါးပါး—တတ္ပုရုෂ၊ အဃောရ၊ သဒ္ယောဇာတ စသည်တို့၏ အမည်ဖြင့် သန့်စင်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 58

पञ्च कुर्यात्त्रिपुन्ड्राणि भालांसोदरहृत्सु च । शैवः शाक्तत्त्रिकोणाभं नारीवद्वा समाचरेत् ॥ ५८ ॥

နဖူး၊ ပခုံးများ၊ ဝမ်းဗိုက်နှင့် နှလုံးအရပ်တို့တွင် တြိပုဏ္ဍရ အမှတ် ငါးခုကို ပြုလုပ်ရမည်။ ရှိုင်ဝ သို့မဟုတ် ရှာက္တ သည် တြိဂုံပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်ကို လိမ်းရမည်၊ သို့မဟုတ် မိန်းမတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်ကို လိုက်နာရမည်။

Verse 59

कृत्वा तु वैदिकीं सन्ध्यां तान्त्रिकीं च समाचरेत् । आचम्य विधिवन्मन्त्री तीर्थान्यावाह्य पूर्ववत् ॥ ५९ ॥

ဝေဒသန္ဓျာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် တန္တရပူဇာအကျင့်ကိုလည်း စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် အာစမန (သန့်စင်ရန် ရေစုပ်သောက်ခြင်း) ပြု၍ မန္တရသိသူသည် ယခင်ကဲ့သို့ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာနေရာ) များကို နည်းတကျ ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 60

ततस्त्रिवारं दर्भेण भूमौ तोयं विनिःक्षिपेत् । सप्तधा तज्जलेनाथ मूर्द्धानमभिषेचयेत् ॥ ६० ॥

ထို့နောက် ဒರ್ಭမြက်တစ်စင်းဖြင့် မြေပေါ်သို့ ရေကို သုံးကြိမ် ချလိုက်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုရေတည်းဟူသော ရေဖြင့် ခေါင်းပေါ်ကို ခုနစ်ကြိမ် ပက်သုတ် (အဘိသေက) ပြုရမည်။

Verse 61

ततश्च प्राणानायम्य कृत्वा न्यासं षडङ्गकम् । आदाय वामहस्तेऽम्बु दक्षेणाच्छाद्य पाणिना ॥ ६१ ॥

ထို့နောက် ပရာဏာယာမဖြင့် အသက်ရှုကို ထိန်းညှိ၍ ခြောက်အင်္ဂ နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြီး လက်ဝဲတွင် ရေကိုယူကာ လက်ယာလက်ဖဝါးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရမည်။

Verse 62

वियद्वाय्वग्नितोयक्ष्माबीजैः सन्मन्त्र्य मन्त्रवित् । मूलेन तस्मात् श्चोतद्भिर्बिन्दुभिस्तत्त्वमुद्रया ॥ ६२ ॥

မန္တရကို သိကျွမ်းသူသည် အာကာသ၊ လေ၊ မီး၊ ရေ၊ မြေ တို့၏ ဘီဇမန္တရများဖြင့် သေချာစွာ သန့်စင်ကာ သက္ကာပြုရမည်။ ထို့နောက် မူလမန္တရဖြင့် ထိုရေမှ စိမ့်ကျလာသော ဘိန္ဒုအမှုန်များကို အသုံးပြု၍ တတ္တဝမုဒြာဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ရမည်။

Verse 63

स्वशिरः सप्तधा प्रोक्ष्यावशिष्टं तत्पुनर्जलम् । कृत्वा तदक्षरं मन्त्री नासिकान्तिकमानयेत् ॥ ६३ ॥

မိမိခေါင်းကို ခုနစ်ကြိမ် ပက်သုတ်ပြီးနောက် မန္တရသမားသည် ကျန်ရှိသော ရေကို ထပ်မံယူရမည်။ ထိုအက္ခရာကို ဖန်တီး၍ အာဏာပေးပြီးနောက် နှာခေါင်းအနီးသို့ ယူဆောင်လာရမည်။

Verse 64

जलं तेजोमयं तच्चाकृष्यान्तश्चेडया पुनः । प्रक्षाल्यान्तर्गतं तेन कलमषं तज्जलं पुनः ॥ ६४ ॥

ထို့နောက် မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော ထိုရေကို အီဒါ (ဘယ်ဘက်နာဒီ) မှတစ်ဖန် အတွင်းသို့ ဆွဲယူ၍ အတွင်းဝင်လာသော အညစ်အကြေးကို ဆေးကြောသန့်စင်ကာ ထိုရေကို ပြန်လည် ထုတ်ပယ်ရမည်။

Verse 65

कृष्णवर्णं पिङ्गलया रचयेत्स्वाग्रतस्तथा । क्षिपेदस्त्रेण तत्पश्चात्कल्पिते कुलिशोपले ॥ ६५ ॥

ပင်္ဂလာ (အဝါရောင်) ဖြင့် မိမိရှေ့တွင် အနက်ရောင် အမှတ်/ပုံကို ရေးဆွဲစေ။ ထို့နောက် «အஸ္တရ» (လက်နက်မန်ထရ) ဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော ကုလိရှ-ဥပလ (မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကျောက်) ပေါ်သို့ ပစ်ချရမည်။

Verse 66

एतद्धि सर्वपापघ्नं प्रोक्तं चैवाघमर्षणम् । ततश्च हस्तौ प्रक्षाल्य प्राग्वदाचम्य मन्त्रवित् ॥ ६६ ॥

ဤအရာသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော «အဃမර්ෂဏ» ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် မန်ထရကို သိသူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆေးကြော၍ ယခင်ကဲ့သို့ အာචမန (ရေကို ပူဇော်သောက်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 67

समुत्थाय च मन्त्रज्ञस्ताम्रपात्रे सुमादिकम् । प्रक्षिप्यार्घं प्रदद्याद्वै मूलान्तैर्मन्त्रमुच्चरन् ॥ ६७ ॥

ထို့နောက် ထ၍ မန်ထရကို သိသူသည် ပန်းစသည့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများကို ကြေးပန်းကန် (တမ်းရပാത്ര) ထဲသို့ ထည့်ကာ မူလ (mūla) အက္ခရာဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန်ထရများကို ရွတ်ဆိုလျက် အရ്ഘျ (arghya) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 68

रविमंडलसंस्थाय देवायार्घ्यं प्रकल्पयेत् । दत्वार्घं त्रिरनेनाथ देवं रविगतं स्मरेत् ॥ ६८ ॥

နေမဏ္ဍလအတွင်း တည်ရှိသော ဒေဝတားအား အရ്ഘျ (arghya) ကို ပြင်ဆင်၍ ပူဇော်ရမည်။ ဤနည်း/မန်ထရဖြင့် အရ്ഘျကို သုံးကြိမ် ပူဇော်ပြီးနောက် နေထဲ၌ တည်ရှိသော ဘုရားကို စိတ်ဖြင့် သတိပြု၍ ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 69

स्वल्पोक्तां च गायत्रीं जपेदष्टोत्तरं शतम् । अष्टांविंशतिवारं वा गुह्येतिमनुनार्पयेत् ॥ ६९ ॥

အကျဉ်းသော ဂါယတြီ မန္တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ရမည်။ သို့မဟုတ် ၂၈ ကြိမ်သာဖြစ်လျှင်လည်း «guhyeti» ဟူသော မန္တရအစဖြင့် အပ်နှံပူဇော်ရမည်။

Verse 70

उद्यदादित्यसंकाशां पुस्तकाक्षकरांबुजाम् । कृष्णाजिनाम्बरां ब्राह्मीं ध्यायेत्ताराङिकतेऽम्बरे ॥ ७० ॥

ထွန်းတောက်လာသော နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လက်ပန်းကန်ကဲ့သို့သော လက်များတွင် စာအုပ်နှင့် မာလာ (ပုတီး) ကိုင်ဆောင်သော သာသနာပညာ၏ မယ်တော် ဘြာဟ္မီကို၊ အနက်ရောင် သမင်အရေဝတ်စုံဝတ်လျက် ကြယ်များဖြင့် အမှတ်အသားရှိသော ကောင်းကင်၌ ထိုင်နေသည်ဟု ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 71

मध्याह्ने वरदां देवी पार्वतीं संस्मरेत्पराम् । शुक्लाम्बरां वृषारूढां त्रिनेत्रां रविबिम्बगाम् ॥ ७१ ॥

နေ့လယ်ခင်းတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အမေဒေဝီ ပါရဝတီကို—အလိုဆန္ဒပေးသနားသူ—အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လျက်၊ နွားပေါ်စီးလျက်၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိလျက်၊ နေရောင်ဝိုင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်ဟု စိတ်၌ သတိပြု ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 72

वरं पाशं च शूलं च दधानां नृकरोटिकाम् । सायाह्ने रत्नभूषाढ्यां पीतकौशेयवाससाम् ॥ ७२ ॥

ကောင်းချီးပေးသော မုဒ္ရာ၊ ပာရှ (ကြိုးချည်) နှင့် သုံးခေါင်းလှံ (သူလ) ကို ကိုင်ဆောင်၍ လူခေါင်းခွံပန်းကန်ကိုလည်း ထမ်းဆောင်သော အရှင်မကို၊ ညနေခင်းတွင် ရတနာအလှဆင်များဖြင့် ပြည့်စုံကာ အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံဝတ်လျက် မြင်ရသည်ဟု ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 73

श्यामरङ्गां चतुर्हस्तां शङ्खचक्रलसत्कराम् । गदापद्मधारां देवीं सूर्यासनकृताश्रयाम् ॥ ७३ ॥

အမဲရောင်တောက်တောက်ဖြစ်၍ လက်လေးဖက်ရှိသော ဒေဝီကို ဓ്യာနပြုရမည်။ လက်များတွင် သင်္ခ (ခရု) နှင့် စက္က (ဝိုင်းလက်နက်) တောက်ပလျက်ရှိပြီး၊ ဂဒါ (တုတ်လက်နက်) နှင့် ပဒ္မ (ကြာပန်း) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ နေရောင်အာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသည်ဟု စိတ်၌ မြင်ရမည်။

Verse 74

ततो देवानृषींश्चैव पितॄश्चापि विधानवित् । तर्पयित्वा स्वेष्टदेवं तर्पयेत्कल्पमार्गतः ॥ ७४ ॥

ထို့နောက် အခမ်းအနားနည်းလမ်းကို သိကျွမ်းသူသည် ဒေဝတားများ၊ ရှိသီများနှင့် ပိတೃများအား တർပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ကလ္ပ (Kalpa) ထုံးတမ်းလမ်းစဉ်အတိုင်း မိမိ၏ အိಷ್ಟဒေဝတাকেလည်း စိတ်ကျေနပ်အောင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 75

गुरुपङिक्तं च सन्तर्प्य साङ्गं सावरणं तथा । सायुधं वैनतेयं सन्तर्पयामीति तर्पयेत् ॥ ७५ ॥

ထို့ပြင် ဆရာစဉ်ဆက် (ဂုရုပင်္ကတိ) ကိုလည်း အင်္ဂများ၊ အဖော်အပါများနှင့် လက်နက်များပါဝင်အောင် တർပဏဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေပြီး၊ “ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ကို ငါ တർပယာမိ—စိတ်ကျေနပ်စေ၏” ဟု ဆိုကာ လီဗေးရှင်းကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 76

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैलेयं वैष्णवः परितर्पयेत् ॥ ७६ ॥

ဗိဿဏုကို ကိုးကွယ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝသည် နာရဒ၊ ပရဝတ၊ ဇိෂ္ဏု၊ နိရှဋ၊ ဥဒ္ဓဝ၊ ဒါရုက နှင့် ဗိရှ္ဝက္စေန၊ ရှိုင်လေယ တို့အား တർပဏဖြင့် ပူဇော်၍ စိတ်ကျေနပ်စေသင့်သည်။

Verse 77

एवं सन्तर्प्य विप्रेन्द्र दत्त्वार्घ्यं च विवस्वते । पूजागारं समागत्य प्रक्षाल्यान्घ्री उपस्पृशेत् ॥ ७७ ॥

ဤသို့ဖြင့်၊ အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်၊ တർပဏတို့ကို သင့်တော်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဝိဝස්ဝန် (နေမင်း) ထံ အရ္ဃျကို ဆက်ကပ်ကာ၊ ပူဇာအိမ်သို့ ဝင်ရောက်၍ ခြေကို ဆေးကြောပြီး အာစမန (သန့်စင်ရေသောက်ခြင်း) ကို ပြုရမည်။

Verse 78

अग्निहोत्रस्थितानग्नीन् हुत्वोपस्थाय यत्नतः । पूजास्थलं समागत्य द्वारपूजां समाचरेत् ॥ ७८ ॥

အဂ္နိဟောတရအတွက် ထိန်းသိမ်းထားသော မီးများထဲသို့ ဟုတ (အာဟုတိ) များကို ဆက်ကပ်ပြီး၊ ဂရုတစိုက် လေးစားစွာ အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ကာ၊ ထို့နောက် ပူဇာနေရာသို့ သွား၍ တံခါးပူဇာကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 79

गणेशं चोर्द्धशाखायां महालक्ष्मीं च दक्षिणे । सरस्वतीं वामभागे दक्षे विघ्नेश्वरं पुनः ॥ ७९ ॥

အထက်ဘက်ခွဲတံတွင် ဂဏေရှကို တင်ထားပါ; တောင်ဘက်တွင် မဟာလက္ခမီကို; ဘယ်ဘက်တွင် စရஸဝတီကို; ထို့ပြင် ဗိဃ္နేశ్వరကို ညာဘက်တွင် ထပ်မံတင်ထားပါ။

Verse 80

क्षेत्रपालं तथा वामे दक्षे गङ्गां प्रपूजयेत् । वामे च यमुनां दक्षे धातारं वामतस्तथा ॥ ८० ॥

ဘယ်ဘက်တွင် က్షೇತ್ರပာလကို ပူဇော်၍ ညာဘက်တွင် ဂင်္ဂါကို ပူဇော်ရမည်; ထိုနည်းတူ ဘယ်ဘက်တွင် ယမုနာကို၊ ညာဘက်တွင် ဓာတာကိုလည်း သတ်မှတ်ထားသည့်ဘက်အလိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 81

विधातारं शङ्खपद्मनिधींश्च वामदक्षयोः । द्वारपालांस्ततोऽभ्यर्चेत्तत्तत्कल्पोदितान्सुधीः ॥ ८१ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် ဘယ်ညာဘက်တို့တွင် ဗိဓာတာနှင့် နိဓိဒေဝတားများဖြစ်သော သင်္ခနှင့် ပဒ္မကို ပူဇော်ရမည်; ထို့နောက် ကယ်လ္ပတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ တံခါးစောင့်များကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 82

नन्दः सुनन्दश्चंडण्श्च प्रचण्डः प्रचलोबलः । भद्र ः सुभद्र श्चेत्याद्या वैष्णवा द्वारपालकाः ॥ ८२ ॥

နန္ဒ၊ စုနန္ဒ၊ စဏ္ဍဏ၊ ပရစဏ္ဍ၊ ပရစလိုဗလ၊ ဘဒြ၊ စုဘဒြ စသည်တို့—ဤတို့သည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ တံခါးစောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 83

नन्दी भृङ्गी रिटीस्कन्दो गणेशोमामहेश्वराः । वृषभश्च महाकालः शैवा वै द्वारपालकाः ॥ ८३ ॥

နန္ဒီ၊ ဘೃင်္ဂီ၊ ရိတီ၊ စကန္ဒ၊ ဂဏေရှ၊ ဥမာ၊ မဟေရှ္ဝရ နှင့်အတူ ဝೃಷဘနှင့် မဟာကာလ—ဤတို့သည် အမှန်တကယ် ရှೈဝ တံခါးစောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 84

ब्राह्मयाद्य्रा मातरोऽष्टौ तु शक्तयो द्वाःस्थिताः स्वयम् । सेन्दुः स्वनामाघर्णाद्या ङेनमोन्ता इमे स्मृताः ॥ ८४ ॥

ဗြာဟ္မီမှ စ၍ မာတೃ-ရှက္တိ မိခင်အင်အား ၈ ပါးသည် တံခါးနှစ်ဖက်၌ ကိုယ်တိုင်တည်နေကြသည်။ (သ-)အိန္ဒု၊ သွနာမာ၊ အဃရဏာ စသည်တို့—နောက်ဆုံး ငေနမောန္တာ အထိဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 85

ततः स्थित्वासने धीमानाचम्य प्रयतः शुचिः । दिव्यान्तरिक्षभौमांश्च विघ्नानुत्सार्य यत्नतः ॥ ८५ ॥

ထို့နောက် ပညာရှိ সাধကသည် အာသနပေါ်၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ အာစမန ပြုကာ စည်းကမ်းရှိ၍ သန့်ရှင်းသဖြူဖြူ ဖြစ်လျက်၊ ကောင်းကင်၊ အာကာသနှင့် မြေပြင်တို့မှ ဖြစ်သော အတားအဆီးအားလုံးကို ကြိုးစား၍ ပယ်ရှားရမည်။

Verse 86

केशवाद्यां मातृकां तु न्यसेद्वैष्णवसत्तमः । केशवः कीर्तिसंयुक्तः कांत्या नारायणस्तथा ॥ ८६ ॥

အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝိုင်ෂ္ဏဝသည် “ကေရှဝ” မှ စ၍ မာတೃကာ၏ ညာသ (nyāsa) ကို ပြုရမည်။ “ကေရှဝ” သည် ကီရ္တိ (ဂုဏ်သတင်း) နှင့် ဆက်စပ်ပြီး “နာရာယဏ” သည် ကာန္တိ (ရောင်ခြည်တောက်ပမှု) နှင့် ဆက်စပ်သည်။

Verse 87

माधवस्तुष्टिसहितो गोविन्दः पुष्टिसंयुतः । विष्णुस्तु धृतिसंयुक्तः शान्तियुङ्मधुसूदनः ॥ ८७ ॥

“မာဓဝ” သည် တုෂ္ṭိ (ကျေနပ်မှု) နှင့်အတူရှိပြီး “ဂోవိန္ဒ” သည် ပုෂ္ṭိ (အာဟာရပြည့်ဝမှု/ကြွယ်ဝမှု) နှင့် ပြည့်စုံသည်။ “ဝိෂ္ဏု” သည် ဓೃတိ (တည်ကြည်မှု) နှင့် ဆက်စပ်ကာ “မဓုসূဒန” သည် ရှာန္တိ (ငြိမ်းချမ်းမှု) နှင့် ပေါင်းစည်းသည်။

Verse 88

त्रिविक्रमः क्रियायुक्तो वामनो दयितायुतः । श्रीधरो मेधया युक्तो हृषीकेशश्च हर्षया ॥ ८८ ॥

“ထရီဝိက్రమ” သည် ကရိယာ (သန့်ရှင်းသော လုပ်ဆောင်မှု) နှင့် ပြည့်စုံပြီး “ဝာမန” သည် ချစ်မြတ်နိုးရသူ (သခင်မ/သမ္ပတ္တိ) နှင့်အတူရှိသည်။ “ශ්ရီဓရ” သည် မေဓာ (သိမြင်ဉာဏ်) နှင့် ဆက်စပ်ကာ “ဟೃષီကေရှ” သည် ဟರ್ಷ (ဝမ်းမြောက်မှု) နှင့် ဆက်စပ်သည်။

Verse 89

पद्मनाभयुता श्रद्धा लज्जा दामोदरान्विता । वासुदेवश्च लक्ष्मीयुक् सङ्कर्षण सरस्वती ॥ ८९ ॥

သဒ္ဓါ (ယုံကြည်ခြင်း) သည် ပဒ္မနာဘနှင့် ပေါင်းစည်း၏။ လဇ္ဇာ (ရှက်ကြောက်မှု) သည် ဒာမောဒရနှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ဝါစုဒေဝနှင့် လက္ခ္မီ တော်မူ၍၊ သင်္ကර්ෂဏနှင့် စရஸဝတီ တော်မူ၏။

Verse 90

प्रद्युम्नः प्रीतिसंयुक्तोऽनिरुद्धो रतिसंयुतः । चक्री जयायुतः पश्चाद्गदी दुर्गासमन्वितः ॥ ९० ॥

ပရဒျုမ္နသည် ပရိတိ (ချစ်ခင်နှစ်သက်မှု) နှင့် ပေါင်းစည်း၏၊ အနိရုဒ္ဓသည် ရတိ (ပျော်ရွှင်နှစ်သက်မှု) နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ထို့နောက် စက္ကရကိုင်ရှင် (ဗိෂ္ဏု) သည် ဇယာ (အောင်မြင်ခြင်း) နှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ဂဒါကိုင်ရှင်သည် ဒုရ္ဂါ (ကာကွယ်စွမ်းအား) နှင့်အတူ ဖြစ်၏။

Verse 91

शार्ङ्गी तु प्रभया युक्तः खड्गी युक्तस्तु सत्यया । शङ्खी चण्डासमायुक्तो हली वाणीसमायुतः ॥ ९१ ॥

ရှာရင်္ဂ ဓနုကိုင်ရှင်သည် ပရဘာ (တောက်ပရောင်ခြည်) နှင့် ယှဉ်တွဲ၏။ ဓားကိုင်ရှင်သည် သတ္တျာ (အမှန်တရား) နှင့် ယှဉ်တွဲ၏။ သင်္ခကိုင်ရှင်သည် ခဏ္ဍာ (ကြမ်းတမ်းသတ္တိ) နှင့် ယှဉ်တွဲ၍၊ လယ်ထွန်ကိုင်ရှင်သည် ဝါဏီ (သန့်ရှင်းသော ဝါစ) နှင့် ယှဉ်တွဲ၏။

Verse 92

मुसली च विलासिन्या शूली विजययान्वितः । पाशी विरजया युक्तो कुशी विश्वासमन्वितः ॥ ९२ ॥

မုဆလကိုင်ရှင်သည် ဝိလာစိနီ နှင့်အတူရှိ၏။ တြိရှူလကိုင်ရှင်သည် ဝိဇယာ နှင့် ပြည့်စုံ၏။ ပာရှ (ကြိုးဖမ်း) ကိုင်ရှင်သည် ဝိရာဇာ နှင့် ယှဉ်တွဲ၍၊ ကုရှမြက်ကိုင်ရှင်သည် ဝိශ්ဝာသ (ယုံကြည်အားထားမှု) နှင့် ပြည့်ဝ၏။

Verse 93

मुकुन्दो विनतायुक्तो नन्दजश्च सुनन्दया । निन्दी स्मृत्या समायुक्तो नरो वृद्ध्या समन्वितः ॥ ९३ ॥

မုကုန္ဒသည် ဝိနတာ နှင့် ပေါင်းစည်း၏၊ နန္ဒဇသည် စုနန္ဒာ နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ နိန္ဒီသည် စမృతိ (မှတ်ဉာဏ်) နှင့် ယှဉ်တွဲ၍၊ နရသည် ဝೃદ્ધိ (တိုးတက်ကြီးပွားမှု) နှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 94

समृद्धियुङ्नरकजिच्छुद्धियुक्च हरिः स्मृतः । कृष्णो बुद्ध्या युतः सत्यो भुक्त्या मुक्त्याथ सात्वतः ॥ ९४ ॥

အရှင်ဟရီဟု မှတ်မိကြသည်—စည်းစိမ်ပြည့်စုံ၍ နာရကကို အနိုင်ယူသူ၊ သန့်ရှင်းမှုရှိသူ။ ဉာဏ်ခွဲခြားသိမြင်မှုနှင့် ပေါင်းစည်းသော် ကృష్ణဟု ခေါ်ကြပြီး၊ တရားသဘောနှင့် ကိုက်ညီသော ခံစားမှုနှင့် ဆက်စပ်သော် သတ္တယ (Satya) ဟု ခေါ်ကြသည်။ မောက္ခနှင့် ဆက်စပ်သော် စာတ္ဝတ (Sātvata) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 95

सौरिक्षमे सूररमे उमायुक्तो जनार्दनः । भूधरः क्लेदिनीयुक्तो विश्वमूर्तिश्च क्लिन्नया ॥ ९५ ॥

စောရိက္ခမာ (Saurikṣamā) ဟူသော အင်အားနှင့်အတူ သူသည် “စူရရာမ” ဖြစ်၏။ ဥမာနှင့် ပေါင်းစည်းသော် “ဇနာရ္ဒန” ဖြစ်၏။ “ဘူဓရ” အဖြစ်တွင် ကလေဒိနီ (Kledinī) ဟူသော သက္တိနှင့် ယှဉ်တွဲပြီး၊ ကလိန္နာ (Klinnā) နှင့် ယှဉ်တွဲသော် “ဝိශ්ဝမူရ္တိ” — စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ကိုယ်ရုပ်အဖြစ်ထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 96

