
ဗြာတျအား ကမ္ဘာလောက-ကျင်ဂျူပါတ်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း: နယ်နိမိတ်ပြင်ပပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအား ကောင်းကျိုးချမ်းသာ၊ ကုသိုလ်၊ နှင့် စနစ်တကျဖြစ်သော တကယ့်လောက၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည့် ဗန္ဓု-ဆိုင်ရင်္ဟများ။ စကားစွမ်းအား (ဝါစ်) နှင့် ကျင်ဂျူပါတ်ဆိုင်ရာ နှိုးဆော်သံများ (သွါဟာ၊ စသည်) တို့အား တကယ့်လောကကို ဖန်တီးသည့် စွမ်းအားများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း။ ဧည့်ခံကျင်ဂျူပါတ်နှင့် အန္တရာယ်ရှိသော ကောင်းမှုကံများကို ထိန်းချုပ်၍ လက်ခံခြင်း။ မှန်ကန်သော အသိအမှတ်ပြုမှု၊ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု၊ နှင့် ကျင်ဂျူပါတ်ကျင်ထုံးတမ်းများဖြင့် ကုသိုလ်အကျိုးရရှိခြင်း။ ပြာဏ-ဒေသနာအား ကမ္ဘာလောကဗေဒသို့ ဆက်စပ်ဖော်ပြခြင်း (ပြာဏ၊ အပာဏ၊ ဗျာဏ နှင့် ၎င်းတို့၏ ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ နယ်ပယ်များ)။ အချိန်စီစဉ်ခြင်း: နှစ်၊ ရာသုကာလများ (အာတဝ), နေ့/ည တို့အား ဗြာတျ-ခန္ဓာကိုယ် ဆိုင်ရင်္ဟများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း။ အန္နာဒ/အန္နာဒီ အမူအယူ: စကားလုံးကို 'အစာစားသူ' အဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရရှိမှုနှင့် တိုးတက်မှုကို အာမခံချက်ပေးခြင်း။ အားကောင်းသော တွေ့ဆုံမှုများ (တန်ခိုးကြီးသော ဧည့်သည်/ရသေ့၏ ရောက်ရှိလာမှု) ကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ တရားဝင်မှုကို အာမခံချက်ပေးခြင်း၊ နှင့် မှန်ကန်သော စကားပြောခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း-နှိုးဆော်သံများ၊ နှင့် စည်းကမ်းရှိသော ဧည့်ခံမှုတို့ဖြင့် အစီအစဉ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း။
AV 15.11 သည် ဗြာတျအကြောင်း စဉ်းစားချက်ကို ဆက်လက် ဖော်ပြထားပြီး၊ ဗြာတျသည် မိမိ၏ စကားသားဖြင့်ပင် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ၊ လူအများ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှု၊ သက်တံ့ခိုင်မာမှုနှင့် ဆန္ဒပြည့်ဝမှုတို့ကို အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော အစွမ်းထက်သည့် ဗျာဂျူရူပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် တင်ပြထားသည်။ ဤနမန်၏ အစွမ်းသည် ဆောင်ရွက်စေသော ပုံသေနည်းများတွင် ရှိသည် - ဗြာတျ ပြောဆိုသမျှ (နှင့် အသိဉာဏ်ရှိသူ နားလည်သမျှ) သည် ပြိယ (လူမှုရေး လက်ခံမှု) နှင့် နိကာမ (ဆန္ဒပြည့်ဝမှု) တို့ကို ရရှိစေသည့် နည်းလမ်း ဖြစ်လာသည်။
ဤဂဒျာဝါကျန်သည် ဗြာတျလုပ်ငပန်သူတစ်ဦးကို အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ကောင်းချီးပေးနိုင်သော ဧည့်သည်အဖြစ် လက်ခံကျိုးနပ်ရန် စီမံသည်၊ အထူးသဖြင့် အိမ်တွင်းမီးရှူများ ပြီးပြည့်စုံပြီး အဂ္ဂိဟောတြပူဇာပွဲ ဆင်နွဲနေစဉ်တွင်ဖြစ်သည်။ မှန်ကန်သော အသိဉာဏ်နှင့် ဧည့်ခံမှုတို့သည် ပူဇာဝတ်ပြုချက်များကို နတ်ကြီးများက လက်ခံစေပြီး ဤလောကတွင် တစ်ဦး၏ အခြေခံနေရာ (အာယတန) ကို တည်ငြိမ်စေကြောင်း ဤသုတ္တရင် သင်ပြထားသည်။ ဤသုက္တသည် လူမှုရေး-ပူဇာဝတ်ဆိုင်ရာ "လုံခြုံရေးစနစ်" အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး ဗြာတျ၏ စွမ်းအားကို ခြိမ်းခြောက်မှုမှ ကာကွယ်မှုနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။
