Adhyaya 127: Description of the Brāhmaṇa Initiation Procedure (Dīkṣā-sūtra)

Verse 1

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम्॥ सूत उवाच॥ एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्॥ प्रत्युवाच ततो भूमिर्लोकनाथं जनार्दनम्

ഇപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണരുടെ ദീക്ഷാസൂത്രങ്ങളുടെ വിവരണം. സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ അനേകം മോക്ഷമാർഗങ്ങൾക്ക് കാരണമായ ധർമ്മങ്ങളെ കേട്ട ശേഷം, ഭൂമി ലോകനാഥനായ ജനാർദനനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 2

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम्॥ अहं भारभराक्रान्ता लघुर्जातास्मि धावती

അഹോ! ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രഭാവം വിവരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത്യന്തം സമൃദ്ധമാണ്. ഭാരങ്ങളുടെ ഭാരം കൊണ്ട് ഞെരുങ്ങിയ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ലഘുവായി വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു।

Verse 3

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो॥ अहं लोकेषु विख्याता मुखात्तव विनिस्सृता

ഹേ പ്രഭോ! ഇതു കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മോഹമുക്തയും വിശുദ്ധയും ആകുന്നു. ഞാൻ ലോകങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധയാണ്, കാരണം ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ചവളാണ്।

Verse 4

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम् ॥ येन धर्मविधानॆन दीक्षा प्राप्यते पुष्कला ॥

ഹേ ദേവാ! ധർമ്മസംഹിതയെ സംബന്ധിച്ച ഒരു സംശയം ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു—ഏത് ധർമ്മവിധാനത്തിലൂടെ സമ്പൂർണ്ണ ദീക്ഷ ലഭിക്കുന്നു?

Verse 5

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे ॥ धर्मसंग्रहणार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हसि ॥

ഇത് എനിക്ക് പരമ രഹസ്യവും പരമ കൗതുകവും ആകുന്നു; ധർമ്മസംഗ്രഹം/സമ്യക് ബോധം നിമിത്തം നിങ്ങൾ ഇത് വിശദീകരിക്കേണ്ടതാണ്.

Verse 6

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

അപ്പോൾ മഹിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, മേഘവും ദുന്ദുഭിയും പോലെയുള്ള ഗംഭീര നാദമുള്ള വരാഹരൂപ ഭഗവാൻ വസുന്ധരയോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 7

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि मम धर्मं सनातनम् ॥ देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिताः ॥

ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ദേവീ, തത്ത്വപ്രകാരം എന്റെ സനാതന ധർമ്മം എന്നിൽ നിന്നു കേൾക്കുക. ഇതു ദേവന്മാർക്കും അറിയില്ല; യോഗവ്രതത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർക്കും അറിയില്ല.

Verse 8

एतं धर्मं वरारोहे माङ्गल्यं मुखनिःसृतम् ॥ अहमेको विजानामि मद्भक्ता ये जना भुवि ॥

ഹേ വരാരോഹേ, ഈ ധർമ്മം മംഗളകരവും വായിൽ നിന്നു പ്രസ്ഫുടിതമായതുമാണ്. ഇതു ഞാൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം അറിയുന്നു; ഭൂമിയിലെ എന്റെ ഭക്തജനങ്ങളും അറിയുന്നു.

Verse 9

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहे कर्मसंसारमोक्षणम् ॥

ഹേ ഭദ്രേ, നീ എന്നോടു ചോദിക്കുന്ന ഭാഗവതീ ദീക്ഷയുടെ കഥ, ഹേ വരാരോഹേ, കേൾക്കുക; അത് കർമ്മജന്യമായ സംസാരചക്രത്തിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷത്തിനുള്ള ഉപായമാണ്.

Verse 10

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात् ॥ मयि शान्तं मनः कृत्वा तदुत्कृष्टं च सुन्दरि ॥

ഈ ഉപായംകൊണ്ട് മനുഷ്യർ ഗർഭധാരണത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന സംസാരസാഗരം കടക്കുന്നു. ഹേ സുന്ദരി, എന്നിൽ മനസ്സിനെ ശാന്തമായി സ്ഥാപിക്കുന്നതുതന്നെ ഉത്തമ മാർഗ്ഗമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു.