वैकुण्ठो वसुधायुक्तो वसुदः पुरुषोत्तमः । बली तु परया युक्तो बलानुजपरायणे ॥ ९६ ॥

သူသည် ဝைகုဏ္ဌ (Vaikuṇṭha) ဖြစ်၏။ ဝಸುဓာ (Vasudhā) — မြေကြီးနှင့် ပေါင်းစည်းသော် ဝಸುဒ (Vasuda) — စည်းစိမ်ပေးသူ၊ ထို့ပြင် ပုရုရှောတ္တမ (Puruṣottama) — အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ ဖြစ်၏။ သူသည် ဘလီ (Bali) ဖြစ်၏။ အမြင့်ဆုံး ပါရာ (Parā) နှင့် ယှဉ်တွဲသော် ဘလ၏ အငယ်ညီတော် (ဗိෂ္ဏု) ကို အားထားကိုးကွယ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 97

बालसूक्ष्मे बृषघ्नस्तु सन्ध्यायुक्प्रज्ञया वृषः । हंसःप्रभासमायुक्तो वराहो निशया युतः ॥ ९७ ॥

ကလေးဘဝနှင့် သေးငယ်သိမ်မွေ့သော အခြေအနေတွင် သူသည် ဘೃષဃ္န (Bṛṣaghna) ဖြစ်၏။ ဆန္ဓျာ (sandhyā) — ညနေ/မနက်ဆည်းဆာနှင့် နိုးကြားသော ပညာနှင့် ပေါင်းစည်းသော် သူသည် ဝೃષ (Vṛṣa) ဖြစ်၏။ ဟံသ (Haṃsa) သည် တောက်ပရောင်ခြည် (prabhāsā) နှင့် ဆက်စပ်ပြီး၊ ဝရာဟ (Varāha) သည် ည (niśā) နှင့် ယှဉ်တွဲ၏။

Verse 98

विमलो धारया युक्तो नृसिंहो विद्युता युतः । केशवादिमातृकाया मुनिर्नारायणो मतः ॥ ९८ ॥

ဝိမလ (Vimala) သည် ထောက်တည်သော စီးကြောင်း (dhārā) နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ နೃසිṃဟ (Nṛsiṃha) သည် မိုးကြိုးလျှပ်စစ် (vidyutā) နှင့် ယှဉ်တွဲ၏။ ကေရှဝမှ စတင်သော မာတೃကာ (Keśava-ādi Mātr̥kā) — အသံအက္ခရာမက်ထရစ်အတွင်း၌ မုနိသည် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ဟု သိမြင်ကြသည်။

Verse 99

अनृताद्या च गायत्री छन्दो विष्णुश्च देवता । चक्राद्यायुधसंयुक्तं कुम्भादर्शधरं हरिम् ॥ ९९ ॥

«အနෘတာ…» ဖြင့်အစပြုသော မန္တရပိုင်း၏ ချန္ဒသည် ဂါယတ္ရီ ဖြစ်၍ အဓိပတိဒေဝတာမှာ ဗိဿဏု ဖြစ်သည်။ ဟရီကို စက်ကရနှင့် အခြားလက်နက်များ ဆောင်ထားပြီး ရေခွက်(ကುಂಬ္භ) နှင့် မှန်ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသကဲ့သို့ သမాధိပြုရမည်။

Verse 100

लक्ष्मीयुतं विद्युदाभं बहुभूषायुतं भजेत् । एवं ध्यात्वा न्यसेच्छक्तिं श्रीकामपुटिताक्षरम् 1. ॥ १०० ॥

လက္ခမီနှင့်အတူရှိ၍ မိုးကြိုးကဲ့သို့ တောက်ပကာ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဘုရားကို ဘဇနာ/သမాధိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ ဓ్యာနပြုပြီးနောက် Śakti-န్యာသကို «Śrī» နှင့် «Kāma» မန္တရများဖြင့် ပိတ်ကာထားသော အက္ခရာဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 101

वदेत्तद्विष्णुशक्तिभ्यां हृदयं प्रणवादिकम् । त्वगसृङ्मांसमेदोऽस्थिमज्जाशुक्राण्यसून्वदेत् ॥ १०१ ॥

ပရဏဝ (Oṃ) ဖြင့်အစပြုသော ဟృဒယ-မန္တရကို ဗိဿဏုနှင့် သူ၏ Śakti များထံ သတ်မှတ်၍ ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် အသားအရေ၊ သွေး၊ အသား၊ အဆီ၊ အရိုး၊ အရိုးခွံအတွင်းအနှစ်၊ သုက္ကရ၊ နှင့် အသက်ရှူသက်တမ်းများအတွက် သက်ဆိုင်ရာ ဖော်မြူလာများကိုလည်း ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 102

प्राणं क्रोधं तथा मभ्यामन्तान्यादिदशस्वपि । एक मौलौ मुखे चैक द्विक नेत्रे द्विकं श्रुतौ ॥ १०२ ॥

ပရာဏ နှင့် က္ရောဓ၊ ထို့အပြင် ထိုတို့မှအစပြုသော အတွင်းရေးအင်အားများ—စုစုပေါင်း ဆယ်ပါး—တို့၏ နေရာတည်ရာမှာ သီးသန့်ရှိသည်။ တစ်ခုသည် ခေါင်းထိပ်၌၊ တစ်ခုသည် ပါးစပ်၌၊ နှစ်ခုသည် မျက်စိ၌၊ နှစ်ခုသည် နား၌ ဖြစ်သည်။

Verse 103

नसोर्द्वयं कपोले च द्वयं द्वे द्विरदच्छदे । एकं तु रसनामूले ग्रीवायामेकमेव च ॥ १०३ ॥

နှာခေါင်းပေါက်တို့၌ နှစ်ခုရှိပြီး ပါးပေါ်၌လည်း နှစ်ခုရှိသည်။ ထို့ပြင် «ဆင်၏အဖုံး» ဟုခေါ်သော နားဘေး/တံတားဘက် (temples) တွင် နှစ်ခုနှစ်ခုရှိသည်။ လျှာအမြစ်၌ တစ်ခု၊ လည်ပင်း၌လည်း တစ်ခုရှိသည်။

Verse 104

कवर्गं दक्षिणे बाहौ चवर्गं वामबाहुके । टतवर्गौ पादयोस्तु पफौ कुक्षिद्वये न्यसेत् ॥ १०४ ॥

နျာသ (nyāsa) ကို ပြုရာတွင် «က» အက္ခရာအုပ်စုကို ညာလက်မောင်း၌၊ «စ» အုပ်စုကို ဘယ်လက်မောင်း၌ ထားရမည်။ «ဋ» နှင့် «တ» အုပ်စုတို့ကို ခြေထောက်နှစ်ဖက်၌၊ «ပ» နှင့် «ဖ» သံတို့ကို ခါးဘက်နှစ်ဖက်၌ ထားရမည်။

Verse 105

पृष्ठवंशे वमित्युक्तं नाभौ भं हृदये तु मम् । यादिसप्तापि धातुस्था हं प्राणे लं तथात्मनि ॥ १०५ ॥

«ဝံ» ကို ကျောရိုးတန်း၌ ထားသည်ဟု ဆို၏။ «ဘံ» ကို ဗိုက်ခေါင်း (နာဘီ) ၌၊ «မံ» ကို နှလုံး၌ ထားရမည်။ ထို့အတူ «ယ» မှ စသော အက္ခရာ ၇ လုံးသည် ကိုယ်ခန္ဓာဓာတုများ (dhātu) တွင် တည်၏။ «ဟံ» သည် ပရာဏ (prāṇa) ၌၊ «လံ» သည် အာတ်မန် (ātman) ၌ တည်၏။

Verse 106

क्षं क्रोधे क्रमतो न्यस्य विष्णुपूजाक्षमो भवेत् । पूर्णोदर्या तु श्रीकण्ठो ह्यनन्तो विजरान्वितः ॥ १०६ ॥

ဒေါသ၏ အာသန၌ «က္ෂံ» သံကို အဆင့်ဆင့် နျာသပြု၍ ထားလျှင်၊ ဗိဿနု (Viṣṇu) ကို ပူဇော်ရန် သင့်လျော်သူ ဖြစ်လာမည်။ ထို့ကြောင့် Śrīkaṇṭha သည် «Pūrṇodaryā» ဟု ဖြစ်လာပြီး၊ အမှန်တကယ် အနန္တ (Ananta) ဖြစ်ကာ အိုမင်းခြင်းကင်းသော (vijarā) ဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 107

सूक्ष्मेशः शाल्मलीयुक्तो लोलाक्षीयुक्त्रिमूर्तिकः । महेश्वरो वर्तुलाक्ष्याधीशो वै दीर्घघोणया ॥ १०७ ॥

Sūkṣmeśa သည် śālmalī (ပိုးချည်ပင်/ကပေါက်ပင်) သစ်ပင်နှင့် ဆက်နွယ်၏။ Lolākṣī သည် သုံးရုပ်တရား (Trimūrti) နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ Maheśvara သည် Vartulākṣī ကို အုပ်စိုးသော အရှင်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့အတူ Dīrghaghoṇā ကိုလည်း အုပ်စိုး၏။

Verse 108

दीर्घमुख्या भारभूतिस्तिथीशो गोमुखीयुतः । स्थावरेशो दीर्घजिह्वायुग्धरः कुडोदरीयुतः ॥ १०८ ॥

မျက်နှာရှည်သော ရုပ်/သတ္တဝါများ ရှိ၏။ «Bhārabhūti» ဟူသော အမည်ရှိသူတစ်ပါး၊ နွားမျက်နှာပါသော «Tithīśa» ဟူသောသူတစ်ပါး၊ မရွေ့မလျားသော အရာတို့၏ အရှင်တစ်ပါး၊ လျှာရှည်သူတစ်ပါး၊ နွားယဉ် (yoke) ကို ဆောင်သူတစ်ပါး၊ နှင့် အိုးဗိုက် (pot-belly) ပါသောသူတစ်ပါး ရှိ၏။

Verse 109

उर्द्ध्वकेश्या तु झिण्टीशो भौतिको विकृतास्यया । सद्यो ज्वालामुखीयुक्तोल्कामुख्यानुग्रहो युतः ॥ १०९ ॥

ထို့နောက် «ဇိဏ္ဍီဣရှ» (Jhiṇṭīśa) သည် ဆံပင်ထောင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ သဘာဝအားဖြင့် ရုပ်ဝတ္ထုဆန်ကာ မျက်နှာပုံပျက်နေ၏။ ချက်ချင်း မီးလောင်မုခဖြင့် ပြည့်စုံလာပြီး «ဥလ္ကာ» နှင့် အခြား အဓိက အနုဂ္ဂဟပေးသော အဖော်အပါများက လိုက်ပါကြသည်။

Verse 110

अक्रूर आस्यया युक्तो महासेनो विद्यया युतः । क्रोधीशश्च महाकाल्या चण्डेशेन सरस्वती ॥ ११० ॥

«အကြူရ» (Akrūra) သည် «အာစျာ» (Āsyā) နှင့် ဆက်စပ်၏။ «မဟာစေန» (Mahāsena) သည် «ဝိဒ္ယာ» (Vidyā) ဟူသော သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ «က్రోဓီဣရှ» (Krodhīśa) သည် «မဟာကာလီ» (Mahākālī) နှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး «သရஸဝတီ» (Sarasvatī) သည် «ချဏ္ဍေဣရှ» (Caṇḍeśa) နှင့် ချိတ်ဆက်၏။

Verse 111

पञ्चान्तकः सिद्धगौर्या युक्तश्चाथ शिरोत्तमः । त्रैलोक्यविद्यया युक्तो मन्त्रशक्त्यैकरुद्रकः ॥ १११ ॥

ထို့နောက် «ပဉ္စာန္တက» (Pañcāntaka) သည် ပြည့်စုံပြီးသော «စိဒ္ဓဂေါရီ» (Siddha-Gaurī) နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ထို့ပြင် «ရှိရောတ္တမ» (Śirottama) သည် လောကသုံးပါး၏ ဗဟုသုတဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ «ဧကရုဒ္ရက» (Ekarudraka) သည် မန္တရ၏ တစ်ခုတည်းသော စုစည်းအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်၏။

Verse 112

कूर्मेशः कमठीयुक्तो भूतमात्रैकनेत्रकः । लम्बोदर्या चतुर्वक्त्रो ह्यजेशो द्राविणीयुतः ॥ ११२ ॥

သူသည် «ကူර්မေဣရှ» (Kūrmeśa) — လိပ်ရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားသော အရှင် — ဖြစ်၏။ လိပ်ရုပ်၏ အင်အားဖြင့် ပြည့်စုံပြီး သတ္တဝါတို့အနက် တစ်မျက်စိရှိသူ၊ ဝမ်းဗိုက်ကြီးလျားသူ၊ မျက်နှာလေးဖက်ရှိသူ၊ အဇ (Ajā) ဟူသော မမွေးဖွားသူ၏ အရှင်—ဗြဟ္မာ—ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏ ဒေဝီ «ဒြာဝိဏီ» (Drāviṇī) က အဖော်အပါအဖြစ် လိုက်ပါ၏။

Verse 113

सर्वेशो नागरीयुक्तः सोमेशः खेचरीयुतः । मर्यादया लाङ्गलीशो दारुकेशेन रूपिणी ॥ ११३ ॥

«သရ்வேဣရှ» (Sarveśa) သည် «နာဂရီ» (Nāgarī) နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ «ဆိုမေဣရှ» (Someśa) သည် «ခေချရီ» (Khecarī) နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ စည်းကမ်းတရား «မရျာဒါ» (maryādā) အရ သူသည် «လाङ္ဂလီဣရှ» (Lāṅgalīśa) ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် «ဒါရုကေဣရှ» (Dārukeśa) အားဖြင့် «ရူပိဏီ» (Rūpiṇī) — ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော အရှင်မ — ကို ညွှန်ပြ၏။

Verse 114

वारुण्या त्वर्द्धनारीशो उमाकान्तो मुनीश्वरः । काकोदर्या तथाषाढी पूतनासंयुतो मतः ॥ ११४ ॥

ဝါရုဏီကာလ၌ အရှင်ကို အර්ဓနာရီဣශ්ဝရ ဟု မှတ်ယူကြ၏။ ဥမာကာန္တာ၌ မုနီဣශ්ဝရ ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့အတူ ကာကိုဒရီနှင့် အာသာဍီ၌လည်း ပူတနာနှင့် ဆက်စပ်သူဟု ယူဆကြ၏။

Verse 115

दण्डीशो भद्रकालीयुगत्रीशो योगिनीयुतः । मीनेशः शङिखनीयुक्तो मेषेशस्तर्जनीयुतः ॥ ११५ ॥

ဒဏ္ဍီဣශ් သည် ဘဒ္ရကာလီ၏ အကာအကွယ်ဖြင့် လိုက်ပါသည်။ ယုဂတြီဣශ් သည် ယောဂိနီများနှင့် အတူရှိသည်။ မိန် (Pisces) ၏ အရှင်၌ သင်္ခင်နီ (သင်္ခကိုင်သူ) ပါရှိပြီး၊ မေဿ (Aries) ၏ အရှင်သည် တర్జနီ (သတိပေးလက်ဟန်) နှင့် ဆက်စပ်သည်။

Verse 116

लोहितः कालरात्र्या च शिखीशः कुजनीयुतः । छलगण्डः कपर्दिन्या द्विरण्डेशश्च वज्रया ॥ ११६ ॥

လောဟိတ (အနီရောင်တော်) သည် ကာလရာတြီနှင့် ဆက်စပ်၏။ ရှိခီဣශ් သည် ကုဇရဏီနှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ခလဂဏ္ဍ သည် ကပර්ဒိနီနှင့် အတူရှိ၏။ ဒွိရဏ္ဍေဣශ් သည် ဝဇ္ရာနှင့် ယှဉ်တွဲ၏။

Verse 117

महाबलो जयायुक्तो बलीशः सुमुखेश्वरी । भुजङ्गो रेवतीयुक्तः पिनाकी माधवीयुतः ॥ ११७ ॥

အရှင်သည် မဟာအားတော်ရှိ၍ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံ၏။ မဟာဗလ အရှင်သည် စုမုခေශ්ဝရီ (မျက်နှာလှ အာဏာတော်) နှင့် ယှဉ်တွဲ၏။ ထို့ပြင် နဂါးသဏ္ဍာန်အဖြစ် ရေဝတီနှင့် ပေါင်းစည်း၍၊ ပိနာက ဓနုကိုင်သူအဖြစ် မာဓဝီနှင့် ဆက်စပ်၏။

Verse 118

खड्गीशो वारुणीयुक्तो बकेशो वायवीयुतः । श्वेतोरस्को विदारिण्या भृगुः सहजया युतः ॥ ११८ ॥

ခဍ္ဂီဣශ් သည် ဝါရုဏီ အင်အားနှင့် ဆက်စပ်၏။ ဘကေဣශ් သည် ဝါယဝီ (လေဓာတ်) အင်အားနှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ရွှေတောရஸ္က သည် ဝိဒာရိဏီနှင့် အတူရှိပြီး၊ ဘೃဂု သည် သဟဇာနှင့် ယှဉ်တွဲ၏။

Verse 119

लकुलीशश्च लक्ष्मीयुक् शिवेशो व्यापिनीयुतः । संवर्तके महामाया प्रोक्ता श्रीकण्ठमातृका ॥ ११९ ॥

ကမ္ဘာလောက ပျက်ကွက်သည့် သံဝර්တက အခါ၌၊ ထိုဘုရားကို လကူလီရှ (Lakuliśa) ဟု လက္ရှ္မီနှင့် ပြည့်စုံသူ၊ ရှိဝေရှ (Śiveśa) ဟု ဗျာပိနီ (Vyāpinī) နှင့် ပေါင်းစည်းသူ၊ ထို့ပြင် မဟာမာယာ (Mahāmāyā) ဟု «သရီကဏ္ဌ-မာတൃကာ» အဖြစ် ကြေညာထားသည်။

Verse 120

यत्र स्वीशपदं नोक्तं तत्र सर्वत्र योजयेत् । मुनिस्स्याद्दक्षिणामूर्तिर्गायत्रीछन्द ईरितम् ॥ १२० ॥

«စွဝီရှ» ဟူသော စကားလုံး မဖော်ပြထားသည့် နေရာတိုင်းတွင် (နားလည်သဘောဖြင့်) ထည့်သွင်းပေါင်းစည်းရမည်။ ဤမန္တရ၏ ဣရှိမှာ ဒက္ခိဏာမူရ္တိ (Dakṣiṇāmūrti) ဟု ဆိုကြပြီး၊ ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတ္ရီ (Gāyatrī) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 121

देवता चार्द्धनारीशो विनियोगोऽखिलाप्तये । हलो वीजानि चोक्तानि स्वराः शक्तय ईरिताः ॥ १२१ ॥

အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ အර්ဓနာရီရှ္ဝရ (Ardhanārīśvara) ဖြစ်ပြီး၊ ဤ၏ ဝိနိယောဂ (အသုံးချမှု) သည် အရာအားလုံးကို ရရှိရန် ဖြစ်သည်။ ဗျဉ္ဇန (consonants) များကို ဘီဇ (bīja) အစေ့သံလုံးများဟု ကြေညာပြီး၊ သရ (vowels) များကို ရှက္တိ (śakti) အင်အားများဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 122

कुर्याद्भृगुस्थाकाशेन षड्दीर्घाढ्येन चाङ्गकम् । बन्धूकस्वर्णवर्णागं वराक्षाङ्कुशपाशिनम् ॥ १२२ ॥

«ကာ» ဟူသော သံလုံးကို ဘൃဂု-သ္ထာ နက္ခတ်၌ တင်ထား၍၊ ရှည်သရ ခြောက်လုံးဖြင့် ပြည့်စုံသော ကိုယ်တော်ကို ဖန်တီးရမည်။ ကိုယ်ရောင်သည် ဘန္ဓူက ပန်းနှင့် ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ အကောင်းဆုံး မာလာ (ပုတီး)၊ အင်္ကူရှ (goad) နှင့် ပါရှ (noose) ကို ကိုင်ဆောင်သည်။

Verse 123

अर्द्धेन्दुशेखरं त्र्यक्षं देववन्द्यं विचिन्तयेत् । ध्यात्वैवं शिवशक्तीश्च चतुर्थी हृदयान्तिमे ॥ १२३ ॥

လဝက်ကို မောက်ကပ်အဖြစ် ဆောင်ထား၍ သုံးမျက်စိရှိကာ ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ကန်တော့သည့် ရှိဝကို စိတ်၌ ဆင်ခြင်သမားရမည်။ ထိုသို့ ရှိဝနှင့် ရှက္တိကို အတူတကွ ဓျာနပြုပြီးနောက်၊ «စတုတ္ထ» (စတုတ္ထ အပိုင်း/သံလုံး) ကို နှလုံးအဆုံး၌ (နှလုံးပဒ్మ၌ အဆုံးသတ်အဖြစ်) ထား/ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 124

सौबीजमातृकापूर्वे विन्यसेन्मातृका स्थले । विघ्नेशश्च ह्रिया युक्तो विघ्नराजः श्रिया युतः ॥ १२४ ॥

ပထမဦးစွာ မျိုးစေ့သံလုံးပါသော မာတೃကာ (အက္ခရာ) နျာသကို ထားပြီးနောက်၊ မာတೃကာတို့ကို သင့်လျော်ရာ နေရာများတွင် ထားရမည်။ ဝိဃ္နေရှ ကို ဟရီ (Hrī) နှင့်အတူ၊ ဝိဃ္နရာဇ ကို သရီ (Śrī) နှင့်အတူ တည်စေပါ။

Verse 125

विनायकस्तथा पुष्ट्या शान्तियुक्तः शिवोत्तमः । विघ्नकृत्स्वस्तिसंयुक्तो विघ्नहर्ता सरस्वती ॥ १२५ ॥

ဝိနာယက ကို ပုဿ္ဋိ နှင့်အတူ ခေါ်ယူ၍၊ သာန္တိ ကို ရှိဝေါတ္တမ နှင့်ပေါင်းစည်းစေပါ။ ဝိဃ္နကෘတ် ကို စွဝစတိ နှင့်တွဲ၍၊ ဝိဃ္နဟర్తာ ကို စရသွတီ နှင့်တွဲကာ—ကောင်းချီးနှင့် အတားအဆီးဖယ်ရှားရန် အတွဲလိုက် သတ္တိများအဖြစ် ပူဇော်ခေါ်ယူရမည်။

Verse 126

स्वाहया गणनाथश्च एकदन्तः सुमेधया । कान्त्या युक्तो द्विदन्तस्तु कामिन्या गजवक्रकः ॥ १२६ ॥

စွဝါဟာ (Svāhā) နှင့်ပေါင်းစည်းလျှင် သူသည် ဂဏနာထ (Gaṇanātha) ဖြစ်၏။ စုမေဓာ (Sumedhā) နှင့်ပေါင်းလျှင် ဧကဒန္တ (Ekadanta) ဖြစ်၏။ ကာန္တိ (Kānti) နှင့်တွဲလျှင် ဒွိဒန္တ (Dvidanta) ဖြစ်ပြီး၊ ကာမိနီ (Kāminī) နှင့်တွဲလျှင် ဂဇဝက္ရ (Gajavakra) — ဆင်မျက်နှာရှင် ဖြစ်၏။

Verse 127

निरञ्जनो मोहिनीयुक्कपर्द्दी तु नटीयुतः । दीर्घजिह्वः पार्वतीयुग्ज्वालिन्या शङ्कुकर्णकः ॥ १२७ ॥

နိရဉ္ဇန ကို မောဟိနီ နှင့်အတူထား၍၊ ကပရ္ဒီ ကို နဋီ နှင့်ပေါင်းစည်းစေပါ။ ဒီဃ္ဂဇိဟ္ဝ ကို ပါရဝတီ နှင့်ချိတ်ဆက်၍၊ ရှင်္ကူကဏ္ဏက ကို ဇွာလိနီ နှင့်အတူ ထားရမည်။

Verse 128

वृषध्वजो नन्दया च सुरेश्या गणनायकः । गजेन्द्रः कामरूपिण्या शूर्पकर्णस्तथोमया ॥ १२८ ॥

ဝೃಷဓွဇ (ရှိဝ) ကို နန္ဒာ နှင့် စုရေးရှီ တို့နှင့်အတူထား၍၊ ဂဏနာယက (ဂဏေရှ) ကိုလည်း ထိုနည်းတူ စောင့်ရှောက်စေပါ။ ဂဇေန္ဒြ ကို ကာမရူပိဏီ နှင့်အတူ၊ ရှူရ္ပကဏ္ဏ ကိုလည်း ဥမာ နှင့်အတူ ထားရမည်။

