Adhyaya 7

Verse 1

। सूत उवाच । एवं ध्यायमानेन जलमाविश्य काम्यया । सृष्टं संध्याद्वयं तच्च दृश्यतेऽद्यापि वै द्विजाः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, കാമ്യാഭിലാഷത്തോടെ ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, രണ്ട് സന്ധ്യകളെ അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! അത് ഇന്നും ദൃശ്യമാകുന്നു.

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे सृष्टास्तेन महात्मना । वैमानिकाश्च ये केचिन्नक्षत्राणि ग्रहास्तथा

അതിനുശേഷം ആ മഹാത്മാവ് സർവ്വ ദേവഗണങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു; കൂടാതെ വൈമാനികരായ ദിവ്യസത്ത്വങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയും സൃഷ്ടിച്ചു.

Verse 3

मनुष्योरगरक्षांसि वीरुधो वृक्षसंयुताः । सप्तर्षयो ध्रुवाद्याश्च ये चान्ये गगनेचराः

മനുഷ്യരും നാഗങ്ങളും രാക്ഷസന്മാരും ഉത്ഭവിച്ചു; ലതകളോടുകൂടിയ വൃക്ഷങ്ങളും ഔഷധിസസ്യങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. സപ്തർഷികൾ, ധ്രുവാദികൾ, മറ്റു ഗഗനചരന്മാരും ജനിച്ചു.

Verse 4

एवं हि भगवान्सृष्ट्वा विश्वामित्रः स मन्युमान् । स्वकीयेष्वथ कृत्येषु योजयामास तांस्ततः

ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ക്രോധസങ്കൽപം നിറഞ്ഞ ഭഗവാൻ വിശ്വാമിത്രൻ അവരെ തന്റെ തന്നെ നിശ്ചയിച്ച കൃത്യങ്ങളിൽ നിയോഗിച്ചു.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु द्वौ सूर्यो युगपद्दिवि । उदितौ रात्रिनाथौ च जाताश्च द्विगुणा ग्रहाः । द्विगुणानि च भान्येव सह सप्तर्षिभिर्द्विजाः

അന്നേ സമയത്ത് ആകാശത്തിൽ ഒരേസമയം രണ്ട് സൂര്യന്മാർ ഉദിച്ചു; രാത്രിനാഥന്മാർ—രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാരും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഗ്രഹങ്ങൾ ഇരട്ടിയായി; പ്രകാശിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളും അതുപോലെ—ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, സപ്തർഷികളോടുകൂടി എല്ലാം ഇരട്ടയായി ദൃശ്യമായി.

Verse 6

एवं वियति ते सर्वे स्पर्द्धमानाः परस्परम् । दृश्यंते द्विगुणीभूता जनविभ्रमकारकाः

ഇങ്ങനെ ആകാശത്തിൽ അവർ എല്ലാവരും പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നവരെന്നപോലെ ഇരട്ടിയായി ദൃശ്യമായി, ജനങ്ങളെ ഭ്രമത്തിലാഴ്ത്തി.

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरे शक्रः सह सर्वेर्दिवालयैः । जगाम तत्र यत्रास्ते भगवान्कमलासनः

ഇതിനിടയിൽ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) സ്വർഗ്ഗവാസികളായ എല്ലാവരോടും കൂടി, കമലാസനനായ ഭഗവാൻ (ബ്രഹ്മാവ്) വസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

Verse 8

प्रोवाचाथ प्रणम्योच्चैः कृतांजलिपुटः स्थितः । स्तुतिं कृत्वा सुरैः सार्धं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः

അപ്പോൾ അവൻ ഉച്ചസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു—വിനയത്തോടെ പ്രണാമം ചെയ്ത്, കരംകൂപ്പി നിന്നു. ദേവന്മാരോടൊപ്പം വേദോക്ത സ്തവങ്ങളാൽ സ്തുതി അർപ്പിച്ച്, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ഇങ്ങനെ ഉച്ഛരിച്ചു.

Verse 9

सृष्टिः कृता सुरश्रेष्ठ विश्वामित्रेण सांप्रतम् । मनुष्ययक्षसर्पाणां देवगंधर्वरक्षसाम्

ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ! വിശ്വാമിത്രൻ ഇപ്പൊഴുതേ പുതിയൊരു സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു—മനുഷ്യർ, യക്ഷർ, സർപ്പങ്ങൾ, ദേവർ, ഗന്ധർവർ, രാക്ഷസർ എന്നിവരുടെ।

Verse 10

तस्माद्वारय तं गत्वा स्वयमेव पितामह । यावन्न व्याप्यते सर्वं तत्सष्ट्येदं चराचरम्

അതുകൊണ്ട്, ഹേ പിതാമഹാ (ബ്രഹ്മാ)! നിങ്ങൾ തന്നെ ചെന്നു അവനെ തടയുക; ഈ ചരാചര ലോകം ആ (പുതിയ) സൃഷ്ടിയാൽ മുഴുവനായി വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പേ.

Verse 11

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तेनैव सहितो विधिः । गत्वोवाच जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम्

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിധാതാവായ ബ്രഹ്മാ അവനോടൊപ്പം ചെന്നു; ലോകത്തിന്റെ മിത്രവും മുനീശ്വരനുമായ വിശ്വാമിത്രനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു.

Verse 12

निवृत्तिं कुरु विप्रर्षे सांप्रतं वचनान्मम । सृष्टैर्यावन्न नश्यंति सर्वे देवाः सवासवाः

ഹേ വിപ്രശ്രേഷ്ഠാ! എന്റെ വചനപ്രകാരം ഇപ്പോൾ തന്നെ വിരമിക്കൂ; സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ ഫലമായി ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ എല്ലാ ദേവന്മാരും നശിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ.

Verse 13

विश्वामित्र उवाच । अनेनैव शरीरेण त्रिशंकुर्नृपसत्तमः । यदि गच्छति ते लोके तत्सृष्टिं न करोम्यहम्

വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു—ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് ത്രിശങ്കു ഈ ശരീരത്തോടെയേ നിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ ആ പുതിയ സൃഷ്ടി ഇനി സൃഷ്ടിക്കുകയില്ല.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । एष गच्छतु भूपालो मया सह त्रिविष्टपम् । अनेनैव शरीरेण त्वत्प्रसादान्मुनीश्वर

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—മുനീശ്വരാ, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഈ രാജാവ് ഈ ശരീരത്തോടെയേ എന്റെ കൂടെ ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗം) പ്രാപിക്കട്ടെ.

Verse 15

विरामं कुरु सृष्टेस्त्वं नैतदन्यः करिष्यति । न कृतं केनचिल्लोके तत्कर्म भवता कृतम्

ഇപ്പോൾ നിന്റെ സൃഷ്ടിക്രിയയ്ക്ക് വിരാമം കൊടുക്കുക; ഇത് മറ്റാരും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ലോകത്തിൽ ആരും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത കർമ്മം നീ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

Verse 17

तथाऽक्षयास्तु मे देव सृष्टिस्तव प्रसादतः । या कृता न करिष्यामि भूयो ऽन्यां पद्मसंभव

തഥാസ്തു, ദേവാ! നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ എന്റെ സൃഷ്ടി അക്ഷയമായി നിലനില്ക്കട്ടെ. പദ്മസംഭവാ, സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും മറ്റൊരു സൃഷ്ടി ചെയ്യുകയില്ല.

Verse 18

व्रह्मोवाच । भविष्यति ध्रुवा विप्र सृष्टिर्या भवता कृता । परं सर्वेषु कृत्येषु यज्ञार्हा न भविष्यति

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രാ, നീ സൃഷ്ടിച്ച സൃഷ്ടി നിശ്ചയമായി ധ്രുവമായി നിലനിൽക്കും; എന്നാൽ എല്ലാ ധർമ്മകൃത്യങ്ങളിലും അത് യജ്ഞാർഹം (ആഹുതി സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യം) ആയിരിക്കുകയില്ല.

Verse 19

एवमुक्त्वा समादाय त्रिशंकुं प्रपितामहः । ब्रह्मलोकं गतो हृष्टो मुनिस्तत्रैव संस्थितः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പ്രപിതാമഹൻ ത്രിശങ്കുവിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഹർഷത്തോടെ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി; മുനിയും അവിടെയേ തന്നെ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടു।