Adhyaya 151
या अध्यायात दोन भागांत तत्त्वोपदेश येतो. प्रथम भागात सामर्थ्यवृद्धीने उन्मत्त झालेला अंधक कैलासावर दूत पाठवून शिवास दर्पयुक्त, दबावाची मागणी करतो. शिव वीरभद्र, महाकाल, नंदी इत्यादी प्रमुख गणांना पाठवितात; परंतु ते आरंभी पराभूत होतात, म्हणून शंकर स्वतः रणांगणात उतरतात. शस्त्रयुद्ध निष्फळ ठरल्यावर निकट संग्राम होतो; अंधक क्षणभर शिवावर वरचढ होतो, पण शिव दिव्य अस्त्रबलाने त्याला आवरून त्रिशूळावर भेदून शूलाग्रावर स्थिर करतात. शूलाग्रावर असलेला अंधक दीर्घ स्तुती करून शत्रुत्व सोडून पश्चात्तापी भक्त बनतो. शिव त्याला मृत्यू देत नाहीत; दैत्यभाव शुद्ध करून त्याला गणत्व प्रदान करतात. अंधक वर मागतो—जो कोणी मर्त्य भैरवरूप शिवाची, त्रिशूळावर भेदलेल्या अंधकाच्या प्रतिमेसह, अशीच प्रतिष्ठा करून पूजन करील त्याला मोक्ष मिळो; शिव त्यास मान्यता देतात. द्वितीय भागात सुरथ राजाचा दृष्टांत आहे. राज्यहरण झालेला सुरथ वसिष्ठांकडे जातो; ते त्याला सिद्धिदायक हाटकेश्वर क्षेत्रात उपासनेस सांगतात. तेथे सुरथ भैरवरूप महादेवाची त्रिशूळ-चिन्हित अंधक-प्रतिमेसह प्रतिष्ठा करून, नारसिंह-मंत्राने लाल अर्पणांसह, शुचिता व नियम पाळून पूजा करतो. जपसंख्या पूर्ण होताच भैरव त्याला राज्यपरत देतात आणि हाच विधी करणाऱ्या इतर उपासकांनाही सिद्धीचे आश्वासन देतात; अशा रीतीने कथा, प्रतिमा-प्रतिष्ठा, मंत्रसाधना व शुद्धाचार एकत्र गुंफले जातात।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अन्धकोऽपि परां विद्यां ज्ञात्वा शुक्रार्जितां तदा । केलीश्वर्याः प्रसादं च भक्तिजं बलवृद्धिदम्
सूत म्हणाले—तेव्हा अंधकानेही शुक्राने प्राप्त झालेली परा विद्या जाणून, आणि भक्तिजन्य बलवृद्धिदायक केलीश्वरिचा प्रसाद मिळवून सामर्थ्य प्राप्त केले.
Verse 2
अवध्यतामात्मनश्च पितामहवरोद्भवम् । महेश्वरं समुद्दिश्य कोपं चक्रे ततः परम्
त्यानंतर पितामह (ब्रह्मा) यांच्या वराच्या प्रभावाने स्वतःला अवध्य मानून त्याने महेश्वराकडे रोष वळविला आणि मग अत्यंत क्रुद्ध झाला।
Verse 3
दूतं च प्रेषयामास कैलासं पर्वतं प्रति । गच्छ दूत हरं ब्रूहि मम वाक्येन सांप्रतम्
त्याने कैलास पर्वताकडे एक दूत पाठविला आणि म्हणाला—“जा दूत, आत्ता माझ्या वचनाने हर (शिव) यांना हे सांग।”
Verse 4
शक्रमेनं परित्यज्य सुखं तिष्ठात्र पर्वते । नो चेद्द्रुतं समागत्य सकैलासं सभार्यकम्
“या शक्र (इंद्र) याला सोडून देऊन या पर्वतावर सुखाने राहा; नाहीतर त्वरेने ये—कैलासासह आणि पत्नीसमवेत।”
Verse 5
सगणं च रणे हत्वा सुखी स्थास्यामि नंदने । त्वामहं नाशयिष्यामि सत्येनात्मानमालभे