Verse 129

विरोचनस्तेजोवत्या सत्या लम्बोदरेण च । महानन्दश्च विघ्नेश्या चतुर्मूर्तिस्वरूपिणी ॥ १२९ ॥

ဗိရောစန၊ တေဇောဝတီ၊ သတ္တျာ၊ လမ္ဗောဒရ နှင့် မဟာနန္ဒ တို့နှင့်အတူ—သူမသည် အတားအဆီးဖျက်ရှင်းသော ဝိဃ္နေရှီ ဖြစ်၍ လေးမျိုးရုပ်သဘောကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

Verse 130

सदाशिवः कामदया ह्यामोदो मदजिह्वया । दुर्मुखो भूतिसंयुक्तः सुमुखो भौतिकीयुतः ॥ १३० ॥

စဒါရှီဝ သည် ကာမဒယာ နှင့် ဆက်စပ်၍၊ အာမောဒ သည် မဒဇိဟ္ဝာ နှင့် ဆက်စပ်သည်။ ဒုရ္မုခ သည် ဘူတိ နှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး၊ စုမုခ သည် ဘောတိကီ နှင့် ပေါင်းစည်းသည်။

Verse 131

प्रमोदः सितया युक्त एकपादो रमायुतः । द्विजिह्वो महिषीयुक्तो जभिन्याशूरनामकः ॥ १३१ ॥

ပရမောဒ သည် စိတာ နှင့် ယှဉ်တွဲ၍၊ ဧကပါဒ သည် ရမာ နှင့် အတူရှိသည်။ ဒွိဇိဟ္ဝ သည် မဟိရှီ နှင့် ပေါင်းစည်းပြီး၊ အခြားတစ်ပါးကို «ဇဘိနျာရှူရ» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 132

वीरो विकर्णया युक्तः षण्मुखो भृकुटीयुतः । वरदो लज्जया वामदेवेशो दीर्घघोणया ॥ १३२ ॥

သူသည် ဗီရ (သူရဲကောင်း) ဖြစ်၍ ဝိကဏ္ဏယာ နှင့် ယှဉ်တွဲသည်။ မျက်နှာခြောက်ပါးရှိပြီး မျက်ခုံးချုံ့သည့် အမှတ်လက္ခဏာရှိသည်။ ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၍ လဇ္ဇာ (ရှက်ကြောက်မှု) နှင့် အတူရှိကာ၊ ဝာမဒေဝေရှ အဖြစ် ဒီဃ္ဃောဏာ နှင့် ဆက်စပ်သည်။

Verse 133

धनुर्द्धर्या वक्रतुण्डो द्विरण्डो यामिनीयुतः । सेनानी रात्रिसंयुक्तः कामान्धो ग्रामणीयुतः ॥ १३३ ॥

«လေးကိုင်သူ၊ ကွေးသောနှာမောင်းရှိသူ၊ နှစ်စွယ်ရှိသူ၊ ညနှင့်အတူရှိသူ၊ စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်၊ ညနှင့်ချိတ်ဆက်သူ၊ ကာမကြောင့် မျက်ကန်းသူ၊ ရွာခေါင်းဆောင်နှင့်အတူရှိသူ»—ဤတို့ကို အမည်ခေါ်ဝေါဟာရ (နာမကိစ္စ) များဟု ဆိုထားသည်။

Verse 134

मत्तः शशिप्रभायुक्तो विमत्तो लोलनेत्रया । मत्तवाहश्चञ्चलया जटी दीप्तिसमन्वितः ॥ १३४ ॥

လကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် မူးယစ်နေသော်လည်း၊ မျက်လုံးလှုပ်ရှားသော မိန်းမကြောင့် မမူးသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ မူးယစ်၍ အလျင်အမြန်သော ယာဉ်နှင့် မတည်ငြိမ်သော အဖော်နှင့်တကွ၊ ဆံပင်ချည်ထုံးထားသော တပသီသည် မီးတောက်သကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 135

मुण्डी सुभगया युक्तः खड्गी दुर्भगया युतः । वरेण्यश्च शिवायुक्तो भगया वृषकेतनः ॥ १३५ ॥

သူသည် မုဏ္ဍီ—ခေါင်းပြောင်တပသီ—အဖြစ် စုဘဂါနှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ထို့ပြင် ခဍ္ဂီ—ဓားကိုင်သူ—အဖြစ် ဒုರ್ಭဂါနှင့် ယှဉ်တွဲ၏။ ဝရေဏ္ယ—အမြတ်ဆုံး ရွေးချယ်ထိုက်သူ—အဖြစ် ရှိဝါနှင့် ပေါင်းဖက်၏။ နွားအလံတော်ကို သင်္ကေတထားသူ ဝೃષကေတန သည် ဘဂါနှင့် ယှဉ်တွဲ၏။

Verse 136

भक्ष्यप्रियो भगिन्या च गणेशो भगिनीयुतः । मेघनादः सुभगया व्यापी स्यात्कालरात्रियुक् ॥ १३६ ॥

ဘက္ရှျပြိယ သည် မိမိ၏ အစ်မ/ညီမနှင့်အတူ အောင်မြင်မည်။ ဂဏေရှလည်း အစ်မ/ညီမနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်။ မေဃနာဒ သည် စုဘဂါနှင့်အတူ ရှိမည်။ ဗျာပီ သည် ကာလရာတြီနှင့် ပေါင်းစည်းမည်။

Verse 137

गणेश्वरः कालिकया प्रोक्ता विघ्नेशमातृकाः । गणेशमातृकायास्तु गणो मुनिभिरीरितः ॥ १३७ ॥

ကာလိကာက ဂဏေရှ္ဝရ ကို ဝိဃ္နေရှ-မာတೃကာများ၏ အဓိပတိဒေဝတားဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မုနိများက ထို ဂဏ (အနုစရအဖွဲ့) သည် ဂဏေရှ-မာတೃကာ၏ အဖွဲ့ဖြစ်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။

Verse 138

त्रिवृद्गायत्रिकाछन्दो देवः शक्तिगणेश्वरः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि ततः स्मरेत् ॥ १३८ ॥

ဤမန်ထရ၏ ချန်ဒ (မီတာ) သည် တြိဝෘတ်-ဂါယတြီ ဖြစ်၏။ အဓိပတိဒေဝတားမှာ သက္တိ-ဂဏေရှ္ဝရ ဖြစ်၏။ ရှည်သံခြောက်လုံးပါသော ဘီဇမန်ထရဖြင့် အင်္ဂ-ညာသ ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုဒေဝတား/မန်ထရကို သတိပြု၍ ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 139

पांशांकुशाभयवरान्दधानं कज्जहस्तया । पत्न्याश्लिष्टं रक्ततनुं त्रिनेत्रं गणपे भवेत् ॥ १३९ ॥

ဂဏေရှကို ကြိုးချည် (ပာရှ) နှင့် အင်ကူရှ (ချွန်တံ) ကို ကိုင်ထား၍ အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်ကင်း) နှင့် ဝရမုဒြာ (ကောင်းချီးပေး) ကို ပြသသင့်သည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် မိုဒက (အချို) ကိုင်ကာ၊ ဇနီးတော်က ဖက်လျက်၊ ကိုယ်ရောင်နီ၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိစေ။

Verse 140

एवं ध्यात्वा न्यसेत्स्वीयबीजपूर्वाक्षरान्वितम् । निवृत्तिश्च प्रतिष्ठा च विद्या शान्तिस्तथेधिका ॥ १४० ॥

ဤသို့ ဓ్యာနပြုပြီးနောက် မိမိ၏ ဘီဇ (bīja) နှင့် အရှေ့က အက္ခရာများ ပေါင်းစည်းထားသော မန္တရကို ကိုယ်အင်္ဂါများတွင် တင်သွင်းသည့် နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုမှ လောကီအလေ့အထများမှ ဆုတ်ခွာခြင်း၊ တည်မြဲစွာ တည်ထောင်ခြင်း၊ မှန်ကန်သော ဗိဒ္ယာ (အသိပညာ)၊ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ထပ်မံသော ဝိညာဉ်ရေး တိုးတက်မှုတို့ ပေါ်ပေါက်သည်။

Verse 141

दीपिका रेचिका चापि मोचिका च पराभिधा । सूक्ष्मासूक्ष्मामृता ज्ञानामृता चाप्यायिनी तथा ॥ १४१ ॥

သူမကို ဒီပိကာ (အလင်းပေးသူ), ရေစိကာ (သန့်စင်/လွတ်ချန်သူ), မိုစိကာ (လွတ်မြောက်စေသူ), ပရာ (အမြင့်ဆုံး) ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ ထို့အပြင် စူක්ෂမာ (သိမ်မွေ့သူ), အစူක්ෂမာအမృతာ (သိမ်မွေ့မှုကိုလွန်သော အမృత), ဉာဏအမృతာ (အသိပညာ၏ အမృత), နှင့် အာပျာယိနီ (ပျိုးထောင်ပေးသူ) ဟုလည်း အမည်ရသည်။

Verse 142

व्यापिनी व्योमरूपा चानन्ता सृष्टिः समृद्धिका । स्मृतिर्मेधा ततः कान्तिर्लक्ष्मीर्द्धृतिः स्थिरा स्थितिः ॥ १४२ ॥

သူမသည် အရာရာကို လွှမ်းခြုံ၍ ကောင်းကင်သဘောတရားကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖန်ဆင်းခြင်း (Sṛṣṭi) နှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း (Samṛddhikā) ဖြစ်၏။ သူမသည် မှတ်ဉာဏ် (Smṛti) နှင့် ဉာဏ်ပညာ (Medhā) ဖြစ်၏။ ထို့နောက် သူမသည် တောက်ပမှု (Kānti) ဖြစ်ပြီး၊ လက္ရှ္မီ (Lakṣmī), သည်းခံအား (Dhṛti), တည်ငြိမ်မှု (Sthirā) နှင့် တည်နေမှု (Sthiti) လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 143

सिद्धिर्जरा पालिनी च क्षान्तिरीश्वरिका रतिः । कामिका वरदावाथ ह्लादिनी प्रीतिसंयुता ॥ १४३ ॥

သူမသည် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု), ဇရာ (အိုမင်းခြင်း), ပါလိနီ (ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းသူ), နှင့် ခ္ෂာန္တိ (သည်းခံခြင်း) ဖြစ်၏။ သူမသည် ဣශ්ဝရိကာ (အရှင်မ) နှင့် ရတိ (ချစ်မြတ်နိုးပျော်ရွှင်မှု) ဖြစ်၏။ သူမသည် ကာမိကာ (ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူ) နှင့် ဝရဒါ (ကောင်းချီးပေးသူ) ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သူမသည် ဟ္လာဒိနီ—ပရီတိ (မေတ္တာပျော်ရွှင်မှု) ဖြင့် ပြည့်ဝသူ ဖြစ်သည်။

Verse 144

दीर्घा तीक्ष्णा तथा रौद्रा प्रोक्ता निद्रा च तन्द्रि का । क्षुधा च क्रोधिनी पश्चात्क्रियाकारी समृत्युका ॥ १४४ ॥

အိပ်ခြင်းကို အမျိုးသုံးမျိုး—ရှည်လျားသော၊ ထက်မြက်၍ အနိုင်ယူသော၊ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော—ဟု ဆိုကြ၏။ မူးဝေငိုက်မြည်းခြင်းလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ဆာလောင်ခြင်းကို “ဒေါသပြင်း” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ထို့နောက် လုပ်ဆောင်ရန် တွန်းအားပေးသော အင်အားသည် မရဏနှင့်တူ၏။

Verse 145

पीता श्वेतारुणा पश्चादसितानन्तया युता । उक्ता कलामातृकैवं तत्तद्भक्तः समाचरेत् ॥ १४५ ॥

အစတွင် အဝါရောင်၊ ထို့နောက် အဖြူနှင့် အနီရောင်သန်းသန်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက် အမဲရောင်နှင့် အဆုံးမရှိသော အနန္တ (Ananta) နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ဤသို့ “ကလာ-မာတృကာ” ကို ဖော်ပြပြီး၊ ထိုတတ္တဝါ/ဒေဝတား၏ ဘက္တသည် ထိုအတိုင်း လေ့ကျင့်ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 146

कलायुङ्मातृकायास्तु मुनिः प्रोक्तः प्रजापतिः । गायत्रीछन्द आख्यातं देवता शारदाभिधा ॥ १४६ ॥

“ကလာယုင်မာတೃကာ” ဟု ခေါ်သော ဝိဒ္ယာ/မန္တရအတွက် ရှိ (ṛṣi) သည် ပရဇာပတိ (Prajāpati) ဟု ဆိုကြ၏။ ၎င်း၏ ချန္ဒ (metre) သည် ဂါယတ္ရီ (Gāyatrī) ဖြစ်ပြီး၊ အဓိပတိ ဒေဝတားမှာ ရှာရဒါ (Śāradā—Sarasvatī) ဖြစ်သည်။

Verse 147

ह्रस्वदीर्घांतरस्थैश्च तारैः कुर्यात्षडङ्गकम् । पद्मचक्रगुणैणांश्च दधतीं च त्रिलोचनाम् ॥ १४७ ॥

အတို၊ အရှည်၊ အလယ်အလတ် အသံများကို ပြသော တာရ (tonal markers) များဖြင့် ဆဋ္ဌအင်္ဂ (ခြောက်ပါး) စီမံကိန်းကို တည်ဆောက်ရမည်။ ထို့ပြင် ပဒ္မ (ကြာပန်း) နှင့် ချက္ကရ (ဘီး) ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ဆောင်ထားပြီး ဂုဏ်နှင့် အံရှ (အစိတ်အပိုင်းအတိုင်းအတာ) ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်သော မျက်စိသုံးလုံး ဒေဝီကို ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 148

पञ्चवक्त्रां भारतीं तां मुक्ताभूषां भजेत्सुधीः । ध्यात्वैवं तारपूर्वां तां न्यसेन्ङन्तकलान्विताम् ॥ १४८ ॥

ပညာရှိသည် မျက်နှာငါးပါးရှိ၍ ပုလဲအလှဆင်ထားသော ဘာရတီ (Sarasvatī) ကို ဘဇနာ/ပူဇာ ပြုရမည်။ ထိုသို့ ဓ్యာနပြုပြီး—တာရ အက္ခရာ (Oṃ) ကို ရှေ့တင်လျက်—ကလာများနှင့်အတူ အက္ခရာများကို နျာသ (nyāsa) ချ၍ နာဆယ်သံ “ṅ” ဖြင့် အဆုံးသတ်ရမည်။

Verse 149

ततश्च मूलमन्त्रस्य षडङ्गानि समाचरेत् । हृदयादिचतुर्थ्यन्ते जातीः संयोज्य विन्यसेत् ॥ १४९ ॥

ထို့နောက် မူလမန္တရ၏ ṣaḍaṅga (အင်္ဂခြောက်ပါး) ကర్మကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဟృဒယ (နှလုံး) မှ စ၍ အင်္ဂလေးပါးအဆုံးတိုင်အောင် jātī (ဗီဇအသံ/အက္ခရာ) များကို ပေါင်းစည်းကာ nyāsa ဖြင့် တင်ထားရမည်။

Verse 150

नमः स्वाहा वषट् हुं वौषट् फट् जातय ईरिताः । ततो ध्यात्वेष्टदेवं तं भूषायुधसमन्वितम् 1. ॥ १५० ॥

«namaḥ», «svāhā», «vaṣaṭ», «huṃ», «vauṣaṭ», «phaṭ» ဟူသော မန္တရအက္ခရာများကို ၎င်းတို့၏ jātī အဖြစ် ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် မိမိအိष्टदेဝ (ရွေးချယ်အရှင်) ကို အလင်္ကာရများဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ သင်္ကေတအာယုဓများပါဝင်သကဲ့သို့ ဓ్యာန ပြုရမည်။

Verse 151

न्यस्याङ्गषट्कं तन्मूर्तौ ततः पूजनमारभेत् ॥ १५१ ॥

ထိုဘုရားရုပ်ပေါ်၌ အင်္ဂခြောက်ပါး nyāsa (aṅga-ṣaṭka) ကို တင်ပြီးနောက်၊ ထို့မှ ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းကို စတင်ရမည်။

Verse 152

इति श्री बृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे सन्ध्यादिनिरूपणंनाम षट्षष्टिन्तमोऽध्यायः ॥ ६६ ॥

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဘૃဟန္နာရဒီယပုရာဏ၏ ပူರ್ವဘားဂ အတွင်းရှိ မဟာဥပాఖ్యာန၏ တတိယပဒ၌ «Sandhyā နှင့် နေ့စဉ်ဝတ္တရားများ ရှင်းလင်းချက်» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၆၆ သည် အဆုံးသတ်၏။