Adhyaya 34

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवमद्भुतमाहात्म्यं द्वारकायां मुनीश्वराः । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महापापविदारक्म्

ശ്രീപ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനീശ്വരന്മാരേ! ദ്വാരകയുടെ ഈ അത്ഭുത മഹാത്മ്യം സർവ്വ ക്ഷേത്ര-തീർത്ഥങ്ങളുടെ സാരവും മഹാപാപങ്ങളെ വിദാരിക്കുന്നതുമാകുന്നു।

Verse 2

वर्णानामश्रमाणां च पतितानां विशेषतः । महापापहरं प्रोक्तं महापुण्यविवर्द्धनं

ഇത് എല്ലാ വർണ്ണ-ആശ്രമങ്ങളിലുമുള്ളവർക്കും—പ്രത്യേകിച്ച് പതിതർക്കും—മഹാപാപഹരവും മഹാപുണ്യവർദ്ധകവുമെന്നു പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 3

अत्युग्रपापराशीनां दाहस्थानं यथा स्मृतम् । द्वारकागमनं विप्राः किं पुनर्द्वारकास्थितिः

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! അത്യന്തം ഉഗ്രമായ പാപരാശികൾക്കു ദ്വാരകാഗമനം തന്നെ ‘ദാഹസ്ഥാനം’പോലെ സ്മൃതിയിൽ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ദ്വാരകയിൽ വസിക്കുന്നത് എത്ര മഹത്തരം!

Verse 4

विशेषेण तु विप्रेन्द्राः कन्याराशिस्थिते गुरौ । ब्रह्मादयोपि दृश्यंते यत्र तीर्थैश्च संयुताः

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രന്മാരേ! പ്രത്യേകിച്ച് ഗുരു കന്നിരാശിയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ദ്വാരകയിൽ തീർത്ഥങ്ങളോടുകൂടി ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരും പോലും പ്രത്യക്ഷമായി ദർശനമാകുന്നു.

Verse 5

प्रतिवर्षं प्रकुर्वंति द्वारकागमनं नराः । तेषां पादरजः स्पृष्ट्वा दिवं यांति च पापिनः

മനുഷ്യർ വർഷംതോറും ദ്വാരകാഗമനം നടത്തുന്നു; അവരുടെ പാദധൂളി സ്പർശിച്ചാൽ പാപികളും സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 6

गोमती नीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकिनाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति जन्मशतार्जितम्

ഗോമതിജലത്തിൽ ശുദ്ധരായവർക്കും ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മുഖം ദർശിക്കുന്നവർക്കും, നൂറു ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപം ദർശനമാത്രത്തിൽ തന്നെ അകലുന്നു.

Verse 7

इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्

ഹേ മുനിപുംഗവന്മാരേ! മുമ്പ് പറഞ്ഞ പുരാതന ഇതിഹാസം ശ്രവിക്കുവിൻ—ദിലീപനും വസിഷ്ഠനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിലെ, പരമാശ്ചര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രസംഗം.

Verse 8

काश्यां तु वज्रलेपो हि क्षेत्र एकत्र नश्यति । यातुर्दर्शनतः श्रुत्वा दिलीपो वाक्यमब्रवीत्

കാശിയിൽ ആ ഒരേയൊരു പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ ഭയങ്കരമായ ‘വജ്രലേപം’ നശിക്കുന്നു—യാത്രികന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ഇത് കേട്ട രാജാവ് ദിലീപൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 9

दिलीप उवाच । वज्रलेपश्च काश्यां तु घोरो यत्र विनश्यति । कृत्स्नशोऽथ महापुण्यं प्राप्यं यत्र तदस्ति किम्

ദിലീപൻ പറഞ്ഞു—കാശിയിൽ ആ ഭയങ്കര വജ്രലേപം നശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പൂർണ്ണമായി മഹാപുണ്യം ലഭിക്കുന്ന ആ സ്ഥലം ഏതാണ്?

Verse 10

न प्ररोहंति पापानि यस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । तत्क्षेत्रं कथ्यतां पुण्यं यत्र पापं प्रणश्यति

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഏത് ക്ഷേത്രത്തിൽ പാപങ്ങൾ വീണ്ടും മുളയ്ക്കുന്നില്ലയോ, പാപം പൂർണ്ണമായി നശിക്കുന്ന ആ പുണ്യക്ഷേത്രം പറഞ്ഞുതരിക.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । आसीत्काश्यां पुरा कश्चित्त्रिदण्डी मोक्षधर्मवित् । जपन्दशाश्वेमेधे तु गायत्रीं च समाहितः

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—പണ്ടുകാലത്ത് കാശിയിൽ മോക്ഷധർമ്മം അറിഞ്ഞ ഒരു ത്രിദണ്ഡി സന്ന്യാസി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ഗായത്രി ജപിച്ചു; അത് പത്ത് അശ്വമേധയാഗങ്ങൾക്കു തുല്യമായ പുണ്യം നൽകുന്നതായിരുന്നു.

Verse 12

तत्र काचित्समायाता युवती गजगामिनी । तीरे संस्थाप्य वासांसि गंगायाः श्रमशान्तये । प्रविष्टा च जले नग्ना जलक्रीडां चकार ह

അവിടെ ഗജഗാമിനിപോലെ നടപ്പുള്ള ഒരു യുവതി എത്തി. ക്ഷീണം ശമിപ്പാൻ ഗംഗാതീരത്ത് വസ്ത്രങ്ങൾ വെച്ച്, നഗ്നയായി ജലത്തിൽ ഇറങ്ങി ജലക്രീഡ ചെയ്തു.

Verse 13

नग्नां तां क्रीडतीं वीक्ष्य यतिर्मदनपूरितः । दैवाग्निभ्रंशितो मार्गात्सहसा च विमोहितः

അവളെ നഗ്നയായി ജലക്രീഡ ചെയ്യുന്നത് കണ്ട യതി കാമത്തോടെ നിറഞ്ഞു. ദൈവാഗ്നിയാൽ മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോയവനെപ്പോലെ അവൻ പെട്ടെന്ന് മോഹത്തിലാഴ്ന്നു.

Verse 14

मनसा कामयामास साऽपि तं तरुणं यतिम् । तयोश्च संगतिस्तत्र संजाता पापकर्मणोः

അവൻ മനസ്സിൽ അവളെ ആഗ്രഹിച്ചു; അവളും ആ യുവ യതിയെ ആഗ്രഹിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഇരുവരുടെയും പാപകർമ്മത്തിൽ നിന്നു അവിടെ അവരുടെ സംഗമം സംഭവിച്ചു.

Verse 15

तया विमोहितः सद्यस्तामेवानुससार सः । तत्प्रीत्यै चार्जयामास धनमन्यायतस्तदा

അവളുടെ മോഹത്തിൽ മയങ്ങിയ അവൻ ഉടൻ അവളെയേ പിന്തുടർന്നു. അവളുടെ പ്രീതിക്കായി അന്ന് അന്യായ മാർഗ്ഗത്തിൽ ധനം സമ്പാദിച്ചു.

Verse 16

वाराणस्यां हि न त्यक्तश्चंडालस्य प्रतिग्रहः । स्नानहीनः सदा पापी रात्रौ चौर्य्येण वर्त्तते

വാരാണസിയിലും അവൻ ചാണ്ഡാലനിൽ നിന്നുള്ള ദാനഗ്രഹണം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. സ്നാനരഹിതനായി, സദാ പാപിയായി, രാത്രിയിൽ മോഷണത്തിലൂടെ ജീവിച്ചു.

Verse 17

कस्मिंश्चित्समये पापी मांसार्थी तु वनं गतः । ददर्श प्रमदां तत्र मातंगीं मदिरेक्षणाम्

ഒരു സമയത്ത് ആ പാപി മാംസലോഭത്തോടെ വനത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ മദിരാനയനയായ മാതംഗീ യുവതിയെ അവൻ കണ്ടു.

Verse 18

तस्याः प्रथमतारुण्यं दृष्ट्वा गर्वेण पाप्मना । वनेऽथ निर्जने तत्र मातंगीसंगमेयिवान्

അവളുടെ ആദ്യ യൗവനം കണ്ടു പാപഗർവം കൊണ്ടു പ്രേരിതനായി, ആ നിർജന വനത്തിൽ അവൻ മാതംഗിയോടു സംഗമം ആഗ്രഹിച്ചു.

Verse 19

तया सहान्नपानादि कृतवान्पापमोहितः । अश्नाति सुरया पंकं गोमांसं पापलंपटः

അവൻ പാപമോഹിതനായി അവളോടൊപ്പം അന്നപാനാദികൾ കഴിച്ചു; പാപലമ്പടനായി സുരയോടുകൂടെ അശുദ്ധഭോജനവും, ഗോമാംസവും പോലും ഭക്ഷിച്ചു।

Verse 20

तद्गृहे निधनं प्राप्तः पापात्मा सर्वभक्षकः । वाराणसीप्रभावेन न प्राप्तो नरकं तदा

ആ പാപാത്മാവ്, സർവ്വഭക്ഷകൻ, അവളുടെ വീട്ടിൽ തന്നേ മരണം പ്രാപിച്ചു; എന്നാൽ വാരാണസീപ്രഭാവം മൂലം അവൻ അപ്പോൾ നരകത്തിൽ പതിച്ചില്ല।

Verse 21

किं तु तत्र कृतं पापं वज्रलेपं सुदारुणम् । शूद्रीसंपर्क पापेन जातोऽसौ क्रूरयोनिषु

എന്നാൽ അവിടെ ചെയ്ത പാപം വജ്രലേപംപോലെ അത്യന്തം ദാരുണമായിരുന്നു; ശൂദ്രീസമ്പർക്കപാപം മൂലം അവൻ ക്രൂരയോനികളിൽ ജനിച്ചു।

Verse 22

वृको व्याघ्रोरगः श्वानः शृगालः सूकरोऽभवत् । दुरंतां यातनां प्राप्तः शमलेशं न विन्दति

അവൻ ചെന്നായ, കടുവ, സർപ്പം, നായ, കുറുക്കൻ, പന്നി ആയി; അവസാനമില്ലാത്ത യാതന അനുഭവിച്ചിട്ടും അല്പം പോലും ശാന്തി ലഭിച്ചില്ല।

Verse 23

एवं जन्मसहस्रैस्तु न तस्य पापकर्मणः । मातंग्या संगजं पापं व्यनश्यत युगायुतैः

ഇങ്ങനെ ആയിരം ജന്മങ്ങളിലുമെങ്കിലും അവന്റെ പാപകർമ്മത്തിന്റെ—മാതംഗിയോടുള്ള സംഗത്തിൽ നിന്നുയർന്ന—പാപം, യുഗായുതങ്ങളിലുമെങ്കിലും നശിച്ചില്ല।

Verse 24

ततोऽसौ सप्तमे जातः शशकश्चैव जन्मनि । ततोऽसौ राक्षसो जातः पापात्मा सर्वभक्षकः

അപ്പോൾ ഏഴാം ജന്മത്തിൽ അവൻ ശശകനായി (മുയലായി) ജനിച്ചു; തുടർന്ന് പാപാത്മാവായി, സർവ്വഭക്ഷകനായ രാക്ഷസനായി ജനിച്ചു।

Verse 25

प्राणिनो भक्षयन्सर्वान्संप्राप्तो विंध्यपर्वते । अस्मादनन्तरं भाव्यं कृकलासत्वमद्भुतम्

എല്ലാ ജീവികളെയും ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ വിന്ധ്യപർവതത്തിലെത്തി; ഇതിന് പിന്നാലെ അത്ഭുതകരമായ വിധി നിശ്ചയിച്ചു—അവൻ കൃകലാസനായി (പല്ലിയായി) മാറും।

Verse 26

शूद्रीसंगजपापेन भाव्यं च कृमियोनिना । मातंगीसंगमे प्रोक्तं फलं ह्यतिजुगुप्सितम्

ശൂദ്രീസംഗജന്യ പാപം മൂലം അവന് കൃമിയോണിയിൽ ജന്മം വിധിക്കപ്പെട്ടു; മാതംഗിയുമായുള്ള സംഗമഫലം അത്യന്തം ജുഗുപ്സിതമെന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു।

Verse 27

युगायुतं सहस्रैस्तु भोक्ष्यमाणं सुदारुणम् । अत्याश्चर्य्यमभूत्तत्र दिलीप श्रूयतां महत्

ആയിരക്കണക്കിന് യുഗസമൂഹങ്ങൾ വരെ അവൻ അത്യന്തം ദാരുണമായ പീഡ അനുഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; എന്നാൽ അവിടെ ഒരു മഹത്തായ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു—ഹേ ദിലീപ, കേൾക്കുക।

Verse 28

आलोकितं च विंध्याद्रौ सर्वेषां विस्मयास्पदम् । दृष्ट्वा द्वारावतीं कश्चित्कृष्णवक्त्रं सुशोभनम्

വിന്ധ്യാദ്രിയിൽ എല്ലാവർക്കും വിസ്മയകരമായ ഒരു ദൃശ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ഒരാൾ ദ്വാരാവതിയെയും, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അതിസുന്ദരമായ മുഖത്തെയും ദർശിച്ചു।

Verse 29

गोमतीनीरपूतस्तु विंध्यं प्राप्तः स पांथिकः । मात्रां कृष्णप्रसादस्य स्कन्धे कृत्वा प्रहर्षितः

ഗോമതീജലത്തിൽ ശുദ്ധനായ ആ പാന്തികൻ വിന്ധ്യത്തെ പ്രാപിച്ചു. ഭുജത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണപ്രസാദത്തിന്റെ അംശം വഹിച്ച് ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു.

Verse 30

प्रयास्यन्स्वगृहं तत्र ददर्श पथि राक्षसम् । द्रुतं च क्रूरकर्माणं दृष्ट्वा भक्षितुमागतम्

സ്വഗൃഹത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ വഴിയിൽ ഒരു രാക്ഷസനെ അവൻ കണ്ടു. വേഗവാനും ക്രൂരകൃത്യനുമായ അവൻ അവനെ കണ്ടയുടൻ ഭക്ഷിക്കാനായി പാഞ്ഞുവന്നു.

Verse 31

तस्य दर्शनमात्रेण वज्रलेपः सुदारुणः । वाराणसीसमुद्भूतो भस्मसादभवत्क्षणात्

അവനെ കണ്ടതുമാത്രത്തിൽ തന്നെ ആ ഭയങ്കര വജ്രലേപധാരി—വാരാണസിയിൽ നിന്നുയർന്നവൻ—ക്ഷണത്തിൽ ഭസ്മമായി.

Verse 32

जन्मकोटिशतेनापि यो न शक्यो व्यपोहितुम् । तत्पापपर्वतान्मुक्तः कृष्णपांथिकदर्शनात्

ശതകോടി ജന്മങ്ങളാലും നീക്കാനാകാത്ത പാപം, ശ്രീകൃഷ്ണഭക്തനായ പാന്തികനെ ദർശിച്ചതാൽ ആ പാപപർവതത്തിൽ നിന്ന് മോചിതമായി.

Verse 33

दग्धेऽथ क्रूरभावे तु घनमुक्तो यथा शशी । रेजे पुण्यप्रकाशेन कृष्णपांथिकदर्शनात्

അവന്റെ ക്രൂരഭാവം ദഗ്ധമായപ്പോൾ, മേഘമുക്തനായ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, ശ്രീകൃഷ്ണഭക്ത പാന്തികനെ ദർശിച്ചതാൽ പുണ്യപ്രകാശത്തിൽ ദീപ്തനായി.

Verse 34

ततोऽभिमुखमभ्येत्य द्वारकापथिकं मुदा । ननाम श्रद्धया भूमौ तद्दर्शनमहोत्सवः

അപ്പോൾ അവൻ ആനന്ദത്തോടെ നേരെ സമീപിച്ച് ദ്വാരകാഗാമിയായ പഥികനോട് ശ്രദ്ധയോടെ ഭൂമിയിൽ സാഷ്ടാംഗ നമസ്കാരം ചെയ്തു; ആ ദർശനം മഹോത്സവമായി കരുതി।

Verse 35

नत्वाऽथ विस्मितः प्राह अहोऽद्य तव दर्शनात् । गतो घोरतमो भावः प्राप्ता संसिद्धिरुत्तमा

നമസ്കരിച്ച ശേഷം അവൻ വിസ്മയത്തോടെ പറഞ്ഞു—“അഹോ! ഇന്ന് നിന്റെ ദർശനമാത്രത്താൽ എന്റെ അതിഘോരമായ ഭാവം നീങ്ങി; ഉത്തമമായ സിദ്ധി ലഭിച്ചു।”

Verse 36

कस्मात्त्वमागतो भद्र प्रभावः कीदृशस्तव । वज्रलेपस्तु काश्यां वै दग्धस्ते दर्शनादनु

“ഹേ ഭദ്രാ! നീ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, നിന്റെ പ്രഭാവം എങ്ങനെയുള്ളത്? കാരണം കാശിയിൽ നിന്റെ ദർശനത്തിന് ശേഷം ‘വജ്രലേപം’ സത്യമായും ദഗ്ധമായി പോയി।”

Verse 37

वसिष्ठ उवाच । इत्येवं राक्षसेनोक्तं श्रुत्वा कृष्णस्य पांथिकः । विस्मयं परमापन्नः प्राह तं हर्षमानसः

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—രാക്ഷസൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ട് കൃഷ്ണന്റെ പഥികൻ പരമ വിസ്മയത്തിലായി, ഹർഷഭരിതമായ മനസ്സോടെ അവനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 38

पांथिक उवाच । श्रीमद्द्वारवतीं दृष्ट्वा ह्यागतोऽस्म्यत्र राक्षस । वज्रलेपहरोऽस्माकं प्रभावः कृष्णदर्शनात्

പഥികൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ രാക്ഷസാ! ശ്രീമദ് ദ്വാരവതി (ദ്വാരക) ദർശിച്ച് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണദർശനത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ഞങ്ങളുടെ പ്രഭാവം ‘വജ്രലേപം’ നീക്കുന്നു।”

Verse 39

गोमत्यां यः सकृत्स्नात्वा पश्येत्कृष्णमुखांबुजम् । सर्वानुद्धरते पापादपि त्रैलाक्यदाहकात्

ഗോമതിയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും സ്നാനം ചെയ്ത് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മുഖകമലം ദർശിക്കുന്നവൻ, ത്രിലോകം ദഹിപ്പിക്കുന്ന പാപങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും എല്ലാവരെയും പാപമുക്തരാക്കുന്നു।

Verse 40

वसिष्ठ उवाच । इत्युक्तो राक्षसो हृष्टः शुद्धात्मा भक्तिसंयुतः । नत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा संप्राप्तो द्वारकां तदा

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ ആ രാക്ഷസൻ ആനന്ദിച്ചു; അവന്റെ അന്തഃകരണം ശുദ്ധമായി ഭക്തിയോടെ നിറഞ്ഞു. നമസ്കരിച്ചു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, അപ്പോൾ അവൻ ദ്വാരകയിലെത്തി।

Verse 41

गोमत्यां स तनुं त्यक्त्वा प्राप्तोऽसौ वैष्णवं पदम् । स्तूयमानः सुरेशानैर्गधर्वैः पुष्पवृष्टिभिः

അവിടെ ഗോമതിയിൽ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് അവൻ വൈഷ്ണവ പദം പ്രാപിച്ചു. ദേവാധിപന്മാരും ഗന്ധർവരും സ്തുതിക്കുമ്പോൾ, പുഷ്പവൃഷ്ടിയുടെ നടുവിൽ അവൻ മഹിമിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 42

इत्थं महाप्रभावो हि द्वारकायाः प्रकीर्त्तितः । न प्ररोहंति पापानि यस्याः पांथिकदर्शनात् । द्वारकायां तु किं वाच्यं न प्ररोहंति पातकम्

ഇങ്ങനെ ദ്വാരകയുടെ മഹാപ്രഭാവം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു—അവളുടെ തീർത്ഥാടകനെയെങ്കിലും കാണുന്നതുമാത്രത്തിൽ പാപങ്ങൾ മുളയ്ക്കുകയില്ല. പിന്നെ സ്വയം ദ്വാരകയിൽ എന്തുപറയണം—അവിടെ പാതകം ഒരിക്കലും മുളയ്ക്കുന്നില്ല।

Verse 43

इत्येतत्कथितं राजन्यत्पृष्टोहं त्वयाऽनघ । सर्वक्षेत्रोत्तमं क्षेत्रं वज्रलेपविनाशनम्

ഹേ രാജാവേ, ഹേ അനഘനേ! നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. ഈ ക്ഷേത്രം എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠം; ‘വജ്രലേപ’ എന്ന ദോഷത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്।

Verse 44

श्रीप्रह्लाद उवाच । वसिष्ठेनोदितं श्रुत्वा दिलीपो हृष्ट मानसः । द्वारकां क्षेत्रराजं तं ज्ञात्वा च विस्मयं ययौ

ശ്രീ പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—വസിഷ്ഠന്റെ ഉപദേശം ശ്രവിച്ചപ്പോൾ ദിലീപന്റെ ഹൃദയം ആനന്ദത്തോടെ നിറഞ്ഞു. ദ്വാരകയെ ക്ഷേത്രരാജമെന്ന് അറിഞ്ഞ് അവൻ വിസ്മയിച്ചു.

Verse 45

ययौ द्वारवतीं हृष्टो देवदेवस्य सादरम् । कृष्णं दृष्ट्वा परां सिद्धिं संप्राप्तो देवमंदिरे

ആനന്ദത്തോടെ അവൻ ദേവദേവന്റെ ധാമമായ ദ്വാരവതിയിലേക്കു ഭക്തിയോടും ആദരവോടും കൂടി പോയി. ശ്രീകൃഷ്ണദർശനത്തിൽ പരമസിദ്ധി നേടി ദിവ്യമന്ദിരം പ്രാപിച്ചു.