AV 15.13 သည် Vrātya-စက်ဝန်း၏ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် လူမှု-ကျင်းဝတ်ဆိုင်ရာ ယုတ္တိကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်: အစွမ်းထက်သော ပြင်ပသူ ဧည့်သည်ကို မှန်ကန်စွာ သိရှိခြင်းနှင့် သင့်တင့်စွာ လက်ခံထားဆည်းကပ်ခြင်းသည် puṇya ရရှိခြင်းနှင့် "ကုသိုလ်ကြီးသော လောကများ" (puṇyā lokāḥ) ကို ခိုင်မာစေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဤနမိတ်သည် ကုသိုလ်-နယ်ပယ်များကို စကြာဝဠာဆိုင်ရာ ဒေသများ (မြေကြီး၊ လေထု စသည်) တွင် ဖော်ပြ၍၊ ၎င်းတို့ကို မှန်ကန်သော ကျင့်ဝတ်ဖြင့် ရရှိနိုင်သည့် "ပိုင်ဆိုင်မှုများ" အဖြစ် တင်ပြထားပြီး၊ ဧည့်သည်၏ အန္တရာယ်ရှိသော သန့်စင်သည့် စွမ်းအင်ကို စီမံခန့်ခွဲကာ ထိန်းချုပ်ရန် ကာကွယ်မှု၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဆိုင်ရာ အခိုက်အတန့် (ရေတောင်းခံခြင်းနှင့် ဝိုင်းရံခြင်း) ကိုလည်း ပေးထားသည်။
အေအဗီ ၁၅.၁၄ သည် ဗြာဟ္မဏကဲ့သို့သော အထာဝရဗေဒခန်းဖွင့်ပြတမ်းဖြစ်ပြီး ပူဇော်ပသသော နှုတ်ကပါဌ်များ (အထူးသဖြင့် သွာဟာနှင့် ဆက်စပ်သော အော်ဟစ်သံများ) ကို စကြာဗီဒကျယ်ပြန့်သော "အစာစားသူများ" (အန္နာဒ/အန္နာဒီ) အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြသထားသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အစာအဟာရကို ရယူခြင်းနှင့် ချက်ကျိုခံယူခြင်းကို အာမခံသော စွမ်းအားများဖြစ်သည်။ ဘန္ဓု (ဆက်စပ်မှု) မှတဆင့် ဦးတည်ရာအရပ်များ၊ သတ္တဝါများနှင့် နတ်ဒေဝါများကို ထိရောက်သော မန္တရားများနှင့် ဆက်စပ်ပေးခြင်းဖြင့် မှန်ကန်သော အသိဉာဏ်နှင့် မှန်ကန်သော နှုတ်ကပါဌ်သည် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို တည်ငြိမ်စေပြီး ထပ်ခါထပ်ခါဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်း သင်ကြားပေးထားသည်။
အော်သဗ္ဗဗေဒ ၁၅.၁၅ သည် ဗြာတျ-ကော့စမော်လောဂျီကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး ဗြာတျကို စကြာဠစန္ဒာနစသည့် အဓိက စကြာဠဆိုင်ရာနှင့် လူမှုရေးအာဏာများနှင့် တူညီသော ပရာဏများ (အသက်သွေးကြောများ) ရှိသည့် စကြာဠပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ဤဗန္ဓု-တူညီမှုများဖြင့် ဤထိုးဘုရားသီချင်းသည် နယ်နိမိတ်အဆင့်ရှိ ဗြာတျကို သန့်စင်စေပြီး ခရစ်ဇမား၊ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် သားသမီးပွားမှုတို့ကို စနစ်တကျ အသိုက်အဝန်းတစ်ခုအတွင်း ပေါင်းစည်းရန် ဘုရားသခင်-ကျင့်စဉ်ဆိုင်ရာ ယုတ္တိကို ပေးသည်။ ၎င်း၏အားသည် ဆုတောင်းချက်ဆုပေးခြင်းထက် အာဏာပိုင်ဆိုင်သော ချိန်ညှိမှုတွင် ရှိသည်: တူညီမှုများကို အမည်ပေးခြင်းသည်ပင် အဆင့်အတန်းကို တရားဝင်စေပြီး ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ဖန်တီးသည့် ကျင့်စဉ်ပင်ဖြစ်သည်။
