Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദേവി, ശുക്രേശ്വരത്തിൽ നിന്ന് ആ മഹാപ്രഭ ലിംഗത്തിലേക്ക് പോകുക; ‘ശനൈശ്ചരൈശ്വരം’ എന്ന നാമമുള്ളത് മഹാപാതകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

ബുധേശ്വരത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറായി, അജാദേവിയുടെ പവിത്ര അഗ്നിസ്ഥലത്തിന്റെ സമീപത്ത്, അത് അഞ്ചു ധനുസ്സിന്റെ അകലത്തിൽ—അതിദൂരമല്ല—സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു।

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

ഹേ മഹാദേവി, അത് കല്പലിംഗമാണ്; ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും പൂജിച്ചതാണ്. ഛായാപുത്രൻ അവിടെ ക്ലേശത്തിൽ ദഹിച്ചുകൊണ്ട് അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സ് ചെയ്തു।

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

ആ ലിംഗത്തിൽ ആദിയില്ലാത്തതും നിധനമില്ലാത്തതുമായ ദേവനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചവൻ, ഭക്തിയാലും ശംഭുവിന്റെ പ്രസാദത്താലും ഗ്രഹാധിപത്യം പ്രാപിച്ചു।

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

ആരുടെ ദൃഷ്ടിമാത്രത്തിൽ ദേവാസുര മഹാസമൂഹം പോലും ഭയന്ന് വിറയ്ക്കുന്നു—ചരാചര ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ അവന്റെ അധീനമല്ലാത്ത ജീവി ആരുമില്ല।

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

ദേവനായാലും ദാനവനായാലും—സൗരി (ശനി) പീഡ അനുഭവിക്കുന്നവൻ, ശനിയാഴ്ച ഭക്തിയോടെ സൗരീശ്വര ശിവനെ പൂജിച്ചാൽ ആ പീഡയിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും।

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

മഹാദേവീ, ശമീപത്രം, എള്ള്, മാഷം (ഉഴുന്ന്), ശർക്കര, അന്നം എന്നിവകൊണ്ട് വിധിപൂർവം സന്തർപ്പണം നടത്തി, നിയമപ്രകാരം ബ്രാഹ്മണനു കറുത്ത കാളയെ ദാനം ചെയ്യണം।

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

പുരാണ-ശ്രുതി സംഭവമായ വിവിധ സ്തോത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ച ശേഷം, ദേവേശൻ ഒരു പ്രത്യേക സ്തോത്രത്തിൽ അത്യന്തം പ്രസന്നനായി।

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

രാജാ ദശരഥൻ ശക്തിയോടെ രചിച്ച ആ മഹാബലവത്തായ സ്തോത്രം സർവ്വപീഡകളുടെ ശമനത്തിനായി ദേവൻ സൗരീശ്വരനെ സ്തുതിച്ച് പാരായണം ചെയ്യേണ്ടതാണ്।

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

ദേവി പറഞ്ഞു—രാജാ ദശരഥൻ ശനൈശ്ചരനെ എങ്ങനെ സ്തുതിച്ചു? ആ ദേവൻ ശനൈശ്ചരൻ അദ്ദേഹത്തിൽ എങ്ങനെ സന്തുഷ്ടനായി?

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു—രഘുവംശത്തിൽ അതിവിഖ്യാതനായ ബലവാൻ രാജാവ് ദശരഥൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനെ ചക്രവർത്തിയെന്ന് അറിയുക; പൂർവ്വകാലത്ത് സപ്തദ്വീപങ്ങളുടെ അധിപതിയായിരുന്നു.

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

ദൈവജ്ഞർ അവനോട് അറിയിച്ചു—ശനി കൃത്തികയുടെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ തന്റെ ഗതിയിൽ രോഹിണിയെ ഭേദിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകും.

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

‘ശകടഭേദം’ സംഭവിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു—അത് ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും ഭയങ്കരമായത്; കൂടാതെ പന്ത്രണ്ടു വർഷം അതിദാരുണമായ ദുര്ഭിക്ഷം ഉണ്ടാകും.