“रणात तुला तुझ्या गणांसह मारून मी नंदनात सुखाने राहीन; मी तुला नष्ट करीन—या सत्याने मी माझ्या प्राणांची शपथ घेतो।”
Verse 6
एवमुक्तः स दैत्येन दूतो गत्वा द्रुतं ततः । प्रोवाच शंकरं वाक्यैः परुषैः स विशेषतः
दैत्याने असे सांगितल्यावर दूत त्वरेने गेला आणि शंकरांना ते शब्द सांगितले—जे कठोर आणि विशेषतः उद्धट होते।
Verse 7
ततः कोपपरीतात्मा भगवान्वृषभध्वजः । गणान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः
तेव्हा धर्मयुक्त क्रोधाने व्यापलेले वृषभध्वज भगवान् शिव त्या दुर्मतीचा वध करण्यासाठी आपल्या गणांना पाठवू लागले।
Verse 8
वीरभद्रं महाकालं नंदिं हस्तिमुखं तथा । अघोरं घोरनादं च घोरघंटं महाबलम्
त्यांनी वीरभद्र, महाकाल, नंदी, हस्तिमुख तसेच अघोर, घोरनाद आणि महाबली घोरघंट यांना बोलाविले।
Verse 9
एतेषामनुगाश्चान्ये कोटिरेका पृथक्पृथक् । सर्वान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः
यांच्याव्यतिरिक्त इतरही अनुयायी होते—प्रत्येक स्वतंत्र पथकात एक-एक कोटी—त्या दुर्मतीच्या विनाशार्थ सर्वांना पाठविले।
Verse 10
अथ संप्रेषितास्तेन गणास्ते विकृताननाः । हर्षेण महताविष्टा गर्जमाना यथा घनाः
मग त्याने पाठविलेले ते विकृतमुख गण महान् हर्षाने भरून ढगांसारखे गर्जत गर्जत पुढे निघाले।
Verse 11
धृतायुधा गताः सर्वे युद्धार्थं यत्र सा पुरी । शक्रस्यासादिता तेन दानवेन बलीयसा
ते सर्व शस्त्रधारी होऊन युद्धासाठी त्या पुरीकडे गेले, जिच्यावर शक्राचा शत्रू असलेल्या त्या बलवान दानवाने आक्रमण केले होते।
Verse 12
अथ प्राप्तान्गणान्दृष्ट्वा दानवास्ते धृतायुधाः । निश्चक्रमुर्वै सहसा युद्धार्थमतिगर्विताः
तेव्हा आलेले गण पाहून ते शस्त्रधारी दानव, अतिगर्वाने फुगून, सहसा युद्धासाठी बाहेर धावले।
Verse 13
ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । परस्परं महारौद्रं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्
मग गण आणि दानव यांचे युद्ध पेटले—परस्पर अत्यंत रौद्र—ज्यात माघार घेणे म्हणजे मृत्यूची किंमत ठरली।
Verse 14
ततो हरगणाः सर्वे दानवैस्तै रणाजिरे । जिता जग्मुर्दिशो भीता हरवीक्षणतत्पराः
मग रणांगणात त्या दानवांकडून पराभूत होऊन हराचे सर्व गण भयभीत होऊन दिशादिशांना पळाले, हरदर्शन-शरणासाठी आतुर।
Verse 15
हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश
हरानेही आपल्या भग्न गणांना पाहून क्रोधाने बाहेर प्रस्थान केले; आणि हराला पाहताच ते दैत्य घाबरून दहा दिशांना पळून गेले।
Verse 16
अन्धकोऽपि हरं दृष्ट्वा युद्धार्थं संमुखो ययौ । ततो युद्धं समभवदंधकस्य हरेण तु । वृत्रवासवयोः पूर्वं यथा युद्धमभून्महत्