Verse 11

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो ॥ तदाज्ञां तु पुरस्कृत्य दीक्षाद्रव्याणथाहरेत् ॥

ഹേ ദേവി, ഗുരുവിനെ സമീപിച്ച്—‘എനിക്ക് ഉപദേശം നൽകുക; ഹേ ഗുരോ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യൻ’ എന്നു പറയണം. തുടർന്ന് ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞയെ മുൻനിർത്തി ദീക്ഷാസാമഗ്രികൾ കൊണ്ടുവരണം.

Verse 12

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम् ॥ गन्धं सुमनसो धूपं दीपं प्रापणकादिकम् ॥

ലാജ (പൊരി), തേൻ, കുശപ്പുല്ല്; അമൃതസദൃശമായ നെയ്യ്; സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം, പ്രാപണകാദി നൈവേദ്യങ്ങൾ.

Verse 13

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम् ॥ घटं वासः पादुके च शुक्लयज्ञोपवीतकम् ॥

കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മം, പാലാശമരദണ്ഡം, കമണ്ഡലു; ഘടം, വസ്ത്രം, പാദുക, കൂടാതെ വെളുത്ത യജ്ഞോപവീതം.

Verse 14

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम् ॥ तिलव्रीहियवांश्चैव विविधं च फलोदकम्

യന്ത്രിക, അർഘ്യപാത്രം; ചരു പാകംചെയ്യുന്ന സ്ഥാലി ദർവി (കരണ്ടി) സഹിതം; എള്ള്, അരി, യവം, കൂടാതെ വിവിധ ഫലോദകം (ഫലമിശ്രിത ജലം).

Verse 15

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव सञ्चयान् ॥ दीक्षिताः यदि भुञ्जन्ति मम कर्मपरायणाः

എന്റെ വിധിപ്രകാരം കര്‍മങ്ങളില്‍ പരായണരായ ദീക്ഷിതര്‍ ഭക്ഷ്യവും ഭോജ്യവും അന്നവും പാനവും കര്‍മാര്‍ത്ഥം സംഭരിച്ച സാമഗ്രികളും മാത്രമേ ഭുജിക്കുകയാണെങ്കില്‍…

Verse 16

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च ॥ काञ्चकादीनि सुश्रोणि तानि शीघ्रमुपाहरेत्

എന്തെന്ത് വിത്തുകളുണ്ടോ, നാനാവിധ രത്നങ്ങളും സ്വർണ്ണാദി വസ്തുക്കളും—ഹേ സുശ്രോണി—അവയെല്ലാം അവൻ വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന് സമർപ്പിക്കണം।

Verse 17

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम् ॥ स्नात्वा मङ्गलसंयुक्तो दीक्षाकामश्च ब्राह्मणः

ഇവയേ മാത്രമാണ് ഗുരുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഉപഹാരമായി സമർപ്പിക്കേണ്ടത്; തുടർന്ന് സ്നാനം ചെയ്ത്, മംഗളാചാരങ്ങളോടെ, ദീക്ഷാകാമിയായ ബ്രാഹ്മണൻ മുന്നോട്ട് പോകണം।

Verse 18

गुरोस्तु चरणौ गृहीत्वा ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ ततस्तु गुर्वनुज्ञातो वेदिं कुर्याच्च पुष्कलाम्

ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ച് ‘അങ്ങേക്കായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?’ എന്നു പറയണം; തുടർന്ന് ഗുരുവിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചാൽ വിശാലമായ വേദി നിർമ്മിക്കണം।

Verse 19

प्रतिष्ठाप्य विधानॆन धान्योपरीदृढं नवम् ॥ जलेन पूरितं मन्त्रैः पुष्पपल्लवशोभितम्

വിധിപ്രകാരം പ്രതിഷ്ഠിക്കണം—പുതിയത്, ധാന്യത്തിന്മേൽ ഉറപ്പോടെ സ്ഥാപിച്ചത്; ജലത്തോടെ നിറഞ്ഞത്, മന്ത്രോച്ചാരസഹിതം, പുഷ്പവും പല്ലവവുംകൊണ്ട് ശോഭിതം।

Verse 20

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः ॥ पूजयेनमां गुरुं द्रव्यैः शिष्येणैवोपकल्पितैः

അതിന്റെ മേൽ വിധിപ്രകാരം എള്ള് നിറഞ്ഞ പാത്രം സ്ഥാപിക്കണം. ശിഷ്യൻ തന്നേ ഒരുക്കിയ ദ്രവ്യങ്ങളാൽ എന്നെ—ഗുരുവിനെ—പൂജിക്കണം.

