Adhyaya 187

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सर्वकामफलप्रदम् । प्रभासपंचकं पुण्यमाद्यं तत्र व्यवस्थितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവി! തുടർന്ന് അവിടെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പരമ പുണ്യമായ പ്രഭാസപഞ്ചകത്തിലേക്ക് പോകണം; അത് സർവ്വകാമഫലവും നൽകുന്നു.

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे प्रभास इति चोच्यते । वृद्धप्रभासश्च ततो दक्षिणे नातिदूरतः

അതിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്ത് ‘പ്രഭാസ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലം ഉണ്ട്; അതിന്റെ തെക്കോട്ട് അധികം ദൂരമല്ലാതെ ‘വൃദ്ധപ്രഭാസ’ ഉണ്ട്.

Verse 3

जल प्रभासश्च ततो दक्षिणेन वरानने । कृतस्मरप्रभासश्च श्मशानं यत्र भैरवम्

അതിന്റെ തെക്കോട്ട്, ഹേ സുന്ദരമുഖിയേ, ജല-പ്രഭാസം; കൂടാതെ കൃതസ്മര-പ്രഭാസവും—അവിടെ ഭൈരവനോട് ബന്ധപ്പെട്ട പാവന ശ്മശാന-തീർത്ഥം നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 4

एवं पंचप्रभासान्यः पश्येद्भक्तया समन्वितः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ അഞ്ചു പ്രഭാസങ്ങളെയും ദർശിക്കുന്നവൻ, ജരാ-മരണവിമുക്തമായ പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 5

न निवर्तति यत्प्राप्य दुष्प्राप्यं त्रिदशैरपि । प्रभासं प्रथमं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

അതിനെ പ്രാപിച്ചാൽ പിന്നെ (ബന്ധനത്തിലേക്ക്) മടങ്ങിവരേണ്ടതില്ല; ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭം. പ്രഭാസം ത്രിലോകപ്രസിദ്ധമായ ആദ്യത്തെ തീർത്ഥമാണ്.

Verse 6

देवानामपि दुष्प्राप्यं महापातकनाशनम् । प्रभासे त्वेकरात्रेण अमावास्यां कृतोदकः

ഇത് ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭമെങ്കിലും മഹാപാതകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു. പ്രഭാസത്തിൽ അമാവാസിയിൽ സ്നാനോദകം ചെയ്ത് ഒരു രാത്രി മാത്രം താമസിച്ചാലും ആ ഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 7

मुच्यते पातकैः सर्वैः शिवलोकं स गच्छति । सप्तजन्मकृतं पापं गंगासागरसंगमे

അവൻ എല്ലാ പാതകങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി ശിവലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഗംഗാ-സാഗര സംഗമത്തിൽ ഏഴു ജന്മങ്ങളുടെ പാപം (ക്ഷയിക്കുന്നതുപോലെ).

Verse 8

जन्मनां च सहस्रेण यत्पापं कुरुते नरः । स्नानादेवास्य नश्येत सागरे लवणांभसि

മനുഷ്യൻ ആയിരം ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത ഏതു പാപവും, ലവണജലമുള്ള സമുദ്രത്തിൽ വെറും സ്നാനം കൊണ്ടുതന്നെ നശിച്ചുപോകുന്നു.

Verse 9

चतुर्दश्याममावास्यां पञ्चदश्यां विशेषतः । अहोरात्रोषितो भूत्वा ब्राह्मणान्भोज्य शक्तितः

ചതുര്ദശി, അമാവാസി, പ്രത്യേകിച്ച് പൗർണ്ണമി ദിനത്തിൽ—ഒരു പകലും രാത്രിയും അവിടെ താമസിച്ച്—ശക്തിയനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്കു ഭോജനം നൽകണം.

Verse 10

दत्त्वा गां कांचनं तेभ्यः शिवः प्रीतो भवत्विति । एवं कृत्वा नरो देवि कुलानां तारयेच्छतम्

അവർക്ക് പശുവും സ്വർണ്ണവും ദാനം ചെയ്ത് ‘ശിവൻ പ്രസന്നനാകട്ടെ’ എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ദേവീ, മനുഷ്യൻ തന്റെ കുലത്തിലെ നൂറു തലമുറകളെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

Verse 11

देव्युवाच । प्रभासपंचकं ह्येतद्यत्त्वया परिकीर्तितम् । कथमत्र समुद्भूतमेतन्मे कौतुकं महत्

ദേവി പറഞ്ഞു—നിങ്ങൾ വർണ്ണിച്ച ഈ ‘പ്രഭാസപഞ്ചകം’ ഇവിടെ എങ്ങനെ ഉദ്ഭവിച്ചു? ഇത് എനിക്ക് മഹത്തായ അത്ഭുതമായി തോന്നുന്നു.

Verse 12

एक एव श्रुतोऽस्माभिः प्रभासस्तीर्थवासितः । प्रभासाः पंच देवेश यत्त्वया परिकीर्तिताः

ഞങ്ങൾ തീർത്ഥമായി പ്രസിദ്ധമായ ഒരേയൊരു പ്രഭാസത്തെ മാത്രമേ കേട്ടിട്ടുള്ളൂ; എന്നാൽ ദേവേശാ, നിങ്ങൾ അഞ്ചു ‘പ്രഭാസങ്ങൾ’ എന്നു പ്രസ്താവിച്ചു.

Verse 13

एतन्मे संशयं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

എന്റെ ഈ സമഗ്രമായ സംശയം യഥാവിധി, വ്യക്തമായി പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കണമേ.

Verse 14

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या प्राप्नोति परमां गतिम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ദേവി, ശ്രവിക്കൂ; പാപനാശിനിയായ പുണ്യകഥ ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കും. ഭക്തിയോടെ കേട്ടാൽ മനുഷ്യൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കും.

Verse 15

पुरा महेश्वरो देवश्चचार वसुधामिमाम् । दिव्यरूपधरः कान्तो दिग्वासाः स यदृच्छया

പുരാതനകാലത്ത് ദേവ മഹേശ്വരൻ ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു, ദീപ്തിമാനായി, ദിഗംബരനായി, സ്വേച്ഛയോടെ ഈ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

Verse 16

एवं च रममाणस्तु ऋषीणामाश्रमं महत् । जगाम कौतुकाविष्टो भिक्षार्थं दारुके वने

ഇങ്ങനെ വിഹരിച്ചുകൊണ്ട്, കൗതുകത്തിൽ ആവിഷ്ടനായി, ദാരുകവനത്തിൽ ഭിക്ഷാർത്ഥം ഋഷിമാരുടെ മഹത്തായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 17

भ्रममाणस्य तस्याथ दृष्ट्वा रूपमनुत्तमम् । ता नार्यः कामसंतप्ता बभूवुर्व्यथितेन्द्रियाः

അപ്പോൾ അവൻ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ അനുത്തമരൂപം കണ്ട ആ സ്ത്രീകൾ കാമതാപത്തിൽ ദഹിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ വ്യാകുലരായി.

Verse 18

सानुरागास्ततः सर्वा अनुगच्छंति तं सदा । समालिंगंति ताः काश्चित्काश्च वीक्षंति रागतः

അതിനുശേഷം, അവരെല്ലാവരും അനുരാഗത്താൽ നിറഞ്ഞ് എപ്പോഴും അവനെ പിന്തുടർന്നു; ചിലർ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, മറ്റുചിലർ കാമത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

Verse 19

प्रार्थयंति तथा चान्याः परित्यज्य गृहान्स्वकान्

കൂടാതെ മറ്റുള്ളവർ സ്വന്തം വീടുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അവനോട് അപേക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 20

एवं तासां स्वरूपं ते दृष्ट्वा सर्वे महर्षयः । कोपेन महता युक्ताः शेपुस्तं वृषभध्वजम्

അവരുടെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ട്, മഹർഷിമാരെല്ലാം കടുത്ത കോപത്തോടെ കാളയെ കൊടിയടയാളമാക്കിയ ശിവനെ ശപിച്ചു.