अंधकही हराला पाहून युद्धासाठी समोर आला. मग अंधक आणि हर यांच्यात महान युद्ध झाले, जसे पूर्वी वृत्र आणि वासव (इंद्र) यांचे महायुद्ध झाले होते।
Verse 17
चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । एवं न शक्यते हंतुं दानवो विविधायुधैः
चक्र, बाण, लोखंडी भाले, खड्ग व मुद्गर अशा विविध आयुधांनी प्रहार करूनही त्या दानवाचा असा वध करणे शक्य झाले नाही।
Verse 18
अस्त्रयुद्धं परित्यज्य बाहु युद्धमुपागतौ । करं करेण संगृह्य मुष्टिप्रहरणौ तदा
अस्त्रयुद्ध सोडून ते दोघे बाहुयुद्धास आले। हातात हात घट्ट धरून मग त्यांनी परस्परांवर मुष्टिप्रहार केले।
Verse 19
दानवेनाथ देवेशो बंधेनाक्रम्य पीडितः । निष्पंदभावमापन्नस्ततो मूर्च्छामुपागतः
तेव्हा दानवाने बंधन घालून देवेश्वराला दाबून पीडिले. ते निश्चेष्ट झाले आणि तिथेच मूर्च्छित झाले।
Verse 20
मूर्छागतं तु तज्ज्ञात्वा ह्यन्धको निर्ययौ गृहात् । तावत्स्थाणुः क्षणाल्लब्ध्वा चेतनामात्तकार्मुकः
तो मूर्च्छित झाला हे जाणून अंधक घरातून बाहेर आला. तेवढ्यात स्थाणू क्षणात शुद्धीवर येऊन धनुष्य उचलून धरले।
Verse 21
आयसीं लकुटीं गृह्य प्रभुर्भारसहसि काम् । दानवेन्द्रं ततः प्राप्य ताडयामास मूर्धनि
मग प्रभूंनी जड लोखंडी लकुटी उचलली आणि दानवेंद्राजवळ जाऊन त्याच्या मस्तकावर घाव घातला।
Verse 22
सोऽपि खड्गेन देवेशं ताडयामास वेगतः । अथ देवोऽपि सस्मार कौबेरास्त्रं महाहवे
त्यानेही वेगाने तलवारीने देवेशावर प्रहार केला. तेव्हा त्या महायुद्धात देवानेही कौबेरास्त्राचे स्मरण केले.
Verse 23
अस्त्रेण तेन हृदये ताडयामास दानवम् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्
त्या अस्त्राने त्यांनी दानवाच्या हृदयावर प्रहार केला. त्यामुळे तो जखमी होऊन रक्ताच्या उलट्या करू लागला.
Verse 24
पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । शूलाग्रसंस्थितः पापश्चक्रवद्भ्रमते ततः
तो खाली तोंड करून पडला आणि त्रिशूळाने भेदला गेला. त्रिशूळाच्या टोकावर असलेला तो पापी चक्राप्रमाणे फिरू लागला.
Verse 25
अन्धकोऽपि तदात्मानं तथावस्थमवेक्ष्य च । ततो वाग्भिः सुपुष्टाभिरस्तौद्देवं महेश्वरम्
अंधकानेही स्वतःला त्या अवस्थेत पाहून, सुपुष्ट वाणीने भगवान महेश्वराची स्तुती केली.
Verse 26
अन्धक उवाच । नमस्ते जगतां धात्रे शर्वाय त्रिगुणात्मने । वृषभासनसंस्थाय शशांककृतभूषण
अंधक म्हणाला - हे जगाचे पालनकर्ते, त्रिगुणात्मक शर्व! तुम्हाला नमस्कार असो. तुम्ही नंदीवर विराजमान आहात आणि चंद्राचे भूषण धारण केले आहे.
Verse 27
नमः खट्वांगहस्ताय नमः शूलधराय च । नमो डमरुकोदण्डकपालानलधारिणे
खट्वांगहस्ताला नमस्कार, शूलधारकाला नमस्कार। डमरू, दंड, कपाल व अग्नी धारण करणाऱ्या प्रभूस वारंवार नमः॥
Verse 28
स्मरदेहविनाशाय मूर्त्यष्टकमयात्मने । नमः स्वरूपदेहाय ह्यरूपबहुरू पिणे
स्मर (कामदेव) देहाचा नाश करणाऱ्या, अष्टमूर्तीमय आत्म्यास नमः। स्वरूपमय देहधारी, निराकार असूनही बहुरूप धारण करणाऱ्यास नमस्कार॥
Verse 29
उत्तमांगविनाशाय विरिंचेः सृष्टिकारिणे । स्मशानवासिने नित्यं नमो भैरवरूपिणे
उत्तमांग (अहंकाराचा शिखर) नाश करणाऱ्या, विरिंची (ब्रह्मा) सृष्टीचा कारणभूत प्रभूस नमः। स्मशानवासी भैरवरूप प्रभूस नित्य नमस्कार॥
Verse 30
सर्वगः सर्वकर्ता च त्वं हर्ता नान्य एव हि । त्वं भूमिस्त्वं रजश्चैव त्वं ज्योतिस्त्वं तमस्तथा
आप सर्वव्यापी, सर्वकर्ता आहात; आपणच संहारकर्ता—आपल्यावाचून अन्य कोणी नाही। आपण भूमी आहात, आपण रजोगुण आहात; आपण ज्योती आहात आणि आपण तमही आहात॥
Verse 31
त्वं वपुः सर्वभूतानां जीवभूतो महेश्वर । अस्तौदेवं दानवेन्द्रो देवशूलाग्र संस्थितः
हे महेश्वर, आपण सर्व भूतांचे वपु आहात आणि त्यांच्या जीवस्वरूपाने स्थित आहात। अशा रीतीने दानवांचा इंद्र, देवत्रिशूलाच्या अग्रावर स्थित होऊन, देवाची स्तुती करू लागला॥
Verse 32
सूत उवाच । एवं तस्य स्तुतिं श्रुत्वा परितुष्टो महेश्वरः । ततः प्रोवाच तं हर्षाच्छूलाग्रस्थं दनूत्तमम्
सूत म्हणाले—अशी त्याची स्तुती ऐकून महेश्वर अत्यंत संतुष्ट झाले. मग हर्षाने त्रिशूलाच्या अग्रावर स्थित त्या श्रेष्ठ दनुपुत्रास ते बोलले.
Verse 33
श्रीभगवानुवाच । नेदं वीरव्रतं दैत्य यच्छत्रुकरपीडनात् । प्रोच्यन्ते सामवाक्यानि विशेषाद्दैत्यजन्मना
श्रीभगवान म्हणाले—हे दैत्य! शत्रूच्या हाताच्या पीडेमुळे सामोपचाराचे शब्द बोलणे हे वीरव्रत नव्हे; विशेषतः तू दैत्यकुळात जन्मलेला आहेस.
Verse 34
अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः
अंधक म्हणाला—हे सुरश्रेष्ठ! मी अत्यंत थकलो आहे, त्रिशूलाच्या अग्रावर आश्रित आहे. म्हणून मला वध करा, ज्यामुळे माझी वेदना लवकर संपेल.
Verse 35
श्रीभगवानुवाच । न तेऽस्ति मरणं दैत्य कथंचिच्चिंतितं मया । तेनेत्थं विधृतं व्योम्नि भित्त्वा शूलेन वक्षसि
श्रीभगवान म्हणाले—हे दैत्य! तुझ्यासाठी मरण नाही, असा मी निश्चय केला आहे. म्हणून शूलाने वक्ष भेदून तुला आकाशात असे धारण केले आहे.
Verse 36
तस्मात्त्वं गणतां गच्छ सांप्रतं पापवर्जितः । त्यक्त्वा दानवजं भावं श्रद्धया परया युतः
म्हणून आता पापरहित होऊन तू माझ्या गणपदाला जा. दानवभाव त्यागून परम श्रद्धेने युक्त हो.
Verse 37
अन्धक उवाच । गतो मे दानवो भावः सांप्रतं तव किंकरः । भविष्यामि न सन्देहः सत्येनात्मानमालभे
अंधक म्हणाला—माझा दानवी भाव आता निघून गेला आहे; सध्या मी तुझा सेवक आहे. यात संशय नाही; सत्याची शपथ घेऊन मी स्वतःला तुला अर्पण करतो.
Verse 38
शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स ब्रूहि यत्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्
शंकर म्हणाले—वत्सा, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे. तुला जे खरे अभिप्रेत आहे ते सांग. माग; ते अत्यंत दुर्लभ असले तरी मी देईन.
Verse 39
अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण शृलाग्रस्थितमत्तनुम् । यो मर्त्योर्च्चां प्रकृत्वा ते स्थापयिष्यति भूतले
अंधक म्हणाला—याच रूपाने, त्रिशूलाच्या अग्रावर स्थित असलेल्या तुझ्या देहाचे—जो कोणी मर्त्य तुझी अर्चा करण्यासाठी प्रतिमा करून ती भूमीवर स्थापील…
Verse 40
तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः
हे देवश्रेष्ठ, माझ्या वचनावर त्याला मोक्ष द्यावा. असे म्हणताच महेशाने “तथास्तु” म्हणून त्याला त्रिशूलाग्रावरून सोडविले. हे द्विजांनो, तो अस्थिशेष, कृश देहाचा, चामुण्डेसारखा दिसू लागला.
Verse 41
ततः स गणतां प्राप्तो गीतं चक्रे मनोहरम् । पुरतो देवदेवस्य पार्वत्याश्च विशेषतः
त्यानंतर तो गणपदास प्राप्त झाला आणि देवाधिदेवाच्या समोर—विशेषतः पार्वतीच्या सान्निध्यात—त्याने मनोहर स्तुतीगीत गायिले.
Verse 42
भृंगवद्रटनं यस्मात्तस्य श्रोत्रसुखा वहम् । भृंगीरिटि इति प्रोक्तस्ततः स त्रिपुरारिणा
ज्याचा नाद भुंग्याच्या गुंजारासारखा कर्णसुखद होता, म्हणून त्रिपुरारि शंकरांनी त्याला “भृङ्गीरिटि” असे नाव दिले।
Verse 43
एवं स गणतां प्राप्तो देवदेवस्य शूलिनः । विश्वास्यः सर्वकृत्येषु तत्परं समपद्यत
अशा रीतीने देवदेव त्रिशूलधारीच्या गणपदास प्राप्त होऊन तो सर्व कार्यांत विश्वासू ठरला आणि त्या सेवेत पूर्णतः तत्पर झाला।
Verse 44
ततःप्रभृति लोकेऽत्र देवदेवो महेश्वरः । तादृशेनैव रूपेण स्थाप्यते भूतले जनैः
त्या वेळेपासून या लोकी देवदेव महेश्वरांना लोक पृथ्वीवर त्याच स्वरूपातच प्रतिष्ठित करीत आले आहेत।
Verse 45
प्राप्यतेऽत्र परा सिद्धिस्तत्प्रसादादलौ किकी । कस्यचित्त्वथ कालस्य राज्याद्भ्रष्टो महीपतिः
येथे त्याच्या कृपेने कलियुगातही परम सिद्धी प्राप्त होते; आणि पुढे काही काळाने एक राजा आपल्या राज्यापासून भ्रष्ट झाला।
Verse 46
सुरथाख्यः प्रसिद्धोऽत्र सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो वसिष्ठमासाद्य स चात्मीयं पुरो हितम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा बाष्पव्याकुललोचनः
येथे सूर्यवंशात जन्मलेला सुरथ नावाचा प्रसिद्ध राजा होता. तो आपल्या कुलपुरोहित वसिष्ठांकडे जाऊन, नम्र होऊन, अश्रूंनी व्याकुळ नेत्रांनी बोलू लागला.
Verse 47
त्वया नाथेन मे ब्रह्मन्संस्थितेनाऽपि शत्रुभिः । बलाच्च यद्धृतं राज्यं मन्द भाग्यस्य सांप्रतम्
हे ब्रह्मन्! तुम्ही माझे नाथ व रक्षक असतानाही शत्रूंनी बलाने माझे राज्य हिरावून घेतले आहे; सध्या माझे भाग्य अत्यंत मंद आहे.
Verse 48
तस्मात्कुरु प्रसादं मे येन मे राज्यसंस्थितिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन नान्या मे विद्यते गतिः
म्हणून माझ्यावर प्रसाद करा, ज्यामुळे माझे राज्य दृढपणे स्थिर होईल. पुन्हा पुन्हा केवळ तुमच्या कृपेनेच—मला दुसरी कोणतीही गती नाही.
Verse 49
वसिष्ठ उवाच । यद्येवं ते महाराज मद्वाक्यात्सत्वरं व्रज । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम्
वसिष्ठ म्हणाले—जर असेच असेल, हे महाराज, तर माझ्या वचनाने त्वरित जा. हाटकेश्वराचे ते पवित्र क्षेत्र सर्व सिद्धी देणारे आहे.
Verse 50
तत्र भैरवरूपेण स्थापयित्वा महेश्वरम् । भुजोद्यतोग्रशूलाग्रविद्धान्धककलेवरम्
तेथे भैरवरूपाने महेश्वराची स्थापना कर—ज्याचा भुजा उचललेला आहे आणि ज्याच्या उग्र त्रिशूलाच्या अग्राने अंधकाचे शरीर विद्ध झाले आहे.