အေထ်အထာ ၁၅.၁၆ သည် ဗြတျများ၏ အပါန (အောက်သို့ စီးဆင်းသော အသက်) ကို အဓိက ပူဇော်ပသမှုနှင့် ပြက္ခဒိန်ဆိုင်ရာ အမှန်တရားများနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ဗြတျ-အတွေးအခေါ်ကို ဆက်လက် တင်ပြသည်၊ ဇီဝကမ္မဗေဒကို စကြာဗေဒအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်။ အမာဗာသျ (လဆန်းတစ်ရက်ည)၊ ယဇ် (ပူဇော်ပသမှု)၊ နှင့် ဒက္ခိဏာ (ပုရောဟိတ် အခကြေးငွေ) ကဲ့သို့သော အရာများကို ဗြတျ၏ "အပါန-အင်္ဂါများ" အဖြစ် ကြေညာခြင်းဖြင့် ဤထံုတပည်သည် ကြားခံအချိန်၊ ပူဇော်ပသမှု လုပ်ဆောင်ချက်၊ နှင့် မဖြစ်မနေ ပေးကမ်းမှုတို့ကို အနက်ချူပ်ဆောင်သော စကြာလုပ်ငန်းများအဖြစ် မြင့်မြတ်စေသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် ပေါင်းစပ်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်: ဗြတျ၏ နေရာကို ဗြာဟ္မဏ ပူဇော်ပသမှု စနစ်အတွင်း အတည်ပြုပေးပြီး အသက်ရှူမှု ကိုယ်တိုင်သည် ပူဇော်ပသမှုနှင့် လူမှုရေး တရားဝင်မှု၏ အင်ဂျင်ဖြစ်ကြောင်း ခိုင်မာစွာ ကြေညာသည်။
AV 15.17 သည် ဗြာတျ-ဗန္ဓု နမောကားသုဒ္ဓါရစာပေဖြစ်ပြီး၊ ဗြာတျ၏ စက်ဝန်းလည်မှု အသက်စွမ်းအား (Vyāna) ကို စကြာလောကဆိုင်ရာ နယ်ပယ်များနှင့် တူညီစေသည်၊ ကမ္ဘာမြေကြီးမှ စတင်၍ စနစ်တကျ ကာလပုံစံ (ārtava) အထိ ကျယ်ပြန့်သည်။ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းလုပ်ငန်းများကို ကမ္ဘာလောကပေါ်တွင် ပုံဖော်ချယ်သားခြင်းဖြင့်၊ ၎င်းသည် အာကာသနှင့် ကာလကို မွန်မြတ်စေပြီး ဗြာတျကို အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်၊ စုစည်းတ一体化စသော မူလအခြေခံအဖြစ် တည်ထားသည်၊ ၎င်း၏ တစ်ပေါင်းတည်းဖြစ်မှုသည် "အမရတတ္ဝ" (သေမှုမရှိခြင်း) တွင် အကျုံးဝင်ပြီး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော အကူအညီ (ūti) အဖြစ် အဆုံးသတ်သည်။
အေအ ၁၅.၁၈ သည် ဗြာတျအကို စကြာဠောက်ဆိုင်ရာဖွဲ့စည်းမှုများနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြသော ဗြာတျ-အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ ရှစ်ချီးဂါထာဖြစ်သည်။ နေနှင့်လကို ၎င်း၏မျက်လုံးများအဖြစ်လည်းကောင်း၊ နေ့နှင့်ညကို ၎င်း၏နှာခေါင်းပေါက်များအဖြစ်လည်းကောင်း၊ တစ်နှစ်တစ်ချုပ်ကို ၎င်း၏ဦးခေါင်းအဖြစ်လည်းကောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဗြာတျ၏ နှစ်ဖက်စလုံးသော စွမ်းအားသည် နားလည်နိုင်၊ ထိန်းချုပ်နိုင်၊ ကာကွယ်နိုင်သော အရာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဗြာတျအား အချိန်နှင့်အလင်း၏ စနစ်တကျဖြစ်သော စက်ဝန်းများနှင့် တူညီစေခြင်းဖြင့် လူမှုရေးနှင့် ကျင့်စဉ်ဆိုင်ရာအားဖြင့် "ပြင်ပ" တွင်ရှိသောအရာသည် အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် တည်ငြိမ်မှု၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဂါထာ၏နိဂုံးဖော်ပြချက်သည် ဗြာတျအား အချိန်-ဦးတည်ရာ ပြောင်းလဲမှု (နေ့/ည) ဖြင့် စီမံခန့်ခွဲကာ ရန်ငြိမ်းခြင်းထက် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းခြင်းကို အာမခံသည်။