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

മുനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് മന്ത്രിമാരോടുകൂടെ, നഗരവാസികളും ജനപദവാസികളും മുതലായവരും കലങ്ങിയിരിക്കുന്ന ലോകത്തെ കണ്ടു।

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

നിയമാനുഷ്ഠാനത്തോടെ കൂടിയെത്തിയ ജനങ്ങൾ നിരന്തരം ആ ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; ദേശങ്ങളും നഗരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും എല്ലാടവും ഭയാക്രാന്തമായി. അപ്പോൾ രാജാവ് തന്നേ വസിഷ്ഠപ്രമുഖ മുനിമാരെ സമീപിച്ച് ചോദിച്ചു।

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

ദശരഥൻ പറഞ്ഞു—“ഇതിൽ പരിഹാരം എന്താണ്? ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, എനിക്കു പറയുക।”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—“ആ പ്രാജാപത്യ നക്ഷത്രം ഭിന്നമായി കലങ്ങിയപ്പോൾ പ്രജകൾക്ക് എങ്ങനെ അഭിവൃദ്ധി? ഈ യോഗം ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും മുതലായ ദേവന്മാർക്കും പോലും സാധ്യമല്ല।”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

അപ്പോൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് അദ്ദേഹം പരമ മഹാസാഹസമായ ഒരു കൃത്യം നിശ്ചയിച്ചു; ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളാൽ സമന്വിതമായ ദിവ്യധനുസ്സും എടുത്തു।

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

അവൻ രഥത്തിൽ ആരോഹിച്ച് വേഗത്തോടെ നക്ഷത്രമണ്ഡലത്തിലേക്ക് പോയി. ആ രഥം ദിവ്യവും സ്വർണമയവും ആയിരുന്നു; മണി-രത്നങ്ങളാൽ വിഭൂഷിതം.

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

അത് ധ്വജങ്ങൾ, ചാമരങ്ങൾ, ഛത്രങ്ങൾ, ഝംകാരം മുഴക്കുന്ന കിങ്കിണികൾ എന്നിവകൊണ്ട് ശോഭിച്ചു. ഹംസവർണ്ണമായ ശ്വേതാശ്വങ്ങളാൽ യുക്തവും മഹാകേതുവാൽ അലങ്കൃതവും ആയിരുന്നു.

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

മഹാരത്നങ്ങളാൽ ദീപ്തനായി, കിരീട-മുകുടങ്ങളാൽ ഉജ്ജ്വലനായി, അവൻ ആകാശത്തിൽ രണ്ടാമത്തെ ഭാസ്കരനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

അവൻ വില്ലിനെ ചെവിവരെ വലിച്ച് സംഹാരാസ്ത്രം ഘടിപ്പിച്ചു. കൃത്തികയുടെ അറ്റത്ത് ശനിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, തീർച്ചയായും രോഹിണിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

അവനെ തന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നതായി കണ്ട ദശരഥൻ ഭ്രൂകുടി ചുളിച്ച് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ശനി സംഹാരാസ്ത്രം കണ്ടപ്പോൾ—ദേവാസുരന്മാരെയും മർദിക്കുന്ന അതിനെ—

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

അപ്പോൾ സൂര്യപുത്രനായ ശനി ചിരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു— “രാജേന്ദ്രാ! നിന്റെ പൗരുഷം പരമമാണ്; ശത്രുക്കൾക്കത് അത്യന്തം ഭയങ്കരം.”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ, സിദ്ധർ, വിദ്യാധരർ, നാഗങ്ങൾ— ഞാൻ ആരുടെ മേൽ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചാലും, അവർ എല്ലാവരും ഉടൻ ഭയത്തിലാകുന്നു.

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

രാജേന്ദ്രാ! നിന്റെ തപസ്സും പൗരുഷവും കൊണ്ടു ഞാൻ പ്രസന്നനാണ്. വരം പറയുക; മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു ഞാൻ പ്രസാദിക്കും.

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

ദശരഥൻ പറഞ്ഞു— “ശനേ! രോഹിണിയെ ഭേദിച്ച ശേഷം നീ ഇനി മുന്നോട്ട് പോകരുത്; നദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നിടത്തോളം, ചന്ദ്ര-സൂര്യനും ഭൂമിയും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം.”

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

ഹേ സൗരേ! ഞാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിച്ചതിതുതന്നെ; നിന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വരം എനിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ശനി അവനു ആ ശാശ്വത വരം നൽകി.

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

ഇങ്ങനെ വരം ലഭിച്ച രാജാവ് കൃതകൃത്യനായി. പിന്നെയും സൗരി പറഞ്ഞു—“ഹേ സുവ്രത, മറ്റൊരു വരം വരിക്ക.”

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

അപ്പോൾ ഹർഷിതഹൃദയത്തോടെ അദ്ദേഹം ശനിയോട് ഇങ്ങനെ വരം അപേക്ഷിച്ചു—“ഹേ ഭാസ്കരനന്ദന, നീ ശകടം (വണ്ടി) ഒരിക്കലും തകർക്കരുത്.”

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“പന്ത്രണ്ടുവർഷം നീളുന്ന ദുര്ഭിക്ഷം ഒരിക്കലും വരുത്തരുത്. എന്റെ ഈ കീർത്തി ത്രൈലോക്യത്തിൽ സഞ്ചരിക്കട്ടെ.”