Verse 21

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः ॥ पूर्वोक्तानि च द्रव्याणि वेदिमध्यमुपाहरेत्

അവിടെ അർച്ചനാവിധി നിർവഹിച്ച് ഗുരുധർമ്മം നിർണ്ണയിച്ച ശേഷം, മുൻപ് പറഞ്ഞ ദ്രവ്യങ്ങളെ വേദിയുടെ മദ്ധ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം.

Verse 22

चतुरः कलशान्दद्याच्चतुष्पार्श्वेषु सुन्दरि ॥ वारिपूर्णान्द्विजाञ्छुद्धान्सहकारविभूषितान्

ഹേ സുന്ദരി! നാലു വശങ്ങളിലും നാല് കലശങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം—ജലം നിറഞ്ഞവ, ദ്വിജർക്കായി ശുദ്ധമായവ, മാവിലകളാൽ അലങ്കരിച്ചവ.

Verse 23

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे ॥ पूर्णपात्राणि चत्वारि चतुष्पार्श्वेषु स्थापयेत्

ഹേ അനഘേ! എല്ലായിടത്തും വെളുത്ത നൂൽകൊണ്ട് ചുറ്റി വേഷ്ടിക്കണം; കൂടാതെ നാലു വശങ്ങളിലും നാല് നിറഞ്ഞ പാത്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 24

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः ॥ स च मन्त्रो यथान्यायं येन वा तुष्यते गुरुः

ഇങ്ങനെ മന്ത്രം സിദ്ധമാക്കി, ദീക്ഷ നൽകുന്ന ആചാര്യൻ അത് പ്രദാനം ചെയ്യണം. ആ മന്ത്രം ന്യായവിധിപ്രകാരം ആയിരിക്കണം—അല്ലെങ്കിൽ ഗുരു തൃപ്തനാകുന്ന തരത്തിലുള്ളതായിരിക്കണം.

Verse 25

यथान्यायं च सङ्गृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः ॥ प्रपद्यावसथं विष्णोर्दीक्षाणां परिकाङ्क्षिणः

വിധിപ്രകാരം ആവശ്യമായ സാമഗ്രികൾ സമാഹരിച്ച്, ഗുരുകർമ്മങ്ങളിൽ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, ദീക്ഷ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ വിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥലം/ക്ഷേത്രം സമീപിക്കണം।

Verse 26

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥ सर्वांस्तु श्रावयेच्छिष्यान्दीक्षाणार्थं न संशयः

വിധിപ്രകാരം ജലസ്പർശം (ഉപസ്പൃശ്യ) ചെയ്ത് ശുദ്ധനായി, തുടർന്ന് കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച്, ദീക്ഷാർത്ഥം എല്ലാ ശിഷ്യർക്കും ശ്രവണമാകുന്ന വിധം ഉപദേശിക്കണം—സംശയമില്ല।

Verse 27

यस्तु भागवतांदृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः ॥ अभ्युत्थानं न कुर्वीत तेनाहं तु विहिंसितः

സ്വയം ശുദ്ധ ഭഗവദ്ഭക്തനായിരിക്കെ ഭക്തരെ കണ്ടിട്ടും ആദരത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അഭിവാദ്യം ചെയ്യാത്തവനാൽ ഞാൻ തീർച്ചയായും അപമാനിതൻ/ആഹതൻ ആകുന്നു।

Verse 28

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः ॥ न तेन तां प्राप्नुवन्ति हिंसका दुष्टयोनिजाः

നിർഘൃണനായി തന്റെ ഭാര്യയെ—പ്രിയസഖിയും സാധ്വിയുമായ അവളെ—പീഡിപ്പിക്കുന്നവന് ആ ബന്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശ്രേയസ്/ഫലം ലഭിക്കുകയില്ല; ഹിംസകർ അധമ യോനികളിൽ ജനിക്കുന്നു।

Verse 29

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोग्नश्च कृतपातकाः ॥ एताञ्छिष्यान् विवर्जेत उक्ता ये चान्यपातकाः

ബ്രഹ്മഹന്താവ്, കൃതഘ്നൻ, ഗോഹന്താവ്, മഹാപാതകം ചെയ്തവൻ—അതുപോലെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള മറ്റ് പാപികൾ—ഇത്തരം ശിഷ്യരെ ഒഴിവാക്കണം।

Verse 30

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन ॥ कर्मण्याश्चैव ये वृक्षा न च्छेत्तव्याः कदाचन

ബില്വവൃക്ഷവും ഉദുംബരവൃക്ഷവും, അതുപോലെ മറ്റു വൃക്ഷങ്ങളും—വിശേഷിച്ച് കർമ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വൃക്ഷങ്ങൾ—ഒരിക്കലും വെട്ടരുത്.

Verse 31

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम् ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च तं शिष्यं वेदितव्यं तदन्तरे

പരമസിദ്ധി—സനാതന മോക്ഷധർമ്മം—ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, ആ വിഷയത്തിൽ ശിഷ്യനോട് എന്ത് ഭക്ഷ്യം, എന്ത് അഭക്ഷ്യം എന്നു വിവേചിച്ച് അറിയിക്കണം.

Verse 32

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च ॥ सद्योभक्षा भवत्तेन अभक्ष्या पूतिवासिका

കരീരത്തെ മുറിച്ച് (ശേഖരിച്ച്) എടുക്കുന്നത് പ്രശസ്തം; ഉദുംബരഫലങ്ങളും അതുപോലെ. ആ നിയമപ്രകാരം അത് ഉടൻ ഭക്ഷ്യമാണ്; എന്നാൽ പൂതിവാസികാ അഭക്ഷ്യം.

Verse 33

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः ॥ अभक्ष्या ब्राह्मणैरेते दीक्षितैश्च न संशयः

വരാഹ (പന്നി) മാംസവും എല്ലാ തരത്തിലുള്ള മത്സ്യങ്ങളും ഭക്ഷിക്കരുത്. ബ്രാഹ്മണർക്കും ദീക്ഷിതർക്കും ഇവ സംശയമില്ലാതെ അഭക്ഷ്യമാണ്.

Verse 34

परिवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन ॥ पैशुन्यं न च कर्त्तव्यं स्तैन्यं वापि कदाचन ॥

ഒരിക്കലും അപവാദം പറയരുത്; ഒരിക്കലും ഹിംസ ചെയ്യരുത്. പൈശുന്യം (ദുഷ്ട ചാടി) ചെയ്യരുത്; മോഷണവും ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്.

Verse 35

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित् ॥ संविभागस्तु कर्त्तव्यो येन केनापि पुत्रक ॥

എവിടെയോ നിന്ന് ദീർഘദൂരം യാത്ര ചെയ്ത് വന്ന അതിഥിയെ കണ്ടാൽ—ഹേ പുത്രാ! എങ്ങനെയായാലും സാധ്യമെങ്കിൽ അന്നാദി/സമ്പത്തുകളിൽ അവനു പങ്ക് നൽകുക കടമയാണ്.

Verse 36

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन ॥ मनसापि न गन्तव्या एवं विष्णुः प्रभाषते ॥

ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യ, രാജാവിന്റെ ഭാര്യ, ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭാര്യ—ഇവരുടെ അടുക്കലേക്ക് ഒരിക്കലും, മനസ്സുകൊണ്ടും പോലും, സമീപിക്കരുത്; ഇങ്ങനെ വിഷ്ണു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 37

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा ॥ तत्र मन्युर्न कर्त्तव्यं एवं धर्मः सनातनः ॥

മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാഗ്യവും സ്വന്തം ദുരവസ്ഥയും കണ്ടാലും, ആ സാഹചര്യത്തിൽ ക്രോധം വളർത്തരുത്; ഇതാണ് സനാതനധർമ്മം.

Verse 38

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे ॥ छत्रं चोपानहं चैव मनसा चोपकल्पयेत् ॥

പിന്നീട് ഇങ്ങനെ, ഹേ വസുന്ധരേ! ദീക്ഷ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാൽ (മന്ത്രം/വചനം) ഉച്ചരിപ്പിക്കണം; കൂടാതെ കുടയും പാദരക്ഷയും മനസ്സിൽ ഒരുക്കി/സമർപ്പിക്കണം.

Verse 39

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत् ॥ क्षुरं चैव वरारोहे जलपूर्णं च भाजनम् ॥

വേദിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഉദുംബരവൃക്ഷത്തിന്റെ രണ്ട് രണ്ട് ഇലകൾ സ്ഥാപിക്കണം; കൂടാതെ ഹേ സുന്ദരീ! ക്ഷുരം (ഉസ്തര)യും ജലപൂർണ്ണമായ പാത്രവും (വെക്കണം).