Verse 21

यस्मात्त्वं नग्नतामेत्य आश्रमेऽस्मिन्ममागतः । मोहयानः स्त्रियोऽस्माकं लज्जां नैवं करोषि च । तस्मात्ते पतताल्लिंगं सद्य एव वृषध्वज

നീ നഗ്നനായി ഞങ്ങളുടെ ആശ്രമത്തിൽ വന്ന്, ഞങ്ങളുടെ സ്ത്രീകളെ മോഹിപ്പിക്കുകയും ലജ്ജയില്ലാതെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട്, ഹേ വൃഷഭധ്വജാ, നിന്റെ ലിംഗം ഇപ്പോൾ തന്നെ വീണുപോകട്ടെ!

Verse 22

ततस्तत्पतितं लिंगं तत्क्षणाच्छंकरस्य च । तस्मिन्प्रपतिते भूमौ प्राकंपत वसुंधरा

അപ്പോൾ ആ നിമിഷം തന്നെ ശങ്കരന്റെ ലിംഗം വീണു; അത് ഭൂമിയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ ഭൂമി വിറച്ചു.

Verse 23

क्षुभिताः सागराः सर्वे मर्यादा विजहुस्तदा । शीर्णानि गिरिशृंगाणि त्रस्ताः सर्वे दिवौकसः

അപ്പോൾ എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും ക്ഷോഭിതമായി തങ്ങളുടെ അതിരുകൾ വിട്ടു. പർവതശിഖരങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയി; ദിവ്യലോകവാസികൾ എല്ലാവരും ഭീതിയിലായി.

Verse 24

ततो देवाः सगन्धर्वाः समहोरगकिन्नराः । ऊचुः पितामहं गत्वा किमेतत्कारणं विभो

പിന്നീട് ദേവന്മാർ ഗന്ധർവന്മാരും മഹോരഗന്മാരും കിന്നരന്മാരും കൂടെ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു പറഞ്ഞു—“ഹേ വിഭോ, ഇതിന്റെ കാരണം എന്ത്?”

Verse 25

सागराः क्षुभिता येन प्लावयंति वसुंधराम् । शीर्यंते गिरिशृङ्गाणि कंपते च वसुंधरा

“ഏതു കാരണത്താലാണോ ഇത് സംഭവിച്ചത്, അതിനാൽ സമുദ്രങ്ങൾ ക്ഷോഭിച്ച് ഭൂമിയെ പ്രളയിപ്പിക്കുന്നു. പർവതശിഖരങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പോകുന്നു; ഭൂമിയും നടുങ്ങുന്നു.”

Verse 26

चिह्नानि लोकनाशाय दृश्यन्ते दारुणानि च । तेषां तद्वचन श्रुत्वा ब्रह्मलोके पितामहः

“ലോകനാശത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഭീകര ലക്ഷണങ്ങൾ ദൃശ്യമാകുന്നു.” അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ബ്രഹ്മലോകത്തിലെ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാ…

Verse 27

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं वाक्यमेतदुवाच ह । शिवलिंगं निपतितं पृथिव्यां सुरसत्तमाः

ദീർഘനേരം ധ്യാനിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു—“ഹേ സുറശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഭൂമിയിൽ ഒരു ശിവലിംഗം പതിച്ചിരിക്കുന്നു.”

Verse 28

शापेन ऋषिमुख्यानां भार्गवाणां महात्मनाम् । तस्मिन्निपतिते भूमौ त्रैलोक्यं सचराचरम्

മഹാത്മാക്കളായ ഭാര്ഗവ ഋഷിശ്രേഷ്ഠരുടെ ശാപം ഭൂമിയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ, ചരാചരസഹിതമായ ത്രിലോകവും ഈ അവസ്ഥയിൽ ആകപ്പെട്ടു।

Verse 29

एतदवस्थतां प्राप्तं तस्मात्तत्रैव गम्यताम् । विष्णुना सह गीर्वाणास्तथा नीतिर्विधीयताम्

ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ നാം അവിടേക്കുതന്നെ ഉടൻ പോകാം. ഹേ ദേവന്മാരേ, വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം യുക്തമായ നയം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടട്ടെ।

Verse 30

ततः क्षीरोदधिं जग्मुर्ब्रह्माद्यास्त्रिदिवौकसः । यत्र शेते चतुर्बाहुर्योगनिद्रां च संगतः

