Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 39
The Greatness of the Gaṅgā
Gaṅgāmāhātmya
काशीस्मरणजं पुण्यं भुक्त्वा स्वर्गे तदन्ततः । पृथिव्यामेकराड् भूत्वा काशीं प्राप्य च मुक्तिभाक् ॥ ३९ ॥
kāśīsmaraṇajaṃ puṇyaṃ bhuktvā svarge tadantataḥ | pṛthivyāmekarāḍ bhūtvā kāśīṃ prāpya ca muktibhāk || 39 ||
ကာရှီကို သတိရခြင်းမှ ပေါ်လာသော ကုသိုလ်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ခံစားပြီးနောက်၊ ထိုကုသိုလ်ကုန်ဆုံးသော် မြေပြင်ပေါ်၌ တစ်ဦးတည်းသော မင်းအဖြစ် မွေးဖွား၏။ ထို့နောက် ကာရှီသို့ ထပ်မံရောက်လျှင် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ခံစားရသူ ဖြစ်လာ၏။
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that even mere remembrance of Kāśī generates great puṇya that yields heavenly enjoyment, worldly sovereignty, and ultimately culminates in mokṣa upon attaining Kāśī again—highlighting Kāśī as a liberation-conferring tīrtha.
The verse elevates smaraṇa (devotional remembrance) as a potent bhakti-aṅga: contemplating a sacred abode like Kāśī is itself a devotional act that ripens into spiritual destiny and, when aligned with reaching Kāśī, supports liberation.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is tīrtha-smaraṇa and tīrtha-yātrā as dharmic practice—remembering and reaching Kāśī as a sādhanā linked to puṇya and mokṣa.