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—രണ്ടു വരങ്ങൾ ലഭിച്ചതോടെ ആ രാജാവ് ആനന്ദത്തിൽ രോമാഞ്ചിതനായി. രഥത്തിന്മേൽ ധനുസ്സ് വെച്ച് കൃതാഞ്ജലിയായി നിന്നു.

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

ദേവി സരസ്വതിയെയും ഗണനാഥ വിനായകനെയും ധ്യാനിച്ച് രാജാവ് ദശരഥൻ തുടർന്ന് സൗരി (ശനി)യ്ക്കായി ഈ സ്തോത്രം രചിച്ചു.

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

രാജാവ് പറഞ്ഞു—നീല കിരണങ്ങളുള്ളവനേ, നീലോത്പലസദൃശനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. മാംസരഹിത കൃശദേഹനേ, ദീർഘ ദാടി ജടാധാരിയേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

വിശാല നേത്രധാരിയേ, ശുഷ്ക ഉദരത്തോടെ ഭയങ്കരനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. കരടായ അവയവങ്ങളുള്ളവനേ, ഘന രോമമുള്ളവനേ, നിനക്കു വീണ്ടും നമസ്കാരം.

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

നിത്യം ക്ഷുധാർത്തനേ, നിത്യം തപ്തനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. കാലാഗ്നിരൂപനേ, ഹേ കൃതാന്തക, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

ദീർഘകായനേ, ശുഷ്കദേഹനേ, കാലദൃഷ്ടിയേ—നിനക്കു നമസ്കാരം. കോടരാക്ഷനേ, ദർശിക്കാൻ ദുഷ്കരനേ—നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

ഘോരനേ, രൗദ്രനേ, ഭീഷണനേ, കൈയിൽ ഖഡ്ഗധാരിയേ—നിനക്കു നമസ്കാരം. സർവ്വഭക്ഷകനേ, ഹേ വലീമുഖ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

ഹേ സൂര്യപുത്രാ! നിനക്കു നമസ്കാരം; ഹേ ഭാസ്കരാ, അധർമികൾക്കു ഭയദായകാ! ഹേ അധോദൃഷ്ടാ, നിനക്കു വന്ദനം; ഹേ ശ്യാമവപൂ, നിനക്കു പ്രണാമം।

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

ഹേ മന്ദഗാമീ! നിനക്കു നമസ്കാരം; ഖഡ്ഗധാരിയേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം। ഹേ ഉഗ്രരൂപാ! നിനക്കു വന്ദനം; ഹേ ചണ്ഡതേജസ്സേ! നിനക്കു പ്രണാമം।

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

തപസ്സാൽ ദഗ്ധദേഹനായും നിത്യം യോഗരതനായും ഉള്ള പ്രഭുവേ, നമസ്കാരം। ഹേ ജ്ഞാനനേത്രാ, കശ്യപവംശപുത്രാ, നിനക്കു പ്രണാമം।

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

നീ തുഷ്ടനായാൽ നിശ്ചയമായി രാജ്യം നൽകുന്നു; രുഷ്ടനായാൽ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അത് ഹരിക്കുന്നു. ദേവർ, അസുരർ, മനുഷ്യർ; മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സർപ്പാദികൾ—എല്ലാം നിന്റെ അധീനത്തിൽ.

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

ഹേ സൗരാ (ശനി)! നിന്റെ ദൃഷ്ടി പതിക്കുന്നവർ शीഘ്രം ദൈന്യത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. ബ്രഹ്മാ, ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ), യമൻ, സപ്തതാരക ഋഷിമാരും (നിന്റെ പ്രഭാവത്തിന് അതീതരല്ല).

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

ഹേ ദേവാ! നിന്റെ ദൃഷ്ടി പതിക്കുന്നവർ എല്ലാവരും രാജ്യതിൽ നിന്ന് ഭ്രഷ്ടരാകുന്നു. ദേശങ്ങൾ, നഗര-ഗ്രാമങ്ങൾ, ദ്വീപുകൾ, പർവ്വതങ്ങളും (നിന്റെ പ്രഭാവാധീനമാണ്).

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

നിന്റെ രൗദ്രദൃഷ്ടി പതിക്കുന്നവർ ആ നിമിഷം തന്നേ നാശം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

ഹേ സൗരേ! എനിക്കു പ്രസാദം ചെയ്യണമേ. വരം തേടി ഞാൻ നിന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ സൗരേ! സർവ്വഭൂതഹിതാർത്ഥം എന്റെ അപരാധവും ക്ഷമിക്കണമേ.