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാദികളായ ത്രിദിവവാസികൾ ക്ഷീരസമുദ്രത്തിലേക്കു പോയി; അവിടെ ചതുര്ബാഹുവായ പ്രഭു യോഗനിദ്രയിൽ ശയിക്കുന്നു।

Verse 31

तस्मै सर्वं समाचख्युस्तेनैव सहितास्ततः । जग्मुर्यत्र महादेवो लिंगेन रहितो विभुः

അവർ (വിഷ്ണുവിനോട്) എല്ലാം വിശദമായി അറിയിച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം, ലിംഗരഹിതനായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന വിഭുവായ മഹാദേവന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോയി।

Verse 32

ऊचुः समाहिताः सर्वे प्रणिपत्य दिवौकसः

അപ്പോൾ ഏകാഗ്രചിത്തരായ എല്ലാ ദേവന്മാരും പ്രണാമം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു।

Verse 33

लिंगमुत्क्षिप्यतामेतद्यत्क्षितौ पतितं विभो । एते महार्णवाः सर्वे प्लावयंति वसुंधराम्

അവർ പറഞ്ഞു—“ഹേ പ്രഭോ! ഭൂമിയിൽ പതിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ലിംഗം ഉയർത്തണമേ; കാരണം ഈ മഹാസമുദ്രങ്ങൾ എല്ലാം വസുന്ധരയെ പ്രളയിപ്പിക്കുന്നു.”

Verse 34

भगवानुवाच । ऋषिभिः पातितं ह्येतन्मम लिंगं सुरेश्वराः । न तु शक्यो मया कर्तुं बाधस्तेषां महात्मनाम्

ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“ഹേ ദേവാധിപന്മാരേ! ഋഷികളാൽ തന്നെയാണ് എന്റെ ഈ ലിംഗം താഴെയിറക്കപ്പെട്ടത്; ആ മഹാത്മാക്കളുടെ തേജസ്സും ബലവും ഞാൻ തടയാൻ കഴിയില്ല.”

Verse 35

शापो हि भार्गवेन्द्राणामतो मे श्रूयतां वचः । पूजयध्वं सुराः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

“ഭാർഗവേന്ദ്രന്മാരുടെ ശാപം പ്രബലമാണ്; അതിനാൽ എന്റെ വചനം കേൾക്കുവിൻ. ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കേ നിങ്ങൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഈ ലിംഗത്തെ പൂജിക്കുവിൻ.”

Verse 36

लिंगमेतत्ततः सर्वे सर्वं लिप्सथ सत्तमाः । प्रकृतिं सागराः सर्वे यास्यंति गिरयस्तथा

“അതുകൊണ്ട് ഹേ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! ഈ ലിംഗത്തെ പൂജിച്ച് നിങ്ങൾ സർവ്വ ശ്രേയസ്സും നേടുവിൻ. അപ്പോൾ സമുദ്രങ്ങൾ എല്ലാം തങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക പരിധിയിലേക്കു മടങ്ങും; പർവ്വതങ്ങളും അതുപോലെ യഥാസ്ഥിതിയിലാകും.”

Verse 37

एतत्पुण्यतमे क्षेत्रे धृत्वा सर्वे समाहिताः । अथोद्धृत्य सुराः सर्वे प्रभासं क्षेत्रमागताः

ആ അതിപുണ്യമായ ക്ഷേത്രത്തിൽ അതിനെ സ്ഥാപിച്ച് എല്ലാവരും ഏകാഗ്രചിത്തരായി; പിന്നെ അതിനെ ഉയർത്തി എല്ലാ ദേവന്മാരും പ്രഭാസത്തിന്റെ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് എത്തി.

Verse 38

तत्रैव निदधुः सर्वे ततः पूजां प्रचक्रिरे । ब्रह्मणा पूजितं लिंगं विष्णुना प्रभविष्णुना

അവിടെ തന്നേ എല്ലാവരും അതിനെ സ്ഥാപിച്ചു; തുടർന്ന് പൂജ ആരംഭിച്ചു. ആ ലിംഗത്തെ ബ്രഹ്മാവും, പരാക്രമശാലിയായ പ്രഭു വിഷ്ണുവും കൂടി പൂജിച്ചു.

Verse 39

शक्रेणाथ कुबेरेण यमेन वरुणेन च । ऊचुश्चैव ततो देवा लिंगं संपूज्य भक्तितः

പിന്നീട് ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ), കുബേരൻ, യമൻ, വരുണൻ എന്നിവരോടുകൂടി ദേവന്മാർ ഭക്തിയോടെ ലിംഗത്തെ സമ്യക്പൂജ ചെയ്ത് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 40

अद्यप्रभृति रुद्रस्य लिंगं संपूज्य भक्तितः । भविष्यामो न संदेहस्तथा पितृगणाश्च ये

‘ഇന്നുമുതൽ ഞങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ രുദ്രന്റെ ലിംഗത്തെ പൂജിച്ച്, സംശയമില്ലാതെ അഭ്യുദയം പ്രാപിക്കും; അതുപോലെ പിതൃഗണങ്ങളും പ്രാപിക്കും.’

Verse 41

य एनं पूजयिष्यंति भक्तियुक्ताश्च मानवाः । यास्यंति ते सुरावासं सशरीरा नरोत्तमाः

‘ഭക്തിയോടെ ഈ (ലിംഗത്തെ) പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യർ, ആ നരോത്തമർ ശരീരസഹിതം ദേവലോകത്തെ പ്രാപിക്കും.’

Verse 42

अत्रैव प्रथमं लिगं यतोस्माऽभिः प्रतिष्ठितम् । प्रभासं नाम चास्यापि प्रभासेति भविष्यति

‘ഇവിടെയേ ഇത് ആദ്യ ലിംഗം; കാരണം ഞങ്ങളാണ് ഇതിനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്. ഇതിന്റെ നാമവും “പ്രഭാസ” ആയിരിക്കും; “പ്രഭാസേ” എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമാകും.’

Verse 43

एवमुक्त्वा गताः सर्वे त्रिदिवं सुरसत्तमाः । तं दृष्ट्वा त्रिदिवं यान्ति भूयांसः प्राणिनो भुवि

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരായ എല്ലാവരും ത്രിദിവത്തിലേക്ക് (സ്വർഗത്തിലേക്ക്) പോയി. ആ ലിംഗം ദർശിച്ചാൽ ഭൂമിയിലെ അനേകം ജീവികളും സ്വർഗലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 44

ततस्त्रिविष्टपं व्याप्तं बहुभिः प्राणिभिः प्रिये । तद्दृष्ट्वा त्रिदिवं व्याप्तं सहस्राक्षः सुदुःखितः

പിന്നീട്, ഹേ പ്രിയേ, അനേകം ജീവികളാൽ ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗം) നിറഞ്ഞു വ്യാപിച്ചു. ത്രിദിവം മുഴുവനും ഇങ്ങനെ നിറഞ്ഞത് കണ്ട സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി.

Verse 45

ज्ञात्वा लिंगप्रभावं तु ततश्चागत्य भूतलम् । वज्रेणाच्छादयामास समंतात्स वरानने

ലിംഗത്തിന്റെ മഹിമ അറിഞ്ഞ് അവൻ പിന്നെ ഭൂതലത്തിലേക്ക് വന്നു; ഹേ വരാനനേ, വജ്രംകൊണ്ട് എല്ലാ വശങ്ങളിലും അതിനെ മൂടി.

Verse 46

ततः प्रभृति नो देवि स्वर्गं गच्छंति मानवाः । इति संक्षेपतः प्रोक्तः प्रभासस्य महोदयः । सर्वपापोपशमनः सर्वकामफलं प्रदः

അന്നുമുതൽ, ഹേ ദേവി, മനുഷ്യർ (മുമ്പുപോലെ) സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ സംക്ഷേപമായി പ്രഭാസത്തിന്റെ മഹോദയം പ്രസ്താവിച്ചു—അത് സർവപാപങ്ങളെ ശമിപ്പിക്കുകയും സർവകാമഫലം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 187

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासपञ्चकमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിൽ, പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിൽ ‘പ്രഭാസപഞ്ചകമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നൂറ്റി എൺപത്തേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.