Verse 51
नारसिंहेन मंत्रेण ततः पूजय तं नृप । रक्तपुष्पैस्तथा धूपै रक्तैश्चैवानुलेपनैः
मग, हे नृप, नारसिंह मंत्राने त्याची पूजा कर—लाल पुष्पांनी, लाल धूपाने आणि लाल अनुलेपनाने.
Verse 52
ततः सद्वीर्य मासाद्य तेजोवीर्यसमन्वितः । हनिष्यस्यखिलाञ्छत्रूंस्तत्प्रसादादसंशयम्
मग तू खरा पराक्रम प्राप्त करून, तेज व सामर्थ्याने युक्त होशील; आणि त्याच्या कृपेने निःसंशय सर्व शत्रूंचा संहार करशील।
Verse 53
परं शौचसमेतेन संपूज्यो भगवांस्त्वया । अन्यथा प्राप्स्यसे विघ्नान्सत्यमेतन्मयोदितम्
परंतु परम शुचितेने तू भगवंताची यथाविधी पूजा करावी; अन्यथा तुला विघ्ने प्राप्त होतील—हे मी सत्य सांगतो।
Verse 54
अथ तस्य वचः श्रुत्वा स राजा सत्वरं ययौ । तत्र क्षेत्रे ततो देवं स्थापयामास भैरवम्
त्याचे वचन ऐकून तो राजा त्वरेने निघाला; आणि त्या पवित्र क्षेत्रात त्याने मग भैरवदेवाची स्थापना केली।
Verse 55
ततः संपूजयामास नारसिंहेन भक्तितः । मन्त्रेण प्रयतो भूत्वा ब्रह्मचर्यपरायणः
मग त्याने भक्तिभावाने नारसिंह मंत्राने (भैरवाची) यथाविधी पूजा केली; संयमी होऊन ब्रह्मचर्याला परायण राहिला।
Verse 56
ततो दशसहस्रांते तस्य मंत्रस्य संख्यया । भैरवस्तुष्टिमापन्नः प्रोवा च तदनन्तरम्
मग त्या मंत्राची संख्या दहा हजार पूर्ण होताच भैरव प्रसन्न झाले आणि त्यानंतर तत्क्षणी बोलले।
Verse 57
श्रीभैरव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते राजन्मंत्रेणानेन पूजितः । तस्मात्प्रार्थय यच्चेष्टं येन सर्वं ददाम्यहम्
श्रीभैरव म्हणाले—हे राजन्, या मंत्राने पूजिल्यामुळे मी तुझ्यावर पूर्ण प्रसन्न आहे. म्हणून जे तुला अभिष्ट आहे ते माग; मी तुला सर्व काही प्रदान करीन।
Verse 58
सुरथ उवाच । शत्रुभिर्मे हृतं राज्यं त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर । तन्मे भवतु भूयोऽपि शत्रुभिः परिवर्ज्जितम्
सुरथ म्हणाला—हे सुरेश्वर, शत्रूंनी माझे राज्य हिरावून घेतले. तुमच्या कृपेने तेच राज्य मला पुन्हा मिळो, आणि यावेळी शत्रूंपासून मुक्त असो।
Verse 59
अन्योऽपि यः पुमानित्थं त्वामिहागत्य पूजयेत् । अनेनैव तु मंत्रेण तस्य सिद्धिस्त्वया विभो
आणखी जो कोणी पुरुष अशाच प्रकारे येथे येऊन याच मंत्राने तुमची पूजा करील, हे विभो, त्याला तुमच्यामुळे सिद्धी प्राप्त होईल।
Verse 60
देया देव सहस्रांते यथा मम सुरेश्वर । तथेति तं प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं हरः
हे सुरेश्वर, हे देव, सहस्राच्या शेवटी जसे मला देण्याचे सांगितले आहे तसेच मला प्रदान करा. ‘तथेति’ अशी प्रतिज्ञा करून हर अदृश्य झाले।
Verse 61
सुरथोऽपि निजं राज्यं प्राप हत्वा रणे रिपून्
सुरथानेही रणात शत्रूंना मारून आपले राज्य पुन्हा प्राप्त केले।