Verse 40

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् ॥ मन्त्रः— ॐ सप्त सागराश्च सप्तद्वीपानि सप्त पर्वताश्च दश स्वर्गसहस्राश्च समस्ताश्च नमोऽस्तु सर्वास्ते हृदये वसन्ति ॥ यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति ॥

ആദ്യം എന്നെ ആവാഹനം ചെയ്ത്, വിധിപ്രകാരം മന്ത്രത്തോടെ ആരാധിക്കണം. മന്ത്രം—‘ഓം—ഏഴ് സമുദ്രങ്ങൾ, ഏഴ് ദ്വീപുകൾ, ഏഴ് പർവ്വതങ്ങൾ, പത്തായിരം സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ സമസ്തത്തിന്നും നമസ്കാരം; അവ എല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നു.’ കൂടാതെ—‘ഇതാൽ മഴ വരുത്തുന്നവൻ വീണ്ടും ഉയർച്ച പ്രാപിക്കുന്നു.’

Verse 41

ॐ भगवन् वासुदेव ममैतत्साराय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति ॥

ഓം. ഭഗവാൻ വാസുദേവാ! വരാഹരൂപംകൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഈ ഭൂമിയിൽ എന്റെ ഈ കർമ്മസിദ്ധിക്കായി മന്ത്രസ്മരണ ആജ്ഞാപിക്കണമേ. ഞങ്ങൾക്ക് ആജ്ഞാപിക്കപ്പെട്ടതിനെ മനനം ചെയ്ത്, പ്രഭോ, വരിക; നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ദീക്ഷാകാമിയായ ബ്രാഹ്മണൻ ദീക്ഷിതനാകുന്നു.

Verse 42

एतन्मन्त्रं उदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनीं गतेन भवितव्यम् ॥

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, തലയും മുട്ടുകളും സഹിതം ഭൂമിയിൽ വീണ് (സാഷ്ടാംഗ) പ്രണാമഭാവത്തിൽ ഇരിക്കണം.

Verse 43

ॐ स्वागतम् स्वागत्वानिति ॥

ഓം—‘സ്വാഗതം, നിശ്ചയമായും സ്വാഗതം’—എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

Verse 44

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे ॥ अर्घ्यं पाद्यं च दातव्यं मन्त्रेण विधिनिश्चयात् ॥

അതിനുശേഷം, ഹേ വസുന്ധരേ! ഈ മന്ത്രംകൊണ്ട് (നിന്നെ) ആവാഹനം ചെയ്ത്, മന്ത്രം നിശ്ചയിച്ച വിധിപ്രകാരം അർഘ്യവും പാദ്യവും അർപ്പിക്കണം.

Verse 45

मन्त्रः— अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ ॥

മന്ത്രം— ഹേ അകൃതഘ്നാ! ദേവാസുരസംഹാരകനായ രുദ്രനാൽ ബ്രാഹ്മണന് ലഭിച്ചതെല്ലാം ഭഗവാനെക്കു അർപ്പിതമാകട്ടെ. ഹേ ലോകനാഥാ, ഇത് സ്വീകരിക്കണമേ.

Verse 46

मन्त्रः— एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः ॥ जलेन विष्णुयुक्तेन दीक्षा संसारमोक्षणम् ॥

മന്ത്രം— ഇങ്ങനെ, ഹേ ശിഷ്യാ, മുണ്ഡനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന നിന്റെ ശിരസ്സിനെ വരുണൻ കാക്കട്ടെ. വിഷ്ണുയുക്തമായ (വിഷ്ണുപാവന) ജലത്താൽ ദീക്ഷ സംസാരബന്ധനമോചനമാകുന്നു.

Verse 47

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरी ॥ निष्कलं तु शिरः कृत्वा शोणितेन विवर्जितम् ॥

ഹേ സുന്ദരീ, കർമകാരന് ഒരു കലശം (ജലപാത്രം) നൽകണം. പിന്നെ ശിരസ് പൂർണ്ണമായി മുണ്ഡനം ചെയ്ത് രക്തം വരാതെയായി വെക്കണം.

Verse 48

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः ॥ एतस्य विधिवत्कृत्वा दीक्षाकामस्य सुन्दरी ॥

അതിനുശേഷം വീണ്ടും സ്നാനം ചെയ്ത് വേഗത്തിൽ തന്നെ—സംശയമില്ലാതെ—ഹേ സുന്ദരീ, ദീക്ഷ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനുവേണ്ടി ഇത് വിധിപൂർവ്വം ചെയ്യണം.

Verse 49

दत्त्वा संसारमोक्षाय सर्वकामविनिश्चितः ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

സംസാരമോക്ഷത്തിനായി (അർപ്പണം) നൽകി, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളിലും ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, ഇരുകാൽമുട്ടുകളോടെ ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 50

मन्त्रः— ॐ वेदाम्यहं भागवतांश्च सर्वान् सुदीक्षिताः ये गुरवश्च सर्वे ॥ विष्णुप्रसादेन च लब्धदीक्षा मम प्रसीदन्तु नमामि सर्वान् ॥

മന്ത്രം— ഓം. ഞാൻ ഭഗവാന്റെ എല്ലാ ഭക്തരെയും, സുദീക്ഷിതരായ എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാരെയും അംഗീകരിക്കുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ദീക്ഷ ലഭിച്ച അവർ എനിക്കു പ്രസന്നരാകട്ടെ; ഞാൻ എല്ലാവർക്കും നമസ്കാരം ചെയ്യുന്നു.

Verse 51

नत्वा तु भगवद्भक्तान् प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ घृतेन मधुमिश्रेण लाजाकृष्णतिलैस्तथा ॥

ഭഗവദ്ഭക്തരെ നമസ്കരിച്ച് ഹുതാശനമായ യജ്ഞാഗ്നി പ്രജ്വലിപ്പിച്ച്, തേൻ കലർത്തിയ നെയ്യാൽ, അതുപോലെ ലാജാ (വറുത്ത ധാന്യം)യും കറുത്ത എള്ളുംകൊണ്ടും ആഹുതി അർപ്പിക്കണം.

Verse 52

सप्तवारांस्ततो दत्त्वा विंशतिं च तिलोदनम् ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

അതിനുശേഷം ഏഴു പ്രാവശ്യം ആഹുതി അർപ്പിച്ച്, തിലോദനം (എള്ളുകലർന്ന അന്നം) ഇരുപത് ആഹുതികളും നൽകി, ഇരുകാൽമുട്ടുകളിലും നിലത്തിറങ്ങി ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 53

मन्त्रः— अश्विनौ दिशः सोमसूर्यौ साक्षिमात्रं वयं प्रसन्नाः शृण्वन्तु मे सत्यवाक्यं वदामि ॥

മന്ത്രം— അശ്വിനീദേവന്മാർ, ദിക്കുകൾ, സോമനും സൂര്യനും—സാക്ഷിമാത്രമായി—എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കട്ടെ. ഞങ്ങൾ പ്രസന്നരാണ്; ഞാൻ സത്യവാക്യം പറയുന്നു.

Verse 54

सत्येन धार्यते भूमिर्भूमिः सत्येन तिष्ठति ॥ सत्येन गच्छते सूर्यो वायुः सत्येन वाति च ॥

സത്യത്താൽ ഭൂമി ധരിക്കപ്പെടുന്നു; ഭൂമി സത്യത്താൽ തന്നെ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു. സത്യത്താൽ സൂര്യൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു; സത്യത്താൽ കാറ്റും വീശുന്നു.

Verse 55

तिस्रः प्रदक्षिणाः कृत्वा देवं भागवतं गुरुम् ॥ गुरुपादौ तु संगृह्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

ഭഗവദ്ഭക്തനായ ഗുരുവിനെ മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, പിന്നെ ഗുരുപാദങ്ങൾ പിടിച്ചു ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 56

मन्त्रः — गुरुदेवप्रसादेन लब्धा दीक्षा यदृच्छया ॥ यच्चैवापकृतं किञ्चिद्गुरुर्मर्षयतां मम ॥

മന്ത്രം: ‘ഗുരുദേവന്റെ (പ്രഭുവിന്റെയും) പ്രസാദത്താൽ സൗഭാഗ്യവശാൽ ദീക്ഷ ലഭിച്ചു. ഞാൻ ചെയ്ത ഏതെങ്കിലും ചെറിയ അപരാധം ഗുരു എനിക്കായി ക്ഷമിക്കട്ടെ.’

Verse 57

एवं प्रसादयित्वा तु शिष्यो मन्त्रेण सुन्दरी ॥ वेदिमध्ये स्थापयित्वा भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥

ഹേ സുന്ദരി! ഇങ്ങനെ മന്ത്രംകൊണ്ട് (ഗുരുവിനെ) പ്രസാദിപ്പിച്ച്, ശിഷ്യനെ വേദിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, തുടർന്ന് കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് തുടരുക।

Verse 58

शिष्यमेव यतो दृष्ट्वा गृहीत्वा च कमण्डलुम् ॥ शुक्लयज्ञोपवीतं च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

പിന്നീട് ശിഷ്യനെ നോക്കി, കമണ്ഡലുവും ശ്വേത യജ്ഞോപവീതവും എടുത്ത്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 59

मन्त्रः — विष्णुप्रसादेन गतोऽसि सिद्धिं प्राप्ता च दीक्षा सकमण्डलुश्च ॥ गृहीत्वा तु कराभ्यां युक्तोऽसि कर्मणा क्रियायां चैव ॥

മന്ത്രം: ‘വിഷ്ണുപ്രസാദത്താൽ നീ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു; കമണ്ഡലുവോടുകൂടി ദീക്ഷയും ലഭിച്ചു. ഇരുകൈകളാലും അത് ഗ്രഹിച്ച്, ഇനി നീ കർമത്തിനും ക്രിയയ്ക്കും—അനുഷ്ഠാനത്തിനും—യോഗ്യൻ.’

Verse 60

ततो मुखपदं कृत्वा दीक्षितो गुरुणा तथा ॥ सर्वप्रदक्षिणं कृत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

അനന്തരം ‘മുഖപദ’ കര്‍മ്മം നിര്‍വഹിച്ചു ഗുരുവില്‍നിന്ന് വിധിപൂര്‍വം ദീക്ഷ ലഭിച്ചവന്‍, സമ്പൂര്‍ണ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 61

अधोऽधो भूत्वा यद्यहं भ्राम्यल्लब्धो गुरुर्विष्णुदीक्षा च लब्धा ॥ तव प्रसादाच्च गुरो यथा च ॥

ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ വിനയത്തോടെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞിരുന്നാലും, എനിക്ക് ഗുരുവിനെ ലഭിച്ചു; വിഷ്ണുദീക്ഷയും ലഭിച്ചു—ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താല്‍, ഹേ ഗുരോ, യഥാതഥമായി।

Verse 62

एतेन मन्त्रेण मुखपदं कारयेत् ॥ शौचसेके वै कुर्याद्देवान्तन्तुवाससम् ॥

ഈ മന്ത്രംകൊണ്ട് ‘മുഖപദ’ കര്‍മ്മം നടത്തിക്കൊള്ളണം. ശൗച-സേക സമയത്ത് ദേവകാര്യത്തിനായി വസ്ത്രം അറ്റംവരെ ശരിയായി ക്രമപ്പെടുത്തി/കെട്ടിവെക്കണം।

Verse 63

एवं वै वास आदत्ते गृह्ण वत्स कमण्डलुम् ॥ इमं लोकेषु विख्यातं शोधनं सर्वकर्मसु ॥

ഇങ്ങനെ അവന്‍ വസ്ത്രം സ്വീകരിക്കുന്നു. ‘വത്സാ, കമണ്ഡലു സ്വീകരിക്ക; ഈ ശോധനം എല്ലാ കര്‍മ്മങ്ങളിലും ലോകങ്ങളില്‍ പ്രസിദ്ധമാണ്.’

Verse 64

मधुपर्कं गृहीत्वा च त्विमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥ मन्त्रः—गृहाण मधुपर्कं च प्रार्थकाय विशोधनम् ॥

മധുപര്‍ക്കം കൈക്കൊണ്ട് ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: ‘മധുപര്‍ക്കം സ്വീകരിക്ക; ഇത് പ്രാര്‍ഥകനു വിശോധനമാണ്.’

Verse 65

ततो गृहीत्वा चरणौ गुरोर्यत्नात्सुतोषयेत् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा मनश्चैव सुसंयतम् ॥ गुरूपदिष्टं सन्धार्य इमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

അതിനുശേഷം ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ പരിശ്രമത്തോടെ പിടിച്ച് ഭക്തിപൂർവ്വം അദ്ദേഹത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം. ശിരസ്സ് നമിച്ച് അഞ്ജലി ചെയ്ത്, മനസ്സിനെ നന്നായി സംയമിപ്പിച്ച്; ഗുരു ഉപദേശിച്ചത് ഹൃദയത്തിൽ ധരിച്ചു ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 66

मन्त्रः—शृण्वन्तु मे भागवतास्तु सर्वे गुरुश्च मे सर्वकामक्षयं चकार ॥ अहं शिष्यो दासभूतस्तथैव देवसमो गुरुश्च मे तथोपपन्नम् ॥

മന്ത്രം—“എല്ലാ ഭാഗവത ഭക്തരും എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കട്ടെ; എന്റെ ഗുരു എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ക്ഷയം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ശിഷ്യൻ, ദാസഭാവത്തിൽ തന്നേ; എന്റെ ഗുരു ദേവസമൻ—ഇത് യുക്തമാണ്.”

Verse 67

एषागमे ब्राह्मणस्य दीक्षा भूमे ह्युदाहृता ॥ त्रयाणामथ वर्णानां मम दीक्षाविधीञ्छृणु ॥

ഹേ ഭൂമേ! ഈ ആഗമത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്റെ ദീക്ഷ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ശേഷിക്കുന്ന മൂന്നു വർണങ്ങളുടെ ദീക്ഷാവിധി എന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുക.

Verse 68

एतेनैव विधानेन दीक्षयेत वसुन्धरे ॥ उभौ च प्राप्नुताṃ सिद्धिमाचार्यः शिष्य एव च ॥

ഹേ വസുന്ധരേ! ഇതേ വിധാനപ്രകാരം ദീക്ഷ നൽകണം; ആചാര്യനും ശിഷ്യനും—ഇരുവരും സിദ്ധി പ്രാപിക്കും.

Verse 69

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् ॥ चातुर्वर्ण्यविधानेन तां दीक्षां शृणु सुन्दरि ॥

ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ സുഖാവഹമായ ദീക്ഷ ഒരാൾ നേടുന്നു. ഹേ സുന്ദരീ! ചാതുർവർണ്യവിധാനപ്രകാരം ആ ദീക്ഷ കേൾക്കുക.

Verse 70

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरी युञ्जेत् ॥

ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ പതിനാറു ഹസ്തപരിമിതമായ ചതുരാകൃതിയിലുള്ള വേദി ഒരുക്കി, അവിടെ കലശത്തിന്റെ മീതെ വിധി വിന്യസിക്കണം।

Verse 71

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् ॥ अष्टौ पितृगणास्तेन हिंसिता नात्र संशयः ॥

കന്യാദാനം ചെയ്ത ശേഷം വീണ്ടും കർമങ്ങളാൽ ആ ക്രമം റദ്ദാക്കരുത്; അതിനാൽ എട്ട് പിതൃഗണങ്ങൾ ഹാനിക്കപ്പെടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 72

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी ॥ तत्र चित्तं न कर्तव्यमेवं विष्णुः प्रभाषते ॥

സ്വർണം മുതലായ ധനം, രത്നങ്ങൾ, യൗവനസ്ഥയായ കാമിനി—ഇവയിൽ ചിത്തം പതിപ്പിക്കരുത്; ഇങ്ങനെ വിഷ്ണു പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 73

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा ॥ क्षुरं गृहीत्वा यथान्यायमिमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

ഹേ ഭൂമേ! ഇങ്ങനെ തുടർന്ന് വിധിപൂർവം അർഘ്യവും പാദ്യവും അർപ്പിച്ച്, ക്ഷുരം കൈയിൽ എടുത്ത് നിയമാനുസാരം ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 74

एवं सत्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणा वीक्षणं पुनः॥ गुरुम् प्रसादयत्तत्र मन्त्रेण विधिनार्च्चयन्॥

ഇങ്ങനെ സത്യവ്രതം നിർവഹിച്ചു ശേഷം ബ്രാഹ്മണർ വീണ്ടും പരിശോധന നടത്തി; അവിടെ മന്ത്രത്തോടെ വിധിപൂർവം ആരാധിച്ച് ഗുരുവിനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു।

Verse 75

मन्त्रः—गृह्णीष्व गन्धपात्राणि सर्वगन्धं सुखोचितम्॥ सर्ववैष्णवकं शुद्धं सर्वसंसारमोक्षणम्॥

മന്ത്രം—ഹേ (ദേവി), സുഗന്ധപാത്രങ്ങൾ സ്വീകരിക്കൂ—സുഖത്തിനുയോജ്യമായ സർവ്വസുഗന്ധവും. ഇത് പൂർണ്ണമായും വൈഷ്ണവം, ശുദ്ധം, സർവ്വസംസാരബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം നൽകുന്നതുമാണ്.