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അപ്പോൾ രാജാവ് ദശരഥൻ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചതിനാൽ സൗരീ മഹാരാജ ശനി സന്തോഷത്തോടെ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

ശനി അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ഹേ സുവ്രതാ! ഈ സ്തവം കൊണ്ടു ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രസന്നനാകുന്നു. ഹേ രഘുനന്ദനാ! വരം പറയുക; ഞാൻ സ്വേച്ഛയാൽ നൽകാം.

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

ദശരഥൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പിംഗാക്ഷാ! ഇന്നുമുതൽ ആരെയും പീഡിപ്പിക്കരുത്; ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സരീസൃപങ്ങൾ എന്നിവരെയൊന്നും.

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

ശനി പറഞ്ഞു—ഗ്രഹങ്ങളിൽ ഞാൻ ദുർഗ്രഹൻ, നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവൻ; ഗ്രഹപീഡ ഞാൻ തന്നെയാണ് വരുത്തുന്നത്. ഹേ രാജാവേ! അയോഗ്യവും അദേയവും ആയതു അപേക്ഷിച്ചാലും നൽകാനാവില്ല; എന്നാൽ യുക്തമായതു ഞാൻ നൽകാം.

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

നീ ചൊല്ലിയ എന്റെ സ്തോത്രം ആരെല്ലാം പാരായണം ചെയ്യുമോ—പുരുഷന്മാരായാലും സ്ത്രീകളായാലും—എന്റെ ഭയത്താൽ പീഡിതരായവർ,

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

അവർ ദേവന്മാരായാലും അസുരന്മാരായാലും മനുഷ്യരായാലും സിദ്ധന്മാരായാലും വിദ്യാധരന്മാരായാലും നാഗന്മാരായാലും; മരണസ്ഥാനത്ത് നിലകൊള്ളുന്നവരായാലും, ജീവിതത്തിന്റെ അതിരിലെത്തിയവരായാലും,

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

ഒരിക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടിക്കൽ പാരായണം ചെയ്താലും ഞാൻ അവർക്കു ശ്രേയസ്സും മംഗളവും നൽകുന്നു. പൂജ ചെയ്ത്, കൃതാഞ്ജലിയായി ഭക്തിയോടെ നിന്നു, ആ സ്തോത്രം ജപിക്കണം.

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

ഞാൻ ഇവിടെ അവനു ഒരിക്കലും പീഡ ഉണ്ടാക്കുകയില്ല—അവൻ ജന്മസ്ഥാനത്ത് നിന്നാലും, മരണസ്ഥാനത്ത് നിന്നാലും പോലും।

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

ജന്മനക്ഷത്രത്തിലും ലഗ്നസമയത്തിലും, മഹാദശാ-അന്തര്ദശകളിലും, ഞാൻ അവനെ നിരന്തരം കാക്കുന്നു—എന്നാൽ നിന്നോ മറ്റേതെങ്കിലും ഗ്രഹശക്തിയിൽ നിന്നോ വരുന്ന പീഡകളിൽ നിന്ന്।

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

ഇതേ രീതിയാൽ അവൻ തീർച്ചയായും പീഡാമുക്തനാകും. ഹേ രഘുനന്ദന, ഇതു ഞാൻ പ്രസ്താവിച്ചു; ഈ വരവും ഞാൻ ദാനം ചെയ്തു.

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—രണ്ടു വരങ്ങൾ ലഭിച്ച പണ്ടത്തെ രാജാവ് ദശരഥൻ താനെ കൃതാർത്ഥനെന്ന് കരുതി; ശനൈശ്ചരനെ നമസ്കരിച്ചു പ്രണാമം ചെയ്തു.

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

ശനിയെ സ്തുതിച്ച് പുറപ്പെടാനുള്ള അനുമതി നേടി, വീര്യവാനായ രാജാവ് രഥമേറി തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് പോയി—ദിവ്യലോകവാസികളാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട്.

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

ആൾ പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് സൗരിവാരത്തിൽ (ശനിയാഴ്ച) ഇതു പാരായണം ചെയ്താൽ, ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ ഏതൊരു ഗ്രഹത്തിൽ നിന്നുമുള്ള പീഡയും അവനു സംഭവിക്കുകയില്ല।

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

ഭക്തിയോടെ നിത്യവും ശനൈശ്ചര ദേവനെ സ്മരിക്കണം; പൂജ ചെയ്ത് സ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്താൽ ഭാസ്കരി (സൗരശക്തി) പ്രസന്നയാകും।

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

ഹേ ദേവീ, ഇങ്ങനെ ശനി ദൈവതത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു; അത് സർവ്വപാപങ്ങളെ ശമിപ്പിക്കുകയും സർവ്വകാമഫലങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു।